Fatale verhouding

Ronald van Assen

Fatale verhouding

Ronald van Assen

1e druk: november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Omslag:Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-167-7

ISBN e-book 978-94-6464-168-4

NUR 332

©2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing en Godijn Publishing.

Meestal blijft het verleden daar waar het thuishoort, soms haalt het verleden je in.

Laat het niet je heden bepalen, op een dag is er ook voor jou een nieuw begin!

1

Soms neemt ons leven een onverwachte wending. De ene keer buiten onze schuld om, bijvoorbeeld door gebeurtenissen waar wij geen enkele invloed op hebben. De andere keer omdat wij een bepaald besluit nemen, waarvan wij vooraf het resultaat niet in kunnen schatten. De kleinste, in onze ogen wellicht volkomen onbelangrijke, beslissing kan grote gevolgen hebben voor de toekomst. Zo’n situatie noemen we een keerpunt. Wat het ons brengt, weten we niet. Dat ons leven nooit meer hetzelfde zal zijn, is duidelijk.

Dit verhaal gaat over zo’n keerpunt in mijn leven. Een voorval, dat heel klein begon en onschuldig leek, maar desondanks mijn veilige en strak georganiseerde leven volledig in de war schopte.

Het begon op een zonnige dinsdagmiddag in juli. Het was warm, zeg maar gerust heet. De lucht was strakblauw, op een enkele condensstreep van een vliegtuig na, en de koperen vuurbal aan de hemel had er overduidelijk zin in. Ik had die dag enkele cliënten bezocht en was op weg naar huis. Ik ben maatschappelijk werker. Niet zo eentje die de mensen in een duf kantoor ontvangt, kil en zonder een greintje medemenselijkheid. Ik ga naar mijn clientèle toe, omdat ik graag hun leefomstandigheden zie. Hoe kan ik mij anders een goed beeld vormen van hun persoonlijke situatie?

Mijn laatste cliënt was een gezin in de buurt van de Ruys de Beerenbrouckstraat. In verband met de privacy weid ik hier uiteraard niet verder over uit. Ze konden mijn hulp goed gebruiken, neemt u dat van mij aan. Als u eens wist wat voor ellende ik meemaak tijdens het uitoefenen van mijn vak. De tranen zouden u in de ogen springen. Het is onvoorstelbaar wat voor narigheid er zich achter de voordeur afspeelt. Het is aan de voorgevel van het huis niet te zien. De mooiste en grootste huizen herbergen de meeste problemen.

Ik dwaal af. Door het mooie weer en omdat de adressen van die dag bij elkaar in de buurt lagen, besloot ik die morgen te voet te gaan. Meestal pak ik de fiets of als het niet anders kan de auto, vandaag was ik met de benenwagen. Misschien was deze keuze al de eerste opmaat naar het naderende keerpunt. Als ik een ander vervoermiddel had gebruikt, was mijn middag, en daarmee de rest van mijn leven, waarschijnlijk anders verlopen. Wellicht had ik mijn noodlot evenwel ontmoet en heeft deze beslissing het slechts versneld. Wie zal het zeggen.

U merkt dat ik de neiging heb van de hak op de tak te springen en veel te diep door te denken. Als het vervelend wordt, moet u het zeggen. Dan probeer ik er rekening mee te houden.

Ik liep vanaf de Ruys de Beerenbrouckstraat, via de Hof van Delftlaan richting de rotonde bij het Westplantsoen. Hier volgde de tweede opmaat voor het naderende keerpunt. De meest logische weg naar mijn woonhuis is via het Westplantsoen en de Krakeelpolderweg naar mijn portiekwoning aan de Jacoba van Beierenlaan. Ik koos anders. Ik had er ineens zin in langs mijn oude school te lopen om daarna via de smalle straatjes van het Westerkwartier alsnog mijn weg richting huis te vervolgen.

Op de rotonde sloeg ik de Adriaan Pauwstraat in. Aan mijn rechterhand doemde het imposante gebouw van mijn voormalige lagere school op.

Al prijkt tegenwoordig met grote letters de naam Het Mozaïek op de gevel, het zag er van buiten nog altijd hetzelfde uit als toen. Er was alleen een stukje aangebouwd op de plek waar in mijn tijd het fietsenhok stond en het hek was verplaatst. Vanbinnen is er overigens niet veel veranderd. Ik ben er een tijdje geleden met mijn tweelingzus geweest. Het was vreemd om terug te zijn na bijna veertig jaar.

We herkenden zoveel uit onze eigen schooltijd. De granieten vloeren, de vierkante raampjes en de grote, imposante trap, het was er allemaal. Zelfs de rijen met kapstokken op de gang waren er nog, hoewel tegenwoordig van kunststof in plaats van gietijzer.

Ik bleef een ogenblik staan en keek naar de spelende kinderen op het plein. Ze renden door elkaar en gunden mij geen blik waardig.

Een van de leerkrachten wel. Ze keek mijn richting op. Tja, een man alleen die naar kinderen op een schoolplein loert, dat is verdacht. Toen ik vriendelijk naar haar zwaaide, wendde ze snel haar hoofd af.

Na een paar minuten liep ik door, stak de straat over en sloeg linksaf de Verlengde Singelstraat in. Op de hoek met de Cornelis de Wittstraat stond vroeger mijn kleuterschool, De Woelige Hoek. Hier deed niets mij meer denken aan de plek waar ik als kleuter leerde knippen en plakken, of het moest het speeltuintje zijn dat vandaag de dag op vrijwel dezelfde plek is aangelegd. De huizen aan de linkerkant van de Cornelis de Wittstraat hadden de tand des tijds doorstaan. Aan de overzijde was de nodige nieuwbouw verrezen, zeker aan het eind van de straat waar ooit de Westerkerk stond. Zover ik mij kon herinneren, hadden we daar tijdens mijn tijd op de kleuterschool het kerstfeest gevierd. Er stond me iets van bij, maar zeker weten deed ik het niet. Het was ook al zo lang geleden. Misschien dat mijn zus het wist. Die onthield dat soort dingen beter dan ik.

Diep nadenkend of ik wel of niet kerst vierde in de Westerkerk werd mijn aandacht getrokken door een klein voorwerp, dat half verscholen tussen de struiken lag. Het was bijna niet te zien en ik zou er zo aan voorbij zijn gelopen. Het was dat ik net even mijn hoofd naar links draaide.

Deze subtiele hoofdbeweging was de derde opmaat voor het naderende keerpunt en werd vrijwel direct gevolgd door de vierde.

Ik bleef staan en keek wat er tussen het struikgewas lag verscholen. Het was een popje, waarschijnlijk verloren of bewust weggegooid door een kind, hoewel ik mij dat laatste moeilijk voor kon stellen.

Ik had door kunnen lopen en dan zou mijn leven nog steeds zo veilig en strak georganiseerd zijn als voorheen. Wellicht was alles zo verlopen tot aan mijn pensioen, zoals ik zorgvuldig had gepland. We zullen het nooit weten, want ik koos anders en bezegelde daarmee mijn lot.

2

Ik bukte en pakte het popje tussen de struiken vandaan. Het was van stof, had een geel jurkje aan, droeg roze schoentjes en was voorzien van bruine, wollen haren. De kleuren waren verschoten en het was duidelijk dat dit popje een intensief leven achter de rug had. Toch was dat niet wat mij intrigeerde. Ik staarde met grote ogen naar het briefje dat met een speld op haar buik was geprikt. Er stond in een kinderlijk handschrift: vor wie mij vint

Hoelang ik daar met dat popje in mijn hand stond, weet ik niet meer. Het leken uren, maar waren in werkelijkheid slechts minuten of misschien een paar seconden. Wie had deze pop daar neergelegd en waarom? Vanuit mijn professie als maatschappelijk werker wist ik dat geen enkel kind dit zomaar deed. Een pop was voor een meisje een kostbaar bezit, daar ging je heel voorzichtig mee om. Het ergens te vondeling leggen met zo’n boodschap erbij was een wanhoopsdaad, bijna een verkapte doodswens.

Ik keek om me heen. Niemand bekommerde zich om mij. Een volwassen vent die met een pop in zijn hand stond, boeide blijkbaar geen mens. Dat was dan het voordeel van de hedendaagse maatschappelijke individualisering. De auto’s en fietsers raasden voorbij alsof er niets aan de hand was.

Even speelde ik met de gedachten om het voorwerp terug te leggen voor de volgende eerlijke vinder. Ik bedacht me. Ik nam het mee en zou daarna wel zien wat ik ermee aan moest.