Plots ontwaken

Roan Botman

Hans van Es

Janneke Koehoorn

Mirko Schulze

4 thrillers in 1 boek

Plots ontwaken

Roan Botman, Hans van Es, Janneke Koehoorn, Mirko Schulze

1e druk maart 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Redactie: Ronald van Assen

Coverfoto: Shutterstock/Fer Gregory

I.s.m. Antoinette Schrijft, Thrillers & More

ISBN 978-94-6464-184-4

ISBN e-book 978-94-6464-185-1

NUR 332/305

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder uitgegeven – serie Zwarte Sneeuw:

Fatale ontmoeting (2022)

Zwarte Sneeuw (2020)

Spiegel

Roan Botman

‡

De hond zonder naam

Hans van Es

‡

Verkeerde genen

Janneke Koehoorn

‡

Dodendans

Mirko Schulze

Spiegel

HET PAD

I walk this empty street

On the Boulevard of Broken Dreams

Where the city sleeps

And I’m the only one, and I walk alone

#

Boulevard of Broken Dreams

Green Day

1

Ik ontwaakte op het gras. Het gras was grijs, de lucht zwart. Mijn T-shirt plakte aan mijn lichaam, doorweekt door de dauw van het kleurloze gras dat als mijn matras diende. Mijn jeans voelde bedompt en ik bespeurde zelfs wat nattigheid in mijn sneakers. Ik ging altijd naar bed in mijn boxershort. Onder toeziend oog van filmposters met monsters en andere bovennatuurlijke wezens viel ik iedere avond in slaap. Mijn trots was de poster Us, waarop de ogen van Lupita dwars door je heen keken, alsof ze wist wat er in je hoofd afspeelde en dat ze er alles aan zou doen om al het positieve uit je hersens te kijken. Mijn moeder had een hekel aan die ogen en gebruikte ieder moment om aan te geven dat er ooit een tijd kwam dat die poster eruit ging, anders kwam ze niet meer op mijn kamer. Als ik haar uitlegde dat het de ogen van een moeder waren, draaide ze zuchtend om en mompelde iets over rare hobby’s, en dat het tijd werd voor een vriendinnetje. Die queeste was ik vanaf de eerste dag in de brugklas begonnen en nu in de vierde klas havo maakte ik eindelijk vorderingen. Menig boobytrap moest ik nog ontwijken, voordat ik mijn handen op mijn schat kon leggen. De heilige graal was in zicht en ze luisterde naar de naam Lieke. Ze had het mooiste haar, lichtbruin als pas gebakken broodjes, wat ze als een prinses net over haar schouders droeg. Ze interesseerde zich niet in de merkkleding, waarvan haar pubervriendinnetjes idolaat waren en altijd als Lieke in het klaslokaal was, leek het alsof de zon scheen. Echt, ze had dan een prachtig aureool om haar gezicht en, ik zweer het, er begonnen altijd belletjes te klingelen als ik naar haar keek. In slow motion draaide ze dan haar gezicht naar me toe en keek ze me lachend aan. Zucht, en dan zeggen ze dat ik te veel films kijk en een te romantische kijk op de wereld heb.

Maar hier op het gras was niks romantisch te vinden. Met kleren doorweekt door ochtenddauw stond ik op en rilde even. Mijn zakken voelden leeg. Geen telefoon, geen huissleutel, helemaal niks. Enkel lege zakken en geen mogelijkheid om met iemand op meer dan tien meter afstand te communiceren. Ik draaide me om en nam de omgeving in me op. Gras, bomen, zwarte lucht. Alles was gehuld in een soort schemer, grijs zwart, alsof licht hier geen toegang had. Ik sloot mijn ogen in de hoop wakker te worden door mijn moeder die riep dat het ontbijt klaarstond. Ik opende mijn ogen en stond nog steeds op het grasveld. What the fuck was hier aan de hand? Zonder na te denken, maar met een gevoel van bezorgdheid in mijn maag, begon ik te lopen. Tussen twee woudreuzen was een doorgang. Die bomen waren echt hoog. Een pad en als ik me niet vergiste, de enige weg tussen de boom door die enigszins begaanbaar leek. Overal om me heen stonden bomen tak aan tak en blokkeerden ze de weg naar daar waarvan ik niet wist waar daar was. Ik zuchtte diep, twee keer zelfs, en liep naar het pad. De droom het moest een droom zijn werd steeds vreemder. Nee, onduidelijker was het juiste woord. Ooit had ik gelezen of gehoord dat je mee moest gaan met je droom en dan stopte hij vanzelf. Bij gebrek aan andere opties deed ik dat.

2

Na een korte wandeling stond ik tussen twee boomstammen. Het leek alsof ze samensmolten met de donkere lucht. Net zo donker als het pad voor me. Het pad had geen eindpunt, tenminste geen zichtbaar eindpunt. Weer zuchtte ik. Zuchten was blijkbaar mijn manier om angst en onzekerheid weg te poetsen. Van onzekerheden wist ik dat ik dat deed, wat betreft angsten was het een nieuwe ervaring. Sowieso was angst iets nieuws voor me. Ik was niet zo snel bang. Ik lachte eerder om dingen die anderen bang maakten. Bij de meest gruwelijke horrorfilm kon ik bulderen van het lachen. Terrifier 2 vond ik hilarisch. Het spannendste aan de film was dat ik voor het eerst samen met Lieke in een bioscoopzaal zat, met enkel de leegte van de donkerte om ons heen, doorbroken door het licht van de filmprojector en een niet onoverkoombare leuning tussen ons in. Het moment dat haar hand langs de mijne streek, toen we tegelijk ons drinken wilden pakken, zuchtte ik weg. Misschien had dat het moment moeten zijn dat ik mijn arm om haar sloeg, maar we lagen zo in een deuk toen die zieke clown het bloed over de cameralens liet spatten, dat de romantiek snel verdween. Ik overwoog om haar naar een ander genre mee te nemen, een romcom ofzo, maar juist die horrorfilms maakte onze band echt. We hadden een band voor het leven. Of konden hebben, als ik niet snel dit bos verliet.

Rond het pad was het nog donkerder dan op het gras. Ik nam de tijd om mijn ogen te laten wennen en zag dat langs het pad, aan beide zijden, ook een rij met reuzenbomen stond. Zover ik kon zien, zag ik bomen, zonder enig eindpunt. Twee opties. Of teruglopen en midden op het grasveld gaan zitten en wachten. Of doorlopen naar een plaats, waarvan niemand weet of hij bestaat. Wachten was niet mijn ding, dus zette ik mijn sneakers in beweging en stapte het pad naar het onbekende op.

Ik liep en bleef lopen, ondanks het ontbreken van een eindpunt. Lopen, lopen, lopen, dat was wat ik deed. Ik kon niet anders. Het gebrek aan dingen die mij enige herkenning gaven aan de wereld waar ik vandaan kwam, maakte dat lopen de enige optie was. Vergezeld door boomreuzen ging ik verder over het pad. Het pad waar het altijd schemerde. Waar kleuren verdwenen waren. Uiteindelijk werd ik moedeloos van het lopen. Ik wist niet hoelang ik gelopen had. Lopen was het probleem niet, het was de onzekerheid en het missen van enig tijdsbesef, wat begon te vreten. Als dit een droom was, zou er langzamerhand wel iets gebeuren, waaruit bleek dat ik droomde. Niets van dat, alleen maar zwartheid en bomen. En dan het gemis van geluid. Het geknerp van mijn schoenen op de zwarte kiezels zou hoorbaar moeten zijn. Maar er was geen geluid in dit bos der waanzinnige dromen. Geen vogels. Geen knaagdieren. Geen wind. Alles was stil en donker. Ik rook ook niks. Een beetje bos wasemde de geuren van nat gras en frisheid je neus in. Hier ontbrak dat allemaal. Ik had weet ik hoelang op het natte gras gelegen met als enkel resultaat natte kleren. Wel de lasten, niet de lusten. Mijn enige nuttige zintuig waren mijn ogen en die hoefden ook niet hard te werken door het gebrek aan kleur. Ik kon alleen maar lopen en het pad volgen.

Of durfde ik het pad af te stappen, tussen de bomen door om de wildernis van dit droombos het moest een droom zijn te ontdekken? Wat zou ik daar zien? Geluidloze eekhoorntjes die reukloze nootjes verzamelden, die ze waarschijnlijk smaakloos op konden peuzelen, wanneer de nooit opkomende morgenzon de ochtend aankondigde? Of zou ik verslonden worden door een onhoorbare wolf die zonder geluid van scheurend vlees mij met huid en haar opvrat? Of was er voorbij de bomen net zo veel niks als hier op het pad? Ik moest het maar gewoon ontdekken en ik liep naar de bomenrij links van me.

Ik was altijd linksgeoriënteerd. Ik gaf altijd om de natuur, wilde graag dingen met mensen delen en droeg hem altijd links in mijn boxershort. Maar toch, wanneer puntje bij paaltje kwam, loste ik zaken alleen op. Vaak zocht ik het alleen uit. Daar hoefde niemand me bij te helpen. Wanneer het moment daar was, dat ik alles had uitgezocht, dan wilde ik het wel graag delen. Ik zocht bevestiging, denk ik, bevestiging dat ik het goed deed. Dat ik er was. Dat ik iemand was, die ook voor anderen bestond. Uiteraard bestond ik. Voor mijn ouders zeker, maar welk kind bestond niet voor zijn vader en moeder? Op school wist iedereen dat ik aanwezig was. Denk ik. Iedere ochtend werd mijn aanwezigheid afgevinkt door de leraar van het eerste uur, maar dat was systeemaanwezigheid. Systeemaanwezigheid is een andere aanwezigheid, dan daadwerkelijk gezien worden. Gezien worden op een school van vijftienhonderd leerlingen was lastig. Vijftienhonderd leerlingen, waarvan iedereen van mening was dat hij of zij ertoe deed. En dat deden ze allemaal, maar sommigen hoefden er minder moeite voor te doen om het spotlight op zich gericht te krijgen. Ik wilde ook weleens een spotlight.

Uiterlijk gaf ik niks om, alleen het uiterlijk van Lieke. Puistjes vond ik niet erg, maar ik was ze liever kwijt dan rijk. Sport was ook niet belangrijk, maar ik juichte graag met mijn klasgenoten mee als er iets te juichen viel. Eigenlijk kon ik mijn ei enkel kwijt in verhalen. Ik las alles van Stephen King, Thomas Olde Heuvelt en had net een boek met de complete werken van H.P. Lovecraft gekregen voor mijn verjaardag. Ik keek alle films van M. Night Shyamalan en Jordan Peele. Zelfs de horrorklassiekers van Spielberg en Wes Craven konden mijn waardering genieten. Maar niemand van mijn klasgenoten juichte met mij mee, wanneer een hoofd, compleet met een fontein van bloed, van de hals gescheiden werd, omdat je zombies nu eenmaal moest onthoofden, anders bleven ze doorgaan. Allemaal gingen ze naar de meest waardeloze, populaire films over superhelden in strakke pakjes. Soms ging ik met ze mee, maar meestal koos ik het kleine zaaltje een verdieping hoger dan de grootste zaal, waar mijn klasgenoten hun heldenshit tot zich namen. Behalve als Lieke meeging, dan trok ik, bij wijze van spreken, mijn Marvel T-shirt aan en juichte mee, wanneer Thanos vernietigd werd. Die films boeiden me niks, maar ik wilde toch deel uitmaken van de groep. Willen we dat niet allemaal? Toch had ik het gevoel dat ik altijd alleen naar de film ging. Alleen met mijn klasgenoten. Tot die ene keer dat we de zaal verlieten, nadat de wereld weer was gered door een handvol Avengers. Onder toeziend oog van twee bioscoopmedewerkers gooide ik nonchalant mijn lege beker in de daarvoor aangewezen vuilnisbak. Mijn overgebleven M&M’s stopte ik in mijn jaszak. Ik liep achter iedereen aan richting de met scharlaken tapijt beklede trap die leidde naar de uitgang, toen er een arm om me heen werd geslagen. Ik blikte naar links en keek in de mooiste blauwe ogen die ooit had gezien. De lach die ermee gepaard ging, liet bellen klingelen, trompetten schallen en violen zingen.

‘Hoi Ruben,’ sprak het mooiste en bijzonderste meisje van de hele wereld en omstreken tegen mij. Ja, echt waar, ze sprak tegen mij.

‘Hoi Lieke,’ hakkelde ik terug.

‘Jij vond er ook niks aan, hè?’

Ik begreep niet waar ze het over had. Op dat moment begreep ik niks van de wereld. Al had je me gevraagd één plus drie uit te rekenen, had ik je glazig aangekeken.

‘De film bedoel ik, met al die stomme superhelden.’

‘Nee, nee, inderdaad. Was wel leuk hoor, maar niet heel erg leuk of zo. Sommige stukjes waren dan wel leuk, en sommigen niet, maar …’ hakkelde ik monotoon verder.

‘En al dat gegiechel en stoerdoenerij van onze klasgenoten. Dat gejuich als de vijand verslagen wordt. Ik heb daar zo’n hekel aan. Toen zag ik dat jij niet meedeed en twijfelachtig om je heen keek.’

Ze had naar mij gekeken. Naar mij. Naar Ruben die nooit gezien werd, maar wel driftig naar zichtbaarheid zocht. Ze zat in de bioscoop en had mij daadwerkelijk bekeken. Uiteraard zag je niet veel in het donker, maar het feit dat ze tijdens een van de populairste actiefilms van het jaar de tijd nam om zich van het witte doek af te wenden en vervolgens naar mij te zoeken, was het grootste jubelmoment van het jaar. Wat zeg ik, van mijn leven. Nog groter dan het jaarlijkse jubelmoment, wanneer bekend werd gemaakt wanneer de nieuwe Stephen King uitkwam. Alhoewel zijn boeken ieder jaar dikker en minder interessant werden.

‘Van welke films houd jij?’

Ze toonde zelfs interesse in mij! ‘O, gewoon, spannende films, zoals …’

‘Jordan Peele!’ onderbrak ze me. ‘Ik ben gek op zijn films. Heb je Get Out gezien of Us? Us was echt geweldig.’

Weer een jubelmoment. Hoeveel van zulke momenten kon ik nog verdragen? ‘Us is mijn favoriete film. Het is zo knap hoe je aan de ene kant vol afgrijzen kijkt en ondertussen een heel goed verhaal voorgeschoteld krijgt.’ Geen slecht antwoord, voor iemand die al hakkelde als een menspersoon met borsten binnen twee meter in de buurt kwam.

‘Inderdaad! Zijn nieuwe film Nope komt binnenkort uit. Kan niet wachten om die te gaan zien.’

Zo praatten we de hele middag door. De rest van de klas was al zonder ons naar de McDonald’s gegaan, en wij zaten bovenaan de trap van de bioscoop te praten over films. Het voelde alsof ik een zielsverwant gevonden had. Eindelijk iemand die me begreep.

Maar nu begreep ik er helemaal niets meer van. Ik stond tussen twee bomen en was gelukkig zo verstandig geweest om niet meteen door te lopen. Als ik dat had gedaan, had ik een eindeloze wandeling ingeruild voor een eindeloze val. Want de bomen hadden geen aarde waar ze in stonden. De wortels liepen oneindig het zwarte niets in. Geen bodem om zich aan te voeden. Enkel leegte. Kilometers leegte. Zwarte leegte.

Dus het was toch een droom. Dat kon niet anders. Waarom duurde hij dan zo lang? En toen wist ik het zeker, het was zo’n droom die eindigde in een val en net voordat je de grond raakte, werd je wakker. Ik hoefde alleen tussen de bomen te stappen, dan viel ik even en zou ik schrikken en zo’n achtbaangevoel in mijn buik ervaren, en net voordat ik de grond raakte, zou ik plots ontwaken. Zwetend en hijgend in mijn warme bedje. Mijn linkervoet hing al boven de afgrond, toen ik hem wegtrok. Wat als dit toch echt was en er geen bodem was. Dan zou ik vallen en blijven vallen, totdat ik stierf van de honger en dorst. Zo stond ik te twijfelen boven de afgrond, tot een stemmetje in mijn binnenste me vertelde dat ik door moest lopen. Over het pad. Ik draaide me om.

3

Die innerlijke stem klonk gehaast, maar wel vriendelijk. Ik begreep dat ik naar mijn eigen stem moest luisteren en het pad moest volgen naar nergens heen. Midden op het pad bleef ik staan. Ik luisterde naar die stem, al was het mijn eigen stem. Ik vertrouwde erop dat de adviezen de juiste waren. Waar kon ik anders naar luisteren hier in deze lege wereld? De enige stem was die van mezelf. Waarom niet luisteren naar jezelf als je het even niet meer weet? Ik wachtte op nog meer advies.

‘Hallo? Ben je daar nog?’ Werkelijk de domste zin, die ik kon uitspreken. Uiteraard was ik er nog. Toch vond ik het fijn om mezelf te horen. Het gaf me het gevoel niet alleen te zijn. Stilte beantwoordde mijn vragende groet. Ik overwoog door te lopen in de hoop dat ik mezelf als goedgemutste wandelcompagnon vergezelde. Even dacht ik aan de vele verhalen die ik mezelf kon vertellen. Het pad had toch geen eindpunt, wat ons tijd genoeg gaf om elkaar beter te leren kennen. Misschien werd ik wel beste vrienden met mezelf en leerde ik mezelf door en door kennen. Tot ik besefte dat het vreemd en misschien wel beangstigend was als je tegen jezelf praatte. Een omgeving waar alle kleur was vervangen door een donker grijszwart en alle zintuiglijk waarneembare zaken ontbraken en dan tegen jezelf praten, maakte me bang. Ik begon mijn ontspannen ik te verliezen en werd angstiger. Waar was ik? Waar ging dit pad naartoe? Waarom? Waarom was ik hier?

‘Praat tegen me!’ schreeuwde ik naar niemand in het bijzonder, maar tegelijk tegen iedereen die me kon horen. Ik zwaaide met mijn armen en stampte met mijn voeten. Ik schopte tegen een boom en wierp woorden de donkerte in, hopend dat iemand ze ving. Niemand ving ze. Niemand hoorde ze. Behalve ikzelf. En ikzelf gaf me het beste advies.

‘Doorlopen, snel, je moet hier weg,’ sprak ik tegen mezelf. Met een lieve stem, een fijne stem en ik besloot te doen wat ik mezelf adviseerde. Ik vervolgde mijn wandeling over de oneindige weg.

Eigenlijk was ik nooit volgzaam. Uiteraard niet, hoor ik je zeggen, geen enkele puber is volgzaam. Zo bedoel ik het niet. Ik koos altijd mijn eigen weg. Ik deed dingen die ikzelf leuk vond. Dingen waar ik interesse in had. Als ik meeging met een groepsuitje van mijn klasgenoten, deed ik dat niet omdat de klas het wilde, maar omdat ik dat wilde. Niet omdat ik druk voelde om de menigte te volgen. Ik maakte mijn eigen keuzes. Op school deed ik netjes mee, sloot me aan bij mijn klasgenoten. Nooit op de voorgrond. Ik lachte mee met de grapjes van de populaire tieners wanneer we in de pauze op het schoolplein hingen. Nooit startte ik het gesprek, ik praatte wel gezellig mee als dat goed voelde. Met de jongens praatte ik over meisjes en over voetbal. Nooit zei ik iets over mijn gevoelens voor Lieke. Pas toen Lieke en ik elkaar daadwerkelijk vonden, bovenaan de trap van de bioscoop, verliet ik de groep. Niks was er belangrijker dan Lieke. Niks interesseerde me nog.

Als Lieke en ik samen waren, waren we echt samen. Wij met zijn tweeën. Doordeweeks reden we gezamelijk naar huis. Lieke woonde vijf straten bij mij vandaan in hetzelfde dorp. In het weekend keken we samen films. Eerst spraken we af bij de bioscoop en later keken we op mijn of haar kamer naar oude horrorfilms over monsters en bovennatuurlijke entiteiten. Eén keer stelde ik voor om een romantische film te kijken, waarna Lieke in lachen uitbarstte en me subtiel vertelde dat romantiek niet nodig was om haar te krijgen. Op de tweepersoonszitbank op haar kamer boog ze naar me toe en kuste me zachtjes op mijn lippen. Daarna keken we een slasher uit de jaren negentig. Het verhaal volgde ik allang niet meer en dacht enkel aan de warmte van haar lippen en haar zachte huid. Vanaf dat moment waren we een stelletje. Een stelletje dat alles samendeed en geen moment zonder elkaar wilden zijn.

Hier was ik echt alleen, wandelend tussen monsterlijke bomen op een pikzwart kiezelpad. Zonder doel liep ik door. Bewegen was de enige manier om niet gek te worden. Ik had allang wakker moeten worden. De nachtmerrie had al voorbij moeten zijn. Dit was geen droom, dit was een nachtmerrie. Steeds banger werd ik. Bang dat er nooit een einde kwam aan de weg en dat ik voor altijd bleef lopen. Lopen totdat de zolen van mijn schoenen versleten waren en de blaren op mijn voeten ontstoken. Wanhoop kreeg de overhand. Ik wilde naar huis. Wakker worden op mijn kamer in mijn huis, bij mijn ouders. De plek waar het stonk naar mijn zweet, waar ik ieder geluid uit de centrale verwarming herkende, waar ik mijn ouders hoorde discussiëren over wat er met de wereld gebeurde. De échte wereld. Deze wereld bestond niet en kon niet bestaan. Mijn hoofd vertelde me dat ik snel wakker zou worden, terwijl mijn hart er tegenin bracht dat dit nooit meer het geval zou zijn. Ik was nu officieel bang.

Mijn innerlijke stem liet zich niet meer horen. Zolang ik liep, leek ik te doen wat ik moest doen en was er geen reden om mezelf bij te sturen. Ik overwoog het pad te verlaten en nu echt de afgrond in te stappen. Toch koos ik voor de veilige weg, alhoewel ik niet zeker wist of ik niet in gevaar was. Ik bleef lopen. Lopen totdat ik niet meer kon. Lopen tot ik erbij neerviel.

4

Ik hield mezelf voor dat ik halverwege het oneindige pad was. Op die manier was het niet weten waar ik naartoe liep draaglijker. Het hielp om mijn verstand niet te verliezen. Iedereen had toch een moment van verstandsverbijstering, wanneer hij of zij liep zonder te weten waar je op afging in een wereld zonder geluid, geur en kleur? Waar je helemaal alleen was of waar je nog geen enkel ander levend wezen had gezien? Iedereen zou op de rand van de geestelijke afgrond staan en gedachten als deze hielpen me om nog enigszins bij mijn verstand te blijven. Veroordeel me als je wilt, maar corrigeer me niet en laat me mijn gedachten hebben.

Naast mezelf voor de gek houden, probeerde ik te achterhalen hoe ik hier terecht was gekomen. Eerst was ik ervan overtuigd dat ik gisteren in mijn boxershort in bed was gestapt, maar hoe verder ik liep hoe meer twijfels boven kwamen drijven. Ik wist het niet zeker meer. Ik was nergens meer zeker van en daarom probeerde ik de afgelopen dagen in mijn hoofd op een rij te zetten. Ik had toch niks anders te doen.

Afgelopen dagen was ik altijd in de buurt van Lieke geweest. Behalve als ik naar bed ging. We konden niet zonder elkaar. In de pauzes op school waren we samen, in de lessen waar we geen vaste plekken hadden, zaten we naast elkaar. Ik reed zelfs iedere ochtend om, zodat ik haar thuis op kon halen. Voorheen deed ik altijd mijn oortjes in om met harde muziek naar school te rijden, nu luisterde ik nooit meer muziek. Ik wilde alles horen wat ze zei. Ik wilde altijd bij haar zijn. Het enige wat me interesseerde was Lieke. Als Lieke rechtsom wilde, volgde ik gedwee. Zonder na te denken waar we zouden eindigen. Wat maakte het uit waar ik eindigde, zolang het samen met Lieke was. Zo volgde ik Lieke, toen we, in plaats van direct naar huis te gaan, omreden via de stad. Ik volgde haar zonder vragen te stellen in een deel van de stad waar ik nooit was geweest. Ik kwam regelmatig in de stad, maar dan meestal met mijn moeder, wanneer ik nieuwe kleren of spullen voor school nodig had. Dan kwamen we in het winkelcentrum en kochten we snel wat we nodig hadden. Misschien lunchten we even, maar dat was het dan wel. Lieke fietste voorbij het winkelcentrum. Een wijk in waar ik nooit was geweest. Waar kroegen stonden en casino’s. Lieke stopte voor een kroeg met een neonlicht in de vorm van het blad van een wietplant. Ik wist best dat dit een coffeeshop was. Ik wist wat je hier kocht, maar geen vezel in mijn lichaam dacht eraan om ooit iets dergelijks te roken. Totdat ik Lieke ontmoette. Van buiten knikte ze naar een man, of meer een jongen, die achter de toonbank stond. De jongen knikte terug, ging een deur door en verdween. Lieke fietste door en ik volgde haar. We fietsten tot we in een steeg achter de coffeeshop kwamen. Lieke zette haar fiets tegen een ijzeren container en vertelde me dat ik even moest wachten. Ik wachtte, zag haar praten met diezelfde jongen van daarnet. Ze gaf hem iets en hij gaf haar iets terug. Ze kwam terug, pakte haar fiets en zwijgend fietsten we naar huis. Ik durfde niet te vragen wat ze had gekregen, maar ik wist wat ze had. Die avond rookte ik mijn eerste jointje met Lieke.

Lieke had meteen mijn aandacht, toen ze begon over het Haarsmahuis. Het was tijdens de grote pauze. Op een woensdag. Of maandag. Of donderdag. Ik weet het niet meer. Het maakt ook niet uit.

‘Ken je het Haarsmahuis?’ vroeg ze uit het niets, terwijl ze haar hand op mijn bovenbeen had liggen. Onder de boom in het midden van het binnenplein was onze favoriete plek. Buiten de donkere cirkel van de eik was het warm, heet zelfs, maar hier was het koel. We aten onze boterhammen en keken naar medescholieren die hun beslommeringen overlegden en hun best deden erbij te horen.

‘Dat is toch die leegstaande villa tegenover jouw huis?’

‘Klopt. Soms kijk ik naar dat huis vanuit mijn kamer.’

‘Dat huis staat toch al jaren leeg? Niemand wil het kopen.’ Ik nam een hap van mijn boterham met jonge kaas die mijn moeder vanmorgen in mijn broodtrommel had gedaan. Een zweem van paté van de andere gesmeerde boterham, verpestte de lunch een beetje. Hoe vaak ik haar vroeg om eerst de broodjes kaas te maken en daarna de paté, ze bleef stug haar onlogische smeervolgorde hanteren. Meestal kreeg ik terug dat ik het anders zelf moest doen. Er zijn grenzen, de belangrijkste taak van moeders is toch het voeden van hun kind. Zuchtend hapte ik door de paté getinte kaas.

‘Klopt wederom.’ Lieke gebruikte vaak van die ouderwetse woorden. Mooie woorden. Ze had een oude ziel, zei ze vaak. Ik hield ervan. ‘De hele familie is acht jaar geleden gestorven. Sommige zeggen dat ze gezamenlijk zelfmoord hebben gepleegd, maar ik denk dat de uitleg van koolmonoxidevergiftiging realistischer is. Je ziet dat vaak in zulke oude huizen.’

‘Wat is er met dat huis?’

‘Er brandt soms licht op de eerste verdieping.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Heel zeker, ik kijk bijna elke avond even en op donderdagavond is er een raam op de eerste verdieping verlicht. Altijd één raam. Altijd hetzelfde raam. Duurt ongeveer een uur.’

‘Misschien een zwerver.’

‘Dat dacht ik eerst ook, maar ik heb nooit iemand binnen zien gaan of naar buiten zien komen. En altijd dezelfde kamer.’

‘Ik denk toch een zwerver. Misschien gaat ’ie naar binnen via de andere kant, zodat je het niet kan zien. De elektriciteit zal afgesloten zijn, waarschijnlijk heeft hij een olielamp of kaars bij zich of zoiets.’

‘Dat kan, maar als ik een zwerver was, zou ik zo’n villa kraken en er iedere nacht slapen. Het licht is alleen op donderdag te zien.’

Ik probeerde andere verklaringen te verzinnen, maar niks schoot me te binnen.

Lieke staarde in de verte, als een robot die net uitgezet was. Plots praatte ze verder. ‘Het is geen olielamp of kaars. Dat kun je zien aan hoe het licht beweegt. Het licht pulseert. Alsof het aan en uit gaat. Een soort knipperlicht. Alsof de stroom gewoon is aangesloten.’

‘Dat kan toch niet na al die jaren.’

‘Ja, dat dacht ik ook. Daarom is het zo vreemd.’

Opnieuw stilte. Ze was met haar gedachten ergens anders en streelde haar vingers zachtjes over mijn bovenbeen. Ik durfde niks te zeggen, bang dat het strelen zou stoppen. De laatste korst van mijn teleurstellende boterham vermaalde ik tussen mijn kiezen. De andere scholieren kletsten wat met elkaar en aten hun boterhammen. Lieke doorbrak de stilte door te zeggen dat ze binnen wilde kijken. Ik keek haar aan, haar mooie gezicht stond op standje serieus en ik vroeg wat ze bedoelde.

‘Gewoon, binnenkijken in het Haarsmahuis. Naar binnen sluipen en dan kijken waar dat licht vandaan komt.’

‘Jij ziet net zo veel horrorfilms als ik, dat je weet dat dit een slecht idee is.’

‘Ook daar heb ik aan gedacht. Maar dat zijn films, zo gaat het echte leven niet. Ik wil dat je meegaat.’

Ik denk dat meisjes een verborgen gen hebben of iets van een geur die alleen jongens oppikken, waarmee ze weinig nodig hadden om jongens te overtuigen. Ik noem het de overtuigingskracht van de schoonheid. Wanneer meisjes ergens naartoe willen met een jongen gaat de jongen altijd mee. Ongeacht gevaren of beren op de weg. Alleen de gedachte aan het alleen zijn met een meisje is voor een jongen genoeg om alle realiteitszin opzij te zetten en vol het gevaar te trotseren. De overtuigingskracht van de schoonheid. Het idee om in te breken in een verlaten bouwval, de mogelijke kans dat iemand ons ziet en de politie belt was uiteraard geen goed idee. En al zou niemand ons ontdekken, wie weet in wat voor staat dat gebouw was? Wie weet zakten we door de vloer en braken we onze nek. Of wat als onze theorie van een zwervende kraker de waarheid was en deze dakloze een hobby had genaamd tieners martelen? Of wat dacht je van ratten? Een huis als het Haarsmahuis was waarschijnlijk vergeven van ratten. Het zou me niets verbazen als we in de kelder door gigantische rattenmonsters met lichtgevende ogen en fonkelende tanden werden overrompeld en we eindigden als rattendiner? Gewoonlijk zouden die gedachten door mijn hoofd spoken voordat ik ja zei. Ik wist dat ik het aanbod van mijn vriendin moest afwijzen. Maar bevangen door de magie van de overtuigingskracht van de schoonheid hoorde ik enkel dat ze met mij in een leegstaand huis wilde zijn. Dus zei ik logischerwijs ja en keek ik, waarschijnlijk met een stompzinnige glimlach, in haar ogen, die vol waren van de dingen die mogelijk in een verlaten villa konden gebeuren. De laatste gedachte, voordat Lieke teruglachte, was dat ik nog nooit condooms had gekocht en dat dat best een memorabel moment zou zijn.

‘Fijn, morgen is het donderdag, dus we gaan morgen.’

Zie je wel, het was woensdag. De eerste keuze is altijd de juiste. Fijn dat ik dat nu weer wist. Niet dat het enige invloed had op het ontbreken van het tijdsbesef op de plek waar ik me nu bevond. Nog steeds op het pad en nog altijd was er niks veranderd. Of toch wel? Ik stopte met lopen en kneep mijn ogen fijn om in de verte te kijken. Er was wel iets veranderd. Ik zag een enkel lichtje op een flinke afstand. Het pulseerde aan en uit. Niet geel, maar grijswit. Dat licht was er eerst niet. Ik hield mijn handen langs mijn ogen om me te focussen op het licht. Het schijnsel pulseerde in een gebouw. Vaag zag ik contouren van een groot gebouw. Een villa. Aan en uit ging het licht op de eerste verdieping. Het kon maar één gebouw zijn. Het Haarsmahuis.

HET HUIS

She’s an Extraordinary girl

In an ordinary world

#

Extraordinary girl

Green Day

5

Het Haarsmahuis was altijd onderdeel van mijn leven. Van ieders leven in Baakhuizen. Aan de historie van het huis werd een hele geschiedenisles op de basisschool geweid. Vriendjes maakten je na die les bang en vertelden over de boeman die in de verlaten villa woonde. Een monster dat kinderen meenam om ze later te braden boven een open vuur voor zijn avondmaaltijd. Eén kind en daar kon de boeman dan weer jaren op teren. Kinderverzinsels die ieder kind in Baakhuizen wakker hielden. Baakhuizen was een dorp, dat dankzij dat vervloekte huis ongewenst een stukje geschiedenis had gekregen, met landelijke aandacht tot gevolg. Het herenhuis stond op een terp, waarvan sommige tongen beweerden dat het een grafheuvel was, en keek uit over het dorp, als een dictator die vanuit zijn zetel zijn Rijk overzag en bepaalde wat er ging gebeuren. Het huis stamde uit de 19e eeuw en was gebouwd door een rijke boer die de mensen van het dorp aan het werk hield. De naam van de boer ken ik niet en is ook niet belangrijk. De geschiedenisles vertelde het wel, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik meestal naar buiten staarde tijdens geschiedenis. Het huis kreeg zijn geuzennaam, nadat de familie Haarsma er ongeveer twintig jaar geleden ging wonen. Zodra mijn juf bij dit onderdeel van de les kwam, had ze ieders aandacht. Ik keek niet meer naar buiten en hing aan haar lippen. We wilden allemaal weten of de boeman echt was. Meneer Haarsma had een fortuin verdiend met het ontwikkelen van een app die tegenwoordig blijkbaar in elke auto noodzakelijk is. Meneer en mevrouw Haarsma betrokken die enorme villa in Liekes straat, zonder dat ze ooit nog hoefden te werken. Het duurde niet lang of er werd een zoon geboren en een paar jaar later een dochter. Het ging het gezin voor de wind en ze waren gelukkig in Baakhuizen. Om hun geluk te uiten en er wat van terug te geven aan het dorp leverde het gezin financiële bijdragen aan de Oranjevereniging. Meneer Haarsma nam ook zitting in het bestuur. De familie was geliefd door het hele dorp en iedereen was geschokt toen het hele gezin op een nacht overleed. Van de ene op de andere nacht waren ze dood. Alle vier. De politie zocht weken naar een mogelijke uitleg, maar die kwam er nooit. Zo waren ze vol van leven en zo waren ze er niet meer. Onverklaarbaar, maar wel de waarheid. Allerlei verhalen gingen rond en vooral kinderen en tieners zochten een verklaring in het bovennatuurlijke. Het duurde niet lang of het Haarsmahuis werd een officieel spookhuis, waar af en toe een tiener onder druk van vrienden binnenging en met de meest fantastische verhalen naar buiten kwam. Ik was acht toen de familie verdween en ik denk dat ik negen was toen ik voor het eerst met vriendjes buiten het hek ronddrentelde en de eerste verhalen hoorde. Waar we als kind nog spraken over boemannen en spoken in witte lakens, werden de verzinsels naarmate we ouder werden steeds gruwelijker. Ik maakte me nooit druk om het huis, totdat Lieke het onderwerp aanstipte.

‘Wat verwacht je te vinden?’ vroeg ik de woensdagavond voor ons tripje naar de overkant van de straat. We zaten op Liekes slaapbank in haar kamer en keken een aflevering van Cabinet of Curiosities. Ze droeg haar pyjama. Een korte jurk of lang shirt, het is maar net hoe je het bekeek, waar haar lichaam perfect in vormde als ze opstond en ik het niet kon laten om af te vragen of ze er een slipje onder droeg. Iets waar ik tot de dag van vandaag niet achter ben gekomen of het moet een herinnering zijn die verstopt zit in het gewiste deel van mijn hersenen, wat me onwaarschijnlijk lijkt, omdat mijn herinneringen op dat moment stopten in het Haarsmahuis en ze daar niet in haar pyjama binnen was gestapt.

‘Weet ik veel, ik ben gewoon benieuwd wat dat licht is. Soms zie ik ook bewegingen. Soort silhouetten of zoiets.’

‘Waarschijnlijk zijn dat gordijnen die wapperen door de tocht van een gat in het dak.’

‘Ja, tocht zet ook altijd netjes het licht aan als het binnenkomt.’ Ze gaf me een pets op mijn schouder, wat best pijnlijk was, maar ik was blij met elke aanraking van haar. Ze keek me lachend aan en gaf me een kus op mijn wang. ‘Je bent toch niet bang voor de boeman?’ Ze sprak boe heel langzaam uit en keek me indringend aan.

‘Tuurlijk niet,’ sprak ik vol van niet aanwezig vertrouwen, hopend dat ze het niet merkte, dat ik het Haarsmahuis best spannend vond. Zo gek was dat toch niet? De helft van mijn leven hoorde ik al dat je niet in de buurt van dat huis moest komen. Waar mensen stierven, bleef energie hangen. Andere energie dan de levende. Het was de vraag of er goede energie in het Haarsmahuis hing. Zolang je geen paranormaal onderzoeker was, had je geen reden om die energie te onderzoeken. De enige reden dat ik had ingestemd, was omdat Lieke het voorstelde. Als ze me had gevraagd om ieder huis in Baakhuizen te moonen voor een tongzoen, dan sprong ik op en maakte ik mijn riem al los. ‘Alleen probeer ik gewoon te verklaren wat je hebt gezien. Dat je niet een heel spektakel verwacht, dan valt het niet zo tegen.’

‘Wij samen in een grote, donkere villa kan toch nooit tegenvallen.’ Ze knipoogde erbij. Een signaal waar mijn lichaam direct op reageerde. Een reactie die ik niet ga uitleggen, want dit is een net verhaal. Maar laat ik het zo zeggen, ik had denk ik wel blosjes op mijn wangen. Als sprinkhanen in de zomer sprongen mij gedachten door mijn hoofd en ik kreeg het warmer en warmer. Ze gaf me weer een kus op mijn wang en fluisterde dat we gewoon een beetje lol gingen trappen morgen en hield daarbij twee joints in de lucht. Mijn thermometer in mijn lichaam daalde niet bij dat vooruitzicht. Ik kon niet wachten tot morgen. Ik wilde dat ik nu in het huis was, samen met Lieke en niemand anders. Wij samen in een groot leeg huis met twee joints. Samen met iets of iemand die zijn vinger niet van de lichtknop kon afhouden.

6

Het was een schooldag waar geen einde aan leek te komen. Om kwart over drie eindigde mijn laatste uur en ik moest me daarna nog melden voor een akkefietje aan het begin van de week. Niks ernstigs, ik was getuige van een vechtpartij tussen twee brugpiepers en ik werd geacht een verklaring af te geven. Rond zeven uur moest ik bij Lieke zijn. Haar ouders hadden een dag vol vergaderingen en gingen daarna samen uiteten. Mijn ouders had ik verteld dat ik bij Guus bleef slapen. Eerst huiswerk maken voor de komende testweek en daarna op tijd naar bed om de volgende ochtend nog wat door te nemen voor de eerste toets van vrijdag. We hadden vrijdag helemaal geen toets, maar mijn ouders slikten het als zoete koek en nu hoefde ik alleen Guus te overtuigen dat ik bij hem kon slapen, maar pas rond middernacht bij hem zou binnensluipen. Ik kwam hem in het fietsenhok tegen. Guus was een iets te mollige jongen die twee koppen groter was dan ik. Zijn bruine haren hingen over zijn oren en bedekten zijn ogen een beetje, waardoor zijn onderkin nog beter tot zijn recht kwam. Hij droeg altijd spijkerbroeken met gaten en rafels, een T-shirt met de een of andere metalband en zwarte kisten. Sinds de basisschool waren we al vrienden. Mijn enige echte vriend en dus meteen mijn beste vriend. Vroeger gingen we dagelijks met elkaar om op de basisschool en daarna op de Driesprong ook nog regelmatig, al had Guus een flinke vriendengroep verzameld dankzij zijn uitmuntende prestaties als keeper op het voetbalveld. Iedereen die het waagde met een bal zijn zestienmetergebied te betreden, werd genadeloos omver geschoffeld door Guus, waarna hij, met de bal in zijn hand, lachend zijn overwinning bejubelde. Het voordeel van een vriend als Guus was dat je vijanden zich wel vijf keer bedachten voordat ze mij uitdaagden.

Die ochtend liepen we het fietsenhok uit en Guus gaf me een tik op mijn schouder, waardoor ik bijna plat op de stoeptegels mijn tanden moest zoeken. ‘Ha die Ruben, hoe is het in het slimme jongens deel van de school?’

Guus zat op de mavo en hij maakte graag geintjes over alle kinderen die een hogere opleiding dan de mavo volgden. Een vorm van zelfspot of jaloezie die mij veelal ontging.

‘Best hoor en hoe gaat het bij de domme kinderen?’ Soms kon je het beste meedoen met zijn humor, om zo verdere escalaties te voorkomen.

‘Alles goed, wanneer gaan we weer eens iets samendoen?’

‘Dat wilde ik je net vragen. Kan ik vanavond bij jou slapen?’

‘Nou Ruben, ik heb betere openingszinnen gehoord,’ lachte Guus en sloeg nogmaals op mijn nog tintelende schouder. ‘Geintje, bij Guus ben je altijd welkom, alleen moet ik eerst trainen. En wel op tijd slapen, morgen weer school!’ Opnieuw die lach, bulderend dit keer. Andere fietshok verlatende kinderen draaiden hun gezicht naar Guus en liepen snel verder.

‘Eigenlijk komt dat goed uit. Ik moet namelijk eerst naar Lieke.’

‘Oe la la, Nerdy Ruben en Lekkere Lieke. Al gescoord?’

‘Gaat je niks aan, ik kom pas om een uur of twaalf terug en jouw ouders en mijn ouders moeten denken dat ik al die tijd bij jou ben.’

‘Hahaha, Ruben heeft nog niet gescoord, maar vanavond gaat het gebeuren,’ riep hij zo hard dat de hele wereld het hoorde.

‘Niks van dat. Ik ga gewoon gezellig met Lieke op stap en heb geen zin in ouders die lastige vragen gaan stellen.’

‘Op stap, zegt ie. Waar gaat u naartoe op stap? Filmpje pikken of romantisch restaurant met een natte vinger als dessert?’ Voor de derde keer schalde Guus zijn lach. Weer keken kinderen om en liepen ze snel door. Overal waar Guus was, viel hij op. Hij was altijd aanwezig. Heel erg aanwezig.

‘Eh nee, het is iets anders.’

‘Vertel eens aan ome Guus, waar gaat Ruben met zijn liefje naartoe?’

Ik begreep best dat ik niks mocht vertellen. Als ik zei waar ik heen ging, was de kans aanwezig dat Guus ook kwam. Als er iemand een partypooper was, dan was Guus het. Hij kon het niet verkroppen dat anderen plezier hadden zonder hem. Alleen begreep hij niet dat hij dan juist het plezier verpestte. Ondanks die mensenkennis, vertelde ik Guus dat ik met Lieke een blowtje ging roken in het Haarsmahuis.

‘Blowen in een spookhuis! Beste date ever!’

De beste keuze was om nu het gesprek af te kappen, maar uiteraard koos ik niet de beste optie. Ik vertelde hem wat Lieke had gezien en dat we op onderzoek uitgingen. Guus werd stiller en gefocust luisterde hij naar mijn verhaal.

‘Maar vertel het tegen niemand,’ sloot ik af en vergat te zeggen dat hij niet welkom was. We spraken af dat ik voor zijn training van zeven uur mijn spullen bij hem zou afgooien en dat we deden alsof ik op zijn kamer huiswerk zou maken. In werkelijkheid zou ik zijn kamer afsluipen en stiekem naar Lieke gaan, wanneer Guus naar voetbaltraining ging.

‘No problemo, amigo! Ik ga je zien vanavond.’ Nogmaals sloeg hij op mijn schouder en stampte richting zijn klaslokaal. Met een beurse schouder bleef ik achter en liep naar het eerste uur van die dag. Engels van meneer O’Brien, een naar Nederlander genaturaliseerde Schot die het niet kon laten om een lezing te geven over whisky wanneer hij de kans kreeg.

7

Terwijl de uren voorbijkropen, beeldde ik me in hoe het avontuur met Lieke zou verlopen. De zweem van mysterie die om het Haarsmahuis dwarrelde, intrigeerde me. Samen grepen we de kans om dat mysterie te ontrafelen. Als een combinatie van Sherlock Holmes en Scooby Doo zag ik een verhaal voor me, waarin Lieke en ik de villa doorzochten. Iedere hoek en iedere kamer pluisden we uit om alle geheimen van het spookhuis boven water te krijgen. Monsters of niet, we gingen onbevreesd en zorgvuldig te werk. Elk detail kon een hint zijn. We zouden achterhalen waaraan de familie was gestorven. We zouden een verklaring vinden voor het knipperlicht. We zouden helden worden. Het hele dorp liep uit om ons toe te juichen en op het moment dat ik beduusd de menigte toezwaaide zou Lieke mijn hoofd naar het hare draaien en me lang kussen. Het zou geweldig zijn. Geen moment dacht ik eraan hoe we überhaupt het huis binnenkwamen. Geen moment dacht ik aan de gevaren. Geen moment pikte ik iets op van de lessen en het gesprek met de conrector kan ik me ook niet meer herinneren. Waarschijnlijk had hij mijn getuigenverklaring geaccepteerd en gezegd dat hij het in zijn beraadslagingen zou meenemen.

Bijzonder dat ik hier op deze lange en donkere weg, al deze verbeeldingen kon herinneren, maar niet meer wist hoe ik hier was beland. In deze andere wereld lag het Haarsmahuis niet op een terp grafheuvel, maar direct aan het einde van het pad. Geen tuin om het huis. Geen gietijzeren hek om de tuin. Geen poort die je moest openen, of overheen moest klimmen, om het erf te betreden. Verder was alles aan het huis hetzelfde als in de echte wereld. Alleen donkerder. Kleurlozer. Alsof het licht was uitgedoofd op het moment dat ik deze wereld betrad en alle kleuren met het licht waren verdwenen. Op één licht na. Op de eerste verdieping knipperde het tweede raam van links. Een wit licht ging aan en uit. Wit, zwart. Wit, zwart. In een continu ritme alsof een geluidloze drummer de beat aangaf. Het was dezelfde kamer als Lieke had aangewezen. Hetzelfde huis, dezelfde verlichte kamer en verder helemaal niks herkenbaars. Niets dat enigszins met de werkelijkheid te maken had. Geen geluid. Geen geur. Helemaal niks. Leegte en stilte waren de synoniemen van deze onwerkelijke wereld. Ik snakte bijna naar ronkende auto’s en gillende kinderen. Ik snakte naar alles wat gewoon was. Wat herkenbaar was, wat maakte dat ik me in Baakhuizen bevond. Bij mijn ouders, bij Guus. Bij Lieke. Ik wilde hier weg. Ik moest hier weg. Het was onmogelijk dat ik hier bleef. Dit was niet normaal. Dit was geen realiteit, maar ook geen droom. Zoveel was inmiddels duidelijk. De blauwe plekken die hier pikzwart waren op mijn arm waren daar het bewijs van. Ik was al een tijdje gestopt met knijpen. Het maakte niks uit. Ik werd niet wakker. Ik bleef hier. Ik wilde hier niet zijn. Ik kon hier niet zijn. Ik moest hier weg. En snel ook. Eén ding was duidelijk. Het pad kreeg me hier niet weg, maar het huis wel. De enige optie was dat ik het huis binnenging. Dat wilde ik niet. Wat als het per ongeluk toch een droom was, dan was dit het moment om wakker te worden. Er was nog een optie. Ik kon van het pad afstappen. En vallen. Voor eeuwig vallen.

Mijn leugens overtuigden mijn ouders. Ze dachten dat ik daadwerkelijk ging studeren bij Guus. Ik denk dat ze zelfs trots op me waren. Guus kon net zo overtuigend liegen en dus zette ik om half zeven mijn fiets onder de overkapping bij hem thuis en droeg mijn rugzak met boeken en slaapspullen naar binnen. Ik groette Guus zijn ouders, bedankte ze alvast en ging naar Guus zijn kamer. Guus had een luchtbed opgeblazen en naast zijn bed gelegd. Er lag een slaapzak op. Ik legde mijn rugzak ernaast en ging op het bed zitten.

Guus pakte zijn voetbaltas in en ritste hem dicht. ‘Ik ga trainen. Ik ga naar beneden en pak mijn fiets. Klim jij hier het raam uit, dan wacht ik je beneden op. Laat je boven de kliko omlaag zakken, dan ben je zo op de grond. Ik zal mijn ouders zeggen dat je niet gestoord mag worden, omdat je druk aan het studeren bent,’ Guus bewoog zijn wijsvingers op en neer naast zijn hoofd bij het woord studeren. ‘Laat de muziek maar aanstaan, dat is geloofwaardiger. Ze komen echt niet kijken. Zie je zo!’

Guus verliet de kamer en nadat ik de zaklamp uit mijn rugtas had gepakt, liep ik naar het raam. Ik opende het en klom via het bureau naar buiten. De warme voorjaarsavond blies haar wind als een föhn langs me. Voorzichtig schuifelde ik over de dakpannen naar de rand van het dak en wachtte totdat Guus er was. Ik hoorde hem iets tegen zijn ouders zeggen, die tv keken achter gesloten gordijnen.

Even later kwam hij met de fiets aan de hand en zijn voetbaltas onder de snelbinders om de hoek tevoorschijn.

‘Je kan naar beneden komen,’ fluisterde hij ongeveer drie meter onder me. ‘Doe voorzichtig en vooral stil. Mijn ouders mogen niks horen.’

Ik liet mijn benen over de rand zakken, draaide me, met mijn armen op de rand geleund, om en zocht de kliko met mijn voeten. Even hing ik met mijn benen wapperend te bungelen, tot ik de vastigheid van de zwarte container onder mijn sneakers vond. Beide voeten plaatste ik erop en liet me zakken. Behendig sprong ik naar Guus en ik was vrij.

‘Wat ben je toch een lenige jongen,’ fluisterde Guus met een grijns en stapte op zijn fiets, ‘ik zie je vanavond wel verschijnen. Als er wat is, appen we.’

Guus fietste weg en ik bleef achter. Ik begon aan mijn wandeling van vier straten richting Lieke. Het schemerde. Nog even en het was pikkedonker, op de straatverlichting na. Ik genoot van de korte wandeling. Of genoot ik van het vooruitzicht de hele avond met Lieke samen te zijn? Ik denk dat het een het ander versterkte. Ik was gelukkig met mezelf. Met Lieke. Met Guus. Met deze wereld. Met deze wereld wel. Maar in deze wereld was ik niet.

8

Ik belde aan en Lieke deed open. Dat was de goede wereld. Hier stond ik ook voor een deur, trok aan een geluidloze trekbel en niemand deed open. Hier woog ik mijn beste keuze af. Toen liep ik achter Lieke aan de trap op naar haar slaapkamer. Maar was dat wel toen? Misschien speelden mijn herinneringen zich op hetzelfde moment af als ik me nu bevond of hadden de tijdszone hier en de tijdszone toen niets met elkaar te maken? Het was sowieso lastig om mezelf enig tijdsbesef te geven. Waar ik geluid en geur miste, miste ik nu vooral de houvast en mogelijkheid om je te oriënteren, wat alleen tijd je kon geven. Hier zag ik dat tijd belangrijk was voor de gesteldheid van je geest. Geen flauw benul of ik nu een uur of misschien twee weken in deze lege wereld was. Alle apparatuur met tijdsweergave deden het niet. Er was geen zon of maan om je op de ouderwetse manier houvast te bieden. Het werd hier nooit licht. Het werd hier nooit donker. Alles was zoals het was en ik dacht dat alles altijd zo zou blijven. Voor altijd liep ik in deze lege omgeving, zoekend naar iets om de ontbrekende tijd te vullen. In de goede wereld ging de tijd juist veel te snel. Het liefst was ik de hele avond bij Lieke op haar kamer gebleven om niks te doen en alleen te praten over de nietszeggende programma’s die we keken. Helaas had Lieke iets in haar hoofd en dat moest uitgevoerd worden.