VUURSPUWERS

Vuurspuwers

1e druk: maart 2024

Uitgever: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

Redactie: Ronald van Assen

De verhalenbundel ‘Vuurspuwers’ is het resultaat van een schrijfwedstrijd. De beste vijfentwintig verhalen zijn door een vakkundige jury gekozen.

Jury: Elly Godijn, Garvin Pouw, Esmeralda van Belle en Daniel Warmoeskerken

ISBN 978-94-6464-186-8

ISBN e-book 978-94-6464-187-5

NUR 303/333/334

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen Fantasy/Scifi bundels:

Charlatans – 2023

Afvalligen – 2022

Nevelkinderen – 2021

Zonderlingen – 2020

Nachtwakers – 2019

Achterblijvers – 2018

Inhoud

1 SHC

Pan Robinson

2 Het licht dat leidt

Gitta Van Reeth

3 De arena

Yannick Janssen

4 De erfenis van het verbond

Karen van Soomeren

5 Firewall

R. Palmas

6 De Wiek van Wederkeer

Laurens Wittevronghel

7 Stierengevecht

Gerhard Pijnenburg

8 Door vuur en as

Sander Klijn

9 De steenreuzen

Peter Hilgen

10 Samhain

Petra Bontje

11 De laatste Dragaras

Carlijn Peeters

12 Koudvuur

Dominique Heuff

13 De vuurdichters

Paula Sheperd en Mike Jansen

14 De krokodil

Kiara Lok

15 Ildspyer geeft …

Luc Vos

16 Noblesse oblige

Maarten Luikhoven

17 Het smeltpunt van staal

Iris van den Oudenrijn

18 De wijze storm

Alex Mulder

19 De draken van de winter

Charles van Wettum

20 De Sublieme

Arianne Rigter-van der Bent

21 De lokroep van de vlammen

Niels van Eekelen

22 Goudzicht

Natascha van Limpt

23 Toverspreuk

Johan Klein Haneveld

24 Reutelvleut

Edward van Egmond

25 De laatste vlucht van Millicent

Mike Jansen

Bonusverhaal

Zona infinita

Erwin Colson Thimister

SHC

‘Spontaneous Human Combustion, oftewel SHC is het pseudowetenschappelijke fenomeen van een levend lichaam dat zonder een externe oorzaak spontaan ontbrandt.’

Achter Jyoti staat: Dr. Jyoti Silverman, forensisch onderzoeker aan de Universiteit van Cambridge, op het scherm geprojecteerd. In een protserig zaaltje boven een monumentaal café in Londen luistert een bont gezelschap van onderzoekers, paragnosten en geïnteresseerden naar haar presentatie.

Het is geen slechte opkomst. Spontane Menselijke Ontbranding is en blijft een publiekstrekker en hoe vleiend die interesse ook is, ze kan niet wachten tot het voorbij is.

Vorige week besloot ze in overleg met haar psychiater, ergo na zijn voortdurend aandringen, te stoppen met haar slaapmedicatie. Na een vijftal slechte nachten kan ze concluderen dat die beslissing er flink heeft ingehakt.

Door een dikke laag make-up verdwenen wel haar wallen, maar niet de vermoeidheid en deed het niets tegen de scherpe hoofdpijn door het acute tekort aan benzo’s.

‘SHC spreekt al eeuwen tot de verbeelding,’ gaat ze verder, ‘dusdanig dat zelfs een karakter in Charles Dickens’ roman Bleak House spontaan in vlammen opging. In mijn proefschrift onderzocht ik de oorzaak achter het fenomeen. In alle historische gevallen ontbrak grondig onderzoek naar externe warmtebronnen zoals; kaarsen, sigaretten of kachels, waardoor spontane zelfontbranding in de nevelen bleef gehuld.’

Als een machine draait ze de rest van het verhaal af.

Nog even en het zit erop.

‘Volgende dia alstublieft,’ verzoekt ze, kalmer dan ze zich voelt. Met een diepe ademteug drukt ze de pijnlijke steken in haar hoofd naar de achtergrond. ‘Resumerend dat ik voor alle vermeende gevallen van SHC een verklaring heb gevonden, kan ik niet anders concluderen dat het bestaan daarmee voorgoed is weerlegd.’

Als één slaakt het publiek een zucht van teleurstelling, nu wederom een brokje mystiek wordt verpulverd onder de meedogenloze hamer van de kille ratio. Nou ja, bijna de hele zaal. Bij haar optredens zitten altijd wel een paar fervente atheïsten, voornamelijk betweterige jongemannen, die zelfgenoegzaam luisteren hoe Jyoti hun aannames bevestigt. Als ze wisten dat ze voor haar therapie diep overtuigd was van het bestaan van SHC, dan zouden ze haar met hoog opgetrokken wenkbrauwen mijden.

Na haar presentaties komen steevast dezelfde jongemannen op haar af om het gesprek aan te knopen. Rillend demlemd aan dat vooruitzicht besluit ze ter plekke de borrel over te slaan.

Het vragenrondje verloopt verder eenvoudig, met een gebrek aan scherpte en originaliteit.

‘We hebben nog tijd voor een laatste vraag, wie durft?’ zegt Jyoti.

Een jongeman achterin pakt de microfoon. ‘In de presentatie besprak je alle bekende gevallen van SHC., maar ik miste er één. Mag ik vragen waarom Rohan Shaleem niet is meegenomen in je analyse?’

Een zee van rood en oranje schiet voor haar ogen en een priemende pijn laait op in haar schedel. Wankel vangt ze zichzelf nog net op aan de houten lessenaar. ‘S-scherp,’ complimenteert Jyoti bijna oprecht. ‘Shaleem is buiten beschouwing gelaten, omdat er ook schade werd aangetroffen aan een nabijgelegen boom. Een ooggetuige zag een fel licht voorafgaande aan de ontbranding. Voldoende om te concluderen dat het ging om een blikseminslag.’

‘Alleen was er toch geen onweer waargenomen die dag?’ beargumenteert de jongeman.

Een overweldigende pijn belemmert haar de vraag te behandelen. Schuldgevoelens kruipen naar binnen, waar ze zich nestelen in haar maag; diep en veroordelend.

‘Als dat alles is, wil ik jullie bedanken voor de aandacht,’ stamelt ze en zwalkt het podium af; de organisator negerend die lachend de bloemen en een fles wijn omhooghoudt.

Met een plof valt ze languit op de bank backstage en drukt een kussen voor haar ogen om het licht uit haar netvlies te bannen.

Wie was dat?

Even wordt de wereld stil en valt ze uiteindelijk toch in slaap.

Onrustig legt haar vader Jyoti een uur eerder op bed dan normaal. De dag daarvoor heeft ze een fiets voor haar achtste verjaardag gekregen en ze wil nog zo graag een rondje maken. Ze tilt het gordijn van haar slaapkamerraam omhoog en kijkt uit over de heide achter het huis. Misschien kan het nog net voor het donker.

Ze sluipt de trap af om haar vader te vragen om wat water. Soms mag ze dan even op de bank blijven zitten tot het glas leeg is. Met haar voeten op de laatste traptrede hoort ze haar vader via de achterdeur het huis uitglippen.

‘Dr. Silverman?’ De organisator, een gezette man van halverwege de dertig, staat naast de bank. ‘Alles in orde? U was zo snel weg.’

Het voelt alsof ze uren heeft geslapen, maar de grote wijzer van haar horloge is nauwelijks verschoven.

Jyoti haar hele leven voelt het alsof de tijd haar voortstuwt. Nog voor ze in de wieg lag verloor ze haar moeder. Het predicaat wees volgde op haar achtste na het verlies van haar vader. Met een mislukt huwelijk en een rommelige scheiding achter de rug bleef ze op haar achtentwintigste verbitterd achter met een nieuwe achternaam die het verleden niet kon uitwissen.

‘Dr. Silverman?’ herhaalt de organisator.

‘Wat migraine, niets ernstigs.’

Hij knikt begripvol. ‘Mijn vriendin heeft daar soms ook last van.’

Zonder pardon duwt hij een tampon in haar handen en knipoogt. ‘De wc is links onderaan de trap. Ik zal zeggen dat je onverwachts moest vertrekken.’

‘Bedankt,’ zegt ze afgeleid.

Had hij die tampons al die tijd al bij zich? Hoofdschuddend pakt ze haar spullen en loopt naar buiten.

Via de uitgang stapt Jyoti de parkeerplaats op; autosleutels in haar hand.

‘Dr. Silverman?’ klinkt een zachte stem vanachter haar.

Ze houdt haar pas in, net voordat ze bedenkt dat ze door had moeten lopen. Binnensmonds vloekend draait ze zich om.

Een tengere man met zwart sluiks haar en een grote neus, waarop een dik brilmontuur rust, glimlacht verlegen. Het is de jongeman van daarvoor; die met de kritische vragen. ‘Ik was al bang dat je weg was.’

‘Ik hoopte juist al onderweg te zijn.’

‘Mijn vader was Edward Burrough, hoofdstuk zes uit je proefschrift. Geval van benzine in de overall.’

‘Gecondoleerd,’ zegt ze bruusk, ‘als je me nu wilt excuseren.’

‘Ik weet dat jij de dochter bent van Rohan Shaleem en dat de doodsoorzaak geen blikseminslag was.’

Ze onderdrukt het schuldgevoel voor het haar overmeestert. ‘Bedankt voor je inzichten, meneer Burrough. Als dat alles is?’

‘Zeg maar Elijah. En als je openstaat voor een samenwerking dan kunnen we spontane menselijke ontbranding bewijzen.’

‘Mijn publicaties staan op mijn website. Al bewijzen ze juist het tegendeel.’

‘Staan je vaders agenda’s en dagboeken ook op die site?’

Ze wil doorlopen, maar iets in haar houdt haar tegen; een onderhuids verlangen.

‘En daarmee ga jij SHC aantonen?’ Ze kijkt in de vastberaden blik van de jongeman.

Hij knikt vurig. ‘Absoluut.’

Zuchtend loopt ze naar de auto.

Ik moet wel gek zijn.

‘Stap in.’

‘Nu?’ vraagt Elijah, terwijl hij met zijn wijsvinger zijn bril omhoogduwt.

‘Ja, natuurlijk.’ Ongeduldig tikt ze met haar hakschoen. ‘Of had je andere plannen?’

Vertwijfeld kijkt hij rond naar niets in het bijzonder en stapt dan in.

Vlak buiten Cambridge parkeert ze voor haar ouderlijk huis; een verzameling ruwe grijze stenen die met een dikke laag mortel op elkaar zijn gestapeld. Het vormt een pittoresk aanzicht met de dieprode dakpannen en een gevel bedekt met hortensia.

‘Prachtig plekje,’ mompelt Elijah.

‘Als je houdt van lekkages en tochtige kamers met beschimmelde muren dan mag je het van mij overnemen.’

‘Verleidelijk, maar Londen bevalt me nog best aardig.’

‘Ik zou ook niet met mij ruilen,’ zegt ze bitter en opent de voordeur. Met haar wijsvinger wrijft ze de slaap uit haar ogen. ‘Kom, we hebben werk te doen.’

Met een plof zet ze de laatste doos van zolder op de eettafel. ‘Dit is alles. Wat nu?’

Elijah schuift zijn bril op zijn neus en begint: ‘Het zit zo, mijn vader beheerste pyrokinese.’

‘Geweldig!’ roept ze uit.

Weer is ze er ingetuind. Paragnosten zijn vaste prik bij haar lezingen, overtuigd van een telepathische verklaring voor SHC. ‘Je beweert dat je vader vuur kon maken, met zijn brein …’

‘Spuwen,’ verbetert hij haar, ‘en ik weet hoe het klinkt.’ Onbekommerd vist hij een laptop uit zijn rugzak. ‘Hij liet het mij zien, toen ik vijf was; vlak voor hij stierf.’

‘Oké, schaakmat. Vier jaar onderzoek kan het raam uit, want een vijfjarige beweert dat het pyrokinese is.’

‘Natuurlijk niet,’ brengt hij stellig in. ‘Je onderzoek is helder; dikke rokende bejaarden vliegen in brand na een hartstilstand door een smeulende sigaar. Alleen niet in het geval van onze vaders.’

Ze staart hem lang aan, alvorens ze haar hand op de dozen legt. ‘En het antwoord zit hierin?’

Elijah knikt, klapt zijn laptop open en wenkt haar mee te kijken. ‘Mijn vader was autoverkoper zie je. Stad en land reed hij af, en ik heb al zijn contactpersonen ingevoerd en geanalyseerd.’

‘En jij wilt de namen en adresgegevens uit mijn vaders aantekeningen opnemen in je datamodel,’ vult ze hem aan.

‘Met je toestemming, uiteraard. Mijn theorie is dat ze pyrokinese leerden en ik wil ontdekken van wie.’

Geenszins overtuigd besluit ze hem te helpen en het erin te wrijven zodra ze het tegendeel bewijst. Slapen kan ze toch al niet. Uit de doos gooit ze een van haar vaders agenda’s voor hem neer. ‘Ik doe dagboeken, jij de agenda’s. Als je wil pitten staat er een bank in de hoek.’

De zon is al op tegen de tijd dat ze de laatste bladzijden van het dagboek omslaat. Gedurende de nacht werkte Elijah moedig met haar mee, tot hij na zijn vierde koffie noodgedwongen de bank opzocht.

De dagboeken vertellen het verhaal van een ploeterende arbeidsmigrant uit India die nauwelijks zijn hoofd boven water wist te houden. Ze veegt een traan van haar wang nu het haar opvalt hoeveel hij desondanks van haar leven heeft meegekregen. Hij beschreef het verlies van haar eerste tandje, haar goede cijfers en zelfs de schoolvoorstelling waar ze de bescheiden rol van boom vervulde.

Bedroefd leest ze het einde; op het punt waar hij zijn moeders ketting verkocht om een nieuwe fiets voor haar te kopen. Uitgeput sluit ze het dagboek en niet veel later haar ogen.

Ze ziet haar vader nog net wegduiken via een gat in de schutting. Op haar fietsje zet ze de achtervolging in, maar wild trappend kan ze de grote passen niet bijbenen. Door het mulle zandpad komt ze nauwelijks vooruit. Als haar vader een heuvel beklimt, moet ze dat stuk zelfs lopen, waardoor hij uit het zicht verdwijnt.

Jyoti veert overeind, zo wild dat ze bijna van haar stoel valt.

Geschrokken kijkt Elijah op van de andere kant van de tafel en schuift vervolgens zijn kop koffie naar haar toe.

‘Kom eens kijken, Jyoti,’ fluistert hij. ‘Ik denk dat ik wat gevonden heb.’

Een paar uur later rijden ze de oprit op van een troosteloos verzorgingstehuis.

‘Goed,’ zegt Jyoti, terwijl ze het verwaarloosde pand in zich opneemt, ‘dit is dus wat uit je analyse kwam.’

Beide mannen hadden voor hun dood contact met ene Sandeep. Een opvallend figuur dat eruit sprong tussen de gebruikelijke dagboekpassages zoals: ‘vandaag wc ontstopt bij Richard Belfour, twaalf pond exclusief fooi.’ Na wat neuzen in het digitale archief bleek Sandeep een mysticus te zijn die vroeger handelde in een cursus wonderen. Niet anders dan de goeroes die vandaag de dag mindfulness cursussen geven aan gedesillusioneerde twintigers.

Sandeep, of Rahi Patel, zit met zijn 81 jaar al geruime tijd in een verzorgingstehuis gevestigd net buiten Londen.

‘Meneer Patel krijgt nooit bezoek. Bent u zijn nichtje?’ vraagt de verpleegkundige bij de balie.

‘Inderdaad, hoe wist u dat?’ daagt ze haar uit.

‘Uh … Zomaar.’ Ongemakkelijk kijkt de verpleegkundige naar haar voeten. ‘Kom, ik breng jullie naar zijn kamer.’

Weggezakt in een oude fauteuil zit een gedrongen man met een leerachtige huid en asgrauw haar in trance te mompelen.

‘Meneer Patel?’ begint ze voorzichtig.

‘Hij reageert nog zelden na zijn laatste beroerte, maar ga gerust even bij hem zitten. Hij vindt het vast prettig als jullie tegen hem praten,’ zegt de verpleegkundige en haast zich de kamer uit.

‘Wat doen we nu?’ vraagt Elijah.

Geweldig, sinds wanneer ben ik de leider?

‘Laten we kijken of we contact kunnen maken.’

Gehurkt gaat ze voor hem zitten. ‘Meneer Sandeep, ik ben Jyoti en dit is Elijah. U kent ons niet, maar we zitten met wat vragen. U kende onze vaders en …’

‘Twee van het bloed, maar slechts één met de gift van Igni,’ kraakt de stem.

‘Pardon?’ Elijah werpt haar een vragende blik toe.

Jyoti haalt haar schouders op. ‘Exact, van hetzelfde bloed. Mijn vader was Ahmed Shaleem.’

‘Igni’s gift …’ mompelt hij, gevolgd door een onverstaanbaar gebrabbel.

‘Kunt u dat herhalen?’ vraagt ze, voorovergebogen om hem te kunnen verstaan.

‘Igni’s gift sluimert in het bloed,’ fluistert de man. Een stuiptrekking schiet door zijn arm. ‘ONTWAAK UIT UW SLUIMERING!’

Jyoti deinst terug, maar een reumatische hand, met opgezwollen knokkels klemt zich om haar achterhoofd.

‘Laat los!’

‘ONTWAAK!’ Zijn andere hand drukt hij op haar buik. Met getuite lippen blaast hij zijn zure adem; riekend naar verrotting in haar gezicht, alsof hij een vlam in het crematorium opstookt.

Met zijn hand op haar buik stuwt Sandeep een verzengende hitte naar binnen.

‘Help, Elijah,’ kreunt ze.

Elijah stapt achter haar en sterker dan je zou verwachten van zo’n mager scharminkel trekt hij haar los.

Haastig schuift Jyoti haar witte blouse omhoog. Onmogelijk, geen schrammetje te zien. Hyperventilerend en met een bonzend hart vlucht ze richting de deur.

‘Gezegend met het bloed, ontwaakt door Sandeep,’ hijgt de blinde man na. ‘Spuw Jyoti, maar adem nooit in.’

Bevend rent ze de kamer uit.

‘Vergeet niet; blaas tot de vlammen gedoofd zijn, kind!’ achtervolgt de stem haar, diep en meedogenloos. ‘Of sterf.’

In de auto schokt ze na.

Stop met trillen verdomme!

Woest staart ze naar haar handen, maar die geven geen gehoor.

Elijah stapt naast haar in. ‘Het spijt me verschrikkelijk. Als ik wist dat dit zou gebeuren …’

‘Ik zet je af bij het station.’

‘Wat denk je wat het betekende?’

‘Het einde van onze samenwerking.’ Ze veegt de tranen uit haar ooghoeken. Stomme trut. Ze hoopte echt dat het deze keer waar was. Ze kan haar therapeut al bijna horen: ‘Het is niet ongebruikelijk bij schizofrenen dat gedurende de remissie een residu achterblijft. Het koesteren van een idee na je psychose is niets om je voor te schamen, Jyoti, zolang je het waanbeeld niet voedt.’

Met ronkende motor rijdt ze het terrein af.

‘Neem geen contact met me op als je thuis bent, begrepen,’ beveelt ze zachtjes snikkend.

Later die nacht ligt ze te woelen in haar bed. De hoofdpijn is terug en flarden van de dag spoken na in haar hoofd; de bloeddoorlopen ogen van Sandeep, zijn bedorven adem en het rommelige afscheid met Elijah.

‘Je hebt mijn nummer, Jyoti,’ had Elijah gezegd. Met zijn hand kneep hij zacht in haar schouder. ‘Als je er nog eens over wil praten.’

Ze voelt een brok in haar keel opkomen.

Schud het van je af.

Met blote voeten stapt ze uit bed en trekt een hoody aan over haar nachtjapon.

Buiten in de achtertuin is de nacht aangenaam warm, met het koele gras tussen haar tenen.

Wat moest je met die man, pap?

Langs takken en onkruid loopt ze via de schutting de heide op, richting de plek waar haar vader al die jaren geleden stond. Een vuur in haar binnenste laait op met iedere pas, tot ze uiteindelijk onderaan de heuvel staat. Het is een beschutte plek, omringd door heuvels en heidegewas en een grove den, knoestig met brede takken.

Het is niet eerlijk dat zij hem moest vinden.

Waarom ben ik niet in bed gebleven?

Het licht, de boom, haar vader; herinneringen dringen zich ongevraagd aan haar op.

Ziedend staart ze naar de boom, een doelwit waar ze al haar pijn op richt. De vlam in haar binnenste explodeert; zo onverwacht dat ze naar adem snakt. De injectie van zuurstof voedt het vuur in haar longen.

Een zee van vlammen blaast ze door haar lippen naar buiten. Een inferno van oneindige tinten; rood, geel en oranje, met een immense warmte die haar meedogenloos terugvoert naar haar jeugd.

Bovenaan de heuvel stapt Jyoti op haar fiets. Inmiddels is het zo donker dat ze nauwelijks iets kan zien. Ze tuurt naar beneden, zoekend naar haar vader, als er een oogverblindend licht omhoogschiet. In paniek glijdt haar hand van de rem en komen de wielen in beweging, terwijl haar voeten zoeken naar de pedalen

Gillend, stort ze op haar fiets naar beneden. Een vuurzee spuwt uit haar vaders mond, zo groot dat het de boom bedekt in een deken van vuur.

‘Papa,’ gilt ze. Niet meer dan een schril geluid dat verdrinkt in het bulderende natuurgeweld.

De vlammen naderen haar, maar Jyoti is niet in staat te stoppen. Wanhopig zoeken haar ogen die van haar vader. En dan schittert een glimp van herkenning over zijn gezicht. Met een diepe ademteug zwelt zijn borst op en dooft het vuur, nipt op tijd om haar niet te raken.

Ze vliegt over het stuur en landt hard in het zand. Haar vader geeft haar nog net een troostende glimlach en vliegt dan in brand.

Met een oorverdovend gebrul spuwt de vlammenzee uit haar mond. De tranen van toen en nu rollen over haar wangen. Ergens heeft ze het altijd geweten dat haar psychiater fout zat. De therapie, de medicatie en de gedwongen opname, allemaal onnodig. Het was een herinnering, geen bliksem en geen psychose.

‘Spuw Jyoti, maar adem nooit in,’ galmen Sandeeps woorden na in haar hoofd.

Het spijt me, pap. Het was mijn schuld.

Als een bot kartelmes rijt die realisatie de oude wond open. Ze neemt een diepe ademteug die de vlammen doven. Allemaal haar schuld. Een eindeloze seconde volgt waar haar leven zich afspeelt voor haar ogen. Alles ging snel in haar leven, dus waarom niet haar einde? Nog een keer ziet ze de laatste glimlach van haar vader, waarna het vuur zich uit al haar poriën perst en haar huid verslindt in een zee van kleur.

Het licht dat leidt

Tussen mijn opgetrokken knieën door zie ik hoe het landschap hobbelend verandert, van groen en glooiend naar rotsachtig en kaal. Ik weet precies waar de laatste weide zich bevindt en wanneer de karrenwielen de eerste stoffige keitjes zullen raken. Wanneer de kar zal beginnen slingeren, omdat het paard het steeds lastiger krijgt om de rotsblokken te ontwijken. Op dat moment beginnen de vuurballonnen die me hier achter in de kar omsingelen altijd vervaarlijk heen en weer te wiegen, en blijken mijn armen telkens te kort om ze allemaal te omvatten.

Al bijna een jaar vergezel ik Nanda elke dag op deze tocht. Altijd wanneer mijn benen stram worden en ik me afvraag hoelang het nog zal duren, doemt hij als een zwart silhouet op tegen de donkerblauwe lucht: de stenen trap die nergens naartoe lijkt te gaan. De onderste trede staat stevig op de kale grond, de bovenkant verdwijnt in de mist. Geen mens weet wat er aan de andere kant van de trap is. Alleen Nanda, denk ik.

We komen aan net voor het helemaal donker wordt. Zoals gewoonlijk maakt Nanda het paard vast aan een schraal boompje vlak bij de trap, zodat de kar naast de onderste treden staat. Daarna wachten we, terwijl de vollemaan het rijstpapier van de vuurballonnen oplicht als waren het bleke geesten.

Vanmiddag keek ik toe hoe Nanda’s verweerde, vlekkerige handen behendig de takjes vlochten. Het ging zo snel dat haar vingers voor een ogenblik versmolten leken met het touw. Alsof ze zelf heel even een deeltje werd van het houten geraamte voor de vuurballon.

Ik zal dat vast nooit zo vlug kunnen. Nanda doet het al haar hele leven. Van toen ze jonger was dan ik, beweert ze. Altijd weer hetzelfde. Saai, vertelde ik haar. Maar volgens haar is het belangrijk werk dat wordt doorgegeven van moeder op dochter. En omdat mijn moeder vorig jaar gestorven is, zal het dit keer doorgegeven worden van grootmoeder op kleindochter. Niet omdat zij het zo per se wil, maar omdat het nu zo is. Zegt ze.

Ik kon een geeuw niet onderdrukken. Nog voor ik mijn mond had gesloten, duwde Nanda me het raamwerk al in handen. Ze negeerde mijn uiting van verveling en pakte enkele nieuwe op maat gesneden takjes uit de mand bij haar voeten. Ik graaide in de pot bijenwas naast me op tafel en haalde er een doordrenkt propje stof uit, een van de vele die ik er vanochtend had ingestopt. Vervolgens maakte ik het propje vast aan het kruis in het midden van het raamwerk. Hoewel ik dat ondertussen al vaak had gedaan, moest ik er toch even aan prutsen om er een mooie wiek van te maken. Ik zuchtte. Zou mijn moeder dit ooit fijn gevonden hebben? Ik kan me niet herinneren dat ik haar ooit zag geeuwen. En al zeker niet zuchten, laat staan Nanda tegenspreken! Ze werkten altijd samen in stilte.

Als kind vond ik het een hele eer om af en toe een handje toe te steken. Ik zocht dunne takjes in het bos, hielp stoffen verknippen of ging met mijn moeder mee naar de markt voor rijststro. Soms kocht ze een snoepje voor me, of een stuk chocolade. ‘Ons geheimpje,’ knipoogde ze dan.

Dat zijn mooie herinneringen. Nu is alles anders.

Nanda legde het volgende raamwerk voor me op tafel. In plaats van nieuwe takjes te pakken, keek ze me aan. ‘Hoeveel?’ vroeg ze.

Ik stond op en liep naar de achterkant van ons huisje, waar ik de afgewerkte vuurballonnen op de kar had gelegd. ‘Drieëntwintig, met deze twee erbij,’ zei ik tegen Nanda toen ik weer bij haar was.

Zwijgend staarde mijn grootmoeder naar de hemel. ‘Dat volstaat,’ zei ze dan plots, alsof de wolken dat haar net verteld hadden. Misschien was dat wel zo: nog nooit maakte Nanda te veel of te weinig vuurballonnen. Het waren er altijd precies genoeg. Hoe dat kwam, wist ik niet.

Terwijl ik de laatste twee vuurballonnen afwerkte, schuifelde Nanda naar binnen om de soep van gisteren op te warmen. Ik pakte het laatste takkengeraamte en maakte er een in was gedrenkte prop aan vast. Daarna spande ik rond de beide raamwerken een zak van rijstpapier. Ik legde de vuurballonnen op de kar en net toen ik ons huisje binnenging, schepte Nanda een eerste pollepel tomatensoep op mijn bord. Zo ging het elke dag. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het zo was.

We aten de soep in stilte op, zoals altijd. Toen ik mijn bord aan mijn lippen zette om er de laatste restjes uit te slurpen, schraapte Nanda haar keel. Ik verwachtte dat ze me alvast een takenlijstje zou geven voor de volgende dag; naar de markt gaan voor materiaal, of takken zoeken in het bos. Maar Nanda staarde een tijdje met gefronste wenkbrauwen naar haar handen en zei dan: ‘Morgen staan we vroeg op, want ik ga je leren hoe je het geraamte moet vlechten.’

Mijn mond viel open. ‘M-maar …’ begon ik tegen te sputteren. ‘Vorige week heb je me geleerd hoe ik het rijstpapier moet maken. En nu het raamwerk? Moet ik binnenkort dan alles alleen doen? En waarschijnlijk stuur je me morgen ook nog naar de markt, dat gaat toch n…’

‘Mijn vingers worden stram,’ onderbrak Nanda me. ‘Het duurt niet lang meer voor ze te traag zullen zijn.’

Ongelovig schudde ik mijn hoofd. Stram? Haar handen vonden altijd moeiteloos hun weg door het vlechtwerk!  

‘Het werk gaat over van moeder op dochter,’ zei Nanda, terwijl ze bezorgd naar haar vingers keek en ze langzaam strekte en boog. Aan de uitdrukking op haar gezicht merkte ik dat het pijn deed.  

Woedend schoof ik het soepbord over de tafel. ‘Maar jij bent mijn moeder niet!’ riep ik, voor ik met een rood hoofd naar buiten liep.

De rest van de namiddag zat ik boos te mokken onder een boom en nam ik me voor om vanavond niet met Nanda mee te gaan. Maar toen de avond viel en ze me zachtjes wenkte, ging ik haar toch achterna. Misschien wilde ik niet alleen achterblijven?

In elk geval zit ik hier nu opnieuw naast haar op de kar, in het donker uit te kijken naar het eerste vuurtje. Lang duurt het nooit. Wat voor iemand zou het zijn? Een man of vrouw, jong of oud? Ik schrik als het lichtje plots door het duister breekt. Het vlammetje zweeft laag boven de grond; het is een kind. Een jongetje van een jaar of elf, merk ik als hij vlak bij ons staat. Het kaarslicht flikkert in zijn grote, angstige ogen. Spreken doet hij niet. Dat doen ze nooit.

Nanda laat zich van de kar zakken en pakt een vuurballon. Ze gaat naar de jongen en legt zachtjes haar hand op zijn arm. Verschrikt kijkt hij haar aan, alsof hij haar eerder nog niet had opgemerkt.

‘Het is goed,’ fluistert Nanda, terwijl ze het kaarsje uit zijn hand neemt en het onder de vuurballon houdt. Het in was gedrenkte propje vat bijna onmiddellijk vlam. Het licht lijkt de jongen gerust te stellen. Zijn blik is berustend als Nanda hem de vuurballon aanreikt.

‘Het is tijd,’ fluistert ze. ‘Volg het licht dat leidt.’

De jongen staart nog één keer in de vlammen. Daarna laat hij de vuurballon los. Langzaam stijgt hij op en verlicht daarbij de trap.

Zodra de jongen zijn voet op de onderste trede zet, blaast Nanda het kaarsje uit. Ze legt het op de grond om het te laten afkoelen. Straks nemen we alle kaarsstompjes mee naar huis, zodat ik ze morgen kan toevoegen aan de pot bijenwas.

Ik staar de vuurballon na. Hoewel ik het ondertussen al vaak heb gezien, blijft het mooi: het uitwaaierende licht dat rustig verdwijnt langs de massieve donkere trap …

‘Wie zijn die mensen? Wat doen wij hier? Waar gaat die trap naartoe? Kwam je hier ’s avonds altijd met mama, terwijl ik sliep?’ vroeg ik Nanda toen ik voor het eerst met haar hiernaartoe kwam, ondertussen zo’n jaar geleden. Ze had me streng aangekeken en niet geantwoord.

‘Het is belangrijk werk,’ mompelde ze een hele poos later. ‘Je hoeft er niet bang voor te zijn.’ Toen ik mijn vragen een tweede en derde keer stelde, kreeg ik hetzelfde antwoord, dus vroeg ik er niet langer naar.

De duisternis wordt plots opgeschrikt door een volgend kaarsvlammetje. Ik sta op van de kar en pak een vuurballon. In het vale maanlicht zie ik hoe Nanda me goedkeurend toeknikt. Zo doen we het altijd: om de beurt.

Dit keer is het een oudere man met een kromme rug. Ik leg mijn hand op zijn koude arm en pak het kaarsje uit zijn handen. ‘Het is goed,’ fluister ik. Met de kaars steek ik de vuurballon aan en geef hem aan de man. ‘Het is tijd. Volg het licht dat leidt.’ De man zucht diep en knikt. Hij stapt op de onderste traptrede en ik blaas het kaarsje uit. De vuurballon verlicht het pad naar boven. Nog een trede of twintig kan ik de man zien, daarna maakt hij deel uit van de schaduwen.

Nog eenentwintig vuurballonnen voor we moe naar huis keren.

‘Opstaan,’ kraakt Nanda’s stem, hoewel ik het gevoel heb dat ik nog maar enkele uurtjes heb geslapen. Dat is vast ook zo, want door de gaten in de gordijnen gluren slechts zwakke lichtstipjes. Kreunend trek ik de deken wat hoger. In mijn dromen liep ik de verlichte trap op, maar werd ik uiteindelijk zo verblind door de vuurballon dat ik naar beneden stortte.

‘Opstaan,’ herhaalt Nanda, strenger dan daarnet. ‘Vandaag maak jij de takkengeraamtes.’ Ze trekt de gordijnen open en rukt de deken van me af. Misschien hoopt ze dat de kille lucht me sneller wakker zal maken, maar het gebrek aan warmte voedt net mijn frustratie.

‘Nee!’ gil ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ‘Ik doe helemaal niets meer!’ Ik sla keihard met mijn vuisten op het matras en werp Nanda mijn meest misnoegde blik toe. Ik wil haar kwaad zien, haar laten schreeuwen, zolang ze maar iets tegen me zegt. Iets wat ertoe doet. Maar nee: ze zucht, staart naar de grond, en verlaat dan de kamer. Verbluft staar ik haar na. Al snel trekken warme tranen een spoor over mijn wangen.

Dan komt Nanda weer de kamer in. Pas nu zie ik dat ze er anders uitziet dan gisteren. Haar huid is bleker, maar de groeven in haar gezicht zijn donkerder. Voorzichtig komt ze naast me op het bed zitten, terwijl ze staart naar iets in haar handen. Verward wrijf ik de tranen van mijn gezicht.

‘Na een tijdje begrijp je het wel,’ zegt ze. ‘De antwoorden komen vanzelf.’

Ze draait zich naar me toe en opent haar handpalm, waarop iets cirkelvormigs ligt. Met een knikje moedigt ze me aan om het te pakken. Mijn vingers trillen tegen haar ruwe huid. Het is een ring met een zwart steentje erin.

‘Ik kreeg hem van mijn overgrootmoeder,’ legt Nanda uit. ‘Maar hij past me al lang niet meer. Ik bewaarde hem voor je moeder. Nu je achttien bent geworden, is hij voor jou.’ Ze helpt me om de ring aan mijn vinger te schuiven. Hij past zo goed dat hij wel voor me gemaakt lijkt.  

‘Je moeder had ook vragen,’ zucht ze. ‘Ze was nog jonger dan jij. Maar na een tijd begreep ze het. Ze was er gelukkig om.’

Ik slik de brok in mijn keel weg. Nanda schuift dichter naar me toe en slaat haar arm om me heen. ‘Maar nooit zag ik haar gelukkiger dan met jou,’ fluistert ze. Het steentje in de ring om mijn vinger begint zo fel te glanzen dat de hele kamer erdoor wordt verlicht. Met een snik begraaf ik mijn gezicht in Nanda’s lange grijze haar. Haar warme armen blijven me vasthouden tot de tranen op zijn en de ochtend ons roept.  

’s Avonds kan ik haast niet geloven dat ik zelf de raamwerken heb gemaakt van de zeventien vuurballonnen die op de kar liggen. Eigenlijk is het eenvoudiger dan ik dacht. Mijn vingers bleken deze namiddag nog sneller te zijn dan die van Nanda.

De soep van daarnet smaakte veel beter dan die van gisteren, eergisteren en alle dagen ervoor. Niet omdat Nanda een ander recept had gebruikt, maar omdat ze er woorden bij serveerde. Ze vertelde me over mijn moeder, toen ze zo oud was als ik. Ze zei dat ik op haar lijk.

Zodra het landschap dor en kaal wordt, doemt in de verte de trap op als een waarschuwende vinger aan de duistere horizon. Het paard leidt ons er moeizaam naartoe. Zoals altijd maakt Nanda het dier vast en gaat ze vervolgens naast me zitten op de kar.

Niet veel later zweeft er een vlammetje onze richting uit. Het kaarsje ligt in de handpalm van een jonge vrouw, die een witte jurk draagt met donkere vlekken erop. Nanda gaat naar haar toe. Even later beschijnt de vuurballon haast samenzweerderig de traptreden die de vrouw naar haar geheime bestemming zullen brengen.

Bij het volgende vlammetje is het mijn beurt om op te staan. Zo wisselen Nanda en ik elkaar af tot er nog één vuurballon overblijft. Het duurt lang voor het laatste lichtje de donkere deken kapotscheurt die het landschap bedekt. Net als ik een steek van onrust voel in mijn maag, staat Nanda op. In het schijnsel van de maan merk ik dat ze iets kleins uit de zak van haar rok haalt. Langzaam beweegt ze het naar me toe, terwijl een witte zweem het voorwerp volgt als een echo in het duister. Het is een kaarsje.

‘Het is tijd,’ fluistert ze.

‘Nee!’ roep ik uit, terwijl ze het kaarsje in mijn handen duwt.

‘Het zat pas vanochtend in mijn zak, maar het gewicht voelde ik al lang. Jij moet het aansteken. Zo deed ik dat bij mijn grootmoeder. En mijn moeder.’ Ze zucht. ‘En bij jouw moeder.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Ze was al lang ziek zonder het me te zeggen.’

Ik staar ongelovig naar het kaarsje in mijn hand.

‘Het is tijd,’ herhaalt Nanda.

‘Ik kan dit kaarsje niet aansteken,’ breng ik moeizaam uit. ‘We hebben geen tondeldoos bij ons.’ En ik wíl het helemaal niet aansteken, voeg ik er in gedachten aan toe. Hulpeloos stort ik me in de armen van de oude vrouw, terwijl ik met één hand haar kaarsje blijf vasthouden. ‘Ik wil niet dat je die vuurballon volgt,’ zeg ik in haar oor. Ondertussen wrijft ze zacht over mijn rug.

‘Je begint het te begrijpen,’ fluistert ze. ‘Zie je wel? Je zult het prima doen. Dat kan ook niet anders, want je bent mijn kleindochter.’

Haar zachte stem brengt me tot rust. Ik klamp me aan haar vast. ‘En jij bent mijn grootmoeder,’ fluister ik terug.

De ring rond mijn vinger verspreidt plots aangename tintelingen over mijn huid. Verrast kijk ik op. Het kaarsje op mijn handpalm brandt.

Nanda knijpt in mijn schouder. ‘Dat was wat ik nodig had. En nu is het echt tijd.’

Ik knik, haal diep adem en loop naar de kar. Hoewel mijn hele lichaam voelt dat ze gelijk heeft, probeer ik het moment toch zo lang mogelijk te rekken. Maar de wiek in de vuurballon heeft geen medelijden met me en vat onmiddellijk vlam als ik Nanda’s kaarsje eronder houd. Het grillige licht werpt vreemde schaduwen op de trap. ‘Het is goed,’ fluister ik, terwijl ik Nanda de vuurballon voorhoud en het flakkerende licht ons allebei omhelst.

Voor ik verder ga, recht ik mijn rug en zet ik mijn voeten stevig op de grond. ‘Het is tijd. Volg het licht dat leidt.’ Ik hoor niet langer mijn eigen stem, maar die van tientallen vrouwen tegelijk.

Nanda neemt de vuurballon aan en knikt me toe. Op haar gezicht ligt angst noch argwaan. Het is het gezicht van iemand die heel goed weet waar ze naartoe gaat.

‘Tot later,’ zegt ze, terwijl ze haar voet op de onderste traptrede zet en de vuurballon loslaat.

‘Tot later,’ antwoord ik, en ik blaas het kaarsje uit. Langzaam maakt ook het licht van de vuurballon zich van me los en blijf ik in het donker achter.

De rustige vlam vergezelt Nanda, die niet meer omkijkt. Met een knetterend geluid verandert de vlam plots in een fontein van vuur. Mijn hart klopt in mijn keel als ik besef dat een stuk van het rijstpapier ontbrand is. Toch klauwt de ballon zich een weg naar boven, als een kronkelend, vuurspuwend beest. Mijn ogen blijven plakken aan het heldere licht, tot Nanda zo hoog is dat ik haar niet meer van de trap kan onderscheiden. Nog een hele tijd vallen er genstertjes neer op de kale aarde.

Het regent vuur, denk ik met een glimlach. Het regent vuur voor haar.

De arena

Het geschreeuw van strijdende gladiatoren nam in een razendsnel tempo af. Het gezoem van de duizenden toeschouwerdrones overstemde nu zelfs de kreten van de laatste overlevenden. Mijn broer en ik waren twee van hen … voorlopig althans.

‘Schade?’ vroeg ik bezorgd toen ik zijn aan flarden gescheurde shirt als een vod rond zijn bebloede torso zag hangen.

‘Nog steeds in leven,’ antwoordde hij veel te stil.

Tommy was zelden stil. Wanneer Tommy stil was, wist ik dat er iets scheelde. Ik trok aan de ketting die mijn linkerbeen met zijn rechterbeen verbond waardoor hij gedwongen werd mij aan te kijken. Ik zag eerst zijn haast verontschuldigende blik en vervolgens zijn linkerarm die onnatuurlijk naast hem hing.

‘Je arm is gebroken,’ wees ik naar zijn linkerarm alsof hij dat zelf nog niet had opgemerkt.

‘We zijn bij het laatste level geraakt, zus,’ wuifde hij mijn opmerking weg als een fait divers.

‘Maar je arm …’

‘Level tien,’ weerklonk een mechanische stem door de luidsprekers van de Arena. De drones begonnen luider te zoemen, alsof het een bijennest was dat werd aangevallen. Ik merkte dat er eentje tot vlak boven mijn hoofd vloog.

‘Vermaak je je een beetje?’ beet ik bitsig naar het irritante toestelletje.

De bestuurder van de toeschouwerdrone, die waarschijnlijk ergens veilig thuis honderden kilometers hier vandaan zat, maakte de cruciale fout om nog dichterbij te vliegen. In een impuls haalde ik uit met mijn zwaard en raakte een van de kleine propellers. Het ding stortte meteen te pletter in het zand.

‘En dat is één aasgier minder die kan klaarkomen op onze doodstrijd,’ siste ik tussen mijn tanden door.

Ik hielp mijn broer weer overeind. Hij kreunde en liet zijn bijl op de grond liggen om zijn gebroken arm te kunnen ondersteunen. Ik trok mijn eigen shirt over mijn sportbeha uit en knoopte het rond hem als steunverband.

‘We zijn nog maar met drie duo’s over, zus,’ zei Tommy.

Ik keek om mij heen en kreeg voor het eerst zicht op de aangerichte ravage. Overal lagen er lichamen. Lichamen van geketende gladiatoren, lichamen van getrainde soldaten uit level drie en zelfs karkassen van de wilde dieren uit level negen.

Het was stil geworden in de Arena. Angstaanjagend stil. We gingen dichter bij elkaar staan om zo een front te vormen tegen het volgende gevaarte dat ze op ons af zouden sturen.

‘Hoe staan jullie ervoor?’ vroeg een gespierde jongen die in iedere hand een sabel vasthield.

‘Marcus heeft veel bloed verloren door die bijtwonde in zijn zij,’ antwoordde een blond meisje dat aan een bleke jongen vastgeketend zat. De jongen zag eruit alsof hij ieder moment het bewustzijn kon verliezen.

‘Ik heb een gebroken arm, maar Mara is nog in orde,’ zei mijn broer.

‘Enkel wat moe,’ voegde ik eraan toe.

‘We zijn allemaal uitgeput, vrees ik,’ zei de gespierde jongen.

Er kwam een einde aan de stilte voor de storm. Met een ijzingwekkend gepiep opende zich helemaal aan de overkant van de Arena de tiende en tevens grootste poort. Meteen vlogen de honderden toeschouwerdrones die richting uit.

Het laatste level.

‘Wat er ook uit die poort komt,’ riep de gespierde jongen, ‘is de laatste barrière tussen ons en onze vrijheid. Dit laatste obstakel overwinnen en we stijgen meteen van het laagste naar het hoogste kastengebouw. We kunnen dit!’

De haartjes op mijn geschaafde armen gingen rechtop staan. De peptalk werkte. Als mijn broer en ik level tien overleefden, was onze moeder gered. We zouden met haar naar het hoogste kastengebouw verhuizen, waar iedere ziekte genezen kon worden en mensen wel vijfhonderd jaar oud werden. We zouden slagen waar onze vader faalde. We …

Een resonerende gons liet de zandkorrels trillen en maakte golfjes in de plassen bloed op de grond. Er volgde een tweede en derde gons die elkaar met gelijke tussenpozen opvolgden. Er was iets groots onderweg naar het strijdveld van de Arena.

‘Wat is dat?’ vroeg het blonde meisje.

‘Het voelt groot aan,’ zei ik zonder ook maar één seconde weg te kijken van de poort.

De gonzen werden luider en luider. We kropen dichter tegen elkaar aan en iedereen bracht zijn of haar wapen in gereedheid. En toen stapten de drie meest afgrijselijkste wezens de Arena binnen.

‘Vuurspuwers!’ gilde het blonde meisje in paniek.

Ik had er al veel over gehoord, maar ze nog nooit in levende lijve gezien. De technologie om mensen langer te laten leven had jammer genoeg ook andere toepassingen. Eén daarvan kwam nu in drievoud naar ons toe gelopen. In een mislukte poging om mythische draken tot leven te wekken, hadden de wetenschappers deze monsters gecreëerd. Het elegante van hoe een draak er uit hoorde te zien, ontbrak volledig. Men kon ze nauwelijks draken noemen; vuurspuwers bleek de meest toepasselijke benaming. Mijn laatste restje hoop smolt weg als sneeuw voor de zon.

‘Morituri te salutant,’ fluisterde Tommy vlak naast mij.

De drie vuurspuwers versnelden hun tred en kwamen recht op ons afgestormd. Het leek alsof ze verbaasd waren dat hun prooien zo op een dienblaadje aangeboden werden. De toeschouwerdrones vlogen als een wolk achter hen aan. Dit was het moment waar de aasgieren naar uitgekeken hadden. Dit was de grote finale, de climax van de show.

‘Verspreiden,’ riep ik iedereen tot de orde. ‘We kunnen dit alleen als we samenwerken.’

‘Kom op, Nick,’ moedigde de gespierde jongen zijn geketende kompaan aan. ‘Die vuurspuwers zijn te verslaan. We moeten enkel die vlammen ontwijken en door hun geschubde huid weten te steken.’

‘Als het dat maar is,’ riep Nick luid boven alles en iedereen uit. Het zorgde wel voor het nodige schokeffect, want iedereen schoot in actie. Enkel Marcus leek wat trager op gang te komen.

‘Wij nemen de linkerflank,’ riep Tommy naar de andere duo’s.

De ketting sleurde mij achter mijn broer aan. Ik liep zo snel ik kon. Het was wonderbaarlijk dat Tommy zo weinig hinder ondervond van zijn gebroken arm. Hij hief zijn bijl met zijn rechterarm hoog boven zijn hoofd uit en schreeuwde als een bezetene.

Onze actie had meteen het gewenste effect, want de vuurspuwers leken verward en splitsten zich op. De grootste van de drie koos ons uit. Dit motiveerde mij alleen maar meer om er vol voor te gaan.

Kom maar op, vuurvlieg.

Ik zou dat monster doden en daarmee het leven van mijn moeder redden. Mijn vader had ik al verloren aan deze waanzin, zoiets mocht niet nogmaals gebeuren.

‘Ze zijn het kwetsbaarste aan hun keel vlak voor ze vuur spuwen,’ zei Tommy al lopend. ‘Wanneer ik mij als lokaas aan dat monster presenteer, moet jij toeslaan met je zwaard.’

Ik vroeg mij af waar Tommy deze kennis vandaan haalde, maar dit was niet het moment om daar te lang bij stil te blijven staan.

‘Keel. Vlak voor hij vuurspuwt. Check,’ hijgde ik.

De vuurspuwer was tot op enkele meters van ons genaderd. Van dichtbij zag hij er nog groter en lelijker uit. De tanden in zijn bek staken alle kanten uit, hij had vier ogen die allen verschilden van grootte en hij stonk uren in de wind. De penetrante zwavelgeur drong mijn neusgaten binnen.

Ons plan leek al meteen te mislukken. De vuurspuwer was te ver van mij verwijderd om hem te kunnen raken toen de eerste steekvlam uit zijn bek schoot. Tommy en ik doken gelijktijdig naar de grond. De vlam vloog over ons heen, maar ik voelde de warmte hevig branden op mijn rug.

‘Opstaan!’ riep ik.

Tommy veerde weer op en haalde uit met zijn bijl naar de kop van de vuurspuwer. Die negeerde het gevaarte alsof het een vervelend insect was en opende zijn bek opnieuw.

‘Zus!’ schreeuwde Tommy. ‘Nu!’

Ik aarzelde geen seconde langer en duwde mijn zwaard met beide handen recht omhoog naar de keel van de vuurspuwer. Ik voelde hoe het ijzer zich in een week deel tussen de schubben door naar binnen boorde, maar ik was te laat. De steekvlam schoot deze keer recht naar beneden waar wij stonden. Ik draaide mij in een reflex om en zette mij schrap om de vlammen op te vangen.

De hitte bleef uit. De lelijke kop van de vuurspuwer viel naast mij neer op de grond en rookwolkjes stegen op uit zijn neusgaten als van een kaars die net was uitgedoofd. Het monster was dood. Mijn zwaard stak nog steeds in zijn keel.

‘We hebben hem,’ riep ik uit. ‘Tommy, we hebben hem.’

Ik draaide mij om naar mijn broer. Het klein beetje euforie dat ik voelde, verdween meteen toen ik hem daar op de grond zag liggen. Zijn huid was grotendeels zwartgeblakerd.

‘Tommy, nee!’

Ik schoot naar hem toe en realiseerde mij waarom ik de steekvlam niet gevoeld had. Tommy had zich als levend schild voor mij geworpen. Hij had zich opgeofferd voor mij. Toen ik zijn hoofd trachtte te ondersteunen, zag ik dat er stukken gesmolten huid aan mijn handen kleefden. Toch ademde hij nog. Toch leek hij bij bewustzijn te zijn.