Levenslang in de Toren

Roxanne Borgman

Levenslang in de Toren

Roxanne Borgman

1e druk november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-163-9

ISBN e-book 978-94-6464-164-6

NUR 334

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Triggerwarning

Dit boek is een fictief werk, maar bevat wel inhoud die sommige lezers pijnlijk kunnen vinden zoals discriminatie, onderdrukking, extreem geweld, moord en suïcide.

Zit je ergens mee of zie je het (even) niet meer zitten? Heb je een vraag of probleem waar je met iemand over wilt praten? Ga dan naar www.mindkorrelatie.nl.

De top zeven wetsartikelen

die iedere jager dient te onthouden:

1 Jagers hebben doorzoekingsrecht en mogen bij verdenking van aanwezigheid van een magiër zonder tussenkomst van de rechter een gebouw betreden. Artikel 2.1 van de Wet detentie magiërs (2011)

2 Personen die magiërs helpen onderduiken of anderszins beschermen worden gestraft volgens het wetboek van strafrecht en overgedragen aan de plaatselijke autoriteiten. Artikel 2.3 van de Wet detentie magiërs (2011)

3 Ondervragingen mogen gepaard gaan met alle methoden die de ondervrager geschikt acht om informatie boven tafel te krijgen. Artikel 11.1 van de Wet detentie magiërs (2011)

4 Magiërs in detentie blijven hun burgerservicenummer behouden om registratie van overlijden en detentie bij de burgerlijke stand mogelijk te maken. Hun burgerrechten vervallen. Artikel 13 van de Wet detentie magiërs (2011)

5 Voor magiërs in detentie is het verboden contact te hebben met de buitenwereld, bezoek te ontvangen of de Toren te verlaten voor calamiteiten in de privésfeer. Artikel 18 van de Wet detentie magiërs (2011)

6 Magiërs hebben geen recht op medische hulp. Medische hulp mag uit coulance worden geboden. Artikel 21 van de Wet detentie magiërs (2011)

7 Magiërs die jagers ernstig verwonden, worden gestraft met de dood. Artikel 7.1 van de Wet detentie magiërs (2011)

Wat een magiër dient te onthouden:

1 Word niet gepakt.

2 Verraad je medemagiërs niet.

1.

‘Kan je haar nog redden?’ vroeg Bran.

Ik keek naar het bolletje vacht in mijn handen. Het harige borstje van Ina de hamster ging zachtjes op en neer en haar oogjes waren half gesloten. Ik had weinig hoop. ‘Ik denk niet dat ik nog wat kan doen, Bran,’ zei ik zachtjes.

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Maar je bent toch een heler?’

Ik haatte dat woord. Het schiep hoge verwachtingen. ‘Ik kan kleine wonden genezen, geen wezens redden van de dood.’

Zacht jammerend ging hij op de luie stoel tegenover mijn bed zitten en sloeg demonstratief zijn armen over elkaar. ‘Wat heb je dan voor nut? Flutmagiër!’

Zijn opmerking stak, zelfs komend van een ukkie zoals Bran. Ik wist dat het de emoties waren die spraken, maar dat deed niets af aan het gevoel van mislukking dat door mij heen schoot. Ina piepte en ik wist dat het niet lang meer ging duren voordat ze het leven zou laten.

‘Misschien heb je gelijk en ben ik een flutmagiër.’ Met mijn vinger wreef ik zachtjes over Ina’s kopje in de hoop dat mijn aanraking haar enige troost zou bieden. ‘Ik wou dat ik meer voor je kon doen.’

De borst van Ina ging hevig op en neer en ze spartelde met haar pootjes.

Bran ging rechtop zitten. ‘Gaat ze…?’ Zijn adem stokte toen er een zachte piep uit Ina’s keel omhoog kwam. Het beestje blies haar laatste adem uit en keek met glazige oogjes recht voor zich uit.

Ik hield Ina omhoog. Onbeweeglijk bleef ze in mijn handpalm liggen. ‘Het spijt me, Bran.’ Ik peilde zijn gezicht. Zijn ogen werden vochtig. Het was best triest. Bran was erg gehecht aan het bolletje wol.

Het bleef even stil, alsof Ina’s dood nog tot hem door moest dringen. Toen zei hij zacht: ‘Ga je nu het leven uit haar zuigen zoals je bij tante Lilly deed?’ Zijn stem vibreerde een beetje, alsof het vooruitzicht hem beangstigde. Ik kon mij er wel wat bij voorstellen. Eru uit iemand zuigen was nou niet bepaald de dagelijkse gang van zaken, ook niet onder ons lichtmagiërs.

‘Tante Lilly wilde dat ik sterker werd zodat ik meer mensen kon helpen met mijn gave. Ik deed het niet graag, maar het was haar wens.’ Ik wist niet waarom ik mij verantwoordde, maar iets in mij zei dat ik hem duidelijk moest maken dat ik nooit iemand had gedwongen om diens eru af te staan. Zelfs toen opa Remco stervende was en hij mij toestemming gaf om na zijn dood zijn eru te nemen, weigerde ik, omdat het mama zoveel pijn zou doen. Ik was niet het soort magiër waar hij voor hoefde te vrezen.

Hij veegde zijn tranen weg en met zijn hand nog bij zijn oog vroeg hij: ‘Hielp het toen bij tante Lilly?’

Ik wilde het eigenlijk niet toegeven, omdat het deze daad was die maakte dat ik haatte wat ik was, en toch knikte ik.

Met een frons liet hij zijn hand weer zakken: ‘Alsof Ina zo veel levenskracht heeft.’

Nee, dat had ze niet, maar alle beetjes hielpen. ‘Elk beetje eru kan een verschil maken voor mijn krachten. Dan kan ik andere wezens zoals Ina in de toekomst misschien wel helpen.’ Ik legde nadruk op het woord “misschien”, omdat ik hem geen valse hoop wilde geven. Niet aan Bran. Ik had mij voorgenomen tegen mijn kleine broertje zo eerlijk mogelijk te zijn over de grenzen van mijn krachten. Ik wilde niet dat hij mij als een almachtige ging beschouwen, want ik was alles behalve dat.

Hij pruilde. ‘Je bent ziek. Weet je dat?’ Hij kwam omhoog uit de stoel en nam Ina voorzichtig uit mijn hand. ‘Een beetje de laatste levensenergie uit Ina zuigen.’ Hij aaide met zijn wijsvinger over haar ruggetje.

Het was niet alsof ik er zoveel plezier aan beleefde, maar maak dat maar duidelijk aan een achtjarige in de rouw. ‘Ik kan er ook niets aan doen dat het mij sterker maakt en dat ik daardoor niet elke keer als ik kwaad ben automatisch een lichtvlam laat verschijnen.’ Ik probeerde mijn stem in bedwang te houden, maar de ergernis klonk er evengoed in door. ‘Anders komen de jagers.’

‘Je bent net een vampier.’ Het klonk zo zacht en lusteloos, dat ik mij niet kon voorstellen

dat hij het meende. Toch maakt zijn reactie het er niet makkelijker op.

Ik zuchtte. Laat je niet opjagen door een achtjarige die net zijn hamster heeft verloren, prentte ik mezelf in. Kom op. Wees de grote zus die hij nu overduidelijk nodig heeft. ‘Ik neem alleen eru van de doden.’ Ik wilde niet dat hij mij vergeleek met een vampier, een monster. Ik was en ben geen monster, al was ik soms wel bang voor mezelf. ‘Je weet wat er gebeurt als ik eru van de levenden neem.’

‘Nou…’ Hij staarde naar Ina alsof haar levenloze lichaam hem het antwoord zou inseinen. Toen keek hij op en zei zachtjes: ‘Dan sterven ze, toch?’

Zo zo. Meneer had een keer naar mijn verhaal geluisterd. ‘En ik word verbannen uit de Orde, laten we dat niet vergeten.’ Ook niet geheel onbelangrijk.

Hij keek naar mij vanuit zijn ooghoeken. ‘Helpt het echt als je haar eru neemt?’

Ik knikte en probeerde een glimlach. ‘Dan word ik minder... flut.’ Zijn woorden.

Hij lachte even, maar zijn gezicht werd meteen weer serieus toen hij vroeg: ‘Gaat ze dan niet verschrompelen?’

‘Nee, gekkie,’ proestte ik uit. Wat een fantasie. ‘Tante Lilly verschrompelde toch ook niet? Je zult geen verschil zien.’

Hij hield aarzelend zijn handen naar me op. ‘Oké dan. Als het helpt voor andere hamsters zoals Ina.’

Ik haatte wat ik nu ging doen, maar het was de enige manier om sterker te worden en daarmee mijn krachten in bedwang te houden. Hoe minder eru, hoe losbandiger mijn krachten. Hoe losbandiger mijn krachten, hoe groter de kans op fouten en daarmee op een bezoek van de jagers. Ik voelde mij plotseling kordaat. Dit moest gewoon gebeuren en ik was blij dat Bran dat inzag.

Ik drukte voorzichtig mijn wijsvinger op haar harige buikje. Het beestje lichtte blauw op en de eru zweefde in een mistig blauw wolkje omhoog uit haar keel. Brans ogen werden groter. Ik opende mijn mond en ademde de wolk in. Het voelde koud aan in mijn keel, alsof ik een ijsdrankje in één teug naar binnen werkte. Als ik dit bij dode mensen deed, kon ik het nog wel eens een paar dagen flink koud hebben, maar bij Ina was het alsof er een koud briesje langs mijn keel streek. De vieze en bittere nasmaak van de eru was snel verdwenen. Mijn vingertoppen tintelden en een seconde later lichtten ze even blauw op om daarna net zo snel weer hun eigen kleur terug te krijgen. Ik was blij dat het voorbij was.

‘Je bent eng, Lies,’ merkte Bran droogjes op. Kinderen. Ze waren altijd zo genadeloos eerlijk.

Er werd op de deur geklopt en mijn moeder verscheen in de deuropening. ‘Alise, Janela is hier. Ze zegt dat jullie samen een toets moeten afleggen bij Xander?’

Ik hapte naar adem. Helemaal vergeten. Met één grote pas was ik bij mijn bureau. Ik schoof wat pennen, markeerstiften en schriftjes heen en weer, tilde een stapel met boeken over de anatomie van de mens omhoog, maar vond geen exemplaar van De Verlichte Eeuwen. Ik vloekte.

‘Zal ik zeggen dat je eraan komt?’ vroeg mijn moeder.

Ik gleed met mijn wijsvinger over de ruggen van de stapel fantasyboeken naast mijn bed. Verlichte Eeuwen, Verlichte Eeuwen. Yes!

‘Niet nodig.’ Ik rukte het boek tussen de andere vandaan, waardoor de stapel omver viel en tussen de berg kleding terecht kwam die ik eergisteren al in de wasmachine had moeten gooien. ‘Ik ben al klaar.’

Bran hield Ina omhoog. ‘En Ina dan? We moeten haar nog begraven.’

‘Sorry, Bran.’ Ik aaide hem over zijn hoofd, waardoor zijn haren, die zorgvuldig in een scheiding waren gekamd, een totale warboel werden. Hij zag er wel stoerder uit zo. ‘Misschien kan mama je daarbij helpen.’

Ik zei mijn moeder gedag en stormde de kamer uit.

Janela stond in de gang tegen de muur geleund. Ze had die typische jas van haar weer aan. Zo’n zwarte mantel met een grote capuchon die het hele hoofd kon verbergen. Het was wat Janela een gotische “magiërsmantel” noemde. Het paste bij haar aard als destructiemagiër om de spot te drijven met de jagers.

Ik haalde mijn lange donkerblauwe blazer van de kapstok. ‘Het blijft me verbazen dat de jagers je nog niet hebben meegenomen voor ondervraging.’

Janela trok haar zwartgestifte lippen in een glimlach. ‘Het is zo voor de hand liggend dat ze mij negeren. Welke magiër, behalve ik natuurlijk,’ – Ze wees naar zichzelf met een spottende glimlach –‘zou de jagers zo durven provoceren en het risico lopen in de Toren te belanden?’

Ze hadden alle reden om haar in te nemen, een “voorgevoel” was genoeg, maar blijkbaar kwam de gedachte dat een magiër zich zo risicovol zou blootgeven inderdaad niet bij hen op. Ik schudde mijn hoofd. Daarmee voedden ze alleen maar Janela’s griezelige zelfvertrouwen. ‘Je speelt met vuur, Jan.’

Ze hield haar hand op en een vlammetje schoot uit haar palm omhoog. Haar lippen trokken in een grijns en ik kon het niet laten om te glimlachen. ‘Klaar voor de test?’

Ik keek naar het boek in mijn handen. ‘Ik hoop maar dat ik Mark niet vergiftig met de verkeerde spreuk.’

Janela schoot in de lach. ‘Ik denk dat de helft van de Orde daar niet mee zou zitten.’



Xander stond al bij de gymzaal achter zijn huis op ons te wachten. Hij hield een honkbalknuppel in zijn handen. Mark lag kreunend in het gras, zijn handen om zijn onderbeen geklemd.

‘Zo te zien ligt de gewonde al klaar.’ Ik wreef met mijn vinger over mijn onderlip. ‘Kon je niet wachten totdat hij binnen was?’

‘Ik kon mij niet beheersen,’ zei Xander en ik zag dat hij zijn best deed om zijn gezicht in de plooi te houden.

‘Schiet op, Alise,’ maande Mark. ‘Ik lig hier al een kwartier dood te gaan.’

Xander trok een wenkbrauw op. ‘Nou, de toneelschool is je inderdaad op het lijf geschreven. Ik raakte amper je scheenbeen. ’

Janela’s mantel bleef achter een tak hangen. ‘Waarom moeten we altijd die hele toeristische rotroute door het Bergerbos nemen?’ Met een bruuske ruk kreeg ze haar mantel los. Toen tegen Xander, met een gebaar naar zijn huis, nog geen twee honderd meter verderop: ‘Gebruik gewoon je voordeur.’

Xander liet Mark de honkbalknuppel vasthouden, klemde zijn armen rondom Marks romp en sleurde hem de gymzaal in. ‘Veiligheid boven alles, Janela,’ was zijn gebruikelijke antwoord. Hij liet Mark los voor het doelnet en nam de honkbalknuppel weer over.

Janela zuchtte. Ze was het er nooit mee eens geweest dat de eenvoudige gymzaal op het privéveld achter Xanders huis in Bergen, onze practicumruimte werd. Te ver weg van Alkmaar, te open, ondanks dat het werd omringd door een dichtbegroeid bos en Xander de eigenaar was. Wat ook zeker werd gezien als een pluspunt. Maar risico’s waren er altijd wanneer we magie gebruikten. Janela vond het dan ook niet nodig om geheimzinnig via een omweg door het bos uiteindelijk tien minuten later bij Xander aan te komen. ‘Als we toch risico’s nemen,’ zei ze altijd, ‘mag het dan via de weg van de minste weerstand?’

Ik knielde voor Mark neer. ‘Laat eens zien.’ Ik trok zijn broekspijp omhoog. Zijn kuit was rood en gezwollen en zijn scheenbeen zag er verder ongeschonden uit.

Janela trok de buitendeur achter ons dicht en draaide de sleutel om.

‘O, almachtige lichtmagiër van de welgeëerde lichtgodin Iseult,’ zei Mark op zijn gebruikelijke honende toon. ‘Red deze begeerlijke jongeman, die lijdt en de pijn verdraagt voor het algemeen belang, van zijn ondergang. ‘ Hij vernauwde zijn ogen. ‘En verander me niet in een pad, oké?’

Xander had gelijk. De toneelschool paste perfect bij hem. Hij zou geheid slagen voor Lyriek 101. ‘Ik kan je niet eens in een pad veranderen,’ zei ik en wees naar Janela. ‘Dat kan alleen onze geliefde duistere heks.’

Janela grijnsde en bewoog plagend met haar vingers, haar ogen groot en kwaadaardig. Marks gejammer werd luider.

Ik legde De Verlichte Eeuwen naast me neer en bladerde door naar de pagina met spreuken voor oppervlakkige verwondingen. Ik had de spreuken die ik uit mijn hoofd kende afgevinkt en een kruisje gezet achter de spreuken waar ik nog moeite mee had. De spreuk voor een flinke blauwe plek en vermoedelijk een bijkomende kneuzing, stond nog niet als afgevinkt op mijn spreukenlijst.

‘Neem je tijd, Alise,’ zei Xander en leunde met een hand op de honkbalknuppel. De andere had hij in zijn jaszak gestoken. ‘Het is geen toets waar je een cijfer voor krijgt. Ik wil alleen weten hoeveel controle je hebt over je krachten.’

Daar kwam hij snel genoeg achter. Zo intensief had ik echt niet gestudeerd voor mijn “magieopleiding”. Als je dat al zo kon noemen. Het enige wat ze wilden was dat ik mijn krachten onder controle kreeg, zodat ik niet onbedoeld de aandacht van de jagers op mezelf of de andere magiërs vestigde.

‘Mag ik een tegenadvies geven?’ vroeg Mark.

‘Nee.’ Ik keek niet eens op van mijn boek.

Hij deed het toch. ‘Een genezer hoort snel te kunnen handelen, zeker wanneer er iemand ernstig gewond is.’ Het klonk alsof hij daarmee op zichzelf doelde. ‘Dus het advies: neem je tijd, is echt een bar slecht advies. Ik zou zeggen: schiet op, want het doet focking pijn!’

‘Houd je waffel toch eens.’ Janela zwaaide met haar vinger, zei ‘Silentium’, en Marks lippen kwamen niet meer van elkaar. Hij mompelde en haalde met zijn gezonde been uit naar Janela, die lachend een sprong opzij deed.

Xander zuchtte met een glimlach. ‘Dat is tenminste een spreuk die je onder de knie hebt,’ zei hij tegen Janela. ‘Kun je hem ook weer ongedaan maken? Dan kun je bonuspunten krijgen.’ Daarop knipoogde hij.

Janela grinnikte. ‘Ik vind het anders wel lekker stil zo.’

Mark stak zijn middelvinger op.

Janela kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Wíl je soms dat ik je in een pad verander?’

Mark antwoordde binnensmonds en keek met een frons de andere kant op.

Janela had het geluk dat de meeste van haar spreuken in het Latijn waren. Ik moest het doen met een onmogelijke taal die het Bravils heette, de taal van Bravil, de oorspronkelijke wereld van de licht- en elementmagiërs. De tekst in het boek gaf aan dat ik twee spreuken moest combineren. Die van de blauwe plek en die van de kneuzing. Dat zou uitkomen op Bruinez en Knev. Ik moest alleen wel weten wat dieper zat. De kneuzing of de blauwe plek. Wie zei dat helers het makkelijk hadden was een sukkel, want helers moesten kennis hebben van de menselijke anatomie. Dat was een van de redenen waarom de meeste helers artsen waren, zoals Xander. Helaas besloot het lot voor mij dat ik onnoemelijk slecht was in wis- en natuurkunde, waardoor ik niet verder kwam dan de studie verpleegkunde aan de Hogeschool van Alkmaar.

‘Weet je het al, Alise?’ vroeg Xander en aan de manier waarop hij met zijn vinger langs zijn oog wreef kon ik toch een tikkeltje ongeduld opmerken.

Mark mompelde tegen me en maakte een draaiende beweging met zijn handen.

‘Ik weet het, oké?’ zei ik tegen Mark. ‘Je hoeft me niet op te jagen. Straks vergiftig ik je per ongeluk nog.’ Ik wees naar Janela. ‘En volgens Janela zou de helft van de Orde daar niet eens mee zitten.’

Mark gromde, maar hield zich verder stil. Dat geklaag van hem ook altijd. Zelfs in stilte was hij nog overmatig aanwezig.

Ik richtte mij opnieuw op zijn wond, probeerde mij te concentreren ondanks alle afleidingen. De kneuzing zat dieper, dus ik begon met de behandeling door mijn hand op zijn onderbeen te leggen en ‘Knev’ te zeggen. Er schoot een witte lichtflits over zijn been en aan de goedkeurende blik in Xanders ogen te zien, zat ik goed. Mark zag er ook een stuk rustiger uit. Daarna zei ik ‘Bruinez’. De rode plek en zwelling op Marks kuit verdwenen.

Janela klapte in haar handen en ik veegde het zweet van mijn voorhoofd. Dit was net zo moeilijk als ik vreesde.

‘Niet verkeerd, Alise,’ zei Xander. ‘Als het goed is kan Mark nu weer lopen.’

Janela knipte in haar vingers, zei ‘Sonus’, en Mark opende met een hap adem zijn mond. ‘Dat duurde eeuwig! Jezus, Alise. Wat als ik hier echt een keer dood lig te gaan? Ga je dan ook eeuwenlang door je boek zitten bladeren?’

Wat een opmerking. ‘Natuurlijk niet. Maar ik moet het toch nog leren?’

Hij kwam overeind en klopte het zand en gras van zijn kleren af. ‘Hoelang was je ook alweer lichtmagiër?’

‘Tijd zegt niets.’ Dat wist hij, dus waarom tergde hij mij? Dat hij nu zoveel lol beleefde aan luchtbeheerser zijn, betekende niet dat iedereen zijn gave als iets positiefs beschouwde. ‘Daarbij heeft het ook met eru te maken.’

‘En talent,’ vulde Mark aan.

‘Mark, kappen nou pik,’ viel Janela mij bij.

Ik moest mij inhouden om niet de honkbalknuppel van Xander af te pakken en Mark opnieuw tegen zijn been te slaan.

‘Genoeg,’ zei Xander op strenge toon en wees naar ons met de honkbalknuppel. ‘Ik tolereer niet dat er een onveilige sfeer ontstaat onder mijn toezicht.’ Hij keek ons één voor één strak aan en vergat voor het gemak even dat hij Mark zelf met een honkbalknuppel had geslagen. ‘We zijn hier om te leren. Niet om elkaar af te bekken.’ Hij gebaarde met zijn hand naar een stapel pionnen in de verte. ‘Mark, zet de pionnen klaar voor Janela. Dan kunnen we haar proef afnemen.’

Mark sjokte mopperend weg.

Janela kwam dichterbij staan. ‘Mark is soms echt een lul, maar hij heeft wel een punt.’

Geweldig, kreeg ik haar er ook nog bij. Ik klapte mijn boek dicht. ‘Ik weet het, oké? Het valt alleen niet mee twee levens te leiden. Ik moet én studeren voor school, een sociaal leven onderhouden, iets van een hobby hebben, werken, en ook nog eens leren voor mijn magieopleiding. Wat officieel niet eens een opleiding is! Sorry dat ik zo weinig tijd heb.’ Dat magie nou Janela’s leven was, moest zij weten, maar ik wilde niet eens magiër zijn. Als er een spreuk was die mijn vloek ongedaan kon maken, dan zou ik daar zonder aarzeling gebruik van maken.

Janela moest de hint begrepen hebben, want ze zei: ‘We praten er straks nog wel over.’

Normaal gesproken zou ze de hint genegeerd hebben en gewoon vol in de aanval zijn gegaan, dus ik waardeerde het dat ze naar me luisterde. ‘Bedankt,’ bracht ik mompelend uit.

Mark riep van een paar meter afstand dat de pionnen klaarstonden en hield de brandblusser al paraat. ‘En niet op mij mikken,’ riep hij haar toe. ‘Anders gooi ik je in dat basketbalnet achter je, en dan haal ik je er pas over een week weer uit.’

Janela grijnsde en de bekende vuurbal verscheen in haar hand. Ze was er zo vertrouwd mee, dat ze niet eens meer de spreuk hoefde te zeggen. Alleen ervaren magiërs konden dat. Het was de beloning voor haar intensieve magiërsstudie. Met een simpele beweging, alsof ze een tennisbal gooide, smeet ze een vuurbal naar de eerste pion. Die lichtte op. Alsof ze het dagelijks deed, wat ze vast ook wel deed, gooide ze vuurballen naar de andere vier pionnen, met hetzelfde effect. Het vuur verdween van haar handpalm en ze klopte gekscherend haar handen aan elkaar af. ‘Zo. Kon het nog makkelijker?’

Mark bespoot de pionnen met de brandblusser totdat het vuur doofde.

Xander hield zijn duim op. ‘Ik had niet anders van je verwacht, maar als je denkt dat je hiermee klaar bent, dan heb je het mis.’

Janela glimlachte breed en door haar zwarte lippen en donkere ogenschaduw leek ze op een heks uit een sprookje die op het punt stond iets kwaadaardigs te doen. ‘Ik hou wel van een uitdaging.’

Mark haalde twee hoepels uit de voorraadkast en gooide ze omhoog. Hij stak zijn handen uit en de hoepels bleven hangen in de lucht.

Janela hield haar handen op. ‘Is dat het? Zo moeilijk is het niet om een vuurbal door een hoepel te schieten.’

Mark grinnikte. ‘Ik was nog niet zover.’ De hoepels bewogen nu alle kanten op. ‘En ze mogen niet in de fik vliegen hè? Dat is te makkelijk.’

Janela kraakte haar handen. ‘Kom maar op!’

De eerste hoepel was nog eenvoudig. Deze ging langzaam van links naar rechts. Het was een kwestie van op tijd mikken. De vuurbal schoot langs de tweede hoepel, die met een flinke snelheid omhoog en omlaag ging. Ze gromde als een gefrustreerde supporter bij een voetbalwedstrijd. Mark grinnikte en wist de vuurbal te stoppen voordat die de muur raakte. De bal veranderde in een rookpluim.

‘Nog een keer,’ zei Xander kalm.

Janela draaide een rondje en wapperde met haar armen om deze los te maken. ‘Ik ga je krijgen, Mark.’

‘Laat zien dan,’ zei Mark met een grijns.

Ze concentreerde zich, haar timing moest juist zijn. Janela kon het niet hebben als ze nog een keer dezelfde fout maakte. Mark stond daar maar, wachtend, met zijn armen achter zijn rug gevouwen. Ik kon hem vaak niet luchten, maar hoe hij verschillende objecten in diverse richtingen en snelheden wist te bewegen en dit ook lange tijd wist vol te houden, was werkelijk subliem.

‘Vandaag nog, Jan,’ riep Mark toen Janela lang stilhield.

Ze liet zich niet door hem provoceren. Het duurde nog zeker een minuut voordat ze in beweging kwam. De bal schoot door de eerste hoepel, recht op de tweede af. Ik hield mijn adem in. De bal schoot door de tweede hoepel, maar raakte de zijkant. De hoepel vloog in brand.

‘Nee!’ Janela greep naar haar hoofd en ging op haar hurken zitten.

Marks lach bulderde door de gymzaal. De hoepels vielen naar de grond. ‘Jammer, Jan. Volgende keer beter.’

‘Volgende keer?’ zei ik. ‘Ik heb geen zin om nog een keer een proef te doen.’ Ik gebaarde Janela overeind te komen. ‘Kom op, Jan. Laat hem een poepie ruiken.’ Ik wist dat ze trucjes verborgen hield voor Xander en Mark. Ze oefende zo vaak, dat kon niet anders. Er moest iets zijn waarmee zij ze omver kon blazen.

Janela kwam met een ruk overeind en wees naar Mark alsof ze op het punt stond hem uit te dagen voor een historisch duel. ‘Wacht, edele heer. Ik wil nog één kans om mijn uitmuntende krachten te demonstreren.’ Misschien moest Janela na de zomer met Mark mee naar de Theaterschool Utrecht. Ze kon er ook wat van.

Mark had de hoepels al opgepakt. ‘Ja, dag. We blijven niet aan de gang.’

Xander zag het anders wel zitten. ‘Wat wil je ons laten zien?’

Ze wees naar de waterdispenser die naast de deur van de mannenkleedkamer stond. ‘Mijn vuur kan water weerstaan.’

Mark trok een wenkbrauw op. ‘In je dromen zeker?’

‘Ik wil het anders wel zien,’ zei Xander. Ik was stiekem ook wel benieuwd. Het was niet heel bijzonder als een elementbeheerser zich kon wapenen tegen een contrasterend element, maar het liet wel zien dat die magiër diens krachten uitstekend kon beheersen en zich nagenoeg een expert kon noemen. Ik kwam nog niet eens in de buurt van een gevorderde magiër.

Met veel gekreun en gesteun slofte Mark naar de waterdispenser om hem los te maken. Met de waterfles in zijn armen vroeg hij: ‘En nu?’

Janela wees omhoog. ‘Gooi hem de hoogte in en ik schiet een bal, dwars door het water, zonder dat de vuurbal dooft.’

Mark zuchtte. ‘Nou, het zal mij benieuwen.’

Ik wreef in mijn handen van opwinding.

De waterfles ging de lucht in. ‘Ik tel tot drie, oké? Dan draai ik hem om.’

Janela ging iets door haar knieën en liet een vuurbal in haar hand verschijnen. Mark telde af en bij drie ging de fles om. Het water gutste eruit. Janela gooide haar bal naar de waterstraal en toen het in contact kwam met het water, klonk er een sissend geluid. Damp steeg op van het water, maar de bal ging er dwars doorheen zonder aan kracht te verliezen. Ze liet de vuurbal verdwijnen voordat deze de muur raakte.

Janela rustte haar handen op haar heupen. ‘Kat in het bakkie.’

‘Nou, het is je gelukt,’ zei Mark. ‘Ik ben verdwaasd.’

Ik schoot in de lach. ‘Verdwaasd?’

‘Je bent zeker een dwaas,’ zei Janela met een lach.

Xander schudde zijn hoofd. ‘Volgens mij bedoel je verbaasd, Mark.’

‘Wel jammer dat ik mijn donkermagie niet mag uittesten,’ ging Janela verder. ‘Dan had je pas echt gezien wat een dwaas je bent.’

Mark maakte denkbeeldige pistolen van zijn wijsvingers en duimen en schoot haar af.

‘Je weet wat we daarover hebben afgesproken,’ kapte Xander de discussie af nog voor deze begon.

Janela sloeg met een diepe zucht haar ogen ten hemel. Ik begreep Xander wel. Onze Orde wilde nu eenmaal niet de donkerkrachten van donker- en destructiemagiërs stimuleren. Het was te gevaarlijk. Zeker voor destructiemagiërs die, anders dan donkermagiërs, vaak een impulsieve en heetgebakerde aard hadden.

Mark kwam aanhollen en richtte zich tot Xander. ‘En? Zijn ze allebei geslaagd?’

Ik sloeg een hand tegen mijn borst. Hoezo geslaagd? Xander zei dat er in deze test geen falen of slagen bestond. ‘Ik dacht dat dit geen echte test was,’ zei ik op hoge toon.

Mark trok zijn wenkbrauwen op. ‘We moeten toch weten of je je krachten onder controle hebt? Natuurlijk is het een echte test.’

Ik keek naar Xander. ‘Je zei dat ik niet hoefde te leren. Je zei dat er geen falen of slagen bestond in deze zogenaamde test.’ Ik balde mijn handen tot vuisten. Ik haatte testen. Schooltesten, magietesten. Het was allemaal één pot nat. Altijd werd je beoordeeld voor je prestatie op dat moment en de uitkomst van die beoordeling kon je verdere leven bepalen. Janela vond altijd dat ik niet zo moest overdrijven. Er bestond namelijk nog zoiets als een herkansing. Maar een test zoals deze, een test zoals vandaag, bepaalde wél of ik minder tijd kon besteden aan mijn magiestudie, of dat ik weer helemaal opnieuw kon beginnen.

‘Er bestaat ook geen falen of slagen bij deze beproeving,’ zei Xander. Met een blik op Mark vervolgde hij: ‘Mark drukt zich alleen wat ongelukkig uit.‘ Mark rolde met zijn ogen. Xander richtte zich weer tot mij: ‘En leren hoefde je ook niet. Al kan ik dat altijd aanbevelen.’

‘Maar…’ Ik zuchtte. Ik was te moe om hierover na te denken. Al mijn energie was opgegaan aan het helen van Grote Mond Mark. ‘Ik snap er niks meer van.’

Xander klopte op mijn schouder. ‘Maak je geen zorgen, Alise. Jullie hebben allebei aangetoond jullie krachten onder controle te hebben. Dat is het enige wat ik wilde weten.’

Mijn handen ontspanden zich en ik voelde de spanning in mijn schouders afnemen. Ik ademde diep uit. ‘Dus ik hoef vanaf nu niet meer elke dag te studeren?’ Ik wilde niet meer dagelijks geconfronteerd worden met mijn vloek.

Hij keek mij bedenkelijk aan. ‘Nee,’ zei hij op een toon die al aangaf dat er een ‘maar’ aankwam, ‘maar het kan geen kwaad. Het zal de Orde in ieder geval geruststellen dat jullie zijn geslaagd.’

‘Yes!’ riep Janela. ‘Meer vrijheid!’ Ze maakte een vreugdedansje dat er best tof uitzag. ‘Nu hebben we geen mentor meer aan wie we elke poep en scheet moeten verantwoorden.’

‘Nee,’ zei ik op klaaglijke toon, ‘want nu mogen wíj mentor gaan spelen en leerlingen gaan stalken.’

Desondanks was het goed te weten dat ik nu meer vrijheid had. Dat was de enige reden dat ik mij door Xander liet overhalen mee te doen aan deze “beproeving”, zoals hij het noemde. Het betekende dat de Orde minder in mijn nek zou hijgen en ik mezelf niet meer elke dag hoefde te dwingen om dat spreukenboek open te slaan, wat ik uiteindelijk toch weer na vijf minuten dichtsloeg.

Janela draaide zich om naar Mark en hield haar hand op. ‘Dat wordt dan twintig euro, meneertje.’

Mark kreunde.

Twintig euro? ‘Waarvoor?’ vroeg ik.

Met een grom pakte hij zijn portemonnee. ‘Voor de weddenschap. Ik had niet verwacht dat je het zou halen.’

De klootzak. Ik klakte met mijn tong. ‘Nou, ontzettend bedankt voor je vertrouwen. Eikel.’

Mark vertrok zijn mond tot een streep toen hij de twintig euro aan Janela wilde overhandigen. Zij maande hem te wachten en pakte haar telefoon. ‘Even een foto om het moment vast te leggen waarop Mark zijn nederlaag erkent.’

Xander trok de telefoon uit haar handen nog voor ze een foto kon nemen. ‘Waarom staat jouw telefoon niet uit?’

‘Xander, kom op,’ zei Janela. ‘Mijn gps, locatiegeschiedenis, internet: alles staat uit.’

‘Als je gebeld wordt, kunnen ze je ook traceren via een zendmast. Ik heb het vaker gezegd…’, hij deed de telefoon uit, ‘…veiligheid voor alles.’ Ruw duwde hij de telefoon weer in Janela’s handen. Hij gebaarde naar Mark en vroeg hem alles op te ruimen.

Janela staarde naar de telefoon. ‘Waarom hebben we dit ding eigenlijk nog? We kunnen er toch niks mee.’

Met mijn schouder gaf ik haar een vriendschappelijk duwtje tegen de hare. ‘Volgens mij staan er aardig wat memorabele foto’s van ons op.’

Ze grinnikte. ‘Als je maar niet denkt dat ik die dronken kop van jou ooit nog van mijn telefoon ga verwijderen.’

Ik sloeg een hand voor mijn ogen. ‘De komende tijd even geen dropshot meer.’

Janela hield de twintig euro omhoog en vertrok haar zwarte lippen in een grijns. ‘Frisje dan maar? Mark trakteert.’

2.

Het begon te schemeren. Een mengeling van geel, oranje en paars verscheen achter de wolken toen Janela en ik langs de Grote Sint-Laurenskerk fietsten. Ik wilde afslaan naar de Sint Laurensstraat om de Gedempte Nieuwesloot te pakken, maar Janela gebaarde mij haar te volgen de Langestraat op.

‘Je mag niet over de winkelstraat fietsen, Jan,’ riep ik haar toe.

Ze haalde lachend haar schouders op. ‘Niemand winkelt nu toch?’

De lantaarnpalen die we passeerden gloeiden geeloranje. Het geluid van klinkende glazen en lachende mensen op de terrassen vulde de stille straten. Overdag waren deze bezet met winkelend publiek, toeristen en dagjesmensen die elke vrijdag het genoegen hadden om de kaasdragers te spotten tijdens de kaasmarkt op het Waagplein. Nu stroomde vooral het uitgaanspubliek af en aan.

We fietsen langs het beeld van Truus Wijsmuller-Meijer op de Gewelfde Stenenbrug, een verzetsvrouw die tijdens de Tweede Wereldoorlog Joodse kinderen en volwassenen in veiligheid bracht. Dit gegeven werd mooi uitgebeeld bij het verzetsmonument door Truus te omringen met kinderen. Naar verluid was ze een lichtmagiër die ook magiërs hielp onderduiken wiens identiteit aan het licht was gebracht, maar dat deel van het verhaal wordt ontkend door de jagers.

Janela stak haar hand op naar het beeld. ‘What’s up Truusie?’

We zetten onze fietsen bij café de Blonde Reus op de Mient, een historische winkel- en horecastraat aan de gracht. Het café bestond al voordat ik geboren was en was opgericht door een magiërsechtpaar. De ene man was blond en de ander een reus. Het was ons stamcafé en het enige café in Alkmaar dat gerund werd door magiërs. De meeste magiërs uit de regio kwamen hier samen en kenden elkaar van de Ordes. Ik heb mij lang afgevraagd hoe het kwam dat een café waar magiërs in het geheim samenkwamen, nog niet door jagers was ontdekt. Het was risicovol, dat wisten we allemaal, maar het was ook tekenend voor de loyaliteit van de Ordes. We gingen voor elkaar door het vuur en zouden nooit iemand verraden. Loyaliteit aan elkaar was iets wat de Orde ons van jongs af aan inprentte en waar je als magiër wel in moest geloven om te kunnen overleven. Ik waande mij dan ook op de meest veilige plek die ik mij voor kon stellen wanneer ik voet zette in ons stamcafé.

Janela opende de deur en groette Wim, de reus die achter de balie stond. Hij moest constant bukken bij de deurposten en omdat hij zijn hoofd telkens tegen de hanglampen stootte, had hij in alle snoeren knopen gelegd. Wim knikte als wijze van groet en nam de bestelling op van twee personen die aan de bar gingen zitten. Even verderop, bij de televisie aan de muur, zat een groepje Ajax – AZ te kijken. Zo te zien stond AZ met 1-0 voor. Eén van de groepsleden had de Alkmaarse vlag, met rood-witte banen en de burcht als stadswapen, als een cape om zich heen geslagen en keek nagelbijtend naar het scherm.

Mark kwam uit het personeelskamertje achter de bar en trok een trui over zijn hoofd met de tekst I’m sexy and you know it. Janela draaide zich naar mij toe zodat Mark het niet kon zien, en stopte een vinger in haar mond om vervolgens quasi te kokhalzen. Ik probeerde mijn lach in te houden.

‘Dames,’ zei hij toen hij ons zag. ‘Drankje van het huis omdat jullie geslaagd zijn? Een sympathiek aanbod van Wim.’ Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Dan kun je wat anders leuks doen met mijn zuurverdiende twintig euro.’ Hij zei het tegen Janela, maar die trok zich er niets van aan.

Daar zei ik geen nee tegen. ‘Doe maar een ijsthee,’ zei ik. ‘Ik heb dorst gekregen van al die inspanning.’

Mark knikte en wendde zich tot Janela. ‘En u, mijn schone vrouwe van de nacht?’

‘Biertje,’ zei Janela wat afwezig. Ze hield een folder in haar hand.

Ik kon niet zien wat het was, maar Mark zei: ‘Ah, ik zie dat je onze jagerspropaganda al hebt gevonden.’

Die opmerking deed mij opkijken. ‘Wat? Hebben Wim en Olaf dat serieus toegelaten?’

‘Het zou ze niet hebben geholpen als ze het zouden weigeren,’ zei Janela en hield de folder omhoog. Het gouden schildembleem op de voorpagina met daarin een pijl en boog, de primitieve wapens van de jagers, was onmogelijk te negeren.

‘Ze zijn altijd op zoek naar vers bloed,’ zei Mark terwijl hij een groot glas omspoelde. ‘Welke tap wil je, Jan?’

‘Eerder nieuwe moordenaars,’ verbeterde Janela en stopte mij vervolgens de folder toe alsof het interessant leesvoer was. Met gesloten ogen koos ze een willekeurige tap uit.

Mark leunde voorover op de bar en keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Weet je het zeker? Het smaakt naar pis.’

Janela bracht haar gezicht naar de zijne en keek samenzweerderig om zich heen. Toen, op zo’n zachte toon dat ik het bijna niet kon verstaan: ‘Ik ben gek op pis.’

Mark trok een gezicht en nam meteen afstand met zijn handen omhoog. ‘Oké. Hopelijk ben ik dat na vijf shotjes weer vergeten.’

Ze gniffelde en wendde zich weer tot mij. ‘En? Wat voor jou?’ Ze gebaarde met haar kin naar de folder in mijn hand.

‘Ja, absoluut. Ik ga straks meteen langs om mij aan te melden.’ Ik opende de folder en bekeek de functie-eisen. De minimumleeftijd was zestien jaar en het uurloon was veertien euro. Oók voor jongeren. Ik stootte een lachje uit. ‘Zestien jaar en dan al een beul.’

Mark haalde een flesje ijsthee uit de koelbox onder de bar vandaan en schonk een glas voor mij in. ‘Maar Alise toch. Magiërs mishandelen is een serieuze baan die beter betaalt dan vakkenvullen.’

Er ontstond een uitdrukking van verbolgenheid op Janela’s gezicht. ‘Die verdomde jagers denken alles te kunnen maken. En de overheid geeft ze ook nog eens geld bij de vleet om de magiërs, waarvan de meesten zelfs nog het leven van een mug eren, van de straat te krijgen. Alsof wíj de boosdoeners zijn. Wat dacht je van al die criminelen die dieren mishandelen, dronken rondrijden en kinderen misbruiken? Zet daar lekker die jagers voor in. Dan krijgt de politie er ook nog eens honderdduizend manschappen bij.’ Ze tikte met haar vinger op de tekst over het uurloon van veertien euro in de folder. ‘Ze betalen genoeg om flink wat ambitieuze groentjes aan te trekken.’

Mark zette haar glas bier neer en meteen nam Janela een flinke slok. Het groepje verderop kwam met luid gejuich en gebrul overeind. Janela morste op haar mantel.

‘Klootzakken,’ vervolgde ze haar tirade en even wist ik niet of ze daarmee doelde op de jagers of de supporters van AZ. ‘De overheid geeft veel te veel geld uit om ons van de straat te krijgen.’

‘We zijn ook heel gevaarlijk.’ Een man aan de bar, die ik een jaar of veertig schatte, legde zijn potlood neer op zijn schetsboek. Zo te zien had hij een ruwe schets gemaakt van Janela die verbolgen naar een folder in haar hand keek. Ik meende hem ergens van te herkennen. Was hij niet de stadskunstenaar?

Zijn schilderij De toekomst van Alkmaer van een modern Alkmaars Beleg (de themavraag was: wat als Alkmaar anno 2023 opnieuw zou worden belegerd, hoe zou dat er dan uitzien?) hing in het Stedelijk Museum van Alkmaar. Hij had de burgemeester, politici, schrijvers en andere bekende en minder bekende Alkmaarders op ludieke wijze in gevecht verbeeld tegen een imaginaire vijand. Het was prachtig en activistisch, vooral dat laatste kon Janela als kunstenaar in spe waarderen, maar tegelijkertijd voelde het als een angstaanjagende profetie waar niemand, diep van binnen, eigenlijk aan wilde denken sinds de laatste burgeroorlog van achttien jaar geleden.

‘Vind je het terecht dan dat er zoveel jagers zijn, Sebastian?’ vroeg Mark. Hij tapte ondertussen een glas pils in en zette dat voor Sebastian neer.

Sebastian friemelde aan de sigaret die hij achter zijn linkeroor had geschoven. ‘Ik vind niet dat alle magiërs opgesloten moeten worden. Dat is alsof je iedereen die een mes bezit bij voorbaat al oppakt.’ Hij haalde de sigaret achter zijn oor vandaan en wreef met de filter over zijn lippen. ‘Alleen magiërs die echt criminele dingen doen met hun magie horen thuis in de bak.’

Janela klapte in haar handen. ‘Kijk. Sebastian snapt het tenminste. Ik had ook niet anders verwacht van een activistische kunstenaar.’

‘Maar ik snap de jagers wel,’ zei Sebastian.

Janela stopte met klappen. ‘Hè?’

Met zijn sigaret wees Sebastian naar de nietsvermoedende mensen in het café. ‘Wie van hen beheerst zijn krachten nu echt goed zonder per ongeluk, want dat is toch vaak wat we zien, een gevaar te zijn voor anderen?’

Janela klakte met haar tong. ‘Aan de Rembrandt van Alkmaar hebben we dus ook niets,’ schoffeerde ze hem en met een zuur gezicht liep ze naar een tafel achterin, vlak naast het raam.

Ze werd altijd emotioneel wanneer het jagers betrof en het trof haar vast harder, nu een kunstenaar waar ze tegenop keek haar mening niet deelde. Ik kon het haar onmogelijk kwalijk nemen. De jagers namen magiërs van de straat, goed of slecht, om ze vervolgens levenslang op te sluiten in de Toren. Niemand was daar ooit levend van teruggekomen, maar dankzij de Wet detentie magiërs 2011, wisten we allemaal wat daar gebeurde. De wet stelde de jagers in staat om magiërs te mishandelen en te doden. Anders dan Janela had ik er alleen geen behoefte aan om die wet voor mijn plezier eens te gaan lezen en geconfronteerd te worden met de afwezigheid van mensenrechten. Ik wilde het bestaan van de Toren zoveel mogelijk negeren.

Janela liet zich met een zucht onderuit zakken in haar stoel. ‘Hoe vond je de test gaan?’

Mark en Janela’s opmerking van eerder deze avond kwam weer helder terug in mijn geheugen. Ik draaide het koude glas rond in mijn handen. Ondanks dat ik de test had gehaald, voelde ik mij enigszins beroerd. Wat als ik inderdaad een gewonde vriend zou zijn tegenkomen en zijn enige kans om te overleven mijn helende gave was? En wat als ik er te lang over deed, net zoals vandaag? Dan was de kans groot dat hij zou sterven.

‘Zit er niet al te veel over in, chickie,’ zei Janela alsof ze mijn gedachten had gelezen. ‘Je kunt er weinig aan veranderen als je je gave ziet als een stierenlul die je verplicht moet opeten.’

Ik stak mijn duim op en glimlachte breed. ‘Geweldige vergelijking om tegen een vegetariër te gebruiken.’

Ze lachte als een enge heks uit een sprookje voordat ze een slok van haar bier nam.

Ik keek toe hoe een groepje jongeren, waarschijnlijk niet veel ouder dan Janela en ik, langs het raam richting de Bathbrug naar het Waagplein liepen. Het verlichte Waaggebouw zag er prachtig uit zo laat op de avond. De lucht rondom de Waagtoren vertoonde een sfeervol kleurpalet van oranje, geel, roze, paars en blauw. Vanaf het Waagplein, dé plek waar alle terrassen doorgaans helemaal volzaten, was luide dansmuziek te horen. De jongeren lachten, leken vrolijk en onbezorgd, en konden vast moeiteloos genieten van hun avondje uit. Ik kon mij niet herinneren dat ik ooit op dergelijke wijze van een avondje uit had genoten.

Ik nam een slok van mijn ijsthee. ‘Jij en Mark hadden gelijk.’ En niet alleen zij hadden gelijk, ook Bran had gelijk. ‘Voordat je mij kwam ophalen, kwam Bran nog naar mij toe met zijn hamster. Ze was stervende.’

Janela trok een gezicht. ‘Dat arme mormel. Ze heeft het nog best lang volgehouden voor een knaagdier.’

Ik keek naar mijn glas, starend naar het bruinige mengsel. ‘Hij vroeg of ik haar kon redden.’

Janela zei niet meteen wat en dronk haar glas leeg. Toen ik stil hield vroeg ze: ‘En? Kon je dat?’

De prachtige schemerkleuren in de lucht waren grotendeels afgenomen en met de zonsondergang gingen de lampen van de lantaarnpalen in de straten aan. Sebastian wandelde langs het raam. Voor de Bathbrug bleef hij staan met een sigaret in zijn mond, zoekend naar iets in zijn zakken.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik uiteindelijk. ‘Ik ben niet sterk genoeg.’

‘Weet je dat zeker?’

Ik kon haar niet aankijken. Ik wilde haar ik-zei-het-je-toch-blik niet onder ogen komen. Ik had Ina’s leven kunnen verlengen als ik mij had verdiept in die spreuken en ik had best genoeg eru om iets kleins zoals een hamster te kunnen redden, maar ik probeerde het niet eens. Ik was gewoon een flutmagiër. Bran had het niet beter kunnen verwoorden.

Ik dronk in één teug mijn glas leeg. ‘Ik had het bolletje vacht kunnen helpen als ik meer moeite had gedaan.’ Zo, dat was eruit. Langzaam sloeg ik mijn ogen op om Janela’s reactie te kunnen peilen.

Ze knikte. Toen zei ze iets wat ik niet had verwacht: ‘Het is nooit te laat om het te leren.’

Nee, het was nooit te laat. Maar het ging niet om kunnen, maar om willen. Wilde ik het wel leren? Wilde ik wel mijn hele leven wijden aan mijn “gave”? Ik glimlachte flauwtjes. ‘Ik had gedacht dat je “ik zei het je toch” zou zeggen.’

Janela grinnikte. ‘Dat was de subtekst van mijn opmerking.’

Ze keek langs mij heen uit het raam en de verandering op haar gezicht maakte dat ik haar blik volgde. Twee mannen stonden tegenover het café onder een lantaarnpaal te praten op de hoek van het Waagplein en de Mient. Ze droegen het jagersuniform: een donkerblauw uniform met het gouden schildembleem op de rechterborst en volledige rugkant. Hun epauletten waren net zo goudkleurig, maar vanaf hier kon ik niet zien wat hun rang was. Waarschijnlijk waren het surveillanten. Eén van hen trok zijn wapenstok en schoof hem uit. De elektrische lading die de top van de stok omringde, kleurde scherp blauw op in het donker.

‘Wat doen jagers hier?’ vroeg ik, alsof Janela het wist. Hadden ze een magiër op het oog?

‘Zo te zien zijn ze niet aan het surveilleren,’ zei Janela.

Eén van de jagers trok zijn blauwe pet over zijn voorhoofd, alsof hij niet herkend wilde worden. Pas toen ze de weg overstaken zag ik dat de andere jager geen hoofddeksel droeg. Daarbij was zijn uniformjas langer dan die van zijn collega en had deze een hoge kraag, wat vreemd was voor een surveillant. Ze liepen in de richting van het café. Ik hapte gierend naar adem. Ze zouden toch niet getipt zijn over de ware aard van dit café? Ze liepen langs het raam de richting van het Fnidsen op, een lange, nauwe straat met winkels en woningen, vlak bij het Huis met de Kogel en verderop de Remonstrantse kerk.

‘Ging Sebastian niet net die kant op?’ vroeg Janela, nog voordat ik het kon zeggen, en stond op. ‘Laten we ze volgen.’

Jagers volgen? Was ze gek geworden? Ik wilde mijn zorgen uitspreken, maar ze gooide haar tas al over haar schouder en snelde richting de deur.

‘Janela, kom terug,’ probeerde ik nog, maar ze was al weg. Ik griste mijn tas van de grond en volgde haar naar buiten.

Ze was al bij de Wijde Glop, een inham aan de gracht tussen twee winkels in, toen ik aankwam. Ze gluurde de hoek om bij een modewinkel. Er verscheen een lichtflits, gevolgd door een hartverscheurende schreeuw. Ik voelde een gil opkomen, maar drukte snel een hand op mijn mond.

‘Ze hebben Sebastian te pakken,’ fluisterde Janela.

Hoe naar ik het ook vond dat Sebastian nu mishandeld werd door de jagers en opgesloten zou worden in de Toren: wat kon ik doen? Het was juist ons doel als magiërs om zo ver mogelijk bij de jagers uit de buurt te blijven.

‘We moeten hem helpen,’ zei Janela.

‘We kunnen niets doen,’ fluisterde ik. ‘We hebben geen plan. Niets. We kunnen het ons niet veroorloven om impulsief te zijn.’

‘We hoeven geen plan te hebben. We jagen ze gewoon weg.’ Ze lachte zachtjes. ‘We jagen de jagers weg.’

Hoe kon ze dit grappig vinden? We moesten hier zo snel mogelijk vandaan. ‘We mogen niet ingrijpen. Je weet wat Xander heeft gezegd. Ze zullen ons herkennen en opsporen. We zullen hetzelfde lot ondergaan.’

Mijn hele leven had ik er alles aan gedaan om onder de radar te blijven en nu wilde Janela doodleuk de confrontatie aangaan met de jagers. En het was niet dat ik Sebastian niet wilde helpen. Echt. Ik voelde mij wat dat betreft waarschijnlijk net zo rusteloos als Janela, en het was een verschrikkelijk gevoel van machteloosheid. Maar als het helpen van een medemagiër betekende dat ik levenslang opgesloten zou worden in de Toren, dan kon ik het risico niet nemen, hoe zeer het mij ook speet.

Een groepje van zo’n vijf mensen dat onze kant op kwam bleef even staan om te zien wat er aan de hand was. Iemand ging op zijn tenen staan om het tafereel beter te kunnen aanschouwen. Een vrouw met een AZ-sjaal om trok aan de arm van haar vrouwelijke metgezel. ‘Niet mee bemoeien,’ zei ze. ‘Gewoon doorlopen alsof er niets aan de hand is.’

Haar metgezel schudde het hoofd en liet zich meetrekken. ‘Dit kan toch niet?’

Eén van haar groepsgenoten trok zijn regenjas stevig dicht: ‘Mijn zus greep een keer in.’ De persoon keek naar Janela en mij. ‘Die heeft het geweten.’

Het was tegen de wet om in te grijpen bij een magiërsarrestatie. Het geweldsmonopolie van de jagers was goed verankerd in ons rechtssysteem. De straffen voor interventie waren dan ook hoog.

Janela trok een wenkbrauw op. ‘Moet ik daar nu bang van worden?’

‘Doe ermee wat je wilt.’ Ze liepen ons snel voorbij.

Er verscheen nog een lichtflits gevolgd door wederom een schreeuw. Het was een waarschuwing die ik ter harte nam.

‘Janela.’ Ik pakte haar bij haar pols en trok er zachtjes aan. ‘Ik weet dat je Sebastian wilt helpen, maar het kan echt niet.’

Ze rukte zich los. ‘Dat zullen we nog wel eens zien.’ Ze rende al de doodlopende straat in voordat ik de kans kreeg om haar neer te meppen of wat ik ook moest doen om haar tegen te houden. Ik zag haar vertrouwde vuurbal in haar hand verschijnen.

‘Janela!’ Ik rende met tegenzin mijn ondergang tegemoet.

‘Een heks!’ klonk het. ‘Sla haar neer!’

Janela gooide een vuurbal op de jager zonder hoofddeksel. Deze raakte zijn benen en die vatten direct vlam. Hij schreeuwde, sloeg op zijn benen, maar toen dit niet werkte, dook hij naar de grond. Ik keek verstijfd toe. Janela had nog nooit iemand aangevallen. Ze had genoeg dingen in de fik gestoken, maar nog nooit een levend wezen.

De andere jager zag er een stuk jonger uit en ik dacht meteen aan de minimale leeftijd die de jagers hanteerden. Hij stond er met grote ogen bij, zijn wapenstok omhoog. De elektrische lading rondom de top van de wapenstok maakte een knapperend geluid dat vrij intimiderend was. Zijn ogen gingen vol twijfel van Janela en mij, naar zijn partner die kermend van de pijn over de grond aan het rollen was.

In Janela’s hand verscheen nog een vuurbal. Was ze gek geworden? Ze had al genoeg schade aangericht. Ik moest voorkomen dat er nog een slachtoffer zou gaan vallen. Ik herpakte mij.

‘Janela, waag het niet.’ Mijn stem klonk laag en dreigend.

Ze trok minachtend een wenkbrauw op en ik wist dat ze absoluut niet onder de indruk was van mijn berisping. Het zorgde in ieder geval voor extra tijd.

Ik keek naar de jager, die stom terugkeek. ‘Wat sta je daar nou?’ Ik wees naar de enige uitgang die zich achter mij en Janela bevond. ‘Ren weg voordat je in de brand vliegt!’

De jonge jager keek naar zijn partner, die nu gedoofd en buiten adem op de grond lag uit te hijgen, en nam een besluit. Hij gooide zijn wapenstok neer, die met een sisser smoorde zodra deze de grond raakte, en rende ons voorbij de straat uit.

De vuurbal in Janela’s hand verdween. Ze keek met een zucht mijn kant op. ‘Goedzak. Ik had hem met alle liefde in de brand willen steken voor het gebruiken van zijn elektrische vliegenmepper op Sebastian.’

‘Je maakt het daarmee alleen maar erger.’ Ik wendde mij tot de jager op de grond. De lantaarnpaal onder de boom was kapot en er scheen te weinig licht vanuit de lantaarns op de straat om hem goed te kunnen zien, maar door de penetrante geur van verbrand vlees wist ik dat het slecht met hem was gesteld. Ik schudde mijn hoofd. ‘In iseultsnaam, Janela. Dit was toch niet nodig?’

‘Het was zeker nodig. Hadden wij niets gedaan, dan was Sebastian nu kassiewijlen geweest.’ Janela liep op hem af. In haar hand verscheen een vlam die ze als fakkel gebruikte. Met een grimas op zijn gezicht hield Sebastian zijn rechterarm tegen zijn borst gedrukt.

De schrijnende kreun van de jager naast mij bracht mijn aandacht weer naar hem. Net zoals Janela gebruikte ik mijn magie om een fakkel te creëren. Er verscheen een witte vlam in de lucht toen ik de spreuk Lica fluisterde en de ruimte lichtte vaal op.

De jager, waarschijnlijk niet veel ouder dan Janela en ik, haalde strijdlustig zijn vuist omhoog alsof hij zijn resterende energie wilde gebruiken om de lichtbol af te weren, maar zijn hand viel al snel weer naar de grond. Pas nu zag ik wat er zo anders aan deze jager was.

Langs de ritssluiting van zijn lange donkerblauwe uniformjas, hoge kraag, en aan de zomen van zijn armen en vermoedelijk broekspijpen, maar die waren nu verbrand, zaten gouden randen. Dat had ik nog niet eerder gezien. Ik keek naar de epauletten op zijn schouders. Boven het schildinsigne was een zwaard afgebeeld. Mijn ogen werden groot. Een luitenant. Wat deed hij op straat? Ik had nog nooit een luitenant onder de surveillanten gezien. Een bevelhebber vertoonde zich amper in het openbaar. Daar hadden ze immers hun ondergeschikten voor. Mijn keel voelde droog aan en ik kreeg moeite met ademen. Wat had Janela gedaan?

‘Wat is er?’ zei Janela alsof ze aanvoelde dat er iets mis was.

Ik keek naar haar op. ‘Het is een luitenant.’ Ik gromde luid en sloeg met mijn vuist op mijn dijbeen. ‘Je hebt verdomme een luitenant aangevallen, Jan.’

Eerst zag ik schrik in haar ogen, maar al snel keerde de geringschattende blik terug. ‘Nou en. Luitenant of niet. Hij heeft het verdiend.’

‘Hij verdiende het om te verbranden? Meen je dat nou?’

‘O, en Sebastian verdiende het om geëlektrocuteerd te worden?’

Ik klakte met mijn tong. ‘Natuurlijk niet!’

Ze wees naar het water aan het einde van de doodlopende straat. ‘Waarom sprong die sukkel niet gewoon in het water?’

‘Ja, lekker, hoor. Straks verlies je je bewustzijn aan je verwondingen en dan verzuip je ook nog eens in de gracht.’

Met haar kaken op elkaar geklemd wendde Janela zich brommend van mij af.

Ik mompelde een verwensing. We zaten zwaar in de problemen. Ik drukte mijn handen tegen mijn slapen en zette mijn hersenen aan het werk. Denk na, Alise. Wat zou Xander je op dit moment aanraden te doen? Denk aan al die ongevraagde adviezen die nu mogelijk je leven kunnen redden. Het antwoord kwam sneller dan ik verwachtte.

Ik moest hem helpen. Het voelde tegenstrijdig om een jager te helpen, maar als ik mij Xanders opmerkingen over genade goed herinnerde, dan kon het helpen van een jager uiteindelijk in je voordeel werken. En daarbij… ik kon iemand die zo ernstig gewond was toch niet aan z’n lot overlaten?

Ik rende naar Sebastian. ‘Ik heb een plan.’ Ik bekeek de bebloede arm die hij tegen zijn borst gedrukt hield. Er stak een stuk bot uit bij zijn onderarm en ik vond brandwonden op de rug van zijn hand en in zijn handpalm. Ik keek naar het Fnidsen waar ik sinds onze bemoeienis nog niemand had gezien. Door de kapotte lantaarnpaal en de beschutting dankzij de bomen, hoge bloembakken en vele fietsen, zou iemand ons niet zo snel opmerken als we laag bleven. Maar dan moesten we niet onnodig de aandacht op ons vestigen met veel kabaal. Aan de Zijdam zouden ze ons met een beetje moeite prima kunnen zien, maar hopelijk dachten zij er net zo over als het groepje van eerst en bemoeiden ze zich er niet mee.

‘Als hij op de been is, dan wil ik dat je hem naar een veilige plek brengt,’ zei ik terwijl ik Sebastian meer richting de boom trok. Ik begon aan de genezing van zijn arm. ‘Dan zorg ik voor de jager.’

‘Sorry, wát zei je?’

Sebastian kermde luid toen zijn botten kraakten en zichzelf weer in positie dwongen. ‘Ik ga de jager helen,’ herhaalde ik en ik merkte dat ik alles behalve vriendelijk klonk.

De grimas van Sebastian verdween. Ik boog voorover naar zijn gezicht en opende zijn mond. Het leek op mond-op-mondbeademing, maar ik hoefde gelukkig niemands lippen aan te raken. Ik moest mijn eru via de luchtwegen naar binnen blazen, anders zou het effect te lang uitblijven. Ik blies hem net genoeg eru in zodat hij hopelijk snel wakker werd en ik genoeg energie over zou hebben voor de jager.

Mijn keel brandde en vermoeidheid overrompelde mij. Ik had nog nooit twee mensen op dezelfde dag geheeld en nu moest ik al mijn energie gebruiken om een derde te genezen. Een onaangenaam gevoel overspoelde mij toen ik mij naar de luitenant haastte die al verborgen achter een plantenbak lag. Ik ging op mijn knieën zitten. Mijn borst trok krampachtig samen. Wat probeerde ik in iseultsnaam te bewijzen? Ik kon niet eens een hamster van de dood redden en nu wilde ik nóg een ernstig gewonde persoon gaan genezen?

De blauwe ogen van de jager waren half gesloten en ik voelde een mengeling van woede en medelijden opkomen. Hij had mijn soortgenoot ernstig mishandeld en daarvoor hekelde ik hem, maar als lichtmagiër kon ik niet toekijken hoe iemand leed. Het zat niet in mijn aard en juist die verdomde aangeboren aard zat mij nu in de weg.

Kom op, prentte ik mezelf in. Je kunt dit. Je zult wel moeten. Ik boog naar zijn benen om deze te onderzoeken. Zijn benen en broek waren samengesmolten. Dit was ernstig. Mijn oogleden begonnen zwaar te worden en ik klapte op mijn wangen om mezelf wakker te houden.

Janela schudde aan mijn schouder. ‘Alise, laat hem. Kom op. We moeten gaan voordat dat groentje terugkomt met versterking.’

Ik duwde haar hand weg. ‘Ik ga hem helpen.’ Ik hijgde. ‘Misschien levert het genade op.’

‘Genade?’ barstte Janela uit. ‘Je doet alsof je gepakt gaat worden. Als we nu snel gaan en ons gedeisd houden dan komen ze er nooit achter.’

Mijn boosheid jegens haar groeide. ‘Het is een luitenant, Jan. Jij zou moeten weten wat dat betekent als we wél gepakt worden. De doodstraf!’ Mijn schelle stem echode door de straat en dat was nu precies wat ik niet wilde.

Ze keek mij met grote ogen aan.

Ik pakte mijn rugzak en gebaarde naar Sebastian. ‘Zorg dat jullie weg zijn voordat de jager geheeld is. Hoe minder mensen hier zijn, hoe minder we opvallen. En laat mij verder met rust.’

Ik pakte mijn spreukenboek erbij en bladerde naar de pagina voor brandwonden. Al snel vond ik een spreuk die ervoor zorgde dat de vastgesmolten delen van textiel aan de huid bij verbranding werden verholpen. Dat leek mij een goede eerste stap.

Ik keek of de luitenant nog bij bewustzijn was. Zijn ogen keken mij murw aan. ‘Ik ga je helpen, goed? Misschien gaat het wat langzaam, omdat dit de eerste keer is dat ik brandwonden behandel, maar ik ga mijn best doen.’

Hij knikte loom.

Toen ik de spreuk uitsprak over de jonge luitenant keerden de verbrande delen van het uniform terug in hun oorspronkelijke donkerblauwe en gouden staat. Ik ademde geconcentreerd uit. Dit ging de goede kant op. Als we te zijner tijd gepakt zouden worden, dan konden we met mijn actie genade verwachten. En genade was iets wat je lief was in de Toren, zo had Xander mij verteld.

Nu kwam het gedeelte dat waarschijnlijk pijn ging doen. ‘Zet je schrap,’ zei ik tegen de jager, ‘want dit kan een martelgang worden.’

De luitenant knikte langzaam.

Met een ruk trok ik zijn rechterbroekspijp omhoog. Hij schreeuwde het niet uit. Voor mij een teken dat het een ernstige brandwond betrof waarbij de zenuwen in de huid waren beschadigd. De geur van het verbrande vlees was nog intenser van zo dichtbij. Ik kokhalsde.

Zijn been bestond uit zwart met witte plekken, was droog en leerachtig, en leek daarmee op een halfgekookte en halfverbrande kippenpoot. Binnen luttele seconden schoot de spreuk voor derdegraadsbrandwonden mij te binnen. Ik legde mijn hand op zijn been en mompelde ‘Erusto Branda’. Er schoot wit licht door zijn been en de eerst zo leerachtige uitziende huid verdween.

‘Sebastian wordt niet wakker,’ zei Janela. ‘Kun je hem nog meer eru geven?’

Ik schudde mijn hoofd. De vermoeidheid begon ondraaglijk te worden en ik had moeite om wakker te blijven. Kom op. Je moet doorgaan. Niet flauwvallen. Op dit soort momenten was het uitermate irritant dat alleen lichtmagiërs eru konden geven en verkrijgen. Maar aangezien het ons hielp bij genezing en ons daarin beter maakte, wilde ik er niet al te veel over klagen.

Ik trok de linkerbroekspijp van de jager omhoog. ‘Je moet iets bedenken,’ wierp ik Janela afgemat toe. ‘En snel.’

Daarop bracht Janela een trillende hand naar haar mond en begon op haar duimnagel te bijten.

Nadat het linkerbeen van de jager was geheeld slaakte hij een zucht van verlichting. Maar hij kwam niet overeind. Zijn wonden waren dan wel geheeld, maar zijn lichaam was nog steeds krachteloos. Zijn ogen gingen open en dicht, alsof hij vocht om bij bewustzijn te blijven.

‘Gaat het?’ vroeg ik.

Hij knikte en liet zijn oogleden dichtvallen. Zijn borst ging langzaam op en neer. Voorzichtig boog ik naar zijn gezicht om hem eru in te blazen zodat hij straks overeind kon komen.

Mijn hoofd bonkte en in mijn borst ontstond een scherpe pijn. Dit was waanzin. Ik had drie mensen geheeld in één avond. Volgens Xander waren drie zwaargewonde patiënten per dag zelfs voor ervaren helers het maximum. Hoe kon ik, de eeuwige newbie, dit dan voor elkaar hebben gekregen?

De ogen van de luitenant schoten open. Hij keek een moment loom om zich heen, maar fixeerde toen zijn ogen op die van mij. Zijn blik was vlijmend. Zo te zien had hij weer genoeg energie om zich te realiseren dat ik zijn vijand was.

Ondertussen had Janela het voor elkaar gekregen om Sebastian wakker te krijgen. Ze gaf hem water uit haar bidon.

Ik laveerde als een dronkenman naar ze toe. ‘Haast je.’ Samen met Janela hielp ik hem overeind. ‘De jager kan ieder moment weer op de been zijn.’

Sebastian had genoeg kracht om zichzelf zonder onze steun overeind te houden. Hij glimlachte flauwtjes toen zijn blik zich op mij richtte. ‘Bedankt, jonge heler.’ Hij zuchtte gelaten. ‘Maar ik ga nergens heen.’

Janela keek met grote ogen van Sebastian naar mij en weer terug. ‘Dit is geen tijd voor grapjes, Rembrandt.’

Sebastian keek hoofdschuddend naar de jager op de grond. ‘Ik ben jullie zeer dankbaar voor jullie hulp, maar ze weten wie ik ben.’ Dat was het nadeel van magiërs die zichzelf in de schijnwerpers zetten. De kans om ontmaskerd te worden werd vele malen groter. Zijn ogen gaven blijk van ontgoocheling, terwijl hij naar de luitenant strompelde. ‘Had ik die sigaret maar niet opgestoken met een vuurvlam,’ mompelde hij in het voorbijgaan. Hij hurkte naast de jager neer. ‘Voor jullie is het echter nog niet te laat. Ik zal deze jongeman naar de Toren brengen en ik zal mijn best doen ze op een dwaalspoor te zetten.’

‘Ga gewoon…’ Janela slikte de rest van haar woorden in toen Sebastian de arm van de jager over zijn schouder sloeg en hem op zijn benen trok.

De luitenant kreunde en mompelde iets, maar ik kon er geen zinnig woord uit opmaken. Met een glimlach stak Sebastian zijn hand naar ons op en sjokte met de jager de doodlopende straat uit. In de verte stak een zwarte toren hoog boven de andere gebouwen uit. Ik wist dat de Toren ooit mijn thuis zou gaan worden. Dat wist iedere magiër. De vraag was alleen: wanneer?



Bij thuiskomst zat mijn vader nog in de huiskamer achter de computer. Zijn bril was naar het puntje van zijn neus gegleden en het blauwe licht van het beeldscherm gaf zijn gezicht een spookachtige gloed. Hij zou wel weer met een lastminuterapport bezig zijn en ik wilde hem daar niet bij storen. Daarbij had ik geen zin in vragen over het bloed op mijn shirt en waarom ik naar een stinkende brandlucht rook. Ik sloop op mijn tenen richting de trap, maar het was te laat.

‘Alise?’ Hij drukte zijn bril weer terug op zijn neusbrug. ‘Hoe ging je test vandaag?’

Ik keek naar de trap en vroeg me af of ik moest doen alsof ik hem niet gehoord had en gewoon naar boven moest rennen, maar zijn dwingende stem was er nou eenmaal niet bepaald één die men negeren kon. Dus liep ik naar de huiskamer en zette een onschuldige glimlach op.

Hij keek mij onderzoekend aan. ‘Wat zie jij eruit.’

Mijn glimlach zakte in. Ik kon mijn vader toch niet vertellen wat er gebeurd was? Straks stuurde hij mij weg, op de vlucht voor de jagers, en kon ik mijn vrienden en familie hier in Alkmaar wel vergeten. Mijn leven zou op z’n kop staan – alweer. Ik wilde dat niet nog een keer meemaken. Ik wilde mijn ouders niet nog een keer teleurstellen. Daarom besloot ik dat het beter was om er omheen te draaien en de waarheid een beetje te…verdraaien. Liegen was niet een van mijn talenten, dus ik hoopte maar dat dit werkte. ‘Mijn test was wat vreemd.’ Dat was geen leugen. Hij wás vreemd. ‘Xander sloeg Mark tegen zijn schenen en toen moest ik hem helen. Het was nogal…bloederig.’ Ik wees naar mijn vieze shirt en mijn vader trok een gezicht. ‘Maar het is gelukt. Ik heb de test gehaald.’

‘Oké,’ zei mijn vader, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat mensen tegen hun schenen werden geslagen en zijn dochter hen moest helen. Hij keek weer terug naar zijn scherm. ‘En hoe ging het met Janela?’

‘Zoals we van haar konden verwachten.’

‘Was die test niet vlak na het avondeten?’

‘Janela en ik zijn onze vrijheid gaan vieren in het café.’

‘Zo lang?’

Waarom moest mijn vader toch altijd zo doorvragen? Was een simpel antwoord dan nooit genoeg? Hij had rechercheur moeten worden in plaats van accountant.

‘We hadden het gezellig. Je weet toch hoe dat gaat? Voor je het weet ben je uren verder.’

‘Ja, dat klopt.’

Ik zuchtte. ‘Mag ik dan nu naar mijn kamer? Ik ben bekaf.’

Ik draaide mij al om om weg te lopen, toen mijn vader zei: ‘Wat is er echt gebeurd vanavond, Alise?’

Ik bleef staan. Voor een mens zonder magische krachten was mijn vaders zesde zintuig aardig scherp. Ik draaide mij weer naar hem toe. ‘Niks, oké? Ik zeg je net wat er gebeurd is.’

Mijn vaders grijze ogen stonden scherp achter zijn brillenglazen. Hij zei geen woord en dat was juist het irritante eraan.

‘Waarom kijk je zo? Ik heb niks gedaan.’

‘Het is niet dat ik denk dat jij iets gedaan hebt. Het is meer dat ik mij zorgen maak over jouw vriendschap met Janela.’ Hij wees naar me. ‘Kijk toch eens naar jezelf. Je hebt bloed op je shirt, je ruikt naar brand en… ‘ Hij snoof even. ‘…verbrand vlees, en de enige link die ik kan leggen, is dat Janela iets uitgespookt heeft.’

Dat hij die link had weten te leggen was scherpzinnig van hem. Het was inderdaad meestal zo dat Janela degene was die rottigheid uithaalde. Dat lag nou eenmaal in haar aard als destructiemagiër. Jammer dat ik mijn moeder niet gewoon was tegengekomen vanavond. Die vroeg maar één keer wat en nam dan genoegen met het antwoord dat ze kreeg.

‘Het komt door die test, pap,’ zei ik. ‘Janela moest pionnen in de fik steken en ik moest Mark helen. Bloed en brand. Is dat wat je horen wil?’ Hij opende zijn mond, maar ik was hem voor. ‘Mooi. Dan ga ik nu naar mijn kamer.’

Toen ik mijn kamerdeur sloot, haalde ik opgelucht adem. Ik wist dat wat ik deed fout was en dat karma mij snel genoeg in het gezicht zou slaan, maar het kon ook zijn dat karma mij zou helpen door mijn daad van vandaag. Misschien zou die luitenant de andere kant opkijken, zou Sebastian zijn best doen om onze identiteit verborgen te houden, en waren Janela en ik veilig, zoals we hoopten.

Ik kon het gewoon niet aan om nogmaals te verhuizen. Ik zat amper in groep vijf toen ik door een stomme fout alweer van school moest. Kinderen, magie en geheimhouding gingen gewoonweg niet samen. Het was veiliger om te verhuizen, maar daarmee raakte ik al mijn vrienden kwijt, alweer. Janela en ik hadden dan niet de beste vriendschappelijke relatie die iemand wensen kon, aangezien Janela nogal iemand was die kon aantrekken en afstoten, maar ze was wel mijn vriendin én een magiër. Hoewel ik haar soms wel kon wurgen, kon ik alles met haar delen en was ze er altijd als ik haar nodig had. Ze zou mij nooit verraden, en ik haar niet. Daarbij wilde ik mijn moeder niet opnieuw kwetsen vanwege mijn “gave”. Om haar tranen opnieuw te moeten zien… Nee, dat was te pijnlijk.

Ik trok mijn kleren uit en propte mijn vieze, stinkende T-shirt vlug in de prullenbak. Ik kocht wel een nieuwe. Het zou mij alleen maar elke keer opnieuw herinneren aan vandaag, en vandaag was nou precies zo’n dag die ik gauw wilde vergeten.

3.

In mijn droom rende ik weg voor de verbrande jager. Zijn neus en mond waren samengesmolten. Zijn linkerwang was opgezwollen waardoor zijn linkeroog nauwelijks zichtbaar was en de rechterwang was naar beneden gezakt. Zijn rechteroog staarde mij onophoudelijk en vol toorn aan. Ondanks dat hij als een zombie sleepte met zijn benen kwam hij op hoge snelheid achter mij aan, zijn elektrisch geladen wapenstok in de lucht geheven. Hoe hard ik ook rende en probeerde om hem af te schudden, hij bleef een paar stappen achter mij. De jager leek ervan overtuigd dat het mijn schuld was. Dat ík hem had aangevallen en dat hij daarvoor vergelding verdiende. Maar ik had hem geholpen, had geprobeerd om Janela tegen te houden. Waarom was hij dan zo gedreven om mij te straffen? Het was de klassieke angstdroom en toch werd ik badend in het zweet wakker en was ik er secondelang van overtuigd geweest dat de droom echt was. Ik veegde mijn bezwete voorhoofd af aan mijn dekbed.

Buiten hoorde ik een auto de oprit op scheuren. Even dacht ik dat ik nog steeds droomde, maar dat veranderde toen ik de portieren open en dicht hoorde klappen. De lichtgevende cactusklok aan de muur gaf aan dat het bijna kwart over vier was.

Er werd aangebeld.

Mijn hart ging sneller kloppen en al mijn zintuigen stonden op scherp. Dit was niet goed. Een bezoek aan een magiër midden in de nacht was fout, ernstig fout. Ik schopte mijn dekens weg en kroop naar het raam. Voorzichtig schoof ik het gordijn een stukje opzij en gluurde naar buiten. In het licht van de deurlamp herkende ik ze direct: jagers.

Opnieuw klonk de bel, gevolgd door hard geklop.

Meteen schoof ik het gordijn weer dicht. Ik sloot mijn ogen. Dit kon niet waar zijn. Ik legde mijn hand op mijn borst en voelde hoe mijn hart tekeerging. Ze konden mij onmogelijk zo snel gevonden hebben. Ze wisten niet eens wie ik was. Hoe was het mogelijk dat ze hier nu stonden? Had Sebastian toch iets gezegd, ondanks zijn belofte?

Op de gang van de overloop hoorde ik een deur opengaan. Voetstappen snelden voorbij en daalden de trap af. Ik beet op mijn lip. Mijn ouders waren op hun hoede en ze zouden er alles aan doen om mijn aanwezigheid verborgen te houden, maar de jagers hadden het wettelijk vastgestelde doorzoekingsrecht. Ze mochten het huis zonder toestemming van de inwoners of tussenkomst van een rechter doorzoeken naar magiërs, als er ook maar geringe twijfel was dat die zich in dat pand bevonden. Mijn ouders konden hen niets maken. Ze konden slechts proberen tijd te rekken. Maar wat was het nut? Proberen te ontsnappen en mij dus verzetten tegen een arrestatie zou het alleen maar erger maken. Het was beter om naar beneden te lopen en vrijwillig mee te gaan. Het voelde alleen zo tegennatuurlijk. Ik had verdomme niets verkeerds gedaan!

Ik keek mijn kamer rond. Er waren weinig plekken waar ik mij kon verstoppen en de meest voor de hand liggende plekken moest ik zeker mijden. Waar ik mij ook zou verstoppen, de jagers hadden geheid de gekste verstopplekken meegemaakt en zouden daarom in alle hoeken en gaten kijken. Ze zouden mij vinden, daar was ik van overtuigd. Ik wilde het ze gewoonweg niet zo gemakkelijk maken.

Beneden klonken stemmen.

Ik vervloekte mezelf en mijn helende gave. Zouden ze Janela al gevonden hebben? Of had zij haar magie gebruikt om zich tijdelijk in één of ander amfibie te veranderen? Nee, te riskant. Dat zou meteen zijn opgevallen en ze zouden haar beslist hebben vertrapt. Wie er ook eerder gepakt was, ik kon niet zomaar opgeven. Dat zou een schande zijn voor de Orde. Maar welke opties restten mij nog?

Beneden klonken gejaagde voetstappen. Mijn vader riep mijn moeders naam. Zijn stem klonk kalm en weloverwogen en ik wist dat hij een poging deed om de schijn op te houden. Ik kon mezelf wel een klap verkopen. Ik zat hier een beetje zielig te wezen en te overpeinzen wat ik moest gaan doen, terwijl mijn vader zijn best deed om te verbloemen dat hier überhaupt een magiër woonde.

Ik opende mijn kamerdeur en keek de gang op. Mijn moeder sjeesde langs, had mij niet in de gaten, en snelde de trap af. Mijn ogen gleden naar de zoldertrap. Op hoop van zegen.

Bran liep met slaperige ogen en een hamsterknuffel in zijn arm geklemd richting de balustrade. Hij riep naar beneden: ‘Papa, wat gebeurt er?’

Ik slikte mijn tranen in. Hij had geen idee wat er gaande was. Ik hoopte maar dat hij hier geen trauma aan zou overhouden.

Eenmaal op zolder dacht ik koortsachtig na over mijn volgende stap. Het raam was niet groot genoeg om doorheen te gaan. Waarom dacht ik sowieso aan het raam? Al zou ik een gevaarlijke poging willen doen om via het dak naar buiten te gaan, dan duidde dat op verzet. Kom op, Alise. Doe niets stoms. Denk na. Je moet je ergens kunnen verstoppen.

Door het licht van de lantaarnpalen dat naar binnen scheen, kon ik een wirwar waarnemen van opgestapelde dozen, een kapotte stofzuiger, twee dressoirs met daarop zelfgemaakte keramiekbeeldjes van mijn moeder, wat stoelen die mijn vader nog wilde gaan opknappen en de antieke meubelstukken van mijn opa en oma onder met stof bedekte lakens. De dressoirs zagen er niet groot genoeg uit om mij in te verschuilen, en er was ook geen tafel of bed waar ik onder kon gaan liggen.

Driftige voetstappen kwamen de trap van de tweede verdieping op, gevolgd door een barse stem die riep: ‘Doorzoek de tuin en schuur als jullie beneden klaar zijn.’ Toen, dichterbij: ‘Vergeet geen koffers en dozen te doorzoeken. Ik zweer jullie, als het weer mis gaat… ’

‘Ja, luitenant,’ werd daarop in koor geantwoord.

Ik ademde trillerig uit. Luitenant. Was het dé luitenant? O, shit. Hij moest alles op alles hebben gezet om ons te vinden. Hij moest furieus zijn na afgelopen avond.

‘Ik doorzoek de zolder,’ zei diezelfde barse stem. Meteen daarop klonken voetstappen op de zoldertrap.

Ik keek naar de gedrapeerde lakens over de antieke meubelstukken. Het was een uitzichtloos geval, maar ik moest iets doen. De planken kraakten onder mijn gewicht. Ik botste tegen een kast op toen ik onder een laken probeerde te kruipen waardoor de keramiekbeeldjes rinkelden. Ik kroop ineen, mijn benen tegen mij aangedrukt en mijn armen er overheen geklemd. Dit was hopeloos. Ze zouden mij elk moment vinden. Waarom probeerde ik het nog?