De valhallamoorden

Een verhaal uit de mythosmoordenserie

Alexander Olbrechts

De valhallamoorden

Alexander Olbrechts

1e druk februari 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber studio, Ralph Bunschoten

Auteursfoto: Sara Vanswartenbrouck

Illustraties: Leonardo

Fotomanipulaties: Alexander Olbrechts

ISBN 978-94-6464-179-0

ISBN e-book 978-94-6464-180-6

NUR 332

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Dit is een verhaal uit de serie: “De mythosmoorden”. Deze serie bestaat uit volwaardige boeken die elkaar opvolgen en twee kortere thrillernovelles die zonder enige voorkennis gelezen kunnen worden. Het kortverhaal “Jongen zonder naam” – waarmee ik zilver behaalde op de Zilveren Strop van 2022 – behoort als standalone tot deze reeks. De personages Rudi Smeets en Delfine De Meester duiken ook in andere boeken van me op zoals “Gevlinderd” en “Het eindigt met jouw dood”.

De mythosmoorden:

Boeken:

De heraklesmoorden (2de plaats publieksprijs Detective- en Thrillergids Vrij Nederland)

De valhallamoorden

Novelles:

De tantalusmoorden (Winnaar schrijfwedstrijd Fatale Ontmoeting)

Bellis en het beest

Kortverhalen:

Jongen zonder naam (Zilver op de Zilveren Strop 2022)

Ik draag dit boek op aan

alle belangrijke vrouwen in mijn leven:

mijn vrouw Sara

voor haar onvoorwaardelijke steun

bij al mijn gekke ideeën,

mijn moeder

die mijn grootste fan is vanaf dag één,

mijn oma

die ongetwijfeld mijn grootste reclamebord is,

mijn uitgever Elly

omdat ze rotsvast in mijn werk gelooft.

1

De grote spiegel die hij in haar slaapkamer heeft gevonden, staat nu centraal in de woonkamer. Alleen een witte boxershort bedekt zijn lichaam. De halflange blonde haren – nog nat van de douche – zijn achteloos naar achteren gekamd. Minuscule waterdruppels parelen in zijn blonde baard. De blauwe ogen die vanuit de spiegel naar hem terugstaren, hebben hun glans verloren. De lust voor het leven verdampte om nooit terug te keren. Zijn kaak klemt samen, trekt lijnen in het gezicht dat door de jaren heen harder is geworden. Onbewust ballen zijn handen naast het witte ondergoed zich tot vuisten. In de spiegel kijkt een demon hem aan.

Een storm van emotie verscheurt zijn ziel. Het trekt aan zijn geest en probeert hem te vermalen. Het zielenleed is pijnlijker dan eender welke vleselijke wond. Hij probeert door de negatieve gedachten heen te breken en te denken aan zijn bestemming, het enige lichtpuntje in de beerput van verrotte zwartgalligheid. Zijn kaak ontspant, de vuisten lossen hun klemmende greep, de schouders zakken een beetje. Ook al verloor het heldere blauw in zijn ogen een bepaalde glans, de vurige intensiteit zijn ze nooit kwijtgeraakt.

Hij wandelt naar de rugzak die hij heeft meegebracht, in zijn kielzog ontstaan natte voetsporen op de koude tegels. De rits opent krakend en hij zoekt tussen alle spullen die hij heeft verzameld naar de tondeuse. Met het toestel in de hand slentert hij terug naar de spiegel in de woonkamer, een tweede spoor water achter zich latend. In haar slaapkamer – waar eerst de spiegel stond – wilde hij het niet doen; haar slaapkamer is geen plek voor zijn wedergeboorte.

Zoemend springt de tondeuse in werking. Hij haalt het apparaat door de blonde haren. Ze vallen op zijn schouders. Sommige lokken blijven plakken, andere glijden over zijn gespierde borst naar beneden. Strook na strook verdwijnt zijn kapsel. Kleine blonde stoppels verschijnen waar de lange haren verdwijnen, als berooide bosgrond na de kap.

Ook de korte bakkebaarden die in zijn blonde baard overlopen, verdwijnen onder het zoemende geluid van de tondeuse. De dikste plukken haar vallen tot op de vloer en bedekken zijn tenen. Wanneer de laatste halflange haren tot stoppels zijn herleid, laat hij de tondeuse op de grond vallen; hij heeft het toestel toch niet meer nodig. Met een luide krak barst de plastic behuizing. Een stuk schiet door de woonkamer om ergens in een hoekje te eindigen. Hij kijkt er niet naar om.

Uit de tas haalt hij een bus scheerschuim en een nagelnieuw scheermes. Zijn kruin, kaken en kin krijgen een dikke laag schuim. Het scheermes schraapt de stoppels weg en laat in hun plaats een babyzachte huid achter. De klodders schuim op het mes worden met een achteloze trek van zijn pols op de vloertegels gesmeten. De blonde haren zijn bijna niet te spotten in het witte schuim.

Het mes raspt over zijn kale schedel, voorzichtig om zijn huid niet te beschadigen. Hij haalt het hierna langs zijn keel en heft zijn kin op om de huid aan te spannen. Wanneer hij klaar is, laat hij het mes op de grond vallen, in de halo van scheerschuimspatten die als een halve maan om hem heen op de vloer ligt.

Nu staart er een voor hem onbekend gezicht in de spiegel naar hem terug. Een vreemde man, kaal, de wenkbrauwen amper van de huid te onderscheiden door hun lichte kleur. Alleen de helderblauwe ogen domineren het onherkenbare gezicht.

In de badkamer houdt hij alleen zijn hoofd opnieuw onder de douche, om de zeepresten en de laatste losse haren van zich af te spoelen. Hij zucht, neemt het T-shirt dat hij aanhad en veegt zijn hoofd droog. Haar handdoeken weigert hij te gebruiken. Hij wil zijn lichaam niet bezoedelen nu hij rein is. Hij walgt van het idee om een handdoek van haar te gebruiken. Het T-shirt belandt op de grond; hij is onverschillig voor de voorwerpen die ooit van hem waren.

Uit de tas neemt hij een witte broek en een wit overhemd. Voor de spiegel kleedt hij zich aan. Sereen, vernieuwd, rein, herboren. Hij wandelt naar de bussen benzine die klaarstaan in de woonkamer. Drie jerrycans van twintig liter. De benzine klutst over de vloer, op de zetels, de gordijnen, alle meubels en vloerkleden. Nog meer dan de vloeistof vult de geur de ruimte, haar walgelijke stank overheersend. Eindelijk.

De geur van potentie, verwachting en verschroeiende reinheid.

Met de tweede bus gaat hij naar de keuken, de badkamer en de tweede slaapkamer. In haar voorraadkamer ontdekt hij enkele bussen wasbenzine, white spirit en oude verfpotten. Hij plaatst ze centraal in de woonkamer en giet het laatste restje benzine van de tweede jerrycan over de verzameling brandbare goederen. De lege bus benzine belandt nonchalant met een boogje op de sofa.

Hij pakt de laatste jerrycan en opent de grote slaapkamer die hij nog niet heeft behandeld – haar slaapkamer. De vrouw deinst van de deur weg. Haar ogen nemen zijn metamorfose op. De ducttape kleeft in dikke stroken over haar mond. De onderste helft van haar gezicht is helemaal met tape omwikkeld – niet het enkele, dunne lapje, zoals je soms in slechte films ziet en dat ze dan achteloos met een korte ruk wegtrekken, maar vele lagen van de dikke tape. Haar bruine gekrulde haren zijn mee in de plakkende wikkel gevlochten. Tranen hebben de zilveren tape natgemaakt. Haar polsen zijn op de rug vastgebonden met minstens evenveel tape, ook de enkels worden door de tape tegen elkaar gedrukt. Hij heeft het voor haar onmogelijk gemaakt om te ontsnappen; een leuk detail waar hij plezier aan beleeft. Ze probeert hysterisch te krijsen, maar de vele lagen tape laten amper geluid door. Alleen haar keel en neusgaten weten nog wat van de ingehouden krijs naar buiten te laten. Niemand zal haar horen.

Hij negeert de vrouw en giet de inhoud van de jerrycan over haar bed, nachttafels, kleerkasten en het tafeltje waaraan ze zich blijkbaar schminkt. Daarna trekt hij over de vloer een spoor benzine van de slaapkamer naar de woonkamer en nieuwe sporen van alle andere aanpalende kamers terug naar de woonkamer. Het laatste restje benzine vormt een spoor naar de deur van haar garage. De eerste verdieping laat hij ongemoeid. De vuurzee die hier beneden zal ontstaan, zal snel naar de bovenliggende verdieping overslaan.

Nadat alles in gereedheid is gebracht, gaat hij de vrouw halen. Hij werpt haar over zijn schouder, grist met zijn andere hand de tas van de grond en beent naar de garage. De kofferbak van haar auto staat al wagenwijd open. Met een harde smak werpt hij de vrouw erin. Hij sluit de kofferklep met een klap waardoor haar gesmoorde kreet bruusk wordt afgesneden.

Zijn tas belandt op de passagiersstoel. Hij haalt er het doosje lucifers uit, waarna hij voor de laatste keer naar haar huis gaat. Centraal in de woonkamer staat de spiegel met de spiegelende kant naar de deur van de garage gericht. Hij ziet de witte, kale verschijning die hij is geworden.

Een geest.

Een monster.

Een bevrijder.

Drie lucifers schuren tegen het strijkvlak aan de zijkant van de doos. De rode koppen komen sissend tot leven. Het deksel valt op de grond en hij stopt de brandende lucifers omgekeerd in het doosje, zodat de uiteinden van de andere lucifers beginnen te branden. Voorzichtig legt hij het doosje aan het eind van zijn benzinespoor.

Hij stapt in de wagen, zet de motor aan, maar blijft naar de vlam in het luciferdoosje kijken, wachtend op het startsein. Het verlossende vuur. Het louterend licht. De vlammen likken traag over de dunne houtjes opzij. Met een gesis dat hij zelfs tot in de auto hoort, komen alle koppen simultaan tot leven. De intense witte flits ontsteekt het benzinespoor. Hij blijft wachten tot de woonkamer in lichterlaaie staat, daarna zet hij de wagen in de achteruit en drukt hij met de afstandsbediening haar garagepoort open.

Elke verandering heeft een begin.

De veranderingen die moeten losbarsten, starten hier.

Dit is zijn begin.

2

Het is tegenwoordig erg vredig in huize Smeets-Mortier. Een rust waarvan Rudi dacht dat hij ervan zou genieten, maar die geteisterd wordt door een kluwen van woekerende emoties. Zijn vrouw heeft aan haar val een gecompliceerde beenbreuk overgehouden. Er is ook iets mis met de heup van het gebroken been, maar de terminologie die de arts gebruikte was iets te moeilijk voor hem om te onthouden. Het komt erop neer dat Odette in de toekomst mogelijk een nieuwe heup nodig heeft. Niet dat Odettes botfracturen een zorg zijn voor de familie Smeets; het is het trauma dat Odette gedurende de val aan haar hoofd heeft opgelopen dat haar aan het bed gekluisterd houdt.

Een bloeduitstorting ten gevolge van een schedelfractuur drukte op haar hersenen. De artsen moesten haar tweemaal opereren om de bloeduitstorting helemaal weg te wassen. Voorlopig lijkt de druk in haar hersenpan aan de betere hand te zijn. Na haar hersenoperaties werd de gecompliceerde breuk in het been rechtgezet. Het been lijkt nu op iets uit een horrorfilm door een systeem van metalen pinnen die uit de huid steken. Ze werd voor een korte tijd in een kunstmatige slaap gehouden. Enkele weken geleden lieten de artsen haar ontwaken. Rudi werd door zijn drie zonen David, Steven en Stijn vergezeld toen Odette voor het eerst haar ogen weer opende, en Rudi’s moed in zijn schoenen zonk.

Enkele dagen na het “ongeluk” kwam de arts met het schokkende nieuws. In navolging van het hersentrauma van zijn vrouw hadden de dokters verschillende scans van haar hersenen gemaakt. De neuroloog diagnosticeerde alzheimer.

‘Alzheimer?’ had Rudi koelbloedig gevraagd, terwijl hij op het beentje van zijn bril zoog. Instinctief benaderde hij het dokterspraatje als een ondervraging. Het was makkelijker om zijn emoties, zijn liefde en zijn gehele persoonlijkheid weg te stoppen; dat had hij toch al jarenlang gedaan.

De dokter liet Rudi Odettes hersenscans zien, waarvan hij niets wijzer werd, maar het maakte wel dat zijn ogen de nodige afleiding kregen. Wat kon de arts allemaal niet uit Rudi’s ogen aflezen? Hij ging met een geringde vinger langs verschillende hersendelen terwijl hij Rudi het ingrijpende nieuws bracht. ‘Bij alzheimer verkleinen de hersenen. Een van de eerste gebieden die door de ziekte wordt getroffen, is de hippocampus.’ De arts wees naar een langwerpig stukje in het midden van Odettes hersenen. ‘Een schedelfractuur, zoals mevrouw Mortier heeft opgelopen, vergroot de kans dat de ziekte verergert.’

‘Verergert…’ Rudi staarde wezenloos naar de scan die hij niet kon interpreteren, om maar niet in de ogen van de arts te moeten kijken. Alles was beter dan dat. Als de arts mensen kon lezen zoals een eerste hoofdinspecteur dat kan, dan zou hij de spijt en het verdriet in Rudi’s ogen zien.

Ondertussen laste de arts een oncomfortabel lange stilte in en riep hij enkele verslagen op zijn computer op. ‘Inderdaad verergert, want alles wijst erop dat uw vrouw deze aandoening al een tijdje heeft.’ Na een muisklik of twee en een kuchje neemt de arts hem aandachtig op. Zijn vingers liggen op de toetsen van zijn draadloze toetsenbord. ‘Hebt u in de afgelopen jaren gedragsveranderingen bij uw vrouw ontdekt? Was ze soms vergeetachtig? Of had ze soms problemen om zich uit te drukken, omdat ze bijvoorbeeld niet op bepaalde woorden kon komen of nieuwe informatie niet kon onthouden?’

Rudi staarde de arts met open mond aan. Dit nieuws veranderde alles. ‘Ja,’ stamelde hij, waardoor hij helemaal uit zijn rol als politie-inspecteur viel. ‘Haar gedrag veranderde door de jaren heen. Ze was soms echt onuitstaanbaar… Ik dacht dat het aan mij lag, aan onze verzuurde relatie.’ Rudi’s hart klopt in een hoog tempo; hij voelt de bloeddruk in zijn hoofd stijgen. ‘We leefden naast elkaar. Ik stortte me op mijn job en eigenlijk weet ik niet goed waar Odette zich gedurende de dag mee bezighield. Ik werd steeds chagrijniger en dan reageerde Odette ook steeds agressiever. Ik dacht dat ze kwaad was op mij of om onze liefdeloze relatie.’ De woorden rolden over zijn tong, terwijl verschillende emoties zich van hem meester maakten. Overrompeling. Ontzetting. Ongeloof. Onrust.

Schuld.

‘Het kan zijn dat die dingen haar chagrijnige gedrag veroorzaakten, maar het kan ook aan de ziekte hebben gelegen. Het probleem bij deze aandoening is, dat sommige mensen jarenlang een relatief normaal leven kunnen leiden en andere patiënten snel aftakelen. De kans is reëel dat de ziekte zich door het hersentrauma nu progressief gaat manifesteren.’

Schuld.

Rudi staarde naar de beige muur van het vensterloze lokaal. Het nieuws dat zijn relatie met Odette door de jaren heen veranderde door een ziekte schokte Rudi tot in het diepst van zijn ziel. Alles wat hij over Odette dacht, alles wat hij voor Odette voelde, veranderde op dat moment, daar in het lokaal van de neuroloog. In zijn beleving had hij al jarenlang een rotslechte relatie, maar nu zijn blik verruimde, merkte hij dat het niet klopte; er waren wel degelijk vele gelukkige momenten geweest. Het feit was dat Odette en hij sowieso niet voor elkaar gemaakt waren, dat ze gedwongen waren om met elkaar te trouwen toen Odette zwanger bleek te zijn, maar het had anders kunnen lopen. Rudi was een pessimist die eerder aan de negatieve aspecten dacht dan aan de positieve kanten.

Hij verbrak zijn overpeinzing. Hoelang snauwden hij en Odette elkaar al af? Hij moest meer over dit onderwerp te weten komen. ‘Is het mogelijk dat die ziekte al zo vroeg ontluikt? Mijn vrouw is net zestig geworden, dat is toch erg jong. Niet?’

De arts knikte. ‘Alzheimer is slechts een van de vele vormen van dementie die we tegenwoordig kennen. Jongdementie kan al starten op een leeftijd van veertig jaar. Als we het woord “dementie” horen, dan denken we meestal aan “dingen vergeten”, maar bij dementie op jonge leeftijd zullen we eerder gedragsveranderingen zien.’ De arts typte ondertussen enkele notities in een bestand op zijn computer.

Het lokaal, de tafel die beide partijen scheidde, de man aan de computer, het kwam op Rudi over als een verhoor waarbij hij de verdachte was. Toch dacht hij aan zijn zonen en aan al zijn kleinkinderen. Hij wilde niet dat zijn familie hetzelfde moest meemaken als hij en Odette het laatste decennium hadden meegemaakt. Op het moment dat hij aan zijn zonen denkt, schiet er een andere prangende vraag door zijn hoofd. ‘Is het erfelijk?’

‘Alzheimer is doorgaans niet erfelijk, maar als de ziekte zich al op jonge leeftijd manifesteert, dan is de kans groot dat het wel om de erfelijke variant gaat. Hebt u Odettes ouders gekend? Was een van hen dement?’

Rudi had Odettes ouders zeer goed gekend. Odettes moeder stierf op haar zeventigste jaar aan dementie. Er werd toen alleen niet zoveel poespas over gemaakt – oma vergat dingen, zeiden ze tegen hun zonen. Oma werd door opa grotendeels genegeerd en kinderlijk behandeld. Oma was al lang gewoon oma, niemand stelde er zich vragen bij. Oma was nooit naar school gegaan en nooit het scherpste mes in de keuken geweest, niemand zocht er iets meer achter. Oma werd al heel haar leven behandeld alsof ze een halve debiel was, dus toen ze werkelijk debiel werd, veranderde er eigenlijk niets.

Erfelijke alzheimer die zich op jonge leeftijd manifesteert. Zijn mond viel open. Hij kon geen woord meer uitbrengen. Hij had de laatste jaren gedacht dat hij met een monster was getrouwd. Een vrouw voor wie hij niets goeds kon doen, die hem voor een nietsnut uitschold, die steeds gromde en nooit tevreden was. Iemand die vaak agressief was en hem het bloed vanonder de nagels pestte, waardoor hij zelf ook veranderde. Waardoor hij dingen deed die een normale man niet met zijn vrouw zou doen. Haar gedrag dat zijn eigen gedrag had beïnvloed. Actie en reactie. Een tak die voldoende druk kreeg, zou ooit breken.

Een traan rolde over Rudi’s wang. Ze kon er niets aan doen; het was een ziekte die Odettes gedrag liet veranderen. Zijn vrouw was nooit een monster geweest, ze was gewoon ziek. Hij brak aan het bureau van de neuroloog, die hem een tissue aanreikte, maar verder zakelijk en afstandelijk bleef.

Sinds Rudi het gruwelijke nieuws – verdict in zijn jargon – vernam, gaat hij frequent bij Odette op bezoek. De ernstige hersenbloeding en de gecompliceerde fractuur heeft haar bedlegerig gemaakt. De verpleegster vertelde hem daarnet op de gang dat Odette een lange revalidatie tegemoet gaat. Ze zal waarschijnlijk opnieuw moeten leren lopen. Daarbovenop heeft ze de fijngevoeligheid in haar vingers verloren.

‘Ik mag volgende week terug naar huis,’ meldt Odette hem, wanneer hij haar kamer binnenwandelt.

Rudi is niet in staat om zijn vrouw te antwoorden. Tot aan haar val was hij bezig met zijn exitstrategie: scheiden, alles verkopen, een nieuw leven…

Hij weet niet of hij het kan opbrengen om als een verpleger voor zijn vrouw te zorgen, maar de beslissing wordt hem nu in de schoot geworpen.

Hij moet nu kiezen.

Laat hij Odette aan haar lot over of verzorgt hij haar tot de dood?

3

Na een uitgebreide en gezellige lunch verlaat Esther de Grote Markt in Leuven en wandelt ze langs de Sint-Pieterskerk de Diestsestraat in. Pas nadat ze van het gezellig tafelen opstond, voelde ze de roes van de wijn. ‘Twee glaasjes mag altijd,’ had ze tegen haar vriendinnen Suzanne en Danielle aan het begin van de maaltijd gezegd. Maar de twee glaasjes – zeg maar gerust glazen, dankzij de vriendelijke ober van de Bar Louis die het trio flink in de watten heeft gelegd – zijn er uiteindelijk vier geworden.

Esther pareerde een opmerking van Danielle over het vierde glas wijn met het feit dat ze al zeker vier uur aan het tafelen waren en dat ze hierdoor eigenlijk slechts één glas per uur heeft gedronken. Een excuus dat blijkbaar werd aanvaard, want verdere goedbedoelde opmerkingen kwamen er niet. Ze had de no beef-burger genomen met guacamole en een portie frietjes met mayonaise. Zoals veel van haar leeftijdsgenoten die in de jaren 70 zijn geboren, was ze in eerste instantie faliekant tegen al het veganistische nepvlees, maar gaandeweg heeft ze de unieke combinaties en de uitgekiende vleesvervangers leren appreciëren. Dit proces duurde weliswaar enkele jaren, maar Rome was ook niet op één dag gebouwd. Alleen voor vleesvervangers met insecten trekt ze haar neus nog op, die zal ze onder geen beding proeven, laat staan eten. Zelfs niet als de Derde Wereldoorlog uitbreekt en ze moet overleven op gemalen krekels in hamburgervorm.

Haar hakken klakken met vastberaden tred over het plaveisel van de Diestsestraat. Nadat ze haar man een berichtje heeft gestuurd om hem te melden dat ze naar huis komt, opent ze de gps-app. Ze typt haar adres in en wanneer de computerstem zegt ‘alles klaar, vertrekken maar’, scrolt ze door de route om na te gaan of er politiecontroles op de weg naar huis gesignaleerd zijn. Het is valsspelen en ethisch niet correct, maar het systeem zorgt ervoor dat ze het kan nagaan, dus waarom zou ze niet met alle andere mensen meedoen en lekker valsspelen? Als het niet mag, moeten ze het maar verbieden; een leuze die ze haar bloedeigen zoon nooit zou aanleren, maar nood breekt nu eenmaal wet.

Na de controle stopt ze haar telefoon terug in haar handtas. Ze slaat de Minckelersstraat in om het Sint-Maartensdal te bereiken en wandelt met een snelle tred richting Minckelersparking – de enige parkeergarage in de kleine stad die nog enigszins schappelijk van prijs is. Koning auto wordt al enkele jaren stevig gepest in de Vlaamse steden, maar daar heeft Esther geen boodschap aan. Wanneer ze met haar beste vriendinnen afspreekt en hiervoor haar beste kleding heeft aangetrokken en anderhalf uur in de badkamer heeft gespendeerd om haar kleding, haren en make-up goed te krijgen, gaat ze echt geen helm op haar hoofd zetten en haar e-bike nemen. Nee, dan kwakt Esther haar delicate kont op de chauffeursstoel van haar wagen.

Haar lange, bruine haren bewegen amper op de wind of met haar stevige pas mee; elk haartje wordt netjes op zijn plaats gehouden door een stevige laag haarlak. Zilveren oorringen kittelen haar stevige, prominente kaaklijn – de scherpe botstructuren die haar gezicht sterk aftekenen en waarop haar man zo verliefd is geworden.

Haar ogen vallen op een man die nonchalant tegen de muur leunt aan de buitenkant van de grote parkeergarage.

Zijn ogen nemen haar indringend op, blijven op haar gefixeerd en kijken niet weg nadat de sociaal aanvaardbare tijd voor staren is verstreken.

Esther gruwt van de starende blik. Ze negeert de man en klemt haar handtas onder de arm tegen haar ribben. De parkeergarage is altijd al bijzonder slecht verlicht geweest, vindt ze. Haar hoge haken klinken luid in het trappenhuis en haar oren zijn erop gespitst om een tweede paar voetstappen te onderscheiden. Maar als ze de donkere derde verdieping nadert, heeft ze niemand op de trappen achter haar gehoord. Esther huivert wanneer ze van de lichtbundels in de trappenhal naar het duister in de garage stapt.

Ze ritst haar handtas open en neemt de sleutel van haar wagen. Wanneer ze op de ontgrendelingsknop drukt, lichten de koplampen van haar Audi A8 op. Het is weliswaar een ouder model, maar hij is na al die jaren van dienst nog steeds haar lievelingswagen.

Esther probeert de diepe, zwarte schaduwen tussen de wagens te negeren. Wat is het toch met duistere parkeergarages in grote steden? Het staat buiten kijf dat ze te veel thrillers heeft gelezen, misschien moet ze eens wat romans gaan lezen. Wat saai gedoe zoals “De Zeven Zussen” of zo…

Ze stapt in de wagen, dropt haar handtas op de passagiersstoel en start de motor. Brommend komt het voertuig tot leven. De binnenkant van de Audi geeft haar een veilig gevoel, een geborgenheid. De cd-speler – die niet meer standaard in auto’s wordt geplaatst en die ze speciaal moest bijbestellen – hervat het nummer dat speelde toen ze de wagen parkeerde. Esther zingt de tweede lijn in de tekst van haar lievelingsnummer mee en voelt haar zenuwen bedaren.

“I wanna love you, but I better not touch.”

‘Don’t touch!’

Een druk op de vergrendeling sluit alle deuren en dimt het licht in de wagen.

“I wanna kiss you, but I want it too much.”

‘Too much!’

Ze zet de auto in de eerste versnelling en laat de handrem loskomen.

‘You’re poison, running through my veins!’

Wanneer ze gas geeft, bromt en protesteert de motor met een hels kabaal, alsof ze gelijktijdig op de rem en op het gas heeft geduwd. De wagen is enkele centimeters vooruitgereden, maar weigert dienst. Geschrokken laat ze het gaspedaal los en zet ze de wagen in neutraal. De motor komt opnieuw tot rust.

Maar de motor van haar lichaam is niet zo snel tot rust gekomen; haar hart slaat tot in haar keel. Ze staart naar het dashboard, op zoek naar een oorzaak. Er branden geen speciale icoontjes, noch geeft de boordcomputer een melding van een storing.

Esther grijpt de handrem en zet de rem enkele keren op en af. Misschien blokkeerde het mechanisme? Ze zet de wagen in de eerste versnelling en geeft voorzichtig gas. Het toerental schiet deze keer niet onmiddellijk de hoogte in. De neus van de wagen beweegt een beetje naar rechts, maar het voertuig gaat niet naar voren.

Ze zet de motor uit. De koplampen schijnen op het voertuig voor haar. De donkergrijze bestelwagen rechts naast haar belemmert het zicht op het resterende deel van de parkeergarage. Esther klemt het stuur met beide handen vast, ademt volledig uit en sluit een kort moment haar ogen. Is ze niet te oud geworden om zo snel in paniek te raken? Ze drukt op de centrale vergrendeling en opent de wagen. Waarschijnlijk heeft er een of andere tiener een grote kei of baksteen voor haar wielen gelegd. Ze stapt uit de wagen en met de zaklampfunctie van haar telefoon schijnt ze langs de twee wielen aan de bestuurderskant. Ze ontdekt geen grote stenen en wandelt voorbij de snuit van de auto tot aan de rechterkant.

Koude angst grijpt haar naar de keel.

Een gele wielklem siert haar achterste wiel.

4

Het oppervlak van de vijver is zo glad als een spiegel. Aan de rand van het water staat de vogelobservatiehut, een houten huisje met kijkgaten naar de vijver om vogels te spotten. Op dit uur van de nacht is het er stil, alleen de nachtdieren maken af en toe wat geluid, maar het natuurgebied is – door mensen – volledig verlaten. Hij is met haar wagen over de onverharde weg tot aan de houten hut gereden. Haar klassevolle sportwagen is niet geschikt voor deze trip. Takken schrapen langs het koetswerk en de banden vinden amper houvast in de losse aarde. Hierna heeft hij de wagen toch niet meer nodig; het maakt hem niet uit dat de exclusieve auto onherroepelijk beschadigd is. Het stuur is vettig en hij gruwt van de stank die in het interieur overheerst. De lichtgrijze binnenbekleding van het dak is door jaren van sigarettenrook met gele en lichtbruine vlekken verkleurd. Op de passagiersstoel – onder zijn tas – liggen papiertjes, kruimels, wikkels en folie. Aan de voeten liggen sigarettenpeuken, lege flesjes en een plastic zak met een inhoud die op nog meer afval en rommel wijst. Hoe kan iemand die zich zo’n dure wagen aanschafte, zo afgrijselijk slordig zijn?

De vrouw is walgelijk, haar auto en huis zijn een representatie van haar persoonlijkheid. Dit is wat ze is: uitschot, afval, verwerpelijk en onwaardig. De werkelijke aard van haar wezen komt tot uiting in haar gebrek aan respect voor het materieel.

Uit de kofferbak komen gedempte kreten, en af en toe een luidere bonk. Hij zucht. Hij wil het vet van het stuur van zijn handen vegen, maar moet haar nog steeds aanraken, haar gedrongen lijf uit de kofferbak sleuren en haar daarna de ultieme wijsheid schenken.

Het portier van de wagen opent knerpend. De wassende maan verlicht het natuurgebied. Hij gunt zijn ogen een moment van aanpassing aan de duisternis en grist dan zijn tas uit de auto. De vogelobservatiehut is niet gesloten, er zit niet eens een slot op de deur. Iedereen mag de hut betreden en er een kamp opzetten om het oppervlak van de vijver te bestuderen. Al denkt hij dat er af en toe wel wat stelletjes komen om te neuken. De muur met de vele rechthoekige openingen om de vijver in het oog te houden, heeft een plankje om materiaal – zoals een verrekijker – op te leggen. Hij zet er een campinglamp op die de hut in een zachtgeel licht zet. De tas met zijn belangrijkste instrumenten zet hij tegen een muur in het schijnsel van het licht.

Hij voelt de aandrang van zijn procrastinatiegedrag groeien en wrijft over zijn nu kale schedel. Een tinteling schiet door zijn anders met haren bedekt vel; zijn lichaam is de haren nog niet vergeten.

Het moet gebeuren. Hij wil het eigenlijk niet doen, maar het moet. Er rest hem geen andere keuze. Hij heeft de vrouw toch al ontvoerd en haar huis is in brand gestoken; er is nu geen stap meer terug. Met grote weerzin dwingt hij zijn lichaam naar de auto. Als hij de kofferklep opent kijken haar bruine, waterige ogen naar hem op. Ze weet dat haar einde in zicht is.

Hij staart de vrouw in stilte aan. Van haar rode trui tot zwarte krullen, tot de lichtgetinte huid, tot de wratjes in haar nek en de gouden ringen in het kraakbeen van haar oorschelp. Hoewel het idee van de vrijheid naar haar lonkt, probeert ze toch dieper in de kofferbak te verdwijnen. Zijn verschijning maakt haar angstig. Ongetwijfeld kan ze de haat van zijn gezicht aflezen.

Zijn vingers grijpen een handvol haren en dwingen haar uit de koffer. Ze krijst, maar de dikke lagen ducttape smoren zo goed als elk scherp geluid. Snot schiet bungelend uit haar neus als een piñata op een Mexicaans feest. Zijn andere hand grijpt naar haar gekluisterde polsen. Haar lichaam valt met een doffe plof op de grond. Ze probeert te vluchten, maar alleen haar knieën wroeten zich door de aarde, haar samengebonden enkels verhinderen elke beweging.

Hij grijpt de ducttape rond haar enkels en sleept de vrouw naar de hut. Ze is door het dolle heen. De bruine ogen kijken hem wild en vol angst aan. Ze spartelt en probeert op te staan, maar hij verhindert haar vlucht door in het deurgat van de observatiehut te staan. Ze kan geen kant meer op. Uit de tas neemt hij een injectienaald en een flesje met een rubberen dop. De naald gaat door de dop en de zuiger trekt de spuit vol vloeistof. Zonder een spoor van aarzeling knalt hij de naald in haar hals. Niet zoals in de films eerst de luchtbelletjes eruit spuiten, maar gewoon met een krachtige knal in haar nek. Het zal toch niets uitmaken of er luchtbelletjes in haar aders terechtkomen. Ze is toch al zo goed als dood.

De bruine ogen lijken te weten wat er gaat komen. Ze reageert verschrikt door haar hoofd bruusk opzij te trekken en verbuigt daardoor de naald in haar vlees. Snel slaat hij zijn elleboog rond haar hoofd. Hij drukt op de zuiger en spuit de vloeistof in haar lichaam. Als de spuit leeg is, trekt hij de kromgetrokken naald uit haar hals. Een rode druppel verschijnt om aan te geven waar hij haar lichaam geschonden heeft.

Na enkele minuten houden haar gespartel en de kreten achter de ducttape op. Met een scherp mes snijdt hij de tape bij haar polsen en enkels los. De tape rond haar hoofd plakt in haar haren, maar zonder genade trekt hij het los. Vluchten is nu helemaal geen optie meer. De plakkerige tape moet helemaal verdwijnen, dus trekt hij grote delen van haar haren mee uit.

Ongetwijfeld plakt ook veel van zijn genetisch materiaal in de lijm. Hij moet het allemaal terug meenemen om te verbranden.

‘Ga je me verkrachten?’ vraagt ze mompelend en met ogen die zich niet langer op zijn gezicht kunnen focussen.

Geschokt deinst hij terug. Verkrachten? Haar? Hij walgt van het idee. De vraag choqueert hem zo hard dat hij even sprakeloos is. ‘De pretentie die je hebt om dat te denken!’ Zijn stem is slechts een rauwe rasp. Woede giert onmiddellijk als een razende storm door de kern van zijn wezen. ‘Jij bent verachtelijk. Je bent het leven onwaardig! Het laatste wat ik zou willen is jou verkrachten.’ Hij spuwt de woorden in haar gezicht.

Ze luistert niet meer. Haar hoofd hangt scheef en haar tong komt tussen haar tanden de lucht proeven. Ze mompelt iets onverstaanbaars.

Hij legt haar tegen de muur van de hut en balt zijn handen om de vingers te kalmeren die trillen van woede. ‘Nee, jij gaat mijn aandachtstrekker worden. Je verdient het om te sterven én je zult met je dood de cascade starten die het verderf aan het licht zal brengen.’ Nadat hij met haar klaar is, wil hij zijn lichaam reinigen. Hij wil elke huidschilfer en milligram talg afkomstig van haar van zijn lichaam weren. ‘Ik haat je en ik vind je weerzinwekkend. Jij bent een monster!’

Ze luistert niet.

Hij draait zich om, maar ondanks het feit dat ze helemaal weg van de wereld is, voelt hij de aandrang om de vrouw op haar plaats te zetten. Het idee dat zijn woorden het laatste zal zijn dat ze hoort voordat ze sterft, werkt zalvend voor zijn ziel. ‘Er moet een verandering komen. Jouw onwaardige, corrupte leven zal eindigen voor het goede doel. Het is nodig om de noodzakelijke zuivering uit te voeren. Daarbij, het is de enige manier om de ogen van de mensen te openen.’ Hij lacht. ‘En dat is erg toepasselijk.’

Uit zijn tas neemt hij de ooglidsperder. Het is een speciale klem die in de oftalmologie – de oogheelkunde – wordt gebruikt om het oog open te sperren gedurende operaties. Met zijn linkerhand dwingt hij haar hoofd omhoog en met de rechterhand duwt hij de twee ronde uiteinden van de klem in haar oog. Als hij het medische instrument loslaat, gaapt haar opengesperde oog hem aan. Ze kreunt door het ongemak.

‘Het is zo voorbij,’ zegt hij sussend, terwijl hij terug naar de tas loopt. ‘Je mag van geluk spreken. Voor jou zal het snel voorbij zijn, en eigenlijk is dat al meer dan je verdient. Jij zult de start van de revolutie zijn. Je naam staat morgen in elke krant en zal over ieders lippen gaan. Iedereen zal weten wat je hebt gedaan.’

Het opengesperde oog, met veel te veel wit en rode adertjes, draait rondjes in de kas. Hij huivert. Dit onderdeel van het plan heeft hij nooit geoefend. Even sluit hij zijn ogen en blaast hij een diepe teug lucht uit. ‘De verandering begint bij onszelf,’ fluistert hij om zijn zinderende zenuwen te bedwingen. Het laatste wat hij nu kan gebruiken zijn trillende vingers, want anders zal hij haar oog nooit degelijk kunnen verwijderen.

5

De lichtbundel van de zaklamp van Esthers telefoon valt op de gele wielklem. Angst blokkeert al haar spieren. Luttele seconden gaapt ze naar de onheilspellende klem. Iemand wil dat ze niet vertrekt, dit is geen werk van de politie, die zouden niet zomaar zonder waarschuwing een wielklem zetten.

De betonplaat achter haar knarst.

Esther draait zich snel om. De lichtbundel valt op een onguur, pokdalig gezicht. Het is niet de man die beneden tegen de ingang van de parkeergarage leunde, schiet er door haar gedachten.

De man slaat de telefoon uit haar handen. Het toestel smakt tegen het beton en schuift met een krassend geluid verder, het scherm naar beneden, de flitslamp op het plafond gericht. Stofdeeltjes dwarrelen door de lichtbundel.

Ze gilt zo hard ze kan.

De man overbrugt de afstand tussen hen met een snelle stap en grijpt haar vast. Ze stapt achteruit en voelt de motorkap van de Audi tegen haar kont. Een hand – vettig en stinkend naar metaal – beneemt haar de adem en snijdt haar gil af. De man drukt zijn lichaam tegen haar aan en klemt haar tegen de wagen.

Een dikke, bruine banaanvormige snor domineert zijn gezicht. De overkam in hetzelfde smoezelige bruin als de snor, doorspekt met tinten grijs, valt voor zijn ogen.

Ze bijt in de hand die haar de adem beneemt. De smaak van metaal vult haar mond.

De man gromt en knijpt met zijn andere hand haar keel dicht.

Esther klauwt in zijn harige onderarmen. Een pijnscheut trekt door haar vinger op het moment dat een acrylnagel lost. De man knijpt haar keel bijna tot moes. Zijn pokdalige gezicht verdwijnt achter zwarte vlekken. Ze klauwt naar zijn ogen, maar haar inspanning lijkt hem alleen maar meer aan te moedigen. De druk van zijn vingers is zo groot dat ze vreest dat hij haar luchtpijp gaat breken.

Hij bijt hard in haar vingers die naar zijn gezicht krabben, tot hij plots haar keel en de hand voor haar mond loslaat.

Esther ademt diep in, haar keel murw van de wurggreep. Ze slikt en voelt een scherpe steek in haar keel. Gillen lukt nog niet, maar ze…

Zijn vuist knalt genadeloos hard tegen haar gezicht. Haar bovenlip barst, de onderkaak kraakt, haar oren suizen. Esther valt tegen het beton en even verdwijnt alle pijn. Alleen het suizen van haar bloed in haar oren bereikt haar brein.

De man bukt zich en trekt iets uit zijn broekzak. Een zwarte leren riem met centraal een grote zwarte rubberen bal. In een moment van scherpe waarneming ontdekt ze enkele hondenharen aan de bal. Hij duwt de balknevel in haar mond en bevestigt de riem achter op haar hoofd. De bal is groot; het is geen amateuristisch sm-speeltje. Hij spert haar pijnlijke onderkaak helemaal open zodat ze hem niet meer kan bewegen. De riem wordt onverbiddelijk hard aangetrokken en snijdt in haar mondhoeken. Hij rolt haar om en drukt een knie in haar nek. Esthers zachte wang raspt over het beton. De man trekt haar armen op haar rug. Met een kabelbinder knevelt hij haar polsen. De tanden van de tiewrap klikken tot het stugge plastic in haar vel snijdt.

Sleutels rinkelen. Hij wandelt langs haar naar de grijze bestelwagen die naast de Audi geparkeerd staat.

Pas wanneer ze de deuren van de bestelwagen hoort opengaan, sijpelt het besef bij Esther binnen. Niet de wielklem, de balknevel of de kabelbinders die haar polsen vastbinden, maar het geluid van de openende deuren zorgt voor een allesoverheersende paniek.

De man gaat haar ontvoeren.

6

Rudi wordt door zijn demonen geplaagd. Zijn hersenen kraken wanneer ze zijn leven van de afgelopen jaren overdenken. Beelden van zijn gezin, situaties die ontstonden, ruzies, allerhande herinneringen, flitsen voorbij zijn geestesoog. Hij herinnert zich de eerste keer dat Odette kwaad op hem was geworden en hem voor een nietsnut had uitgemaakt.

Het was de avond voor de dag dat ze een familiefeest organiseerden. Rudi was in de tuin in de weer met een witte tent, want er was een kleine kans op regen voorspeld. Hij worstelde om met de dunne witte paaltjes het skelet van de tent te vormen. Odette was al de hele dag gespannen aan het koken. Ze had een berg groenten gesneden, tomaten met garnaaltjes gevuld, tonijnsalade gemaakt om perziken te vullen, eigelen verzameld om halve eitjes te vullen. Er diende veel voedsel gevuld te worden voor het feest, had Rudi terloops opgemerkt, waar ze niet om kon lachen. Odette was een rotslechte kok, maar halve vruchten of eitjes vullen kon ze als de beste. Het enige dat ze echt moest bakken was een cake, maar die cake mislukte.

Odette vloekte als een ketter. De bakvorm en lepels knalden luid in de gootsteen en Rudi stapte op het kabaal naar binnen. ‘Wat is er aan de hand?’ had hij gevraagd.

‘De godverdomde cake is mislukt!’ Elk woord werd afgebeten met een haast demonische grom.

Zo kwaad had hij zijn vrouw in tijden niet meer gezien. Hij stapte op haar af en bekeek het slagveld in de gootsteen. De cake had inderdaad niet de gewenste structuur, zo leidde hij af aan de klodders die her en der over het aanrecht waren beland. ‘Je hebt die cake toch al tientallen keren gemaakt?’ Dat waren blijkbaar niet de juiste woorden…

Odette draaide zich woest naar hem om. ‘Uit mijn keuken, nietsnut! Je kent er niks van. Ik hoef je commentaar niet. Het enige dat jij kunt, is politieman spelen. Rot op!’

Die reactie had hij nooit van haar verwacht. De “nietsnut” bleef dagenlang door zijn hoofd spoken. Het zou niet bij die ene keer blijven. In de maanden die volgden, zou hij Odette er verbaal ook flink van langs geven. Een cakeje van eigen deeg, zeg maar.

De herinnering vervaagt. Hij voelt een emotionele druk in zijn lichaam. Hij moet even uit het kantoor weg. Vluchten. Ontsnappen aan de emotionele stress die hij voelt. Rudi rolt zijn bureaustoel naar achteren, grist zijn jas van de haak en wandelt naar de lift.

‘Chef, ga je lunchen?’ Een jong hoofd met blonde krullen en reeënogen kijkt hem verwachtingsvol aan.

‘Ja, Lucas. Ik ben mijn boterhammen vergeten. Ik ga iets halen om te eten.’ Boterhammen zou Rudi nooit vergeten; hij gruwt van brood. Jarenlang maakte Odette zijn boterhammen klaar. Zijn maag keert om bij het idee: de salami met ranzige artificiële nasmaak die hardnekkig op de tong blijft liggen, de smakeloze smeerkazen die tegen zijn verhemelte blijven plakken, confituur die door de gistgaten uit het brood vloeit en zijn vingers plakkerig maakt, americain die in het midden grijs wordt en met witte stukjes vermaalde pezen tussen zijn tanden blijft hangen, parmaham die je met één hap uit het brood trekt, waardoor je met een lege boterham achterblijft… O nee, Rudi eet al twee maanden geen boterhammen meer; of beter gezegd: de vuilnisemmer in Rudi’s kantoor eet al twee maanden geen boterhammen meer.

‘Leuk! Ik ga mee.’ Lucas’ gelukzalige blik bevriest even. ‘Als dat mag, natuurlijk.’

Rudi lacht en geeft de jonge inspecteur een vriendschappelijk klopje op de schouder. ‘Natuurlijk mag dat.’

Ze wandelen de straat op en Rudi bekijkt Lucas vanuit zijn ooghoek. ‘Twee maanden revalidatie is niet bijzonder lang. Weet je zeker dat je er klaar voor bent?’

Lucas gezicht wordt iets grimmiger. Het lijkt wel alsof hij een aantal van zijn jeugdige jaren achter zich heeft gelaten. ‘Chef, ik ben het beu om thuis te zitten. Ik heb Netflix volledig uitgekeken. Dus besloten Birgit en ik om Amazon Prime te nemen, maar er zijn in die catalogus maar drie shows die ik goed vind.’

Rudi knikt. Hij begrijpt Lucas. Zelf loopt hij thuis ook tegen de muren op.

‘The Boys, The Rings of Power en The Wheel of Time, meer is er niet op Prime te zien, chef.’

‘Wat mij betreft, heb je net drie muziekgroepen opgenoemd,’ grapt hij.

‘Ik werd er gek van. Ik mocht weer aan het werk op voorwaarde dat de psycholoog het toeliet, dus maakte ik er werk van en heb alle sessies met de psycholoog afgewerkt.’

Rudi slaat de hoek om en aanschouwt het summum van de Belgische gastronomie: Frituur Achter ’t Hoekske. Hij duwt de deur van het aftandse etablissement open en laat de geur van frituurvet zich volop in het gezicht slaan. Hij ademt diep in. Heerlijk. Duizendmaal beter dan boterhammen.

‘Rudi, alles goed met je?’ vraagt de uitbaatster. Zonder op zijn antwoord te wachten, vraagt ze: ‘Wat mag het deze keer zijn?’

Rudi staart naar het bord boven de friteuses, alsof hij nog niet weet wat hij wil bestellen. ‘Dag Miriam. Alles goed. Klein bakje frietjes, Joppiesaus apart, curryworst speciaal en een Bicky Burger zonder augurken.’

‘Komt eraan. Wat mag het voor meneer zijn?’ Miriam is een stevige vrouw met dikke rode krullen en een rode blos op het gezicht. Zoals altijd heeft ze een witte schort aan met gele strepen vet op de buik.

‘Euh, broodje gezond?’ vraag Lucas met een bedenkelijke blik op het menu. ‘En een klein bakje frietjes met mayonaise.’ Hij draait zich met een gretige blik naar Rudi om. ‘Birgit en ik proberen zwanger te worden en ik moet van haar gezonder eten. Eén frietje kan geen kwaad, nietwaar?’

Rudi haalt een blikje cola uit de koelkast die naast de toog staat. Hij is al jaren vaste klant in Frituur Achter ’t Hoekske, dus hij mag van Miriam zijn drank zelf nemen. Voor Lucas neemt hij een flesje bruiswater.

‘Heb je nog veel last van je verwonding?’ vraagt Rudi na een eerste slok cola.

Lucas knikt met een vertrokken gezicht. ‘Ik mag nog niet veel doen. Tillen, sporten of inspanningen doen die druk op de buik zetten, daar moet ik mee oppassen.’

Rudi zet zijn bril op zijn hoofd en lacht. ‘En jullie zijn voor kinderen aan het gaan?’

Lucas’ hoofd wordt knalrood. ‘We zijn voorzichtig…’

‘Het is je eerste dag. We gaan je niet onmiddellijk terug in het veld sturen. Er zijn enkele cold cases waarvan ik wil dat je ze onderzoekt. Je bent een zeer intelligente knul, misschien zie jij details die de inspecteurs in die dossiers niet hebben gezien. Uiteraard betrek ik je bij alle nieuwe dossiers. Ik zal er persoonlijk op toezien dat je niet te veel van je stoel moet komen.’

Lucas’ blik klaart op. ‘Merci, chef! Maar ik laat me er niet door tegenhouden. Alles is beter dan thuis te blijven en je nutteloos te voelen. Na twee maanden heb je het echt wel gehad. Ik wil weer werken.’

Vijf minuten later komt Miriam hun maaltijd brengen. Rudi geniet van zijn heerlijke warme maaltijd. Gedurende de volledige periode dat Odette in het ziekenhuis lag, heeft hij geen enkele keer voor zichzelf gekookt. Hij at durums, kebabs, pita’s, pizza’s, sushi, burgers, kapsalons, taco’s, enchilada’s, nazi gorengs, babi pangangs, pad thai’s, chicken tikka masala’s, belegde broodjes, ontbijtkoeken, bergen frietjes en af en toe een kommetje soep. Onder het motto “een mens moet van iets doodgaan”, bestelde hij elke dag iets anders. Hij heeft nooit gerookt en veel alcohol heeft hij in zijn leven niet gedronken, dus een beetje fastfood zo nu en dan zal wel niet veel kwaad doen.

Hij bijt een hap uit de Bicky Burger en geniet van de exquise smaken; geen sterrenrestaurant zou hem zo in vervoering kunnen brengen als de gefrituurde burger, de gekarameliseerde uitjes en de drie speciale sauzen.

Lucas zwijgt al een tijdje en roert met een frietje door zijn mayonaise, zonder het naar zijn mond te brengen. ‘Chef, voordat we verder kunnen. Er is iets wat op mijn lever ligt.’

Rudi’s handen met de burger bevriezen in de lucht. Zijn mond klaar voor de volgende hap. Iets in de woorden van de jonge inspecteur maakt dat zijn oude rechercheursinstinct wordt aangewakkerd.

‘Ik wil me verontschuldigen.’

Hij staart Lucas niet aan, maar fixeert zijn blik wel op de drie gekarameliseerde uitjes – samengeklonterd tot één dik stuk – die dankzij een baan van saus uit het broodje glijden en op het dienblad met zijn voedsel vallen.

‘Het is mijn schuld, chef! Ik zit al maanden met een rotslecht gevoel. Ik moet het kwijt.’

Rudi voelt een koude angst opdoemen. Een emotie waarmee hij geen raad weet.

‘Het is mijn schuld dat Odette van de trap viel.’

Zijn eetlust verdwijnt als een perfect uitgevoerde goocheltruc; van het ene moment op het andere verdwenen, abrupt.

‘Als ik voor Odettes verjaardag die ellendige pantoffels niet had gekocht, dan was ze nooit van de trap gevallen.’

Rudi’s brein werkt op volle toeren. Heeft de knul de juiste link gelegd? Het was Lucas die de pantoffels voor Odette had gekocht, niet hij. ‘Zit er niet over in,’ probeert hij zo nonchalant mogelijk te zeggen en dwingt de hamburger terug tussen zijn kiezen. Hij maalt het broodje en het vlees tot het een papje is geworden en verplicht zijn lichaam om het voedsel in te slikken. ‘Als ik er niet op had gestaan om onze wasmachine naar de kelder te verhuizen, was Odette ook niet gevallen.’ Een waarheid die klopt als een bus.

‘Ik zal het proberen goed te maken, chef. U kunt op me rekenen als u hulp nodig heeft om Odette te verzorgen.’

‘Dankjewel,’ antwoordt Rudi zonder enige intonatie van dankbaarheid. Een inspecteur met schuldgevoelens over Odettes val kan hij nu missen als kiespijn.

7

Met een harde klap landt ze in de laadruimte van de bestelwagen. Omdat haar handen op de rug zijn gebonden, kan ze de val niet remmen. Esthers kin en knieën knallen tegen de metalen ondergrond. De deuren worden achter haar gesloten.

Een panische angst heeft Esther helemaal in zijn greep. Ze wordt ontvoerd! De onwezenlijkheid van de situatie is overdonderend. Hoe kan haar dit overkomen? Ze wil het niet geloven, toch is het net dat wat er is gebeurd. Ze schreeuwt, maar de balknevel dempt het geluid. Haar keel is nog beurs van het wurgen.

De motor van de bestelwagen komt snorrend tot leven en een tel later rijdt de man van de parkeerplek.

Esthers brein probeert de paniek te bedwingen. Haar handtas en de sleutels liggen nog in de Audi. Haar telefoon ligt nog op de vloer van de parkeergarage, of heeft de man de tijd genomen om alles mee te nemen? De herinneringen aan de laatste minuten zijn vaag. Ze zoekt naar de antwoorden, maar weet niet zeker of ze juist zijn. Het lijkt erop dat de man onmiddellijk nadat hij haar in de bestelwagen heeft gedropt, is weggereden. In dat geval heeft ze toch sporen genoeg achtergelaten?

Suzanne en Danielle wisten dat ze haar wagen in de Minckelersparking had achtergelaten. Als ze binnen een uur niet thuis is, zal haar man toch wel bellen, vermoedt ze. Als ze niet opneemt, zal hij naar haar vriendinnen bellen. In de parkeergarage moeten er enkele camera’s hangen. Leuven hangt tegenwoordig vol camera’s. De agenten zullen de bestelwagen kunnen volgen. Ze zal gered worden.

Toch?

Haar ontvoerder rijdt met bruuske bewegingen. Ze probeert om op haar pijnlijke knieën rechtop te staan, maar slingert in de volgende bocht tegen de zijkant van de bestelwagen. Ondanks de worsteling heeft ze nog steeds haar hoge hakken aan. De schoenen kunnen een wapen zijn. Ze moet haar polsen bevrijden en dan kan ze de man met haar hakken aanvallen.

Er brandt geen licht in de bestelwagen, maar door een ruit in de deur valt er een ritmisch bewegend schijnsel van de straatverlichting. Nu Esther een plan bedacht heeft, voelt ze haar zenuwen bedaren.

Ze kan dit.

Het moet!

Haar ogen volgen de bewegende banen van licht over de bodem van de laadruimte. Ze gaan langs de zijkanten van de bestelwagen. Het voertuig heeft aan de rechterkant een schuifdeur. Zou ze deze langs de binnenkant kunnen openen, maar durft ze er dan tijdens het rijden zomaar uit te springen?

Een blinkend voorwerp trekt haar oog. Aan de linkerzijkant loopt een horizontale houten lat. In het hout is een lange schroef gedraaid. Esther weet niet hoelang ze nog zullen rijden en handelt zonder na te denken. Ze gaat op haar kont zitten en met haar enkels wroet ze haar voeten uit de naaldhakken. De balknevel is helemaal nat geworden en het speeksel loopt over haar kin, maar het doel dat ze heeft gekregen, maakt dat ze alle pijnen en ongemakken negeert – zelfs de hondenharen die nu op haar tong liggen.

Als de schoenen uit zijn, probeert ze op te staan. Omdat haar handen gekneveld zijn, kan ze niet met haar armen balanceren, dus drukt ze haar lichaam tegen de zijkant van de laadruimte omhoog. De houten lat is te hoog, met haar handen op de rug kan ze niet bij de schroef.

Esther zet haar blote voeten op de uitstulping waaronder het wiel zich bevindt. Ze drukt zich op en haakt haar opengesperde kin achter de houten lat. De scherpe, ruwe houtvezels prikken in haar huid. De bestelwagen maakt een bocht naar rechts, haar lichaam wordt door de kracht naar links geduwd. Ze zet zich af en staat met twee voeten op de wielkast. Haar vingers gaan over de houten lat tot ze de lange schroef vinden. Ze haakt de tiewrap over het metaal en begint het plastic over de schroef te schuren.

De wagen maakt een scherpe bocht en ze slingert van de wielkast tegen de grond. Versuft door de klap blijft ze op de bodem liggen. Esthers schouder heeft de klap opgevangen. Een nieuwe pijn schiet door haar lichaam. Hopelijk is de schouder niet ontwricht. Omdat haar mond door de balknevel wijd wordt opengesperd, ademt ze hard door haar neus. Ze staart naar de houten lat aan de zijkant.

De schroef is niet meer te bespeuren. Ze moet hem met de kabelbinder uit het hout hebben getrokken. Met de elleboog van de gewonde schouder duwt ze zich op. De balknevel dempt het pijnlijke protest. In de bewegende banen van licht speurt ze de bodem van de bestelwagen af. De schroef kan niet verdwenen zijn; hij moet hier ergens liggen.

Ondertussen zijn haar ogen goed aan het duister aangepast, toch kan ze hem niet vinden. Misschien is hij naar voren gerold, haar voorbijgevlogen door de klap, maar ze ziet de schroef niet liggen. Ze kruipt tot aan de achterdeuren en tuurt naar de spleet tussen de bodem van de laadruimte en de deur.

Met een triomfantelijk gevoel ontdekt ze de lange schroef. Hij ligt in de spleet tussen de bodem en de deur. Ze draait zich om en laat haar vingers over de spleet glijden. De punt wordt dieper in de gleuf geduwd. De platte kop is breder en zakt niet weg. Ze probeert haar nagels rond het fijne metaal te krijgen. Het helpt niet dat de wagen om de zoveel tijd eens naar links, dan weer naar rechts draait.

Met grote voorzichtigheid weet ze de schroef uit zijn benarde positie te wurmen door haar nagels rond de kop te zetten. Vol triomf omklemt ze het voorwerp in haar vuist. Een kort maar krachtig gevoel van gelukzaligheid overspoelt haar.

Esther sluit haar ogen en draait de schroef tussen haar vingers. De kabelbinders moeten al verzwakt zijn toen ze met het vallen de schroef uit het hout trok. Maar wat ze in de films altijd zo makkelijk laten uitschijnen, blijkt een bijna onmogelijke klus voor haar te zijn. Haar vingers krijgen de schroef amper op de juiste plaats, laat staan dat ze met de schroefdraad kunnen zagen om door het harde plastic heen te snijden. De filmmagie kan in de werkelijkheid niets toveren.

Een golf van angst overspoelt haar buik en ze voelt zich misselijk worden. Het werkt niet. Ze kan niet op die manier uit de binder ontsnappen. Toch moet het! Ze moet vechten!

Denk na, Esther, verplicht ze zichzelf. Met haar rechterhand voelt ze aan het sluitingsmechanisme van de tiewrap. De plastic band is geribbeld, deze steekt door het slot en wordt door een soort van tong vastgeklikt. Als ze de punt van de schroef tussen de tong en de ribbels steekt en de weerhaak opheft, zou ze het sluitingsmechanisme kunnen omzeilen.

Met hernieuwde moed zet ze haar vingers aan het werk. Ze neemt de schroef in haar linkerhand en met haar rechter trekt ze het slot naar het midden door aan het uiteinde van de kabelbinder te trekken. Het plastic trekt haar vel mee en ze moet zich bedwingen om niet te schreeuwen van de pijn. Nu het plastic slot beter gepositioneerd is, wrikt ze de punt in de opening naast de geribbelde kant. Ze wroet en spant haar spieren op om de kracht op de binder te vergroten. Als ze het mechanisme met de punt opzij kan duwen, zal ze onmiddellijk de verlichting voelen.

De bestelwagen rijdt een hobbelige weg op. Esther wordt wild op en neer geschud. De belichting die steeds met zijn ritmisch interval door het glas van de achterdeur kwam, verdwijnt en de laadruimte verduistert opnieuw. Toch blijft ze met de punt van de schroef in het slotje wroeten.

De wagen stopt, de motor wordt afgezet en de handrem maakt zijn kenmerkende ritsende geluid.

Esther bidt tot een god waar ze voorheen nooit in geloofde. Plots weet ze de punt van de schroef op de juiste plek te manoeuvreren en kan ze de tong van het slot heffen. De geribbelde strip komt vrij en de kabelbinder ontspant net genoeg om een hand uit de lus te trekken. Maar tijd om haar polsen te masseren heeft ze niet.

De deur aan de bestuurderskant maakt een klappend geluid.

Esther stopt de schroef in haar paardenstaart – door het elastiekje heen dat haar haren bijeenhoudt. Ze grist een naaldhak van de bodem en zet zich op haar kont met de schoen achter haar rug.

Als de deur opengaat, zal ze zich als een tijger op hem werpen. Haar wraak zal zoet zijn. Met Esther de Groot valt niet te sollen.

8

‘Smeets,’ brult de Boeddha. ‘Ik heb een zaak voor je.’

Rudi zucht in stilte. Zijn ongenoegen voor zich houden is een sociaal aspect dat hij gedurende de achtenvijftig jaar van zijn leven nooit goed heeft gekregen. Hij hoopt dat de Boeddha zijn irritatie niet opmerkt. Na zijn ongehoorzaamheid in de laatste zaak heeft hij een verbale reprimande gekregen – gelukkig geen schriftelijke, uiteraard had hij het dossier door zijn optreden tot een relatief aanvaardbaar einde gedirigeerd.

‘Luc, goedemorgen.’ Hij twijfelt en wrijft met twee vingers in zijn ogen, de bril omhoogduwend. ‘Ik…’ Hoe moet hij dit aan de Boeddha overbrengen? ‘Ik dacht het wat rustiger aan te doen.’

De Boeddha staat handenwringend in het deurgat van zijn kantoor, met zichtbaar evenveel ongemak over de situatie als Rudi. ‘Ik hoorde van Delfine wat er gebeurd is.’ De commissaris wrijft met een pafferige hand over zijn kale schedel. ‘Ik dacht dat je misschien wel wat afleiding kon gebruiken en dus probeer ik je wat te prikkelen met een nieuwe zaak…’

Eigenlijk wil Rudi liever geen afleiding. Hij wil zorgverlof aanvragen om zijn vrouw medische bijstand te kunnen geven. Als test om te zien of hij zijn dementerende vrouw kan verzorgen, want welk alternatief rest hem als het niet meer lukt?

‘Deze ochtend werd een lichaam gevonden,’ probeert de Boeddha met iets wat lijkt op een vriendschappelijke glimlach. Het probeersel van de opgetrokken lippen zorgt voor een karikaturaal spel op zijn gezicht.

‘Er is altijd wel ergens een lichaam, Luc,’ antwoordt Rudi fatalistischer dan hij wil. ‘Daar zijn we als mensheid goed in, nietwaar?’

‘De lokale politie vond haar in een vijver tussen Huldenberg en Korbeek-Dijle nabij Leuven.’ De Boeddha wuift met een mapje documenten, alsof Rudi door het gebaar helemaal overstag zal gaan.

Rudi neemt de bril van zijn hoofd en kijkt zijn baas aan. ‘Een lichaam in een vijver. Waarom is dat een zaak voor de federale gerechtelijk politie?’

De Boeddha wandelt zijn kantoor in en werpt het dossier op zijn bureau. ‘Omdat ze twee dagen geleden haar huis in brand stak…’ De glimlach is lang niet meer vriendschappelijk, maar samenzweerderig van aard geworden.

‘Verzekeringsfraude?’

De commissaris schudt zijn hoofd. ‘Werd nog niet uitgesloten, maar is zeer onwaarschijnlijk.’ Zijn kraalogen wisselen gretig van het dossier naar Rudi’s gezicht wanneer de eerste hoofdinspecteur het mapje naar zich toetrekt.

‘Carmen Gómez,’ mompelt hij luidop. ‘Spaanse nationaliteit.’ Hij kijkt de Boeddha scherp aan. ‘Ze werd al geïdentificeerd?’

Van Hengel knikt. ‘Haar paspoort hing in een waterbestendig zakje om haar nek.’

‘Wie loopt er rond met zijn paspoort in een waterbestendig zakje om zijn nek?’

‘Exact wat ons ook triggerde. Iemand wil dat we haar identiteit kennen.’