Waar verstop ik het lijk

Thriller

Waar verstop ik het lijk

Een thriller geschreven door tien thrillerauteurs

1e druk maart 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Olbrechts

Omslag opmaak: Ralph Bunschoten, Imber Studio

Redactie: Lucy Neetens

ISBN 978-94-6464-190-5

ISBN e-book 978-94-6464-191-2

NUR 332/305

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

I Broedermoord

door Antoinette Kalkman

II Rendez-vous

door Frank van der Heijden

III Ongezien

door Anke Verbraak

IV Nachtmerrie

door Lucy Neetens

V Audiëntie

door Anita Kroef

VI Geblokkeerd

door Theo-Henk Streng

VII En tous Cas

door Anita Kok

VIII Nevenschade

door Nelleke Langendoen

IX Arista

door Mirjam Everhard

X Boemerang

door Alexander Olbrechts

Personages

In volgorde van opkomst

Leo/Luciano de Primero | Baas van de bende

Peter | Oude schoolvriend van Luciano

Frans | Oude schoolvriend van Luciano

André | Oude schoolvriend van Luciano, wil graag de nieuwe tweede man worden

Bart | Broertje van Otto

Marco/Coco | Zoon van Luciano

Otto | Oude schoolvriend van Luciano, oudere broer van Bart en voormalig tweede man

Carola | Dochter van Luciano

Evert | Contactpersoon bij de politie

Ingrid | Vrouw van André

Cas | Neef van André en computernerd

Jolijn | Vriendin van André en zij heeft een uitvaartbedrijf

Broedermoord

‘Meekomen!’ dirigeert Luciano de mannen die zich rond de grote houten tafel van het oude kot hebben verzameld. Hij kijkt ze een voor een indringend aan. Peter nipt aan een hete bak koffie en wrijft de kreukels uit zijn gezicht, dat op onweer staat. Frans staart, diep weggedoken in zijn bontkraag, voor zich uit en lijkt niets te horen. André trommelt met de vingers van zijn linkerhand op tafel en luistert, maar weigert kennelijk als eerste op te staan. Bart en Marco – door zijn vader liefkozend Coco genoemd – schuifelen aan het uiterste eind van de tafel zenuwachtig met hun voeten over de grond. Je hoort dat het gruis onder hun profielzolen krassen maakt op de verweerde houten vloer.

Als er geen zichtbare reactie volgt op zijn bevel, slaat hij verontwaardigd met zijn vuist op tafel. ‘Zijn jullie doof? Meekomen, zeg ik toch. Moet ik het spellen soms?’ schreeuwt hij.

‘Rustig aan, Leo. Weet je hoe vroeg het is? Het moet verdomme nog licht worden. Toen je belde was ik amper vanuit de haven onderweg naar huis. Normaal gesproken lig ik op dit onchristelijke uur in mijn nest. Wat is er zo belangrijk dat het nu moet?’

De grote baas loopt dreigend op hem af, blijft vlak voor de mopperende Peter staan en sist: ‘Ook jij noemt me bij mijn naam, hoor je. Luciano is het. Zelfs voor jou.’

‘Sinds onze kleutertijd heet je Leo. Je moet niet van mij verwachten dat ik je anders noem. Nooit je afkomst verloochenen, vriend. Wij komen van Zuid. Rotterdam welteverstaan. Niet van Bari,’ bast Peter terug. ‘Een paar jaar geleden noemden we je Luciano de Primero, als een geintje. Dat jij die geuzentitel serieus bent gaan gebruiken, is niet mijn probl…’

Peters smalende woorden worden gesmoord doordat zijn keel wordt dichtgeknepen. Het is dankzij een vraag van Bart dat de aandacht en daarmee de greep van Luciano verslapt.

‘Moeten we niet wachten op mijn broer? Ik heb hem gebeld, maar hij is er nog niet.’

‘Hij neemt niet op zeker,’ schampert Luciano, terwijl hij zich naar hem omdraait en zijn zonnebril een paar millimeter van zijn neus laat zakken. Turend over de brillenglazen staart hij naar het jongste lid van zijn groep. ‘Sinds wanneer heb jij wijsneusjes gegeten?’

Hij wacht het antwoord niet af, maar maait met zijn arm de mokken koffie van tafel. Het toch al gehavende servies knalt in scherven uiteen op de vloer. ‘En nou geen gezeik meer. Meekomen. Allemaal. We gaan naar het grote huis. Otto wacht daar op ons.’

Luciano duwt de stalen deur open. Een klamme ochtendlucht stroomt naar binnen en vermengt zich met de broeierige atmosfeer die in het afgelopen kwartier in het kot is ontstaan.

De vijf mannen lopen zwijgend achter hun leider aan. Eenmaal buiten trekken ze, alsof er een fluitsignaal klinkt, tegelijkertijd een bivakmuts over hun hoofd. Onherkenbaar voor de buitenwereld marcheren ze over het terrein in de richting van de villa. Allen recht op hun doel af, zonder exact te weten wat dit is, behalve de laatste in de rij: Bart. Hij heeft moeite het tempo bij te houden en struikelt om de haverklap over een tak of boomstronk. Bart is zichtbaar nerveus zonder de directe aanwezigheid van zijn broer. Hij is dit scenario niet gewend. Meestal opereren Otto en hij samen. Zo is het altijd geweest sinds hun vader in het Kalkoentje werd neergeknald en twee maanden later hun moeder overleed aan uitbehandelde kanker.

Zeker in het najaar, zoals nu, als er meer blad op de grond ligt dan aan de takken hangt, krijgen automobilisten zicht op het bijzondere pand dat minstens een paar honderd meter van de openbare weg afligt. Sinds de villa zijn laatste officiële bewoner, en daarmee de grandeur heeft verloren, zie je hier weinig verkeer meer. Wie het sierlijke hek eenmaal passeert, en zich een weg baant door de verwilderde tuin, ontdekt het verval.

In de regel verzamelen de mannen in het kot, ooit bedoeld als wachthokje voor de bewaking, dat aan het begin van het zevenduizend vierkante meters tellende landgoed is gebouwd. Het is hoogst zelden dat ze naar de villa gaan. Niet in de laatste plaats omdat de verwarming het daar al jaren geleden heeft begeven en sinds de ratten er massaal hun intrek hebben genomen, is het pand ook niet meer geschikt voor de opslag van hun doorvoerhandel. Met name Luciano heeft dit op pijnlijke wijze ervaren toen een grote groep hem en Peter vorige winter in het souterrain aanviel. Sindsdien draagt hij een zonnebril. Ook als het donker is. Niemand hoeft te zien hoe de ratten hebben huisgehouden in zijn gezicht.

De marmeren zuilen aan beide zijkanten van het bordes zijn overwoekerd met onkruid en iedere trede is glad door een tapijt van mos en schimmel.

‘Kunnen we de business niet uitbreiden met een handeltje in paddo’s? We hoeven ze hier alleen maar van de stenen te schrapen,’ grapt André.

De schouders van zijn maten schokken, maar er wordt niet hardop gelachen. Voor iedereen is het vroeg en nu de aanvoer vanuit Callao wordt verdeeld over Rotterdam en Antwerpen is het voor de groep alle zeilen bijzetten om de handel veilig onder te brengen. Het kat-en-muisspel met de douane loopt tegenwoordig niet altijd goed af.

Binnen klonteren de mannen bij elkaar in afwachting van nieuwe instructies van Luciano. Ze staan in een troebele plas water en het tocht in de vestibule. Sinds Bart het lood en zink van het dak heeft gehaald om te verpatsen, regent het binnen net zo hard als buiten. De hele villa ademt verloedering.

‘Waar moeten we zijn, Luciano? Het is hier verrekte koud,’ bromt Peter.

‘We gaan naar beneden.’ Met zijn lange baard, het zwarte brilmontuur en dito lange leren jas lijkt Luciano eerder op de frontman van ZZ Top, dan op de doorgewinterde leider van het Zuid-Hollandse syndicaat.

‘Waar is Otto?’

‘Bek houden, Bart. En doorlopen.’

In het souterrain is het schemerig en door de venijnige houding van Luciano doet de hele setting sinister aan. De mannen zijn stil. In de hoek klinkt slechts het heldere geluid van waterdruppels die de vloer raken. Een paar tellen later wordt de ruimte verlicht. Het gelige schijnsel van het peertje aan het plafond weerkaatst op de marmeren tegels. De groep staart naar de stoel in het midden van wat ooit een wijnkelder moet zijn geweest. Tussen de houten rekken, met hier en daar een verdwaalde fles, detoneert de fauteuil van blauw velours behoorlijk. Het is niet het pompeuze karakter van het ding, maar de aanblik op de vastgebonden armen en benen die hen verrast. Niet dat de heren schrikken van iemand die wordt vastgehouden, integendeel. Voor hen is dit geen alledaagse gebeurtenis, maar echt vreemd is het ook niet. Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Ze zitten tenslotte niet in de bloemenhandel. Alhoewel …

‘What the fuck!’ De man in de stoel probeert zich los te wurmen, maar de metalen snoeren waarmee hij is vastgebonden, snijden louter dieper in het vlees, zonder dat het hem een millimeter extra bewegingsruimte geeft. De voor hen bekende afbeelding op zijn onderarmen wordt langzaam maar zeker in tweeën gespleten. Hoofd wordt van romp gesneden. Vader wordt voor de tweede keer vermoord.

‘Wat is dit voor onzin. Wie is dat?’ wordt naar de bekende weg gevraagd.

Het gezicht van de man in de stoel is verborgen onder een laag donkere stof, maar onherkenbaar is hij niet in het minst.

Luciano maakt zich los van zijn publiek en is in drie stappen bij het slachtoffer. In een flukse beweging trekt hij de juten zak omhoog en het in elkaar geslagen hoofd van hun tweede man komt tevoorschijn.

Er klinkt een vloek en daarna een rauwe kreet door de kelder als Bart zich naar voren dringt. ‘Ben je gek geworden? Laat mijn broer los.’

Als hij op Otto afloopt, wordt hij door de loop van een P99 tegengehouden. Zijn protest dooft door de klap van het metaal tegen zijn voorhoofd. Hij duikt in elkaar en met beide handen beschermt hij zijn gezicht. Het bloed sijpelt tussen zijn vingers door en rond zijn voeten drupt het op de grond, waardoor de vloer rood kleurt. Dezelfde kleur als die op de tegels rond de blauwe fauteuil.

In die stoel intensiveert de paniek. Door de prop in zijn mond lijkt Otto’s verweer meer op het gemurmel van aangeschoten wild dan op een kreet van afschuw.

Terwijl de rest van de syndicaatsleden nauwelijks is bijgekomen van verbazing en een afwachtende houding aanneemt, trekt André Bart omhoog en veegt met zijn mouw het bloed van diens voorhoofd. Daarna wendt hij zich tot Luciano. ‘Wat is hiervan precies de bedoeling en waarom zit Otto daar?’

Bart probeert zich los te rukken uit de houdgreep van André, maar als hij ziet dat Luciano opnieuw zijn pistool richt, zoekt hij dekking in de armen die hem gevangenhouden. Behalve zijn trillerige hijgen is het stil in de kelder.

De eindbaas van het syndicaat uit Oostvoorne slentert tergend langzaam enkele malen rond de stoel en geeft zijn tweede man bij elk rondje een dreun tegen zijn slaap. Bij iedere klap van de P99 verkleurt de linkerkant van Otto’s gezicht naar een diepere tint paars en bij de laatste tik scheurt de huid als oud behang van zijn wang. Het bloed loopt in zijn ogen en als knipperen niet langer helpt, houdt hij zijn ogen gesloten en laat hij zijn kin op zijn borst vallen.

Bart hangt kreunend in de armen van André bij het zien van de molestatie van zijn grote broer en ook de anderen beginnen te morren. Luciano kan een brute hond zijn, maar normaal gesproken beschermen zij elkaar. Is hij het tenslotte niet die altijd tussenbeide springt als ze onderling een beef hebben en op de vuist gaan? Op de clubavonden loopt het soms uit de hand. Niet iedereen houdt de kop koel als een nieuwe deal gevierd wordt met sneeuw en tappen. Geen gekloot, wij steunen elkaar. Wij zijn bloedbroeders en beschermen ieder lid van deze groep. Die tekst gebruikte Luciano al toen ze met elkaar op de lts zaten en hij nog Leo heette. Had hij overgenomen van de gangsterfilms die ze vaak samen keken in het jeugdhonk. Leo had altijd overwicht gehad. In de tweede kwam hij bij de rest op school. Samen met Peter. Beiden waren verhuisd van Charlois naar Oostvoorne. In die tijd had je als dorpsjongen ontzag voor jongens uit de grote stad. Luciano was de eerste die school links liet liggen en trok hen een voor een mee. De doekoe waarmee hij wapperde was te verleidelijk en de leerplichtambtenaar bleek een watje. Twee keer alle vier zijn banden lek en hij werd nooit meer gezien op het eiland.

‘Doe rustig, man,’ probeert Peter de boel te sussen.

Aan de verwilderde ogen van Luciano te zien, heeft zijn opmerking niet het gewenste effect. Beide mannen staren elkaar enkele seconden aan zonder dat er een verklaring komt voor de situatie. Uiteindelijk draait Luciano zich om en trekt in een ruk de doek los die Otto belette om te praten.

‘Spuug,’ commandeert hij en als hun vastgebonden broeder de lappenprop uitproest, komt er een golf kots mee. ‘Kijk me aan, smeerlap.’

Met zichtbare moeite opent Otto één oog. Het andere blijft dichtgedrukt door een groeiende bult op de plek waar eerst zijn wenkbrauw zat. Zijn creperende poging om te luisteren kan op een cynische glimlach rekenen.

‘Wij zijn bloedbroeders, toch?’ neemt Luciano het woord en hij richt zich tot de rest.

Ze knikken.

‘Juist! Dat betekent dus ook dat we elkaar nooit verlinken, nietwaar?’

Wederom wordt er instemmend geknikt. Ditmaal met wat begeleidend gemompel.

‘Hoelang kennen we elkaar, André?’

‘Dertig jaar ongeveer.’

‘En wij, Peter?’

‘Ook zoiets, maat.’

‘En wij, Frans?’

‘Hetzelfde, baas.’

‘En Coco komt uit mijn zaad en Bart heb ik nog met een luier aan zijn reet gezien,’ voegt Luciano zelf toe. ‘Deze klootzak hier …’ hij wijst op Otto, ‘… ken ik al mijn hele leven.’ Hij bukt voorover zodat zijn gezicht op een haar na de neus van zijn plotselinge opponent raakt. Zachtjes, bijna liefkozend, tikt hij met zijn pistool tegen de kin van Otto.

Een dreigende stilte volgt. Totdat Luciano zich opricht en achter de stoel gaat staan. Op die manier houdt hij zijn gevangene en de rest van de groep in het vizier. ‘Weten jullie nog dat de juten bij de overslaghaven de boel ineens hadden omsingeld en de containers openbraken?’

De onrust in de kelder verschuift naar een volgende dimensie. En of ze dat weten. Het heeft de groep sindsdien in grote problemen gebracht. Trammelant, waar ze vandaag de dag nog mee te kampen hebben en waardoor ze iedere moment ogen in hun rug nodig hebben. André en Peter hebben zelfs hun dames op een veilige plek moeten onderbrengen. De Mocro’s geven niet snel op. Te laat leveren is uit den boze bij die lui.

‘Onze vriend hier … Deze fijne gozer, die zich een bloedbroeder noemt, is een snitch. Hij heeft ons verlinkt. Het is zijn schuld.’

‘Wat?’

‘Hoezo?’

‘Waarom zou hij dat doen?’

‘Wat denken jullie zelf? Kijk eens naar hem. Zie je die ringen? Die ketting? Die fat geilt op geld, net als dat wijf van hem. Rupsje Nooitgenoeg heeft alleen te weinig hersencellen in zijn kop om na te denken. Hij dacht in zijn eentje bij te klussen en een deal te sluiten met een nieuwe partner, zonder dat hij in de gaten had dat hij er werd ingeluisd door de blauwe petten. De sukkel.’

‘Dat meen je niet.’ André sluipt naar voren en richt het woord tot Otto. ‘Klopt het wat hij zegt?’

Vanuit de stoel stijgt een rochelend keelgeluid op. ‘Het is niet waar. Ik kan het uitleg…’

Een langere verklaring wordt hem niet gegund omdat Luciano hem achterlangs bij zijn keel grijpt. ‘Genoeg gelul, eikel. Niemand belazert mij. Niemand belazert ons. Dit heb je aan jezelf te danken.’ Hij blijft wurgen totdat Otto bijna het bewustzijn verliest en laat dan los.

De afvallige in de stoel zoekt raspend naar adem.

‘Bart, kom hier knul. Kijk maar eens goed naar je broer. Van hem heb jij dit vak geleerd, maar ik laat je zien wat echte bescherming betekent. Ik breng jou niet in gevaar. Al moet ik ervoor sterven. Hier, pak aan.’ Hij duwt zijn P99 – ooit geript uit het hoofdbureau in Breda – in de handen van de jongen en dwingt hem om te richten.

Het geroezemoes achter hen wordt luider. Het peertje aan het plafond begint te knipperen. Als je goed luistert, hoor je hoe de slagregen tegen het gebouw boven hen tikt. Het zal niet lang duren voordat het water de stoppenkast of de openliggende elektriciteitssnoeren bereikt, waardoor er kortsluiting zal ontstaan. De flakkerende lichtbundel verbreekt de focus.

Luciano kijkt verstoord naar boven. ‘Schieten. Nu,’ commandeert hij gehaast.

‘Dat meen je niet,’ antwoordt Bart met bibberige stem. Hij laat zijn armen zakken.

Zijn broer haalt opgelucht adem nu het pistool niet meer op hem is gericht. Hij probeert opnieuw los te komen waardoor de stoel waarop hij zit, begint te wankelen.

‘Zitten blijven,’ sist Luciano. ‘Schieten, slapjanus,’ blaft hij daarna in het gezicht van de aangewezen schutter.

‘Ik kan dat niet,’ jammert Bart. ‘Het is mijn broer.’

‘Je broer is dood. In die stoel zit alleen een verlinker en daar maken we korte metten mee.’ Luciano’s stem klinkt zacht, maar daardoor niet minder dreigend.

‘Misschien kunnen we dit op een andere manier oplossen,’ komt Peter tussenbeide. Hij legt zijn hand op de schouder van Luciano en probeert hem weg te trekken.

Otto kermt en beweegt zijn hoofd hartstochtelijk en instemmend heen en weer. Ondanks deze kille en vochtige ruimte is zijn overhemd doorweekt van het zweet. Ook rond zijn kruis is een natte plek ontstaan. Een straaltje urine vindt zijn weg via de stoelpoot naar beneden en vermengt zich met de andere lichaamssappen onder zijn voeten.

‘En hoe had jij het dan anders willen oplossen? Ga jij bij de Mocro’s op de thee om ze te vertellen dat wij de stash kwijt zijn, omdat een van ons heeft geluld met de wouten?’

Peter slaat zijn ogen neer. Het licht flikkert wederom.

‘Dat dacht ik wel. Nou, maak het werk af. Schieten!’

In plaats daarvan zakt Bart door zijn knieën en kruipt op handen en voeten naar voren. Zijn spijkerbroek absorbeert het vocht op de vloer. Jankend omarmt hij de benen van zijn broer.

‘Houd op. Die klootzak verdient jouw gejammer niet. Ben jij nou een vent? Schuif op.’

Het gejammer schiet een octaaf hoger, maar gaat over in een dierlijk kreunen als Luciano de hak van zijn legerlaars in Barts maag zet en hem van zich aftrapt. De jongen verliest zijn evenwicht en valt naar achteren. Voor een tweede keer schiet de legergroene laars uit. Grommend van de pijn rolt Bart opzij en blijft een eind verder in foetushouding liggen. Luciano buigt zich over hem heen en rukt het vuurwapen uit zijn handen. Voordat iemand kan reageren, richt hij het wapen op het voorhoofd van Otto en haalt de trekker over.

Precies in het midden van het voorhoofd ontstaat een ster, op de plek waar de kogel de schedel binnendringt. In de opengesperde ogen van Otto verwijden zijn pupillen van verbijstering. Zijn lippen wijken uiteen in een poging nog iets te zeggen, maar de dood haalt hem in. Zijn armen verslappen in het metalen tuig dat hem tot zo-even in bedwang hield. De kracht in zijn knieën blust uit, waardoor zijn benen als spaghettislierten opzij vallen. De overgebleven lucht verlaat zijn lichaam en als laatste knakt zijn hoofd naar voren. Otto is gaan hemelen.

‘Jezus Maria, wat een teringzooi,’ vloekt André. Hij schopt in de lucht zonder iets te raken.

De rest wendt hun hoofd af. Bart ligt opgerold op de grond en wiegt zichzelf heen en weer.

Luciano schraapt zijn keel, brengt zijn arm naar zijn rug en steekt zijn wapen tussen de riem en zijn zwarte spijkerbroek. Vervolgens gaat hij wijdbeens voor de groep staan en neemt het woord. ‘Jullie zijn mijn familie. Ik kan het niet toestaan dat iemand jullie leven in gevaar brengt. Van ratten moet je de kop afrukken voordat ze zich vermenigvuldigen. Nietwaar?’ Vorsend blijft hij hen aankijken totdat hun weerstand capituleert.

‘Wat zeggen jullie dan?’

‘Je hebt gelijk, baas,’ mompelen ze in koor. Behalve Bart. Zijn gekromde rug laat geen enkele beweging zien. Zelfs zijn ademhaling is nauwelijks zichtbaar. Alsof hij, simultaan met zijn broer, het leven liet.

‘Ik ben de slechtste niet. Dit doen we samen. Zoals we alles met elkaar doen. Hij daar …’ met een korte hoofdknik naar achter laat hij een pauze vallen, ‘… is er niet meer.’ Er verschijnt een triomfantelijke lach op zijn gezicht en hij spreidt zijn armen om zijn lumineuze voorstel kracht bij te zetten. ‘Ik laat aan jullie de keuze wie zijn rol overneemt. Ik ga naar boven. Naar het kot. Ik kan wel een drankje gebruiken. Het is hier pestpokken koud.’ Met dat hij over Bart heen stapt in de richting van de trap naar boven, begint het licht opnieuw te flikkeren, totdat het plotseling dooft.

‘Wat een klotezooi,’ grauwt Luciano. ‘Waar is die verdomde trap?’

Het is André die met zijn smartphone licht in de duisternis brengt. Hij passeert iedereen en maakt een reverence bij de trapopgang. Een vette grijns siert zijn gelaat. Hij houdt de telefoon zo dicht bij zijn hoofd dat de twee gouden hoektanden in zijn gebit glanzen. Het is duidelijk wie als eerste solliciteert naar de vacature als luitenant.

Luciano grijnst terug en loopt naar boven. Halverwege draait hij zich nog een keer om en schreeuwt naar het roerloze lichaam. ‘Ruim jij voor morgenochtend deze rommel hier op, Bart?’

Rendez-vous

‘Als jij een biertje wilt, dan pak je dat maar zelf.’ Om zijn woorden kracht bij te zetten, maakt André een wijzend gebaar met zijn rechterarm. ‘Snotneus!’ voegt hij er nog aan toe.

André en Marco zitten samen in het kot. Ze bespreken hoe een nieuw aangekondigde lading handel vanuit Antwerpen het beste kan worden veiliggesteld. Luciano heeft erop aangedrongen dat het dit keer zeer zorgvuldig moet worden voorbereid. Daarom heeft hij André gevraagd om, samen met zijn zoon Marco, de eerste voorbereidingen te treffen. Luciano wil zijn zoon een nieuwe kans geven om zich te bewijzen. Marco wil graag een voorname positie in de groep, maar heeft, bij wijze van spreken, nog nooit van buskruit gehoord, laat staan dat hij in de buurt was toen dat werd uitgevonden. Luciano wil echter koste wat het kost voorkomen dat het weer zo misgaat als die laatste keer. In André heeft hij voldoende vertrouwen. Hij is een van de bendeleden die Luciano het langst kent, ze zaten bij elkaar op de lts. Wellicht kan Marco nog iets van André leren.

De vorige keer zijn ze verlinkt door Otto. Dat probleem is inmiddels zorgvuldig weggepoetst, maar de laatste tijd lijkt de douane overal ogen en oren te hebben. Een gedegen planning is daarom belangrijk. De Mocro’s, hun belangrijkste afnemers, hebben al flink gedreigd. Zij zijn niet gediend van onzekere aanvoer en zouden dat weleens op een gewelddadige wijze duidelijk kunnen maken.

‘Het was geen vraag, het was een opdracht,’ spuugt Marco pissig, waarbij hij letterlijk een lading kleine druppels speeksel in Andrés richting lanceert. ‘Je weet toch wel tegen wie je het hebt, hè? Je spreekt hier met de nieuwe rechterhand van Luciano, mijn vader. Marco de Primero, dat lijkt mij wel wat, toch?’ Marco lacht een gemene, schorre lach. ‘Dat is nu toch zeker wel duidelijk hè, oetlul! Schiet op, pak dat biertje voor me.’

Even is het stil. Dit komt onverwacht voor André. Wat denkt die flapdrol wel? Dat hij de tweede in lijn binnen de organisatie gaat worden?

‘Pfft …’ schampert hij, terwijl hij onzeker met zijn vlakke linkerhand langs de houten rand van de grote tafel wrijft. ‘Jij de opvolger van Otto? Je bent gek, man. Haal je maar niets in je hoofd.’ De discussie beu, en toch enigszins uit het lood geslagen door deze onverwachte wending, staat André op. Hij loopt met grote stappen naar de deur, trapt deze open en verlaat het kot, waarbij hij de deur met een knal achter zich dichtsmijt.

Enige dagen later stapt André, diep gebukt, steeds laag blijvend, voorzichtig verder om ongezien langs het schijnsel van de lampen bij de hoofdpoort te komen. Ondanks de vervallen toestand van de villa branden er bij de poort iedere avond enkele lampen. Handig, omdat het rond het kot anders wel erg donker zou zijn. Het kot is geheel omsloten door verwilderde struiken en lage bomen.

Hoewel hij zo voorzichtig mogelijk loopt, kraakt er plots een wat dikkere tak onder zijn voeten. ‘Verdomme,’ vloekt hij binnensmonds. Onmiddellijk voelt hij zijn hartslag in zijn keel. Hij houdt in, terwijl hij ingespannen luistert of hij niet is opgemerkt. Gelukkig waait het behoorlijk, waardoor ook de bomen boven hem van tijd tot tijd vervaarlijk kraken. Hij realiseert zich dat hij een groot probleem heeft als hij wordt ontdekt. Hij weet dat in ieder geval Luciano en Peter in het kot aanwezig zijn. Ze zijn bezig om, stap voor stap, de volgende klus verder uit te werken. Luciano wil dit keer niets aan het toeval overlaten. Eigenlijk had André, belast met de eerste voorbereidingen, daarbij moeten zijn. Een smoes had zijn werk gedaan en Luciano ging, weliswaar vloekend, akkoord met zijn afwezigheid.