Niets te verliezen

Niets te verliezen

Julia Ran

1e druk maart 2024

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN e-book 978-94-6464-192-9

NUR 301

©2024 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1.

‘Dit is echt iets voor jou, toppertje.’

Ik trek mijn schouders op in een afwerend gebaar. Als die woorden binnen mijn gehoorafstand worden uitgesproken, weet ik meestal genoeg. Een voorzichtige blik opzij leert me dat ik gelijk heb. Kees, de opperstalmeester van ons makelaarskantoor, staat met een projectmap te zwaaien. Ik ben zijn paradepaardje, zegt hij altijd. Of iets anders in die trant als hij mij een rotklus in de maag probeert te splitsen.

Ik negeer zijn gewapper en houd mijn aandacht gericht op het gebak dat voor me op een schoteltje ligt. Ferm steek ik mijn vork in de dikke laag slagroom, tot ik de weerstand voel van een gesuikerde bladerdeegbodem. Bananenvlaai is mijn favoriet, iedereen op kantoor weet het. Ze weten ook dat ik de pineut ben zodra ik ook maar een vinger uitsteek naar de map, die nu demonstratief naast mijn kop koffie wordt gelegd. Dus voel ik hoe enkele nieuwsgierige blikken zich op mij richten.

‘Ik heb pauze, baas.’

‘Toe nou, Chloe. Alleen even kijken.’ Kees tilt een hoekje van het voorblad op, zodat ik een glimp kan opvangen van de inhoud en slaat het daarna weer dicht. De rotzak!

Ik heb een gruwelijke hekel aan teasers. Zo’n video van twintig seconden op Netflix, die je een serie vol spanning en sensatie belooft. Maar waarvan je, nadat je bij alle zestien afleveringen in slaap bent gevallen, de trieste conclusie moet trekken dat het enige spannende van de serie de teaser zelf was.

Of dat ene Sinterklaascadeautje in de stapel, waarvan het papier een beetje gescheurd is. Wat je niet kunt uitstaan, want je moet en zal weten wat erin zit. Dus lever je tijdens het dobbelspel een verbeten strijd met je beste vriendin voor dat pakketje en blijkt het, eenmaal in je bezit, een theedoek met piemels erop te zijn. En niet dat kekke sjaaltje in jouw lievelingskleur, dat om de nek van je vriendin mee naar huis gaat.

Teasers zijn klote, en toch trap je er elke keer weer in.

Ik wip mijn wijsvinger onder het voorblad van de map en daarmee bezegel ik mijn lot.

Check. Tegenvaller.

‘Wat denk je ervan?’ Kees ploft op de vrije stoel naast me. Hij hengelt met zijn vingers een punt vlaai uit de doos. ‘Gaaf projectje, hè?’

‘Hmm.’

De term “aap met gouden ring” is volledig van toepassing op het “projectje” dat vanaf dit moment mijn volgende opdracht is: een driekamerwoning in de Amsterdamse wijk Gein. Toegegeven, het beeldmateriaal in de brochure is Pulitzerprijs-waardig. Toch is het onze grootste concurrent niet gelukt om dit onroerend goed succesvol van eigenaar te laten wisselen, anders zouden de verkopers ons niet hebben benaderd. Case Real Estate, hét makelaarskantoor van Amsterdam en omstreken. Niet bekend om zijn lage tarieven, maar wel om de snelheid waarmee het een huis van eigenaar kan laten verwisselen.

Ik zie meteen waarom dat bij deze woning nog steeds niet is gelukt. Zelfs het beste fotobewerkingsprogramma kan achterstallig onderhoud niet wegwerken. En die verkooptekst, mijn hemel! Met kromme tenen worstel ik me door de berg holle termen zoals authentiek en karaktervol, en niet te vergeten “knus”. Van dat woord krijg ik acuut vlekken in mijn nek.

Wat deze tekst eigenlijk vertelt, is dat de keuken nog uit het jaar nul is; dat de kozijnen sinds de bouw in 1978 waarschijnlijk geen likje verf meer hebben gezien; en dat je in de woonkamer je kont niet kunt keren als je er een driezitsbank, twee fauteuils, een tv-meubel en een eethoek in probeert te proppen.

‘Wanneer krijg ik eindelijk die vrijstaande villa in Abcoude of dat grachtenpand wat me al zo lang wordt beloofd?’

‘Geduld, meisje,’ klinkt het aan de overkant van de koffietafel. ‘We zijn allemaal onderaan de ladder begonnen.’

Mijn collega Egbert vindt blijkbaar dat hij zich in het gesprek mag mengen. Meneer heeft zelf sinds eergisteren “Herengracht 66 in Muiden” van bijna negen ton in zijn portefeuille en staat op een van de bovenste treden van de ladder. De reden daarvoor is dat hij iets tussen zijn benen heeft hangen wat ik niet heb. Hoewel ik heb horen fluisteren dat dat “hangen” wel meevalt en dat hij het gebrek aan centimeters compenseert met een dikke Audi. Ja, vette roddels verspreiden zich razendsnel binnen de muren van dit kantoor. Een juicekanaal is er niets bij vergeleken.

Drie jaar werk ik hier nu. Ik ben een van de vijf makelaars die Kees in dienst heeft. Herstel: hij heeft vier makelaars in dienst en één junior. Moi. Natuurlijk heeft dat niets te maken met het feit dat ik de enige vrouw ben in het kwintet. Ik moet zogezegd nog “ervaring” opdoen. Pff … ik ben verdorie achtentwintig en gecertificeerd. Als ik zou willen, kan ik zelf een makelaarsbureau beginnen. Iets wat ik overigens van plan ben, over een paar jaar, maar dat weet mijn baas niet.

Dus vorm ik voorlopig een komisch duo met Audi-Egbert, die al meerdere receptionistes heeft weggejaagd met zijn grensoverschrijdende gedrag van vunzige opmerkingen en nonchalante kop-staartbotsingen bij het koffieapparaat. Dat laatste hoef je bij mij niet te proberen en dat weet hij. Als die viezerik het waagt om binnen een straal van een halve meter bij me in de buurt te komen, kan hij zijn niet-hangende onderdeel er bij de spoedeisende hulp weer laten aanzetten.

Vunzige opmerkingen daarentegen maakt hij bij de vleet. Uiteraard alleen als Kees er niet bij is. In het bijzijn van de baas speelt hij braaf de rol van mentortje. “Geduld meisje … iedereen is onderaan begonnen.” Echt, ik kan die vent wel schieten.

Soms ga ik bij de dames van de administratie zitten om Egbert te ontvluchten. Ik kan me daar alleen nauwelijks concentreren, omdat ze me steeds betrekken bij hun nietszeggende gesprekken. Wat kan mij het nou schelen wie de Mol is of welke shampoo het beste is voor het milieu? Laat me met rust. Ik kom hier niet om te socializen, maar om een missie te voltooien: zo snel mogelijk een aanzienlijk startkapitaal bij elkaar sparen, zodat ik verlost ben van dit soort shitklussen.

Met driftige bewegingen blader ik de brochure door. De vraagprijs van de parterrewoning in Gein is 285.000 euro. Dat is laag voor hoofdstedelijke begrippen, maar de foto’s spreken dan ook voor zich. De benaming “na kleine aanpassingen instapklaar” is schromelijk overdreven. “Een interessante uitdaging voor een handige klusser” zou beter passen. Desnoods “deze bescheiden woning is een investering in de toekomst”. Of een andere mooie zin die een stel onschuldige starters op de huizenmarkt ervan moet overtuigen hun zuurgespaarde geld in dit veredelde hondenhok te investeren.

‘Ik wil een bonus als ik het boven de drie ton verkoop,’ zeg ik strijdlustig. ‘Plus de toezegging dat ik hierna iets krijg wat echt de moeite waard is.’

‘Goed zo, that’s the spirit,’ antwoordt Kees. Met een vergenoegd gezicht dat hij zijn “paradepaardje” weer heeft weten in te spannen, pakt hij de brochure van me aan en staat op.

Die bonus gaat er wel komen, daar maak ik me geen zorgen om. Dat grachtenpand of die villa waarschijnlijk niet. Hierna komt er weer een ex-drugspand of een donker hol waarin een vergeten tante Huppeldepup maandenlang dood heeft gelegen, voordat een van de buren de politie belde vanwege stankoverlast. En wie is degene die dat varkentje dan mag gaan wassen? Chloe de Vries, want die staat erom bekend dat ze nog een kartonnen doos aan een zwerver kan verkopen als het moet.

Met een zucht neem ik een slok van mijn lauwe koffie en een hap van mijn geliefde bananenvlaai. Die smaakt plotseling naar die kartonnen doos waar ik een zwerver mee zou kunnen verblijden.

2.

‘Je wil geen nee zeggen, want dan kun je later niet pronken met het succes.’

‘Lekker succes. Het is een uitgewoond krot,’ mopper ik tegen de rug van Jean-Luc, mijn vriend. Hij heeft de vervelende gewoonte me niet aan te kijken als hij met me in discussie gaat. In plaats daarvan gaat hij stoïcijns verder met waar hij mee bezig is. Koken.

‘Oui, oui.’ Met soepele bewegingen roert hij in de pan. ‘Het is een krot. Het is contaminé.’

‘Het Nederlandse woord daarvoor is vervuild.’

Nog iets waarmee hij me op de kast krijgt: een zin doorspekken met Franse woorden. Van iemand die al jaren in Nederland woont en werkt, mag je toch verwachten dat hij intussen de taal feilloos beheerst, of niet soms?

Vinnig tik ik met mijn voet op de grond om aandacht te vragen. ‘Ik ben gewoon pissig dat Egbert met zijn dikke Audi naar een villawijk mag rijden en ik weer opgescheept zit met zo’n kloteklus … Luc! Luister nou eens naar me.’

‘Ik luister naar je.’

‘Dat doe je niet. Je blijft maar een beetje stom in de soep roeren.’

‘Het is bouillabaisse.’

‘Dat is Frans voor soep.’

Jean-Luc laat zich niet uit de tent lokken. Hij leunt met zijn bovenlichaam opzij en geeft me een kus op mijn wang. ‘Je bent ontzettend pie-sig. En helemaal niet blij met je opdracht. Daarom heb je om een bonus gevraagd. Geef me de zout even aan, chérie.’

In een automatisme steek ik een hand uit om de zoutmolen van het plankje te pakken. Ik kijk toe hoe Jean-Luc met een zwierig gebaar het ding boven de pan houdt en begint te draaien, tot hij denkt dat het genoeg is. Daarna steekt hij zijn lepel in de pan en houdt die even onder zijn neus voordat hij hem naar zijn mond brengt. Langzaam slurpt hij het vocht op en neemt de tijd om de binnengekomen informatie via zijn smaakpapillen te verwerken. Zijn blik dwaalt over de rij met glazen potjes die boven zijn hoofd in het wandrek staan.

Als je een relatie krijgt met een kok leer je al snel dat het volstrekt zinloos is om een klaagzang over ongelijkheid op de werkvloer voort te zetten op het moment waarop hij naar een rek met kruiden begint te kijken. Ik laat hem alleen met het vraagstuk welk ingrediënt hij nog moet toevoegen om zijn meesterwerk van vandaag te voltooien en ga alvast aan tafel zitten. Uit mijn tas vis ik mijn telefoon en de map van casa ellende nummer zoveel. Laat ik maar meteen een afspraak maken met de verkopers, des te eerder ben ik ervan af.

Ik toets het telefoonnummer in, terwijl Jean-Luc de borden op tafel zet. ‘Zullen we eerst gaan eten?’ vraagt hij rustig, maar op dat moment zegt een zachte vrouwenstem al ‘hallo?’ in mijn oor.

Even wachten, mime ik en tover een glimlach op mijn gezicht. Als je glimlacht tijdens een telefoongesprek heeft dat een positief effect op je gesprekspartner, leerde ik ooit tijdens een salestraining.

‘Goedenavond, u spreekt met Chloe de Vries van CRE.’

‘Van wie?’

‘Case Real Estate.’ Ik verhoog het volume van mijn stem, want aan de andere kant van de lijn hoor ik een paar kinderen gillen. ‘De makelaar! Ik bel om een afspraak te maken voor het intakegesprek.’

‘Oh … eh … u belt niet zo gelegen, ben ik bang.’

Tegenover mij werpt Jean-Luc een nadrukkelijke blik op de klok en schept alvast een flinke soeplepel vol bouillabaisse in mijn bord.

Ik rol met mijn ogen. Ja, schat. Het is vijf over half zes, ik zie het.

‘Schikt het u als ik vanavond al langskom?’

‘Vanavond moet ik werken.’

‘Morgenavond?’

‘Dan werk ik ook.’

Mijn glimlach zakt uit mijn mondhoeken. ‘Zaterdag, ergens in de ochtend?’

De dame aan de andere kant van de lijn mompelt iets. Ik moet zowat in mijn telefoon kruipen om haar te kunnen verstaan.

‘Wat zegt u?’

‘Zaterdag moet mijn jongste ‘s morgens voetballen … en daarna moet ik boodschappen doen.’

Natuurlijk. Boodschappen doen is veel belangrijker dan een kennismaking met de nieuwe makelaar, die je hebt ingeschakeld omdat je huis al meer dan een half jaar zonder succes te koop staat. ‘Zondagmiddag?’

Ik onderdruk een zucht. Jean-Luc niet, hij begint alvast te eten.

Nog een feitje: als je kiest voor een hbo-opleiding Makelaardij en Vastgoed, weet je dat je ook buiten kantoortijd zult moeten werken. Hetzelfde geldt voor de keuze om kok te worden. Dus mijn lief moet even niet zo zeuren dat we nog maar tien minuten tijd hebben samen.

Het voordeel van een huisbezoek afleggen in de avond of het weekend is bovendien dat je een realistisch beeld krijgt van alle randzaken rondom een woning die te koop staat. Zoals: moet ik een halve marathon lopen van auto tot voordeur, omdat parkeerruimte een serieus probleem is in de wijk? Of: speelt de buurman op zaterdagochtend graag een hardrock deuntje op zijn elektrische gitaar? Zaken die slimme kopers ook eerst onderzoeken voordat ze een bod uitbrengen en ik ben liever op de zaken voorbereid.

‘Zondag, dus?’ Er kruipt hoorbaar ongeduld in mijn stem en ze begint nog meer te hakkelen.

‘Eh … kan het misschien … op maandag … ergens in de middag?’

‘Ik heb liever dat uw man erbij is.’

In het gezicht van mijn vriend gaat subtiel een wenkbrauw omhoog. Ter berisping dat ik zojuist nog een tirade heb gehouden over ongelijkheid op de werkvloer. En het dus nogal hypocriet is om nu te verkondigen dat ik liever met een man de zakelijke details bespreek dan met deze vrouw, die duidelijk geen prioriteiten kan stellen.

Haar gillende kinderen op de achtergrond bezorgen me trouwens koppijn. Zo te horen vechten ze elkaar de tent uit wie het laatste stukje frituur mag opeten. Allemachtig! Dat hadden mijn broer en ik eens moeten proberen vroeger, ruzie maken aan tafel. Mijn vader hoefde maar te kuchen of we waren alweer stil.

Net als ik me begin af te vragen of de verkoopster van mijn nieuwe project soms een alleenstaande ouder is, hoor ik een diepe stem bulderen “dat het maar een kutkroket is” en dan keert de rust terug. Haar man is maandag thuis, verzekert ze me en ik zucht met haar mee dat dit gesprek bijna ten einde is. We spreken een tijdstip af, ik geef haar nog wat algemene informatie over wat ik als makelaar nodig heb om een goede eerste indruk te krijgen van de woning en dan verbreek ik de verbinding; op het moment waarop Jean-Luc zijn lepel in zijn lege bord legt.

‘Ik moet gaan,’ zegt hij en schuift zijn stoel naar achteren.

‘Sorry, het duurde een beetje langer dan ik had gedacht.’

Als antwoord krijg ik een afscheidskus op mijn voorhoofd, in plaats van op mijn mond.

‘Wat nou, ik zeg toch sorry?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Blijf je vanavond hier of ga je naar huis?’

‘Weet ik nog niet.’ Stuurs steek ik mijn lepel in de inmiddels lauw geworden bouillabaisse.

Ik lust geen vis, maar dat weet Jean-Luc niet. Toen ik voor het eerst bij hem kwam eten, bijna een jaar geleden alweer, had hij dit ook gemaakt. Urenlang zat ik in zijn karig ingerichte appartement duimen te draaien, terwijl hij zich in de keuken uitsloofde om een goede indruk op mij te maken. Op het moment dat we eindelijk aan tafel gingen, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen hem te vertellen dat ik zijn creatie naar Scheveningse kots vond ruiken. Want tja, ook ik wilde een goede indruk maken, nadat ik tijdens onze ontmoeting een paar dagen daarvoor nogal “mezelf” was geweest. Dus worstelde ik me braaf door een bord vol zeevruchten, niet wetende dat bouillabaisse een van zijn favoriete gerechten is. Naast salade niçoise, bisque (wat soep met garnalen betekent en niet koekjes, weet ik inmiddels) en … nou ja, eigenlijk alles waar vis in zit, dus. Jean-Luc is een poissonnier, zoals dat in officiële restauranttermen heet. Maar hij werkt in een simpel eetcafé, want dat was de eerste baan die hij hier in Nederland kon vinden en hij heeft het er nog steeds naar zijn zin. Zegt hij. En ik heb inmiddels al zo vaak een van zijn culinaire hoogstandjes naar binnen proberen te werken, dat ik moeilijk nu nog met een bekentenis kan komen.

‘Luc, het spijt me van zonet, echt.’ Ik kijk op, maar de kamer is leeg. Zelfs als hij vliegende haast heeft (hij had eigenlijk om half zes moeten beginnen) lukt het mijn vriend om de voordeur bijna geluidloos achter zich dicht te trekken.

Met gemengde gevoelens verschuif ik een mossel naar de zijkant van mijn bord. Ik twijfel wat ik zal doen. Naar Leiden gaan, waar ik officieel nog steeds bij mijn ouders woon? Mijn moeder is nog niet helemaal gewend aan koken voor twee personen, dus de kans is groot dat er nog wat boerenkoolstamppot over is. Of, nog lekkerder, wat van haar legendarische draadjesvlees. Alleen sta ik dan geheid morgenochtend in de file op de A4.

Als ik hier blijf, kan ik nog wat werken. Of ik kruip eindelijk eens op tijd in de twijfelaar die volgens Franse begrippen een tweepersoonsbed heet. Waar ik steevast, als ik net lekker in slaap ben gevallen, wakker word van mijn vriend die de kou van buiten meeneemt als hij tegen me aankruipt.

Zoals in de meeste gevallen van twijfel kies ik voor het laatste. De ergernis van een onderbroken nachtrust wegens een koud lijf tegen mijn blote rug is minder groot dan die van een half uur tijdverlies in de ochtendspits. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik vind het fijner om naast Jean-Luc te slapen dan in mijn oude eenpersoonsbed in Leiden. Bovendien biedt hier blijven slapen me de kans om goed te maken dat ik ons dagelijkse moment samen heb verpest door te bellen tijdens het eten. Als hij tenminste niet te moe is voor seks als hij thuiskomt.

Zuchtend sta ik op en gooi de rest van mijn inmiddels volledig afgekoelde soep terug in de pan. ‘Dat is tegen de HACCP-regels … ik weet het Luc,’ mompel ik als ik mijn vriend in gedachten afkeurend zie fronsen.

3.

Gewapend met tablet en frisse tegenzin bel ik op maandag aan bij de woning in Gein.

Een vrouw in een roze joggingpak en een kapsel dat eruitziet alsof ze tegen de wind in heeft gefietst, doet open.

‘Hallo, ik ben Chloe,’ zeg ik en steek mijn hand uit.

´Roxanne.’ Ze staart naar mijn gelakte nagels, terwijl ze me de hand schudt en slaat haar ogen neer. ‘Sorry.’

Sorry … voor wat? Haar kleding? Haar uiterlijk? Oké, ik zie er misschien een ietsepietsie verzorgder uit dan zij. Mijn haar is niet gortdroog van een overmaat aan waterstofperoxide. Het valt in een glanzende, kastanjebruine boblijn rond mijn gezicht. En ik draag een zwarte kokerrok met bijpassend jasje. Maar dat doe ik niet omdat ik zo dol ben op mantelpakjes. Ik ben aan het werk. En ik ben een professional, dus je hoeft je nergens voor de schamen, beste Roxanne.

Als de vrouw haar gewicht naar één been verplaatst, zie ik echter dat de verontschuldiging van een andere aard was en dat maakt me acuut minder begripvol. De gang is een puinhoop. Schoenen en tassen liggen verspreid over de grond en de mat is bezaaid met reclamefolders en kranten vol voetafdrukken. Er schemert zelfs een hoekje van een blauwe envelop in de berg papier. Volgens mij had ik tijdens ons telefoongesprek toch duidelijke instructies gegeven wat mijn verwachtingen waren voor vandaag. Maar vooruit, ik kijk er wel een beetje doorheen.

Met opgeheven kin doe ik een pas naar voren. Op hetzelfde moment wurmt een reusachtige Rottweiler zich met veel kabaal langs zijn vrouwtje. Daar was ik niet op bedacht, dus deins ik in dezelfde beweging weer terug.

‘Je bent toch niet bang voor honden, hoop ik?’

Ik kijk naar de indrukwekkende tanden in de zwart met bruine kop die vastgeklemd zit tussen een knie en de deurpost. Een lange sliert kwijl verlaat de bek van het monster en hecht zich vast aan de roze joggingstof.

‘Ik ben er niet erg dol op.’

‘Wacht even, dan sluit ik ze op in de badkamer.’

Ze … als in: meer dan één hond? Als je niet eens geld hebt voor een schoenenrek? Het zijn de eerder opgedane ervaringen die deze gedachte voeden. Ik zuig mijn wangen naar binnen. ‘Als u dat wil doen, graag.’

‘Zeg maar je en jij, hoor.’

De deur wordt voor mijn neus dichtgegooid. Erachter weerklinkt een woest gegrom en een hoop gestommel. Ik hoor een vertwijfeld “John, help effe!”, gevolgd door nog meer gegrom en gegrauw, maar dan van een manspersoon.

Als de deur opnieuw opengaat, vang ik nog net een glimp op van een schim in een witte onderbroek die een slaapkamer in verdwijnt. Roxanne heeft een lelijke kras op haar gezicht en haar vlassige haren zien eruit als een slechte pruik. Ik hou mijn gezicht stevig in de plooi en veranker al mijn aannames in een ijzeren doelstelling: drie ton voor het huis en een bonus voor Chloe.

‘Nou, zullen we dan maar?’ zeg ik goedmoedig en open alvast een lege notitiepagina op mijn iPad. Daarop ga ik alle gebreken en aandachtspunten noteren die een snelle afwikkeling van de verkoop in de weg staan. Die lijst gaat ongetwijfeld een schok zijn, want ik blink niet uit in subtiliteit als ik gefrustreerd ben. En reken maar dat ik gefrustreerd ben, want ik stap binnen bij het zoveelste probleempand en niet bij een villa in Muiden, of waar het dan ook is dat mijn mannelijke collega’s zich nu bevinden. En dat is gewoon f*cking oneerlijk!

1: Rommel in de gang typ ik in, terwijl ik met mijn hakken putjes maak in de met papier geglazuurde deurmat. Ik zigzag achter haar aan de gang door. Langs de badkamer, waar aan de binnenkant in een rap tempo het laatste restje verf van de deur wordt gekrabd.

2: Beschadigde deurposten.

3: Hondenkwijl op de muur.

Het aroma van gefrituurd voedsel slaat me in het gezicht als we de woonkamer betreden.

Dus … tot zover het “ik wil de woning graag zien zoals je hem zou achterlaten voor een bezichtiging”.

Zwijgend kijk ik in het rond. Op de grond liggen tientallen afgekloven hondenspeeltjes; ik zie een ingestort legokasteel; over de leuning van de oude driezitsbank hangt een kinderpyjama; en de borden en bekers van zowel lunch als ontbijt staan nog op de salontafel. Er borrelt een vreemdsoortig gevoel van kameraadschap bij me op als ik naar de manshoge Draecena kijk die in een pot vol kurkdroge aarde een treurwilg staat te imiteren. Gelijk heb je, plant, wil ik hem influisteren. Ik zou ook de moed opgeven.

Het volgende dat ik zie is de 85-inch LED-televisie en ik ben weer bij de les. Geen geld, wel meerdere honden en een bioscoopscherm op afbetaling.

4: Te veel meubels in de kamer.

5: Opruimen!

Mijn ogen dwalen over de muur om te zien of er schimmelplekken zitten onder het loszittende behang. ‘Het ruikt hier raar.’

‘Oh … tja, de kinderen zijn dol op vissticks tussen de middag.’

6: Niet frituren vlak voor een bezichtiging, muts.

Ik draai me om en kijk Roxanne recht aan. ‘Kijkers zijn meestal niet gecharmeerd van een woning die naar vissticks ruikt.’

Als ik het geblondeerde hoofd tussen de schouders zie zakken, weet ik dat ik ben vergeten de glimlach toe te voegen aan het grapje. Dat in feite geen grapje was, want ik voel aan het trekken van mijn gezichtshuid dat er flinke scheuren ontstaan in het masker van gematigde vriendelijkheid dat hoort bij mijn vak.

Ik kan hier niet meer tegen. Ik wil een normale opdracht, met een normale huiseigenaar. Zo een met een keurig knotje op haar hoofd, die appeltaart heeft gebakken in plaats van vis en oprecht zin heeft om haar huis te verkopen. Niet een die eruitziet alsof ze elk moment kan instorten.

‘Ik zal erop letten,’ mompelt Roxanne en stapelt de borden op elkaar. Ze stapt bij het weglopen met haar blote voet op een stukje lego en onderdrukt een snik.

Ik schop het legoblokje onder de bank en volg haar naar de keuken. Ondertussen controleer ik voor de zekerheid of ik de gedachte “muts” niet letterlijk heb overgenomen op mijn iPad en haal het uitroepteken weg achter “opruimen”.

Als ik de keuken zie, sla ik in een reflex een hand voor mijn mond. Oh, nee. Het kan dus nog erger! Op het vuile aanrecht staan stapels met borden in verschillende afmetingen, met daartussen geplette patatjes en ander bewijs van een ongezond leefpatroon. De indringende vislucht die uit de afkoelende frituurpan opstijgt, is zo sterk dat ik moet kokhalzen.

Om mijn afgrijzen te maskeren, kuch ik in mijn hand. Ik maak een hoofdknikje naar het aanrecht. ‘Daar moet je echt iets aan doen voordat er kijkers komen.’

‘Ik weet het, maar ik kom er niet aan toe.’ Met gevaar voor instorting plaatst Roxanne de bordjes van de lunch op de torenhoge vuile vaat. ‘Ik draai op het moment dubbele diensten om alle rekeningen te kunnen betalen.’

Ik heb geen idee wat voor soort dubbele diensten ze bedoelt, maar ik geloof haar direct als ze zegt dat het één minuut voor twaalf is, in alle opzichten. Wat maakt dat mijn gedachten een eigen leven gaan leiden als ik mijn iPad weer ter hand neem.

Niet alleen het aanrecht, maar de hele keuken verkeert in erbarmelijke staat. Bij de helft van de kastdeurtjes ontbreekt het handvat en er is een gapend gat op de plek waar, volgens de omschrijving in hun projectmap, een inbouwvaatwasser zou moeten staan. De open ruimte is opgevuld met een zak hondenvoer, waar de viervoeters alvast een gat in hebben geknaagd, een bierkrat en daarop een blisterverpakking frisdrank van het huismerk van de Lidl.

‘Heb je dat ontbrekende kastdeurtje nog?’

‘Jawel.’ Roxanne legt een koekenpan vol bruine korsten in de gootsteen en zet de warme kraan aan. ‘Maar John heeft nog geen tijd gehad om het erin te zetten.’

Ik zie dat ze liegt. Uit schaamte.

Het laatste restje professionele afstandelijkheid lekt uit me weg, als het water dat over de rand van de vette pan de gootsteen in verdwijnt. Zorgvuldig noteer ik alle gebreken die ik met het blote oog kan waarnemen (de lijst is inmiddels bij nummer 16 en uitroeptekens durf ik allang niet meer te zetten) en we lopen terug naar de woonkamer. Ik aarzel om op de bank te gaan zitten, want de bekleding is gescheurd en ik ben als de dood dat er een leger hondenvlooien in mijn kleding kruipt, dus schuif ik mezelf een eetkamerstoel toe en neem plaats op het puntje van de zitting.

‘Ik denk dat het een goed idee is als je je man er nu bij haalt, zodat we de rest van de woning kunnen bekijken.’ Netter dan dit kan ik het niet verwoorden. Ik schraap mijn keel. ‘Of is hij niet helemaal fit?’

‘John mankeert niets.’ Roxanne kijkt door het ongezeemde raam de achtertuin in, waar het net zo’n trieste bedoening is als binnen. In haar ooghoek glinstert een traan. ‘Hij heeft al meer dan een jaar geen werk. Daarom moeten we hier weg.’

Ik moet mij inhouden om niet op te springen en de slaapkamer in te stormen om die vent een paar schoppen onder zijn luie reet te verkopen. Dat hij uit zijn nest moet komen om zijn vrouw te helpen. Godsamme! Als het zo doorgaat, hebben ze straks niet eens meer een huis om te verkopen, dan neemt de bank hen al het werk uit handen en staan ze op straat.

Alsof hij het dreigement heeft gevoeld, gaat op dat moment de woonkamerdeur open. De heer des huizes treedt binnen, geflankeerd door zijn twee vreetmachines. Een wolk stof dwarrelt op als hij op de bank neervalt. ‘Down,’ zegt hij en Roxanne gaat tegenover me aan tafel zitten. Er volgt een ijzige stilte die zo diep onder mijn huid kruipt dat ik het op mijn ribben voel jeuken. Ik moet hier weg. Nu.

‘Weet je …’ Ik wacht even totdat ik zeker weet dat mijn stem nog steeds klinkt als die van een makelaar. ‘Ik denk dat het beter is dat we een nieuwe afspraak maken.’

Nog voordat er bevestigend wordt geantwoord, ben ik al in de gang. Ik ruk de voordeur open. Mijn hand schuurt pijnlijk langs een spijker in de deurpost, omdat ik me moet vastgrijpen om niet te vallen. In mijn haast was ik vergeten dat er allemaal troep op de mat ligt.

Achter me valt de deur in het slot. Nog geen halve minuut later klinkt er een luide bons, gevolgd door nog een. Verschrikt draai ik me om. Vier immense voorpoten doen een poging het matglas van de voordeur in te beuken. Ik zuig op mijn bloedende vinger terwijl ik de straat uit loop. Ondertussen dreun ik als een mantra mijn doelstelling op. Drie ton voor het huis en een bonus voor Chloe … twee Rottweilers … een flatscreen televisie op afbetaling …

Als ik bij mijn Fiat 500 ben aangekomen, val ik als een zak hooi naar binnen. Ik laat de kap van mijn cabrio zakken, ook al is het midden in de winter en zuig de ijskoude lucht naar binnen, in de hoop dat ik daarmee van binnen een beetje afkoel. Als ik op adem ben gekomen, stuur ik mijn vriendin een bericht.

Hé, Cyn; heb je deze week tijd? Ik heb je hulp nodig.

4.

Ik heb Cynthia leren kennen tijdens een vakantie op Mallorca. Dat wil zeggen, voor mij was het niet echt een vakantie. Ik had al een tijdlang last van stress gerelateerde klachten en van de huisarts het advies gekregen het wat rustiger aan te doen. Om wellicht een dag minder te gaan werken. Kansloos natuurlijk, Kees zag me aankomen met het verzoek om een vierdaagse werkweek. Bovendien, waarom zou een gezonde Hollandse meid zoals ik al parttime gaan werken?

Dat laatste was trouwens een opmerking van mijn vader, maar wel een waar ik volledig achter stond. Minder uren werken voelde als falen. Mijn ouders hadden acht jaar in mij moeten investeren, voordat het me eindelijk lukte een studie te kiezen die ik daadwerkelijk had afgerond. Ik vond dat ik iets te bewijzen had.

Niettemin had ik zelf ook wel in de gaten dat ik op omvallen stond, dus toen ik een advertentie zag van een yogaretraite op Mallorca, besloot ik me daaraan te wagen. Een weekje ontslakken met groene thee en elke dag een paar uur met mijn gat op een meditatiekussen zitten om “antwoorden in mezelf te zoeken”, zouden afdoende zijn om de boel weer op de rit te krijgen. Dacht ik.

De enige antwoorden die ik na twee dagen kon formuleren, waren: a) ik heb ongelooflijke pijn in mijn kont en b) ik zou een moord kunnen plegen voor een koud glas bier.

Omdat ik geen zin had in opmerkingen zoals “zie je wel; allemaal kolder en lariekoek die yoga” als ik halverwege de week alweer zou thuiskomen, boekte ik voor de resterende tijd een hotelkamer aan de andere kant van het eiland.

En zo liep ik op dag drie van mijn verlofweek prinsheerlijk met mijn handdoek naar een ligstoel bij het zwembad in plaats van naar de pittenzak in de meditatieruimte. Cynthia lag er al, uitgeteld na een nacht feesten in een club. We raakten in gesprek, ze vertelde me dat ze fotografe en videomaker is, maar ook weleens iets doet met verkoopstyling. Uit een geintje antwoordde ik: ‘dan moeten we gaan samenwerken, want ik ben makelaar’ en daarmee was onze connectie een feit.

Van de rest van de week op Mallorca kan ik me weinig herinneren, behalve de biertuin in Megapark. Bijzonder uitgerust was ik dus niet bij terugkomst, maar het was in elk geval een vakantie om nooit te vergeten. Het einde van een tijdperk ook, want niet lang daarna leerde ik Jean-Luc kennen.

Ik schakel Cynthia in als de nood aan de man is. Zoals bij John en Roxanne uit Gein, die nooit van hun leven drie ton voor hun huis gaan krijgen zolang het in de staat van ontbinding verkeert waarin ik het bij mijn vorige bezoek heb aangetroffen. Ik gun het deze mensen echt, dat ze een mooi eindbod in de wacht slepen. Beter gezegd, ik gun het vooral Roxanne.