Verborgen verdriet

Marleen Mentink

Verborgen verdriet

Marleen Mentink

1e druk november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Designs by Lotte

Fotograaf auteursfoto: Moniek van Selm

ISBN 978-94-6464-175-2

ISBN e-book 978-94-6464-176-9

NUR 301

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Proloog

De deur van de koffiebar valt zacht achter de vrouw in het slot. Ze slaat haar lichtblauwe wollen sjaal af en ritst haar jas een stuk open.

Het is aardig druk binnen, voor deze tijd van het jaar. De tafels voorin zijn aan elkaar geschoven en de grote groep jongeren eromheen lacht uitbundig om elkaar.

De vrouw glimlacht om het tafereel en loopt verder richting de bar, halverwege het pand. De barista’s nemen bestellingen op en manoeuvreren zich tussen de tafels door om de drankjes te serveren. Op de achtergrond galmt Driving Home for Christmas.

De blik van de vrouw richt zich naar de tafels verderop, waar nog een laatste lege tafel zich achter in de hoek bevindt.

Ze knikt naar het oudere stel aan de tafel naast haar. De vrouw hangt haar jas en sjaal over de stoel. In de weerspiegeling van het raam veegt ze met haar vingers haar haren glad, die door haar muts warrig omhoog staan. Voordat ze gaat zitten, speurt ze bij de leestafel de magazines af en neemt ze er een mee naar haar tafel.

Voor een paar seconden sluit ze haar ogen en richt ze haar gezicht op in de felle zon die door het raam naar binnen schijnt. Ze opent haar ogen als een van de barista’s bij haar tafel stopt om haar bestelling op te nemen. Zonder op de kaart te kijken, geeft ze haar bestelling door. Daarna bladert ze door het magazine, waarbij ze de pagina’s vluchtig door haar vingers heen laat glijden.

Niet veel later komt de barista met een dienblad langs haar tafel. Ze zet een cappuccino voor haar neer met een opgeschuimde melkkraag, die ze in de vorm van een hartje heeft ingeschonken.

Langzaam nipt ze van haar cappuccino. Haar ogen glijden over de pagina’s van het magazine, alsof ze alle tijd van de wereld heeft. Na haar laatste slok zoekt ze iets in haar tas. Ze pakt er een in een doek omwikkeld pakje uit en legt het voor zich neer op tafel. Voor een paar seconden staart ze ernaar, alsof ze twijfelt of ze het wil uitpakken. Na een diepe zucht ontvouwt ze uit het doek een boekje met rafels aan de zijkanten en een van kleur verschoten voorkant. Voorzichtig vouwt ze de bruingekleurde bladzijden om en begint met lezen. 

Om haar heen is het een komen en gaan van mensen. De koffiemachine sist en de koffiebonenmaler ratelt aan een stuk door. Kinderen rennen uitgelaten door de ruimte heen met het gevonden speelgoed uit de kinderhoek. Wanneer een barista een dienblad vol met glazen laat omvallen, vallen de gesprekken stil en kijkt iedereen geschrokken op. 

Behalve de vrouw. De wereld draait door, zonder dat zij het door heeft. 

Een paar seconden zegt niemand iets en daalt er een stilte neer. Alleen het geluid van het doorlopen van de koffiemachine klinkt nog door de ruimte. De serveerster raapt met van kleur verschoten wangen de scherven op en mompelt iets onverstaanbaars. De gasten hervatten hun gesprekken en het geroezemoes zwelt weer aan.

In haar bubbel pinkt de vrouw een paar tranen weg. Met een zucht slaat ze na de laatste pagina het boekje dicht en klemt het met haar armen stevig tegen haar borst. Ze pakt de doek van tafel, wikkelt het zorgvuldig om het boekje heen en stopt het terug in haar tas. 

Na het afrekenen bij de bar kijkt ze nog een keer achterom naar de tafel waar ze zat. Met een tevreden glimlach en met de muts in haar hand loopt ze weg.

1

Verwoed smijt ik al mijn kleren achter me op bed, totdat er niets meer in mijn kast ligt. Wanneer ik me omdraai, vang ik een glimp van mezelf op in de spiegel. De rode blossen op mijn wangen verraden nog steeds wat voor ochtend ik achter de rug heb.

Een paar minuten lang staar ik met mijn handen in mijn zij naar de broeken, T-shirt, tops, truien, ondergoed, sportkleren en jassen, die als een grote bult op mijn op bed liggen. De moed zakt me verder in mijn schoenen. Waarom moest ik zo nodig alles in één keer eruit trekken?

Met tegenzin vouw ik een trui op en leg hem op de middelste plank in de kast. Mijn oog valt op het fluwelen blauwe doosje achter op de plank. Voor een paar seconden bevriest mijn lichaam en kan ik mijn blik niet van het doosje afhouden. Flarden aan herinneringen schieten door mijn gedachten. Nee, niet dat ook nog. Ik ruk mijn blik los van het doosje en zoek tussen de kleding op bed naar mijn hardloopkleding. Ik moet weg. Dit zooitje komt later.

Dikke regendruppels vallen op mijn haren als ik de deur achter me dichttrek. Ik steek de sleutel weer terug in het slot om naar binnen te gaan, als de ochtend weer in mijn gedachten voorbijschiet. Ik trek de sleutel uit het slot en neem me voor dat de frisse lucht me goed gaat doen.

Mijn regelmatige hardlooppas echoot door de smalle steegjes van Utrecht. Na een kilometer of twee raak ik in een fijne trance. Dit valt me alles mee. Mijn benen gaan zowaar vanzelf en mijn hartslag schiet niet als een razende omhoog. Met een tevreden gevoel vervolg ik mijn route. In dit tempo tik ik misschien vandaag de tien kilometer aan. Dat zou echt een prestatie zijn.

Aangekomen bij de Maliesingel valt er nog af en toe een verloren regendruppel uit de boom. Ik veeg het zweet vermengd met de laatste regendruppels van mijn voorhoofd. Met kleine behendige sprongen spring ik over de plassen, die nog rijkelijk op de straat liggen. Ondertussen doet het zonnetje zijn best om door het wolkendek heen te breken. Aan mijn rechterzijde verschijnt boven de daken een flauw gekleurde, maar toch zichtbare regenboog. Felle zonnestralen schieten voorbij aan de grote donkere wolk en laten de straten glinsteren in het zonlicht.

Hoe langer het droog is, hoe meer mensen weer op straat verschijnen. Sommigen wandelen met hun hond en ik groet een enkeling die hetzelfde idee had als ik.

Via de Maliesingel ren ik richting de Nachtegaalstraat. Dit vind ik de fijnste plek van Utrecht, omdat je hier niet de grote massale winkels hebt. Hier vind je nog de kleine boetieks en concept stores, die zowel kleding als spullen voor in huis verkopen. Waarom ik hier ook graag kom, is omdat hier mijn favoriete plantenwinkel zit.

De eigenaresse Flora, alsof ze met deze naam geboren werd om later een eigen plantenwinkel te hebben, stopt haar hart en ziel in de winkel. Mensen uit heel Utrecht en zelfs daarbuiten komen er speciaal naartoe. De winkelruimte is niet groot, maar ze weet elke plek goed te benutten. Net zoals dat er bij mij thuis ook uitziet.

Planten zijn een uit de hand gelopen hobby van me. Er is geen plek in huis waar je geen plant vindt. In elke hoek en op alle kasten en tafels vind je er minimaal een. In heb in de wc al vier planten staan. Dat zegt misschien genoeg.

Elke ochtend en ook vaak ’s avonds ben ik er druk mee bezig. Sommige planten hebben met warm weer meer verzorging nodig dan andere. Van sommige soorten plant ik stekjes, die ik vaak weggeef als cadeau. Daarnaast blijft het altijd een uitdaging om alle planten vrij te houden van vliegjes of schimmels.

Mijn blik valt op de kleurrijke etalage. Ik zwak mijn tempo iets af om de verschillende soorten planten in me op te nemen. In de etalage laat Flora elke maand een nieuwe soort plant zien of ze stalt er een collectie kleurrijke potjes uit.

Flora staat met de gieter in haar hand in de etalage. Ik zwaai naar haar en ze geeft me een vriendelijk knikje als blijk van herkenning.

Op een bijzettafel in het midden van de etalage staat mijn favoriete plant, de stippenbegonia. De langwerpige groene bladeren zitten rijkelijk onder de witte stippen. De achterkant van het blad kleurt prachtig rood in het zonlicht. Hier heb ik er thuis vier van staan. Twee in de woonkamer, een in de keuken en op mijn slaapkamer staat er nog een. Alle vier dezelfde soort, maar ze groeien toch weer anders waardoor hun bladeren er net anders uitzien.

Wanneer ik mijn blik weer op straat richt, lukt het me niet om de man, die opeens voor me opdoemt, te ontwijken. Ik bots tegen hem aan en zijn koffiebeker valt met een plets op de grond. De plas koffie verspreidt zich langzaam over de tegels.

Shit. ‘O, sorry! Mijn fout, ik lette totaal niet op.’

De man reikt naar de grond om de beker op te pakken. Hij draagt een groen kort regenjack.

‘Het geeft niet. Ik kwam net tot de conclusie dat deze cappuccino niet te drinken was.’ Hij houdt de lege beker met zand eraan omhoog. Er druppelt nog wat koffie van de beker op de grond. Zijn lichtgroene ogen steken aantrekkelijk af bij zijn donkere, kortgeknipte haar. Zijn getrimde baard en zijn stak in model gekamd haar geven hem een verzorgd uiterlijk. Ik schat hem een jaar of vijfendertig, misschien iets jonger.

‘Ja… dat dacht ik al, dus ik dacht ik help je wel.’

Hij glimlacht en draait zich om, om zijn beker in de prullenbak verderop weg te gooien.

‘Het minste wat ik kan doen, is je trakteren op een nieuwe.’ Het is eruit voordat ik er erg in heb. Met dat ik het zeg, kruipt er een warme kriebelende gloed over mijn hals omhoog.

‘Oké, maar dan wel een lekkere.’

‘Ik weet hier een koffiezaak waar ze superlekkere cappuccino’s serveren. Daar ben je dan vast niet geweest.’

‘Nee, dat denk ik niet.’

Zij aan zij steken we de straat over. De auto’s en fietsers schieten aan ons voorbij.

Steels laat ik mijn blik over de zijkant van zijn gezicht gaan. Zijn strakke kaaklijn valt me direct op. Net voordat ik mijn blik wil afwenden, vangt hij hem kort op en verschijnen er twee kleine kuiltjes in zijn wangen. Met een bonzend hart en een betrapte glimlach kijk ik snel de andere kant op. Dat doe ik net op tijd. Een maaltijdbezorger sjeest met zijn elektrische fiets vlak voor onze neus voorbij. Ik blaas hardop mijn adem uit. Er wordt me net op tijd een tweede gênant moment bespaard.

Ik houd mijn pas in als we aankomen bij mijn favoriete koffiezaak 30ML, gevestigd in een smal wit pand op de hoek van de straat. ‘Hier is het.’

De groene klimop tegen de muur neemt langzaam bezit van de witte gevel. Voor het pand nodigen twee bistrosets aangekleed met kussens en plaids voorbijgangers uit om binnen te komen. In de kandelaars op tafel branden dikke witte stompkaarsen.

‘Ik ben benieuwd. Ladies first,’ gebaart hij met zijn arm.

Binnen aan de beide zijden van de koffiebar staan ronde tafeltjes, waarvan sommige bezet zijn. Achter de bar, halverwege het pand, staat een fantastisch groot zilveren koffiezetapparaat. Het sissende geluid van de melkopschuimer komt ons al tegemoet.

Na eigen onderzoek ben ik tot de conclusie gekomen, dat je hier terecht kunt voor de lekkerste koffie van Utrecht. De barista’s schenken de meest creatieve figuurtjes in je cappuccino. Zo heb ik hier al meermaals een tulp, een zwaan en zelfs een beer in mijn melk opgeschuimd gekregen. Ze branden de koffiebonen hier zelf en malen deze pas als je je koffie bestelt. Ik heb me laten vertellen dat dat de smaak positief beïnvloedt en begreep dat het van veel factoren afhankelijk is of je een goede kop koffie voor je neus krijgt. De soort boon, de hoeveelheid koffie, de doorlooptijd, het is echt een ware kunst om de perfecte kop koffie te zetten. Hier weten ze er in ieder geval alles van af. De smaak van de cappuccino’s overweldigt me telkens weer. Niet te bitter, niet te zoet, gewoon perfect. Om het af te maken, serveren ze een huisgemaakt koekje erbij.

De barista loopt haastig om ons heen met een dienblad vol drankjes en verdwijnt daarna de keuken in. Met een handgebaar probeer ik de aandacht van de andere barista achter de bar te trekken, maar ze is druk met het opscheppen van vier appeltaartpunten.

’Bij de leestafel is nog een plekje vrij. Vind je het leuk om te gaan zitten?’

Te overrompeld om wat te zeggen, knik ik alleen. Wanneer ben ik voor het laatst met een man iets gaan drinken? Ik herinner het me niet eens meer. Ik volg hem naar de leestafel en neem tegenover hem plaats.

‘Wat brengt je zo ver om op deze druilerige zaterdagmiddag je hardloopschoenen aan te trekken?’

Ik denk terug aan vanochtend. Een misselijk gevoel borrelt omhoog, maar ik duw het gelijk weg. ‘Ik… ik moest mijn hoofd leegmaken en thuis lukte het niet.’ Aarzelend ga ik verder. ‘Ik begon aan van alles, maar… ik maakte niets af. Ik moest er even uit.’

‘Herkenbaar.’ Hij leunt achterover op zijn stoel.

’O, ja?’

De barista onderbreekt mijn vraag en we bestellen allebei een cappuccino.

‘Ja. Ik was het alleen zijn zat,’ gaat hij verder. Ik had behoefte aan de gezelligheid van de mensen op straat. Ik dacht, ik haal een cappuccino en maak een wandeling. Maar toen ik even stilstond om een etalage te bekijken, liep jij mij omver.’ Een plagerige glimlach verschijnt op zijn gezicht.

De barista staat met een dienblad met twee cappuccino’s bij onze tafel. Ik schuif een boek en krant opzij, zodat ze het kopje voor mij neer kan zetten. Ze heeft zich uitgesloofd. De crèmewitte lijnen geven de prachtige vorm van een roos aan. Op de roomachtige melkstructuur zitten amper belletjes. Je denkt bijna dat het niet echt is.

Hij knikt goedkeurend naar het kopje en neemt een slok. De melk laat een dunne melksnor achter op de haartjes van zijn bovenlip. Een warmtestoot schiet door mijn lijf, als hij met zijn tong de melksnor weg likt.

Snel richt ik mijn blik naar mijn kopje. ‘En?’

‘Je hebt geen woord gelogen. Dit is misschien de lekkerste ooit.’

Een oudere man met wit haar tot op zijn schouders schuift verderop bij de leestafel aan. Hij pakt een boek van de stapel en begint met lezen. Naast de stapel boeken en de krant liggen er ook wandelkaarten van Utrecht, visitekaartjes en enkele magazines op tafel.

‘Ik houd ervan als horeca inspeelt op mensen die alleen komen.’ Ik laat de bladzijden van het boek naast me door mijn vingers glijden.

‘Eens. Ik neem vaak zelf een boek mee als ik ergens alleen naartoe ga, maar dat deed ik in het begin niet.’

‘Dan kun je je aardig opgelaten voelen, hè.’

Hij lacht. ‘Ik dacht dat in je eentje koffiedrinken nooit zo erg kon zijn. Dat had ik goed mis. Pas dan valt het op hoeveel mensen niét alleen, maar samen of met een groep mensen op pad zijn.’

Ik glimlach bij zijn opmerking. Wat ben ik blij dat ik deze keer niet alleen ben.

We kletsen over de leuke verborgen plekken van Utrecht en hij verrast me met enkele plekken, die ik niet ken. Nadat we beiden onze cappuccino op hebben, sta ik op om te betalen. Als ik terugkom, legt hij een pen terug bij de leestafel.

Bij de deur sta ik te stuntelen om hem open te krijgen. Natuurlijk moet ik aan de deur trekken, maar door de zenuwen duw ik er de eerste tellen tegenaan. Gelukkig neemt het slimme deel van mijn hersenen het over en trek ik de deur uiteindelijk met een soepele beweging open.

Hij laat niet merken dat hij mijn onhandige gedoe doorheeft en stapt zonder blikken of blozen voor mij de deur uit.

Met een bonkend hart sta ik op straat te treuzelen.

‘Ik vond het een leuke, onverwachte ontmoeting,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Waar een botsing toe kan leiden.’ Hij stoot zachtjes met zijn schouder tegen de mijne aan. Ik voel zijn aanraking tot diep in mijn schouder doortintelen.

‘Zeg dat.’

‘Als je het leuk vindt, dan drinken we binnenkort nog een keer iets samen?’

Ik kijk naar hem. Meent hij dit echt?

‘Dit is mijn nummer.’ Zijn ogen glunderen als hij me een kaartje overhandigt.

Ik pak het van hem aan. Voordat ik iets zeg, steekt hij de straat over. Aan de overkant lacht hij naar me en verdwijnt in de menigte.

Ik draai het kaartje om. Rick. Zijn nummer staat achter zijn naam op het visitekaartje van 30ML geschreven.

Met het kaartje in mijn hand geklemd kom ik thuis. Ik leg het tussen de kaarsenhouders op de salontafel en trakteer mezelf op een welverdiende douche. Met elke traptrede naar boven worden mijn benen zwaarder en zwaarder. Het lichte gevoel dat ik een uur geleden nog voelde bij 30ML is in één klap weg. De harde werkelijkheid slaat me in een keer in het gezicht.

Onder de douche gutst het water als een regendouche over me heen. De waterstralen lijken al mijn overgebleven energie weg te spoelen. Met een loodzwaar lichaam stap ik de douche uit om me af te drogen. Voor het gemak trek ik mijn badjas aan. Wanneer ik richting de trap loop, vang ik door een kier van de slaapkamerdeur een glimp op van de berg kleding op bed.

O ja, ook dat nog.

2

Onderuitgezakt op de bank met een dampende kop thee in mijn ene hand en de afstandsbediening in mijn andere zap ik de televisiezenders af. De zondagochtendprogrammering bestaat uit herhalingen van uitzendingen, die ik gisteravond al heb gezien. Er is niets wat mijn aandacht trekt, dus ik zet de televisie uit.

Ik gaap en rek me uit. De laatste tijd ben ik vermoeider dan anders, ondanks ik meer slaap. Doordeweeks lig ik vaak al om negen uur ’s avonds in bed. Mijn wekker gaat in de ochtend pas om acht uur. Ik ga ervan uit dat ik dan genoeg geslapen moet hebben om de dag door te komen, maar niets is minder waar. Dit ken ik niet van mezelf. Ik ben altijd vol energie, al van kind af aan. Als het nog langer aanhoudt, dan bel ik de huisarts om bloed te laten prikken. Misschien is een vitaminetekort de boosdoener. Met de juiste vitaminepillen ben ik dan zo weer de oude.

Mijn blik glijdt naar het visitekaartje tussen de kaarsenhouders op tafel. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik de herinneringen aan gistermiddag door mijn gedachten laat gaan. Ik moet Maud hier morgen op het werk over spreken.

Mijn oren beginnen inmiddels licht te suizen van de stilte in huis. Ik sluit mijn ogen. Ik vang alleen flarden aan achtergrondgeluiden op van spelende kinderen in de straat.

Niet lang nadat ik indommel, schrik ik op van een harde knal bij mijn keukenraam. Buiten schreeuwen een aantal kinderen naar elkaar en de voetstappen voor mijn huis verdwijnen langzaam naar de achtergrond. Met een hartslag van honderdtachtig zit ik rechtop op de bank. Tegen het keukenraam vliegen vaker ballen, maar normaal gesproken ben ik niet zo prikkelbaar als nu. De adrenaline raast door mijn aderen en mijn voorhoofd bonkt ervan. Ik schud mijn hoofd. Dat heb je eenmaal, als je in een wijk woont waar veel gezinnen wonen. In de buurt is geen speeltuin, dus voetballen ze op straat. Twee minuten later zit ik nog steeds beduusd en met een versnelde hartslag op de bank. Als een oud vrouwtje duw ik mezelf van de bank af.

Buiten is geen spoor meer te bekennen van de kinderen. Die durven zich misschien voorlopig niet meer te laten zien.

In de slaapkamer verleidt mijn opengeslagen dekbed me om er weer onder te kruipen, alleen trekt de grote bult kleding meer mijn aandacht. Gisteravond gooide ik alles op de grond, alsof ik hoopte dat ik de volgende ochtend prachtig nette stapels kleren in mijn kledingkast zou vinden.

Ik kan het niet langer uitstellen en begin met opvouwen. De eerste stapel broeken leg ik op de middelste plank neer, zodat het blauwe doosje uit het zicht is. Na een klein uur zit mijn kast weer vol en ligt er zelfs een stapel kleren apart, die ik weg wil gooien.

Met een voldaan gevoel kruip ik mijn bed in voor een kort middagdutje. Het duurt niet lang, voordat ik in slaap val.

Na voor mijn gevoel tien minuten word ik wakker van het zoemende geluid van mijn telefoon op mijn nachtkastje. Ik ben net te laat om op te nemen en de gemiste oproep van papa verschijnt in beeld. Het verbaast me niets dat hij me belt, zeker niet na gisterochtend. Op een later moment neem ik me voor om hem terug te bellen. Mijn oog valt op de tijd op het scherm. Tien over twee? Heb ik twee uur geslapen?

Na het douchen zit ik aangekleed beneden aan de eettafel met een boterham voor mijn neus. Ondanks dat ik vanochtend slechts twee crackers heb gegeten, krijg ik geen hap door mijn keel. De gemiste oproep van papa hijgt in mijn nek, maar ik kan me er niet toe zetten om hem terug te bellen. Ik speel wat met de chocoladevlokken op mijn bord en stop af en toe een krulletje in mijn mond.

Ik schrik op van getik op mijn keukenraam. Allemachtig. Wat nu weer?

Mijn buurvrouw Cindy zwaait naar me en wijst met haar vinger naar mijn voordeur.

Cindy is in de veertig, heeft twee puberzoons en is gescheiden van haar man. Met haar donkerpaars geverfde haar is ze een opvallende verschijning. Bovendien heeft ze vaak zulke grote gouden oorbellen in, dat haar oorlellen ervan zijn gaan lubberen. Ze stond op de dag dat ik de sleutel kreeg al bij me op de stoep. Het was aardig van haar om langs te komen, maar ze bleef veel te lang plakken. Je zou zeggen dat als je buurvrouw opendoet met de verfroller in haar hand, dat je inschat dat ze druk bezig is en je niet te lang moet blijven hangen. Daar zat ik, in mijn knalroze klusoveral op een campingstoel, midden in mijn kale woonkamer met mijn buurvrouw te praten. Elke keer breidde ik er een eind aan, maar dan begon ze weer over iets anders. Dat haar man vreemd was gegaan, dat ze op het werk geen promotie kreeg en dat ze bang was dat haar zoons aan de drugs zaten. Na een uur zei ze doodleuk dat de verf op de muur nu wel droog moest zijn en ik met de tweede laag kon beginnen. Ze had alleen nooit begrepen dat ik überhaupt nog moest beginnen met verven. Als ze aan de deur staat, probeert ze ook alles van mij te weten te komen, maar ik vertel haar mondjesmaat wat. Soms, als de bel gaat en ik ben boven, dan spiek ik eerst uit het raam om te kijken of zij het is en doe ik niet open. Ik ontloop haar ook expres, als ik haar in de stad of in de supermarkt tegenkom. Ik heb er niet altijd zin in, maar dat is iets wat zij niet aanvoelt.

Voor nu pers ik er een glimlach uit en duw ik mezelf van de stoel omhoog. Ik heb van alle keren nu écht geen zin in een gesprek met haar. Ik weet precies hoe lang ik haar niet meer gesproken heb en dat kan maar één ding betekenen. Alleen kan ik me moeilijk nog onder de eettafel verstoppen.

Voordat ik de deur open, raap ik het nieuwskrantje op van de deurmat.

‘Valerie. Ik zag je zitten en ik dacht, ik maak even een kletspraatje met je. Had jij vanochtend ook zo’n last van die kinderen?’ Deze keer draagt ze grote gouden ringen in haar oren die tijdens het praten tegen haar hals aan wiebelen.

‘Nee, hoor. Dat viel mee.’ Ik weet zeker dat als ze de waarheid weet, ze dit al te graag rondbazuint door de wijk. Daar heb ik precies geen zin in.

‘O, ik had er echt last van. De ouders laten ze veel te vroeg buitenspelen. Vanochtend hoorde ik ze al om acht uur. Toen mijn jongens zo oud waren, mochten ze van ons niet zo vroeg naar buiten op zondag.’ Ze schuift met haar slipper een steentje weg over de tegel. ‘Hoe is het verder met jou?’ Ze houdt haar hoofd schuin. ‘Zeker zo na…’

‘Met mij gaat het goed.’ Ik weet precies wat ze wil vragen. Ik voelde het al aankomen en ik knijp harder in het krantje in mijn handen. ‘Hoe is het met jou? En de jongens?’ Ik weet maar al te goed hoe graag ze over hen praat.

‘Met de jongens gaat het goed,’ zegt ze opgewerkt. ‘Je kent het wel. De een is verliefd en de ander gamet alleen maar. Ik maak me wel zorgen om de oudste. Hij doet het op school steeds minder goed. En de vader spreekt hem er ook niet op aan.’ Voor een moment onderbreekt ze haar verhaal. ‘Weet je zeker dat het goed met je gaat?’ gaat ze met een serieuzere toon verder. ‘Ik kan me voorstellen dat na het verlies van je moe…’

‘Het gaat goed. Ik ben alleen een beetje druk.’ Ik voel wat de vraag met me doet, maar ik duw het weg.

Aarzelend kijkt Cindy me aan. Ik hoop dat mijn koele blik haar voldoende op afstand kan houden, voor nu in ieder geval.

‘Nou, dan ga ik verder.’

Opgelucht haal ik adem.

‘Ik moet de was doen en met twee jongens in huis, puilt de wasmand altijd uit.’

‘Nou, succes dan maar.’

‘Jij veel sterkte.’

Ik sluit de deur achter me en leun er tegenaan. Jij veel sterkte. Ik bijt op mijn lip en schraap een keer mijn keel. Dit hebben we ook weer gehad. Als er maar langere tijd overheen gaat, dan stopt ze vanzelf met vragen.

Ik leg het krantje naast mijn onaangeraakte boterham op tafel neer. Ik zet een kop thee en blader door het krantje heen. Soms neem ik dapper een hap van mijn boterham om hem vervolgens gedachteloos door te slikken.

Ik scan de pagina’s. Het is duidelijk komkommertijd zo richting de zomervakantie. Veel nieuws hebben ze niet te vertellen en al snel kom ik bij de laatste pagina met contactadvertenties uit. Aangezien ik niets beters te doen heb, neem ik ze een voor een door. Hoe opmerkelijk dat er nog steeds mensen postzegels verzamelen of een penvriend of -vriendin zoeken. Ik dacht dat dat uit mijn jeugd kwam, maar blijkbaar is daar nog steeds animo voor.

De laatste advertentie trekt in één klap mijn aandacht.

TE HUUR

APPARTEMENT PORLEZZA (IT)

PERIODE: NOTK

HUURPRIJS IN OVEREENSTEMMING

MAIL VOOR MEER INFO:

PETRAVANLANDT@HOTMAIL.COM

Porlezza? Mijn keel wordt droog. Dat brengt me in een klap weer terug naar gisterochtend.

3

Het is deze zaterdagochtend, op het gerommel van papa in de keuken na, helemaal stil in mijn ouderlijk huis. Dat was vroeger wel anders. Dan stond de klassieke muziek van papa op en neuriede hij hartstochtelijk mee. Mama deed dan uit frustratie op zolder haar eigen ding. Mijn broer, zus en ik vluchtten elk onze eigen slaapkamer in om daar tegengeluid te geven met Laura Pausini, The Spice Girls of in mijn broers geval met Bløf. Ik denk dat de buren vaak genoeg met hun vingers in hun oren zaten.

In de keuken slaan keukenkastjes en lades dicht. Papa mompelt iets in zichzelf dat ik niet versta.

Dit is pas de tweede keer dat ik weer in mijn ouderlijk huis ben, na het overlijden van mama. Papa vraagt me vaker om te komen, maar ik weet altijd een excuus te vinden. Ik vond deze keer dat ik er niet onderuit kon, bovendien had ik ook geen excuus paraat.

Op de eettafel staan een paar oude kratten en dozen. Op eentje staat aan de zijkant met een viltstift “Camping Ranocchio – Porlezza – 1994” geschreven.

‘Heb je de fotoalbums van zolder gehaald?’

‘Wat?’ Papa steekt zijn hoofd om het hoekje van de keuken en ik wijs naar dozen op tafel.

‘O, ja. Het leek me leuk om dit weekend de foto-albums door te spitten. Als je het ook leuk vindt, dan doen we dat zo samen?’ Hij wacht niet op mijn antwoord en rommelt verder in de keuken.

Daar zit ik eerlijk gezegd niet op zit te wachten. Niet dat ik het niet fijn vind om de foto’s te bekijken, maar het haalt zoveel herinneringen op. Ik weet niet of ik daar aan toe ben.

Papa steekt weer zijn hoofd om de hoek van de keuken. ‘Weet jij waar mama die blauwe gebaksbordjes heeft liggen?’

Papa praat vaak over mama in een vorm alsof ze er nog is. Het verwart me als hij dat doet, alleen durf ik er niets over te zeggen.

‘Heb je iets lekkers gekocht voor bij de koffie?’ Ik loop naar hem toe en trek twee kastjes open, ik vind ze achter de soepkommen. ‘Hier.’

‘Ah, dankjewel. Daar heb ik niet gezocht.’ Hij neemt de bordjes van me aan. ‘Ik heb slagroomsoezen bij de bakker gekocht. Mama’s favoriet.’ Hij geeft me een knipoog.

‘Lekker, pap.’

Papa zet de koffie en slagroomsoezen op de eettafel naast de dozen met fotoalbums neer. ‘Kom je er gezellig bij zitten?’

Met een knoop in mijn maag ga ik aan tafel zitten. Ik roer door mijn koffie, terwijl papa de dozen uitpakt. Met elk album dat hij neerlegt, wordt de knoop in mijn maag groter.

Papa bladert door een van de vakantiealbums. Bij het openklappen van een pagina valt er een losse foto op zijn schoot ‘Kijk eens wat we hier hebben. Wat een mooie foto van ons in Gandria.’ Papa geeft de losse foto aan mij door.

Ik pak hem aan en leg hem zonder dat ik ernaar kijk voor me neer.

Papa pakt een andere doos van tafel. Zijn witte haar zit warrig en onverzorgd, omdat hij er geen gel in heeft gedaan. Zijn haar wordt ook steeds langer.

Ik twijfel of ik er iets van moet zeggen, al denk ik dat mama dat allang had gedaan.

Zijn wangen zijn meer ingevallen dan anders. Ook mist de natuurlijke blos erop. Zijn huid is eerder grauw dan levendig. Zorgt hij wel goed voor zichzelf nu hij alleen is?

Ik neem een slok van mijn koffie en spiek over de rand van mijn kopje naar de foto op tafel.

Mama staat in een zwart-wit gestipte soepjurk, hand in hand met papa, die een combinatie van kleren aan heeft waarvan ik betwijfel wat mama daar nou écht van vond destijds. Naast papa staat mijn broer, Marcel, met zijn potdekselkapsel en skateroutfit aan. Hij heeft zijn armen om mijn zus Liza geslagen, die voor hem staat. Liza heeft dezelfde knalroze pet op als ik en kijkt in de lens met haar net te lange pony voor haar ogen. Voor mama sta ik. De jongste van het gezin. Met pluizige witblonde haren. Ik houd met mijn ene hand mijn jurk omhoog, omdat ik net voor de foto op mijn knie was gevallen. Met mijn andere hand houd ik mama’s hand vast. Dit is een van de mooiste vakantiefoto’s van vroeger. Wat ben je als kind onwetend over het verdriet dat later op je staat te wachten. Ik laat een zucht ontsnappen, die aan papa voorbijgaat.

‘O, dit is leuk, Valerie. Kijk.’ Hij laat de voorkant van een bordeauxrood album aan me zien. ‘Het trouwalbum van mama en mij.’ Hij vouwt de eerste bladzijde open en slaat het vloeipapier om. De foto’s zitten desondanks toch een beetje aan elkaar vastgeplakt. ‘Kom anders naast me zitten, dan bekijken we ze samen.’

Ik pers er een glimlach uit en loop om de tafel heen om naast hem te gaan zitten.

‘Hebben we je wel eens verteld dat ik de griep had op onze trouwdag?’

‘Huh? Nee.’

‘De nacht ervoor werd ik badend in het zweet wakker. Ik had hoge koorts, maar wat moet je doen? We konden de trouwdag niet afzeggen. Ik ben op paracetamol de dag doorgekomen, terwijl ik eigenlijk op bed had moeten liggen.’

Door de zwart-witfoto’s vallen de rode koortswangen van papa niet op.

‘Waar blijft de tijd?’ Hij zucht. ‘Vorig jaar tikten we ons dertigjarig huwelijk aan.’ De stem van mijn vader slaat iets over. Zijn schouders schokken zachtjes en met zijn zakdoek dept hij een paar tranen van zijn wangen.

Ik leg mijn hand op zijn schouder. Ik wil er voor hem zijn en slik mijn eigen tranen weg.

Wat een knalfuif gaven mijn ouders met hun jubileumfeestje. Werkelijk iedereen was er. Familie, inclusief neven en nichten, de beste vrienden van mijn ouders, de Zumba-vriendinnen van mama en de tennismaatjes van papa.

‘Zit het fotoalbum van dat feest ook in deze doos?’

Papa schraapt zijn keel. ‘Dat denk ik wel.’ Hij herpakt zich en overhandigt mij het album.

Het zit vol met foto’s van de voorpret met het opbouwen en versieren van de locatie tot en met de oprotkoffie, die iedereen om halfeen ’s nachts kreeg.

Dit boekje ken ik uit mijn hoofd. Halverwege het album sla ik een pagina bewust wat sneller om.

‘Wacht, je gaat te snel.’ Papa slaat een pagina terug. ‘Dit is zo’n mooie foto van jou en mama.’ Hij wrijft met zijn vinger over het plastic hoesje. ‘Je begint steeds meer op haar te lijken, weet je dat?’

Ik sta op van tafel en loop onder het mom van een slokje water drinken naar de keuken. Het is ook mijn favoriete foto. Thuis heb ik een exemplaar in een fotolijst, alleen ligt die sinds een tijdje onder in een la.

Ik houd me vast aan het aanrechtblad en sluit mijn ogen. Al die herinneringen, het zijn er te veel. Zonder dat ik het wil, begint mijn onderlip zachtjes te trillen. Ik moet mezelf groothouden en bal mijn vuisten. ‘Kom op. Niet nu,’ fluister ik zachtjes tegen mezelf. Ik draai me om en zie papa rustig verder bladeren in een album, zich van geen kwaad bewust.

Hij mompelt af en toe iets in zichzelf. Daar zit hij dan. Alleen aan de eettafel herinneringen op te halen aan een tijd die nooit meer terugkomt. Weduwnaar, zonder vrouw aan zijn zij. Een oude lieve man die nu zijn leven alleen moet voortzetten. Mijn maag draait zich om en de spanning in mijn lichaam neemt toe. Ik kan dit niet. Met opgeheven hoofd loop ik terug naar de tafel. ‘Pap, ik ga naar huis.’

Hij kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Nu al? Je hebt je koffie nog niet op.’

‘Ik…’

‘Blijf toch gezellig. Ik wil straks ook de dia’s van vroeger bekijken. Ik heb bovendien op je gerekend met avondeten.’ Papa valt even stil. ‘Heb je gehuild, meisje?’

Ik schud mijn hoofd. Ik ben overtuigd dat ik naar huis wil, maar ik weet niet goed hoe ik op deze lieve woorden van papa moet reageren. Ik wil hem niet nog meer belasten. Hij heeft het al moeilijk genoeg. ‘Ik... Ik kom ze een andere keer kijken. Ik wil graag naar huis. Ik moet bovendien mijn kledingkast opruimen.’ Vluchtig geef ik hem een kus op zijn kruin en haast me naar de deur.

Papa staat op.

‘Doe geen moeite, ik laat mezelf wel uit.’ Mijn kille stem galmt na in de woonkamer.

Hij doet zijn mond open om nog iets te zeggen, maar ik sluit de deur al achter me. Met tranen in mijn ogen stap ik de auto in. Ik voel me zo schuldig dat ik hem achterlaat. Met mijn handen sla ik op het stuur. Verdorie. Papa doet zo zijn best. Waarom kan ik niet blijven? In de achteruitkijkspiegel vallen mijn vuurrode blossen op mijn wangen op. De koele aanraking van mijn handpalm kalmeert mijn huid iets, maar het is niet genoeg. Ik slik de eeuwig schuldige brok in mijn keel weg en start de motor. Ik moet naar huis.

4

De volgende ochtend tel ik langzaam tot tien voor ik mijn bed uit kom. Bij tien gooi ik half slaapdronken mijn benen over de rand. Het gaat moeizaam op deze maandagochtend. Mijn benen zijn nog steeds loodzwaar. Misschien dat dat komt van het hardlopen van zaterdag.

Ik sla het warme half bezwete dekbed van me af. Vannacht koelde het amper af in de slaapkamer. Het regende dit weekend van tijd tot tijd, maar de temperatuur liegt er niet om. Het mag wat mij betreft elke dag deze temperatuur zijn, maar dan zonder de regen.

Met kussens en een gehaakte plaid over het voeteneinde maak ik mijn bed weer mooi op. Ik gaap en moet de verleiding weerstaan om niet gelijk weer op het bed te ploffen.

Achter de gordijnen prikkelt de ochtendzon en ik schuif ze open. Zo midden in de stad wonen heeft zijn charmes. Mijn huisje valt in het niet in zo’n grote stad, maar het is groot genoeg voor mij alleen.

Beneden ga ik verder met mijn vaste routine om alle planten zorgvuldig langs te lopen. In de zomer krijgen ze altijd een extra scheut water. Al kan ik ze beter buiten zetten, met de voorspelde regen van de komende tijd.

Na het ontbijt wandel ik met mijn rugtas op naar mijn werk. Het is een wandeling van twintig minuten, maar met mijn stramme benen doe ik er vast iets langer over. Wandelend naar je werk gaan, vind ik echt een cadeautje. Zeker in de beginnende warmte van de eerste zonnestralen.

Hoe verder ik loop, hoe meer de stad bruist. Langzaam wandel ik langs de huizen in mijn buurt en spiek stiekem bij een paar naar binnen. Gezinnen raffelen ogenschijnlijk gehaast hun ochtendritueel af of zwaaien buiten hun kinderen uit. Verderop geeft een oud vrouwtje haar planten in de erker water. Ze heeft me door en zwaait naar me, waarop ik terugzwaai.

Het is toch bijzonder dat iedereen elk moment van de dag anders invult. Maar toch ook dat veel mensen dezelfde rituelen hebben, want iedereen die ik tegenkom, haast zich om naar school of werk te gaan. Voor een moment denk ik aan Rick en ben ik benieuwd wat voor werk hij doet. Ik vind hem een type voor een leraar of misschien is hij een coach.

Met een klap valt de zware deur van het kantoor achter me in het slot.

‘Sorry.’ Ik vergeet altijd dat die deur sneller dichtzit dan ik denk.

Een paar collega’s kijken op van hun laptop en knikken me toe.

Maud zit al achter haar bureau. ‘You always make an entrance,’ glimlacht ze naar me.

Ze is, net als ik, zzp’er. We zijn beiden projectmanager, maar daarnaast houd ik me ook bezig met schrijf- en redactiewerk. We begonnen rond dezelfde periode bij deze opdrachtgever. Haar opdracht loopt tot het einde van het jaar, die van mij rond ik over drie weken af. Maud woont sinds een klein jaar samen met haar vriend Maarten. Ze hebben elkaar vier jaar geleden ontmoet tijdens een backpackvakantie in Brazilië.

We klikken sinds dag een goed samen. Het liefst neem ik haar mee naar een nieuwe opdracht, zo erg ga ik haar missen, maar ik weet dat we buiten ons werk om zeker met elkaar blijven afspreken.

‘Heb je tijd om vanmiddag samen te gaan lunchen?’

Maud grijnst. ‘Heb je me wat te vertellen?’

‘Ik eh…’ Ik onderdruk een lach.

‘Ja, zie je wel. Je hebt me wat te vertellen!’ Ze klapt in haar handen. ‘Ik zie het aan je.’

Mauds ogen prikken in mijn rug als ik terugloop naar mijn eigen bureau. Als ik zit, knipoogt ze een keer naar me.

‘Ik kan niet wachten, Val.’

De ochtend kruipt voorbij. Over twee dagen moet ik een nieuw artikel klaar hebben, maar de woorden stokken in mijn hoofd. Ik staar naar de knipperende cursor in mijn lege witte scherm. Er over nadenken lukt zelfs niet. Het enige waar ik over nadenk, zijn mijn zware benen en de drang om te willen slapen.

Bij het koffiezetapparaat zet ik de zoveelste kop koffie van vanochtend. Voor de honderdste keer vandaag gaap ik. De cafeïne wil niet door mijn aderen stromen, waardoor ik deze keer kies voor dubbele espresso. Dat moet helpen, toch?

In de tijd dat de koffiemachine bezig is, haal ik de vaatwasser leeg. Niemand doet dat hier, dus dan doe ik het. Aan vuile vaat op het aanrecht heb ik een hekel.

Wanneer ik de laatste twee glazen in de kast wil zetten, struikel ik over de open deur van de vaatwasser. Ik weet mezelf overeind te houden, maar de glazen vallen uit mijn handen in honderd stukken op de grond. Wat een sukkel ben ik ook. Ik hurk naar de grond om de grote stukken glas op te rapen.

‘Gaat het?’ Maud steekt haar hoofd om de hoek van de keuken.

Ik zucht en staar naar het versplinterde glas om me heen.

‘Wacht, ik help je.’ Even later komt ze terug met stoffer en blik en de stofzuiger. Ze hurkt naast me op de grond en stoot me aan. ‘Dit hebben we allemaal wel eens. Bovendien is het bijna lunchtijd.’

Opgelucht dat het lunchtijd is, zitten we nog geen twee tellen op onze stoel bij Anna Pancakes of Maud brandt al los. ‘Nou, kom maar op.’ Ze vouwt haar handen in elkaar op tafel. ‘Ik wil alles weten: hoe hij heet, wat voor werk hij doet en belangrijker of jullie hebben gezoend.’

Waarom denkt Maud dat er iets met een man is gebeurd dit weekend? Het is zo, maar dat doet er niet toe. Het staat toch niet op mijn voorhoofd geschreven? ‘Waarom denk je dat?’

‘Weet je met welke glimlach jij binnen kwam lopen vanochtend?’ Ze doet mijn glimlach na.

Ik schiet in de lach.

‘Jij zat met je gedachten echt niet bij het werk, hoor.’

Ik denk terug aan vanochtend. Volgens mij dacht ik aan het werk van Rick, maar ik herinner me niet dat ik daarbij aan het glimlachen was.