Schaduw van as, deel 1

Herrijzen

Denise L.B.

Schaduw van as, deel 1

Herrijzen

Denise L.B.

1e druk april 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-193-6

ISBN e-book 978-94-6464-196-7

NUR 334

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

1

Ik ben haar kwijt. Ze was mijn liefde, mijn leven en ik ben haar kwijt. Ik dacht dat ik na een lang en gelukkig leven met haar aan mijn zijde zou sterven, maar ze heeft me verraden.

Hoe kon ze doen alsof ze van mij hield, hoe kon ze me aankijken, aanraken zoals ze deed en me daarna zo verraden?

Hoe ben ik hier beland? Waarom moet mij dit overkomen? Ik keek de haven van Londyn rond. De koets van mijn tante stond iets verderop waarop ondertussen de koetsier mijn koffers bevestigde. Het was een kille ochtend en de mist die over het water hing gaf alles een sombere uitstraling.

De koets bracht mij straks naar mijn tante Elizabeth Howard. Elizabeth, de zus van mijn vader, die ik nog nooit ontmoet had. Er zat een groot leeftijdsverschil tussen broer en zus, daarom waren ze nooit hecht geweest. Nu moest ik naar mijn tante toe. Niet gewoon op bezoek, nee, ik moest er verblijven tot de bruiloft geregeld was. Mijn bruiloft welteverstaan. Met een man die ik nog nooit ontmoet had. Aangezien mijn tante, een rijke weduwe, met hoog aanzien bij de ton, de enige persoon was bij wie ik kon verblijven tot ik gehuwd was, had mijn vader mij hiernaartoe gestuurd.

Terwijl ik hierover nadacht ontsnapte me een bitter lachje. Hier was ik dan, in een vreemd land, met een taal die ik alleen via de schoolboeken kende, met geen enkele bekende behalve mijn dienstmeisje Anne, die mij de hele reis vergezeld had. Die stond met open mond naast mij te kijken naar de drukte om haar heen. Vanuit het stadje in Nelawia waar wij vandaan kwamen, was dit een wereldstad waar alle wezens uit de wereld bij elkaar leken te komen en te versmelten tot één grote drukke en stinkende handelsplaats. Overal waren wezens en mensen aan het werk met schepen in- en uitladen. Een bedelaar lag in de hoek bij een oude, vieze muur. Grote kisten met ijs werden opengebroken waar de vers gevangen vis in gedaan werd. Hierdoor stonk het verschrikkelijk en het was er druk. Helemaal in vergelijking met het platteland waar wij hadden gewoond met mijn moeder, terwijl mijn vader handelde in de stad.

Ik deed mijn ogen even dicht en droomde weg over mijn huis aan de andere kant van de zee. Het was een gezellig huis, met veel kleine kamertjes. Als ik mijn ogen dicht deed rook ik de geur van mevrouw Geesjes appeltaart. Ze was een cycloop, en haar enige oog was niet al te best meer, maar ze kon het beste koken van iedereen. Je moest er alleen voor zorgen dat je haar niet voor de voeten liep of haar kwaad maakte. Haar licht ontvlambare karakter kwam dan naar boven en werd al het keukengerei naar je toe gesmeten. Meerdere keren had ik een houten lepel tegen mijn achterhoofd gevoeld als ik me niet snel genoeg uit de voeten maakte. Wanneer ik als klein meisje haar keuken binnenkwam na een lange dag onderwezen te zijn door mijn gouvernante zorgde zij er altijd voor dat er een punt taart voor me klaarstond. Ze zei dan dat het ons geheimpje was, en gaf me een knipoog, voor zover dat ging, met maar één oog. Wel viel het me later op dat mijn moeder na zo’n dag bijna nooit zei dat ik mijn bord leeg moest eten, terwijl ze daar normaal heel consequent in was.

Ik zuchtte. Mijn moeder was te vroeg overleden, en ik miste de warmte die ze altijd met zich meebracht. Als zij een kamer in kwam leek het net alsof de zon begon te schijnen na een bewolkte dag. Zelfs mijn koele vader, die moeite had om zijn emoties te tonen, leek een beetje te ontdooien als zij in de buurt was. Vaak was ze aan het dansen en zingen. Een eigenschap die ik niet geërfd had, helaas. Soms verdween ze dagen in het bos om nog vrolijker thuis te komen. Ze zei altijd, dat als ik oud genoeg was ik mee mocht met haar. In het bos laadde ze haar energie op. Magie kost energie, maar nimfen kunnen – naast gewoon rust nemen – energie onttrekken aan alles wat in de natuur leeft. Ook daar moest een prijs voor betaald worden. Trok je te veel energie uit een plant of een dier, dan overleefde deze het niet. Dit was een les die mijn moeder mij al vroeg geleerd had.

De beloofde tochten naar het bos met mij zijn helaas nooit doorgegaan. Na haar dood richtte mijn vader zich enkel op zijn zaken, hij was bijna nooit meer thuis, en als hij thuis was leek hij niet van mijn bestaan op de hoogte te zijn. Ik moest met hem mee, om in de stad te wonen waar mijn vader het grootste gedeelte van zijn zaken deed. Ik had het gevoel te stikken in alle stank. Het park was niet genoeg om mijn behoeftes als nimf, zoals in de buurt te zijn van natuur, te vervullen. Mijn vader leek het niet te merken, maar misschien snapte hij het niet als mens. Hij leek me soms gewoon te zijn vergeten. Tot die ene dag, waarop hij mij naar zijn werkkamer liet roepen. Ik zal nooit zijn woorden vergeten.

‘Ik ben alles kwijtgeraakt, Catharina. Ik kon nog maar één ding doen, en dat was een zakelijke overeenkomst sluiten met de heer Hugh William Histon. Vanaf vandaag ben jij zijn verloofde en over een week zul je naar Anglia reizen. Daar zul je tot de bruiloft bij je tante logeren waarna je gaat trouwen met de heer Histon.’

Ik weet nog hoe ik hem sprakeloos aankeek na dit nieuws. Hij zag mijn gezicht en voor het eerst sinds tijden had ik het gevoel dat hij me eindelijk weer echt zag staan.

‘Je lijkt zo veel op je moeder.’ Zijn schouders zakte naar beneden en hij slaakte een zachte vloek. ‘Hij is een wyvern, ik kan niet … het spijt me.’

Na deze woorden was ik met mijn schouders naar achteren en mijn hoofd omhoog de kamer uit gelopen. Niemand zou te zien krijgen hoe erg ik geschrokken was van het nieuws, of het feit dat mijn verloofde een wyvern is, een draak bekend om zijn zucht naar oorlog, bekend om zijn jaloerse gedrag.

Dus stond ik hier, op weg naar een nieuw leven.

‘Bent u er klaar voor, juffrouw? Al uw koffers zijn op de koets geladen, en als we nog voor het donker bij de eerste herberg willen zijn moeten we nu echt vertrekken,’ zei de koetsier, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd afveegde.

Ik knikte hem toe en liep stap voor stap naar de koets. Op naar mijn nieuwe leven.

De herberg was comfortabel en gezellig. Over het plafond liepen brede houten balken en er was een heerlijk haarvuur in de hoek. Het was wat grauw en verouderd, maar schoon, en het rook verrukkelijk. De waardin was alles wat je verwachtte bij een herberg. Met haar rode haar, rode wangen en mollige figuur leidde ze de herberg met een ijzeren hand. De barmeid kreeg een boze blik toegeworpen toen ze te lang met een lange donkere wolf kletste, en om de haverklap kwam de waardin de klapdeuren van de keuken door met nieuwe borden voedsel.

Het was warm in de herberg en we kregen een plekje heerlijk dicht bij het vuur. Anne keek een beetje angstig om zich heen. Er zaten groepen mannen in de herberg die veel lawaai maakten. Sommigen waren aan het kaarten, en de verliezers namen hun verlies met veel protest. Ook hier waren restanten te zien van de oorlog. Sommige mannen waren mager en er waren soldaten die een ledemaat misten. De oorlog was nu voorbij, de Anglianen hadden gewonnen. Mijn verloofde was een van de velen die hiervan profiteerden. Tijdens de oorlog wist Anglia honderden Nelawiaanse koopvaardijschepen in beslag te nemen, waaronder die van mijn vader. Hierdoor liepen de schulden bij ons hoog op. De heer Histon was een van de mannen die met mijn vader handelde en bij wie mijn vader schulden had. Gelukkig voor hem was de heer Histon nog niet getrouwd en zoekend naar een vrouw. Ik vroeg me af wat voor man hij was als hij op deze manier een vrouw accepteerde. Hij en mijn vader hadden via brievenpost een overeenkomst getroffen over onze bruiloft.

Was hij niet benieuwd naar mij, naar mijn karakter? Ik wist dat hij een miniatuur van mij had gezien, maar uiterlijk zei toch niet alles? Ik was wel benieuwd naar hem. Ik wist niet veel over hem, op dat ene gesprek na had mijn vader niets over hem verteld. Misschien wist hij het ook niet. Meneer Histon was een welvarende eigenaar van meerdere koopvaardijschepen, dat wist ik, en dat hij ouder was dan ik.

Ik moest even zijn weggedommeld want even later tikte Anne mij aan. ‘Mejuffrouw Catherina, onze kamer is klaar, wilt u eerst nog een bad?’

Ik kreunde, een bad dat klonk hemels, ik was helemaal plakkerig en vies van de reis. ‘Dat lijkt me heerlijk, Anne. Zeg maar dat ze het bad laten vollopen, ik loop nog even een rondje en dan kom ik naar boven.’

Anne knikte en vertelde de waardin dat een dienstmeisje het bad kon laten vollopen.

Ik zag verschillende kappa’s emmers met water naar boven zeulen toen de waardin het sein gaf. Het kleine bruingroene wezen had twee emmers met een juk over zijn schouders, leunend op zijn schild, zodat hij behendig op zijn vier poten de trappen op kon klimmen. Vanaf hier kon ik de schubben en zwemvliezen van het wezen zien glimmen van het slijm. Ik wachtte tot Anne terug was, zodat we samen even onze benen konden strekken.

‘Morgen hebben we een lange periode in de koets te gaan voor we Napo bereiken. We kunnen er maar beter van genieten dat we nog even een rondje kunnen lopen.’

Anne knikte. Ze was nog niet lang bij mijn vader in dienst, en toen hij voorstelde dat ze met mij meeging, greep ze de kans met beide handen aan.

‘Waarom wilde je mee? Heb je geen familie die je gaat missen?’ vroeg ik Anne. We liepen over een rustig met bomen omringt pad. De laatste zonnestralen schenen op mijn gezicht. Hoewel het koud was, was het hier niet zo somber als in de haven.

‘Nee, ik heb alleen een oudere broer en hij is gelukkig getrouwd. Ik ben hem eerder tot last dan een zegen.’ Ze keek om zich heen en snoof de frisse lucht op. ‘Ik ben nooit ver weg van huis geweest, en ik weet dat ik met mijn achtergrond maar twee keuzes heb: trouwen of een oude vrijster worden en blijven werken. Ik heb geen leuke mannen ontmoet tot nu toe, dus dan blijf ik wel werken. Als dat kan terwijl ik een nieuw avontuur begin in een nieuw land, waarom dan niet?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Deze kans krijgt niet iedereen, en ik wil er het beste van maken.’

Ik bekeek Anne vanuit een nieuw perspectief. Het meisje had tijdens het gesprek haar schouders gerecht en er was een sprankeling in haar ogen gekomen. Als Anne alles zo positief kon bekijken, moest ik het zelf ook proberen. ‘Je hebt gelijk. Dit is een nieuw land, en ik ga trouwen met een rijke, welvarende man. We hoeven elkaar nu nog niet te kennen, maar we kunnen leren elkaar te waarderen, en wie weet wat daar nog meer uit kan groeien. Ik heb nooit een wyvern ontmoet. Misschien zijn de verhalen helemaal niet waar over ze, en is hij een hartstikke lieve man.’

Iets gerustgesteld keerden we om en liepen we terug naar de herberg, waar ik me op onze kamer in een heerlijk warm bad liet stoppen. Die nacht sliep ik, ondanks alle afwijkende geluiden en het vreemde bed, heerlijk.

Mijn hele lijf protesteerde. Het heerlijke bad en de rust van de herberg was slechts een verre herinnering na al het gehobbel in de koets. Halverwege de reis hadden we de paarden ververst en daarmee was de laatste etappe van de reis aangebroken. Het begon al te schemeren toen we voor een hoge poort stopte. Ik hoorde de koetsier mompelen en een brommende stem antwoord geven. Een moment later reden we weer. Nieuwsgierig geworden keek ik uit het raam van de koets. Tegenover mij deed Anne hetzelfde. We keken elkaar aan met een glimlach. We waren er.

De koets stopte voor een enorm landhuis. Voor de ingang stond een rij bedienden op ons te wachten. Ze bestonden uit een mengelmoes van wezens. De butler was mens, maar ik zag ook sylphs als dienstmeisjes. Deze kleine elfjes waren herkenbaar aan hun kleding gemaakt van bladeren en bloemen. Op hun rug zaten doorzichtige vleugels met langs de randen schitteringen als dauwdruppels. Er waren lagere elfen en dwergen, en een oude popelmann die gebogen onderaan de trap stond met zijn lange baard tot halverwege zijn buik. Ze grauwe huid zag er ziekelijk uit. Ik wist dat hij ondanks dit misleidende uiterlijk een van de sterkste wezen was die er bestonden. Een popelmann kon met gemak een boom uit de grond trekken. Deze popelmann moest haast al sinds het begin bij haar zijn aangezien er maar weinig in Anglia woonden. Ze bevonden zich meer in de omstreken van Hallshom, soms in Nelawiaanse bossen en de gebieden daar omheen, maar ze verlieten niet graag het huis waar ze geboren waren.

Met behulp van de koetsier stapte ik uit en keek om me heen. Het huis was enorm. Rijen met ramen strekte zich aan beide zijden van het huis uit. Het straalde een oude grandeur uit, maar je kon zien dat alles piekfijn onderhouden werd. Ik glimlachte. Dit werd de komende weken mijn huis. Het zag er naar uit dat we wat luxe betreft niets tekort zouden komen.

Bij de deur stond mijn tante op ons te wachten. Ik liep naar haar toe. ‘Tante, wat fijn u te zien.’

‘Catharina kind, wat zie je er moe uit. Ik hoop dat je er normaal wat minder wit uit ziet, want dit is geen gezicht. Wat moet je verloofde wel niet denken als hij je zo ziet.’

Tante Elizabeth draaide zich resoluut om en liep het huis in. Ik volgde haar, nog verbaasd over de manier waarop tante me had ontvangen.

‘Kate! Kate, waar ben je?’ Hoewel tante Elizabeth haar stem amper verhief, leek hij door de hal heen te galmen.

Er kwam een jong dienstmeisje aangehold en stopte met een kleine buiging voor mijn tante.

‘Zorg dat Edwards de koffers naar Catharina’s kamer brengt, en laat een bad vollopen. Ik wil om acht uur dineren vanavond dus zorg dat Catharina voor die tijd klaar is en gelegenheid heeft gehad om te rusten.’

Na deze woorden draaide ze zich om naar mij. ‘Ik houd niet van mensen die te laat zijn,’ zei ze met afgemeten stem tegen mij waarna ze zich omdraaide en wegliep.

Het dienstmeisje maakte een kleine buiging naar mijn richting. ‘Komt u maar mee, mejuffrouw, ik zal zorgen dat Edwards de koffers naar boven brengt terwijl u kunt genieten van een warm bad.’

Terwijl we naar mijn kamer liepen, keek ik om me heen. Hoewel het huis bewoond werd voelde het kil aan, maar ik wist niet of dat kwam door het huis of door de vrouw die er woonde.

Kate bleek een klein wonder te kunnen verrichten. Binnen mum van tijd had ze een warm bad geregeld, een van mijn nette jurken kreukelvrij gekregen en ervoor gezorgd dat ik tijd had om te rusten voor het acht uur was. Anne was net bezig met de laatste krullen vast te spelden toen Edwards op de deur klopte met de mededeling dat het eten opgediend zou worden. Ik keek nog een keer naar mijn spiegelbeeld en kneep in mijn wangen in de hoop dat ik er wat minder moe uit zou zien voor mijn tante.

Terwijl ik de trap af liep kwamen de geuren van het eten me al tegemoet. Eenmaal in de eetkamer nam ik tegenover mijn tante plaats aan de grote eettafel. De eetkamer was groot en vol grandeur. De rode kleden aan de muur en op de grond zorgden ervoor dat de warmte goed bleef hangen. De grote ramen zorgden voor voldoende licht. Overal waren mooie spullen, van antieke kasten tot zilveren kandelaars.

‘Ah, daar ben je dan, mooi, dan kunnen we beginnen,’ zei tante en ze wenkte de bediende die met het eten aan kwam.

Terwijl ik wat eten op mijn bord schepte, sloeg tante Elizabeth mij gade. Ik zag haar ogen over mijn gezicht en lichaam gaan. Het voelde alsof haar blik op me brandde.

‘Nou, nou, eet je altijd zo veel? Geen wonder dat je zo mollig bent. Ik zou opletten als ik jou was, voor je het weet pas je de jurken niet meer. Je hoeft niet van mij te verwachten dat ik je een nieuwe garderobe geef. Iedereen weet dat je vader het zich niet kan veroorloven.’

Gekwetst keek ik haar aan. Uiteraard waren er aspecten die ik minder mooi vond aan mijzelf, maar ik had mezelf nooit als mollig gezien. Ik had een gemiddelde boezem, en misschien iets bredere heupen dan gewenst was, maar met wijde rokken van tegenwoordig zag je dat niet.

Het stak me dat mijn tante nog niets aardigs had gezegd sinds mijn aankomst. Misschien draaide ze bij als ik aardig bleef. Ik zou zorgen dat ik haar niet tot last was. Met deze gedachte glimlachte ik naar haar.

‘Het eten is echt verrukkelijk, u heeft een geweldig kok. En uw huis is werkelijk prachtig, zo netjes en goed onderhouden.’

‘Dat is wat geld doet, meisje. En je moet het respect van je bedienden afdwingen. Denk daar goed aan als je jouw verloofde ontmoet. Je hebt geluk met hem, hij heeft alles goed voor elkaar. Met hem getrouwd zijn betekent een leven zonder zorgen.’

‘Ik besef dat het een grote eer is om vrouw te worden van een man zo welvarend als meneer Histon.’

‘Het is jammer dat hij geen titel heeft, maar dit is waarschijnlijk het beste dat je kunt krijgen. Het heeft geen zin om daar verder over te treuren.’ Met deze woorden richtte ze zich weer geheel op haar eten en werd er de rest van het diner geen woord meer gezegd.

Ik wist niet zeker of het mogelijk was, maar het leek alsof de kamer een paar graden kouder aanvoelde na het gesprek. De vragen die ik had voor haar over mijn verloofde zaten vast in mijn keel. Ik durfde ze niet te stellen. Goed, ze was niet meteen milder gestemd, maar met een positieve aanpak kwam het vast goed. Ze zou zien dat mijn vader en moeder een nette jonge dame hadden opgevoed. Ik bekeek haar stiekem van onder mijn wimpers. Mijn moeder was een paar jaar eerder overleden. De herinneringen aan haar koesterde ik. Ik herinnerde me haar warme lach, de donkerblonde krullen die ik van haar geërfd had, en de kuiltjes die ze in haar wangen kreeg als ze naar mij of mijn vader lachte. Er was weinig tot niets van mijn vader in mijn gezicht te vinden. Mijn vader zei vroeger dat het een geluk was dat ik zo mooi was als mijn moeder en dat hij het niet anders gewild had. Als ik naar mijn tante keek zag ik dat ze dezelfde bruine ogen hadden. Maar waar mijn vader altijd een twinkeling erin had gehad, leken die van mijn tante een kou uit te stralen waar geen vreugde in zat. Ik had geen idee of hun lach hetzelfde was, want sinds ik was gearriveerd had ik mijn tante zelfs niet zien glimlachen. Ze was misschien ooit mooi geweest, maar door haar koude, afstandelijke manier kon ik alleen de zure blik zien die ze me gaf.

Na het eten excuseerde ik mij en ging terug naar mijn kamer. De rit had me uitgeput, toch kon ik de slaap niet vatten. De woorden van mijn tante spookten door mijn hoofd. Ik had mezelf nooit als lelijk beschouwd. Iedereen zei dat ik op mijn moeder leek, en als gedeeltelijke nimf had ik een bepaalde aantrekkingskracht. Ik had een paar vrijers gehad thuis voor ik werd uitgehuwelijkt, hoewel dat alleen bij het ontvangen van bloemen en theedrinken onder bewaking van een chaperonne was gebleven. Zuchtend draaide ik me om in bed. Ik streek met mijn handen langs mijn heupen en billen. Die waren zacht. Zouden ze me echt zo mollig laten lijken? Ik stond op en ging voor de spiegel staan. Ik nam verschillende poses aan en keek eens goed naar mezelf.

Misschien had ik inderdaad iets te veel rondingen hier en daar, dacht ik terwijl ik met mijn vinger op verschillende punten in mijn lichaam prikte. Vanaf nu liet ik het lekkers staan, en iets minder eten. Ik keek naar mijn gezicht. Grote ronde ogen keken me aan. Ze leken een bepaalde onschuld uit te stralen, en mijn lippen waren vol. Mijn gezicht was wat scherp, maar op een mooie manier. De scherpe trekken en grote ogen waren typerend voor nimfen. Hierin leek ik inderdaad veel op mijn moeder. Ik vroeg me af of de mensen hier strenger voor zichzelf waren met eten en hun uiterlijk. ‘Als ik hier kom wonen, kan ik maar beter leren leven zoals zij,’ zei ik tegen mijn spiegelbeeld.

Opeens uitgeput ging ik in bed liggen en nu viel ik meteen in slaap.

De volgende ochtend vroeg ik Anne iets meer met mijn kapsel te doen dan simpelweg opsteken. Ook pakte ik weer één van de betere jurken die ik bij me had. Vertwijfeld keek ik naar de rest van mijn jurken. Thuis had het aanbod prima geleken, nu twijfelde ik of ik wel genoeg goede jurken had. Thuis droeg ik vaak oude jurken als ik de stad ontvluchtte om een heerlijke wandeling te maken door de bossen of over de heide. Ik wist niet zeker hoe tante dacht over wandelingen maken, maar ik wist bijna zeker dat het niet in oude jurken kon gebeuren, voor het geval iemand me zag.

Bij het ontbijt zag ik mijn tante niet en eigenlijk was ik opgelucht. Nu hoefde ik me even niet over mijn verschijning druk te maken.

Ik bedacht net hoe ik mijn dag het beste kon verdelen toen Edwards naar me toe kwam lopen. ‘Mevrouw wenst u te zien in de kleine salon.’

Goed, iets minder lang rust dan ik dacht. Ik rechtte mijn rug en deed mijn schouders naar achter. Ik was een dame, en dat zou ze zien ook.

Eenmaal in de salon gebaarde tante Elizabeth naast haar te gaan zitten. ‘Aangezien je hier bent tot je gehuwd bent, vind ik dat je jezelf verdienstelijk kan maken voor mij. Ik neem je immers op in mijn huis, het lijkt mij redelijk als je daar iets voor terugdoet.’

‘Dat lijkt me zeer redelijk. Wat zou u prettig vinden? Ik ben opgeleid om een huishouden te kunnen bestieren, dus ik kan wat taken van u overnemen, of als u het prettig vindt kan ik u voorlezen?’

Tante snoof. ‘Ik kan het huishouden prima zelf aan, dank je, en ik heb nooit begrepen waarom iemand zou willen lezen als er zo veel te doen is. Nee, ik heb iets anders voor je in gedachten.’ Ze keek me streng aan. ‘De vrouwen van tegenwoordig zijn allemaal zwak, ze weten niet hoe het is om hard te werken, ze denken dat ze alles weten. Het zal goed voor je zijn om eens iets te doen met je leven.’

Ik keek haar aan. Ik had echt geen idee welke kant het gesprek op ging.

‘Je zal zo door Kate naar de keuken gebracht worden om de kokkin met wat simpele klusjes te helpen. Hierna zal de huishoudster je meenemen om haar met wat dingen te helpen. Hierna zal je wel rust nodig hebben. Zoals ik al zei, vrouwen van tegenwoordig kunnen zo weinig hebben. Kate zal je dan vertellen wanneer het tijd is om te dineren. Dan kan je een betere jurk aantrekken dan je nu aan hebt. Deze zal prima voldoen voor de klusjes die je vandaag moet doen.’

Ik zei niets op het commentaar dat ze gaf over mijn jurk. ‘Ik zal hard werken, tante, daar kunt u van op aan,’ zei ik in plaats daarvan tegen haar.

Tante Elizabeth gaf een van haar afgemeten knikjes en riep, op haar inmiddels kenmerkende toon, Kate. Deze kwam meteen aangelopen alsof ze achter de deur stond. Wat me eigenlijk niet zou verbazen, je wilt tante immers niet laten wachten.

Ik liep achter Kate aan naar de keuken. Daar waren meerdere wezens druk aan het werk. De kokkin zwaaide met een houten lepel en vertelde iedereen wat te doen.

Zodra ik binnenkwam draaide ze zich om. ‘Ah, juist ja, ik ben hier de kokkin, je mag mij Beth noemen.’

Dit leek een hele zachtaardige naam voor een grote zwaarlijvige vrouw als de kokkin. ‘Mevrouw zei al dat je zou komen en dat je wat klussen voor me moest doen. Ik houd niet van klagen, en je zal het tempo erin moeten houden anders krijg ik alles niet tijdig geregeld vandaag. Ga eerst maar naar buiten. In de schuur staan twee emmers, ik wil dat je die ophaalt en vult met water. Zodra je dat gedaan hebt, liggen daar aardappels die je moet schillen. Laat geen schillen liggen, die zijn voor de varkens en tanuki. Als je alles hebt geschild haal je bij de andere meiden ook de restjes op en breng je die in de emmers naar de stallen. Dat is prima voer voor de beesten.’

De emmers waren zo gevonden en ik vulde ze met water. Het was een hele uitdaging om ze naar binnen te brengen maar het lukte me. Daar begon ik met het schillen van de aardappels. Dat had ik nog nooit gedaan maar ik schilde regelmatig een appel, dus hoe moeilijk kon het zijn?

Tegen de tijd dat ik alle klusjes van de kokkin had gedaan was ik moe, mijn rug deed pijn en ik had sneetjes in mijn vingers van de aardappels schillen. Ik wist dat mijn gezicht vies was, ondanks dat ik geen spiegel had.

Wist mijn tante dat ze me dit werk lieten doen of was er sprake van een miscommunicatie? Ik was een dame, die hoorde dit toch niet te doen? Wat zou mijn verloofde zeggen als hij mijn handen zo zag? Met een zucht stond ik op van het wankele krukje en pakte de schillen bij elkaar om de beesten buiten te voeren. Nu was het tijd om de huishoudster op te zoeken. Ook deze had een lange lijst met klusjes voor me, hoewel een stuk minder vies en er kwamen gelukkig geen scherpe messen aan te pas. De huishoudster was een Naga, en ze was zeker net zo kil als een slang. Op het eerste gezicht zou ze bijna voor mens door kunnen gaan, tot je dichterbij kwam. Haar neus was platter dan die van de mens, met scherpe neusgaten. Haar ogen waren geel met typerende verticale pupillen. Als je goed keek zag je hier en daar wat schubben over haar hand en bij haar keel, in de kleur van mensen huid. Ik wist dat haar benen een en al schubben zouden zijn.

Ik kreeg geen medeleven van haar over het feit dat ik vanmorgen al klusjes had gedaan voor de kokkin, en ze commandeerde me precies hetzelfde als de lagere wezens die onder haar werkte voor dit huishouden. Ik moest lakens opvouwen, stoffen en was verzamelen vanuit verschillende kamers en die naar de grote waskamer brengen. Daar stond een pixie dienstmeisje met haar kleine rode handen in een tobbe met warm water de was te schrobben. Haar normaal glanzende rode haar hing piekerig rondom het fijne gezichtje. Ik benijdde haar niet en bedacht me voortaan iets voorzichtiger te zijn met mijn jurken, zodat er hopelijk geen vlekken in kwamen waar het meisje extra op moest schrobben.

Aan het eind van de dag was ik doodop. Ik sleepte mijn ene voet voor de andere richting mijn bed en ging daar liggen om meteen weg te zakken in een diepe slaap.

Ik werd gewekt door een zacht klopje op de deur gevolgd door Anne die binnenkwam. ‘Zal ik u wassen en klaar maken voor het diner?’

Ik kreunde vol zelfmedelijden omdat ik overeind moest komen. ‘Ja graag, maar doe voorzichtig, ik geloof niet dat er geen spier is die ik niet voel na vandaag. Tante loog niet toen ze zei dat ze me zou laten werken. Ik heb klusjes gedaan waarvan ik niet eens wist dat die gedaan werden binnen een huishouden. Ik besef nu wel hoe goed ik het heb. Zou dat tantes opzet zijn? Als ik duidelijk maak dat ik het begrijp, zullen de klussen misschien minder zwaar worden. Kijk naar mijn handen, ze zijn helemaal kapot!’ eindigde ik verontwaardigd.

Anne had het allemaal stil aangehoord. Ik keek naar de vage glimlach op haar gezicht. ‘Ach Anne, sorry, ik zit hier te zeuren terwijl jij dit dagelijks doet en ziet. Je zal me wel een aanstellerig wicht vinden,’ zei ik toen ze stil bleef.

Nu keek ze me aan en gaf ze me een klein lachje. ‘Zeker niet, juffrouw Catharina. Ik weet nog mijn eerste werkdag jaren geleden. Ik was helemaal op aan het einde van de dag, en toen ik de volgende dag wakker werd dacht ik dat ik niet meer kon lopen. De huishoudster trok me nog net niet aan mijn oren mee om gewoon weer mijn klusjes te doen,’ zei ze met een vage glimlach om haar lippen.

Ik kreunde. Ik voelde me nu al beroerd. Het idee dat dit morgen nog erger was, was angstaanjagend.

Anne hielp me in mijn jurk en ik verliet de kamer om te gaan eten. Tante hoeft in ieder geval niet bang te zijn dat ik te laat ben, ik heb in tijden niet zo’n honger gehad, dacht ik bij mezelf.

Tante Elizabeth zat al klaar aan tafel. Zodra ik binnenkwam wenkte ze net als de avond ervoor de bediende en schepte een beetje van het avondeten op haar bord.

Toen de bediende bij mij kwam, lag er nog maar een klein beetje op het dienblad. Tante keek mij met een glimlach aan, maar op de een of andere manier bereikte deze haar kille ogen niet.

‘Ik ben zo vrij geweest de kok de opdracht te geven niet te veel te koken,’ zei ze met datzelfde kille lachje.

‘Dank u dat u zoveel rekening met mij houdt.’ Ik zou haar niet laten zien hoe het mij raakte, en hoeveel honger ik nog had. Dit was normaal al amper genoeg om mijn maag te vullen, laat staan na zo’n harde dag werken.

De rest van de maaltijd werd gelukkig in stilte gegeten. Tante repte geen woord over de klusjes van vandaag, en ik wilde geen zeur zijn om meteen over mijn eerste dag te klagen. Dan zou het voelen alsof tante gelijk kreeg en dat vrouwen van tegenwoordig niets meer konden hebben. Zodra ik de laatste hap nam, gaf tante een seintje naar de bediende waarop deze meteen mijn bord weghaalde.

‘Goed dan, je zal wel moe zijn na een dag als vandaag. Je kan je maar beter terugtrekken want morgen zijn er nog meer klusjes waar je hulp bij nodig is.’ Met deze woorden wende ze zich weer tot haar bord om verder te eten. Het had een stuk voller gezeten dan dat van mij.

Ik stond zo waardig als ik kon op, ondanks al mijn protesterende spieren en liep met een rechte rug terug naar mijn kamer. Eenmaal daar stortte ik in. Hete tranen liepen over mijn gezicht terwijl ik me afvroeg hoe ik in deze situatie beland was. Ik ging slapen met de gedachte dat mijn verloofde me misschien hieruit zou halen, en we samen een gelukkig leven zouden leiden, zonder ooit nog mijn tante te hoeven te zien.

De dagen liepen langzaam in elkaar over. De indeling was vrijwel hetzelfde, overdag moest ik klusjes doen als een dienstmeid, om ’s avonds netjes aan tafel te komen zitten en te dineren als een dame. Ik kreeg nog steeds weinig te eten en mijn jurken begonnen losser te zitten. Na drie weken hard gewerkt te hebben, werd het echter wel makkelijker. Ik begon goed te worden in mijn klusjes, aardappels schillen ging nu snel en zonder snijwonden. Spullen tillen ging makkelijker omdat ik langzaamaan spieren begon te kweken. Ook het personeel zag de vooruitgang en behandelde me beter. De kokkin was nog altijd streng, maar aan het eind van de dag zei ze nu dingen als ‘rust lekker uit’ of ‘tot morgen’. Ook de andere dienstmeisjes werden vriendelijker en begonnen in mijn bijzijn grapjes te maken en te roddelen.

Ook vandaag waren er genoeg roddels. Toen ik de keuken in kwam was iedereen nog drukker dan anders. De huishoudster deelde in de hal op gebiedende toon bevelen uit aan de rondrennende en, in sommige gevallen, letterlijk vliegende dienstmeisjes.

Toen ik de keuken in kwam stond ik naast Jenny, een van de imp keukenhulpjes. Haar kleine hoorns op haar hoofd staken door haar haren heen die ze in een gemakkelijke knot onderin haar korte nek had gebonden. Haar donkere huid glansde en haar donkere ogen onder de zware wenkbrauwen waren constant gericht op het werk waar ze mee bezig was.

‘Wat is eraan de hand?’ vroeg ik op zachte toon aan haar.

‘Vanavond krijgen we een gast, een heer heb ik gehoord.’ Haar hoge stemmetje dat totaal niet met haar uiterlijk overeenkwam sloeg over door het enthousiasme.

Mijn hart bonkte. Zou mijn verloofde me dan eindelijk komen bezoeken?

‘Het schijnt een ver familie lid van wijlen meneer Howard te zijn,’ vervolgde Jenny haar verhaal, en mijn hoop werd meteen de grond in geslagen. ‘Ik heb gehoord dat het een baron is! Stel je voor, een echte heer in ons huis!’ Jenny piepte het nu bijna uit van enthousiasme. ‘Ook heb ik me laten vertellen dat hij niet bepaald onaantrekkelijk is, dus vanavond bij het avondeten heeft u in ieder geval iets leuks om naar te kijken,’ voegde ze er met een grote lach aan toe.

Ook onder het personeel was mijn tante niet erg geliefd. Dit was waarschijnlijk een van de redenen waarom ze in het begin zo terughoudend tegen mij deden.

‘Hmm, een knappe heer zeg je,’ zei ik met een grijns. ‘Nou, als hij mij ziet zal hij vast steil achterovervallen op dit moment. Met deze prachtige kleren.’ Ik draaide een rondje in mijn inmiddels behoorlijk versleten jurk. ‘En vergeet niet mijn zijdezachte huidje.’ Terwijl ik mijn gehavende en inmiddels met eelt bezaaide handen liet wapperen voor Jenny’s neus. ‘Maar goed,’ ik haalde mijn schouders op, ‘mocht het gesprek erg saai worden kan ik tenminste nog over mijn dag beginnen. Ik ben wel benieuwd naar de opinie van een heer over mijn dagelijkse taken.’

‘Oh stop, zelfs in deze lompen zie je er prachtig uit, dus als je vanavond weer een mooie jurk aantrekt en Anne je haar laat doen, zal hij zijn ogen niet van je af kunnen houden. Wie weet is hij zo afgeleid dat hij niet eens door heeft wat je zegt.’

‘Nou, dat zal mijn verloofde leuk vinden,’ mompelde ik.

‘Ach, wat niet weet, wat niet deert. Er is niets mis met een beetje plezier maken voor je vast zit aan een man.’

‘Oh, en daar weet jij alles van?’ vroeg ik haar plagerig.

‘Jazeker,’ antwoordde ze met een grote grijns. ‘Ik maak op dit moment heel veel plezier, voor ik mezelf voor altijd geef aan dezelfde man.’

Glimlachend schudde ik mijn hoofd. Geen haar op mijn hoofd dat ik zoiets zou doen, maar ik wist dat de regels van mensen strenger waren dan die van de bovennatuurlijke wezens. En omdat ik opgevoed was met dezelfde normen en waarden van de mensen, was zoiets voor mij ondenkbaar.

2

Moeder lachte me uit toen ik haar confronteerde. Ze vertelde me dat ze me vanaf het prille begin in mijn leven heeft geleerd dat niemand te vertrouwen is. Een les die ik volgens haar hardnekkig genegeerd heb, en dat dit een harde les was die ik nodig had. Elyn stond al die tijd naast haar en zei niets.

Toen ik haar aankeek keek ze niet eens terug.

Moeder stuurt me weg. Ik denk dat ze het niet aankan om te zien dat haar zoon zo’n zwakkeling is dat hij alles zou doen voor liefde. Voor haar betekent liefde niets anders dan zwakte.

Die avond liep ik de trap af. Het hele huis rook fris en naar boenwas. Toen ik in de buurt van de salon kwam hoorde ik een donkere stem. De deur ging open en naast mijn tante stond een lange, donkere man. Jenny had gelijk gehad. Hij was adembenemend knap. Zijn donkere haar was modieus gekapt en er viel een speelse lok over zijn voorhoofd. Zijn sterke kaaklijn accentueerde zijn volle lippen. Zijn ogen waren diepe donkere poelen waarin je kon verdrinken. Doordat ze zo groot waren zou je denken dat hij onschuldig aan deed, maar niets was minder waar. Zodra je deze man zag wist je dat je op je tellen moest passen. Zijn ogen straalde een intelligentie uit waar je voor moest oppassen.

Ondanks deze vlugge observatie kon ik niet opmaken wat voor wezen hij was. Zeker geen mens, ik voelde zijn kracht onder de menselijke vorm die hij op dit moment had. Maar zijn kracht was iets wat ik nog nooit gevoeld had. Het leek alsof ik erdoor aangetrokken werd, alsof ik het wilde uittesten en proeven. Binnen in mij voelde ik iets borrelen dat contact met zijn kracht wilde maken.

Ik maakte een reverentie. Zodra hij een buiging terug maakte, liep ik verward richting de sofa. Iets aan de manier waarop hij me aankeek maakte dat ik erbij moest gaan zitten. Mijn benen leken opeens te zwaar om me te dragen. Misschien had het niets met hem te maken maar met de hoeveelheid eten die ik de laatste tijd had gekregen en het harde werken, zei ik tegen mezelf. Ik moest me niet zo aanstellen.

‘Dit is mijn nichtje, juffrouw Catharina Emma Josephine Rowans. Ze komt uit het Nelawia. Haar vader is na de oorlog alles kwijtgeraakt, dus nu heeft hij haar hier heen gestuurd om te trouwen met een van de kooplieden waar hij bij in de schuld stond. Een mooie oplossing voor hem. Nu maar hopen dat het kind die arme heer Histon een beetje aanstaat en geen teleurstelling is.’

Er flitste een kort gevoel van ongenoegen door me heen. Ik deed zo hard mijn best, maar wat ik ook deed, het was nooit genoeg voor deze vrouw.

‘Catharina, dit is de achterneef van wijlen mijn man, de baron van Grenville.’

‘Het is een genoegen u te ontmoeten,’ zei dezelfde donkere stem die ik ook in de hal had gehoord. ‘Mijn naam is William Wyndham Grenville,’ vervolgde hij, terwijl hij naar voren boog om mijn hand te kussen.

Ik was blij dat ik mijn satijnen handschoenen had aangedaan om de eelt en wondjes te verbergen. ‘Het genoegen is geheel aan mij,’ antwoordde ik terwijl ik in zijn donkere ogen keek.

‘Mooi, als iedereen zover is kunnen we dineren,’ verbrak mijn tante de korte stilte die hierna volgde.

Samen liepen we naar de eetkamer. De baron van Grenville escorteerde mijn tante naar haar stoel. Zodra we allemaal zaten werd de eerste ronde geserveerd. Op de soep had ik me verheugd. Ik had vanmorgen alle groenten ervoor gesneden en hierdoor de hele dag al gedacht aan de heerlijke soep.

‘Mijn nicht is wat aan de zware kant, vandaar dat ik haar niet te veel laat eten. Laat dat u alstublieft niet tegenhouden om zo veel te eten als u wilt. Een jonge man als u heeft zijn eten hard nodig,’

Ik keek haar ongelovig aan vanaf mijn kant van de tafel. Hoe durfde ze dit ter sprake te brengen waar een heer bij zat. Ik haalde diep adem en probeerde mijn kalmte te bewaren. Het was niet erg damesachtig als ik mijn kalmte verloor in het bijzijn van een gast.

Nog voor ik mijn soep op had, wenkte tante de butler om deze bij mij weghalen.

‘Hoe bevalt Anglia u tot nu toe, juffrouw Rowans?’ vroeg de baron van Grenville.

‘Het is anders dan ik gewend ben thuis, maar het klimaat is ongeveer hetzelfde. Gelukkig heb ik mijn dienstmeisje van thuis mee, zodat ik af en toe ook in mijn eigen taal kan communiceren, dat is wel fijn aan het eind van een lange dag.’

‘Dat klinkt inderdaad prettig. Ik kan me voorstellen dat de hele dag in een vreemde taal communiceren erg vermoeiend kan zijn. Ik moet wel zeggen dat uw accent werkelijk amper te horen is, mijn complimenten hiervoor.’

‘Dank u, ik heb vanaf mijn zesde jaar een gouvernante gehad uit Anglia. Mijn vader vond het belangrijk dat ik de taal kende zodat ik tijdens eventuele zakelijke diners met de vrouwen kon praten als mijn vader met de mannen zaken besprak.’

Vanaf de andere kant van de tafel klonk een minachtend geluid. ‘Nou, dan heeft die broer van mij in ieder geval één ding goed gedaan, op deze manier kon hij zijn schulden via jou afbetalen,’ zei tante op een afgemeten toon. ‘Stel je voor dat je de taal niet had beheerst, dan had je aanstaande dadelijk helemaal niets aan je gehad. Dan had hij een te dikke, verwende meid gekregen, die niets in zijn huishouden had kunnen regelen. Nu kun je in ieder geval dat laatste nog proberen.’

Ze keek me aan met haar koude ogen. Ze daagde me uit om boos te worden, om mezelf voor gek te zetten in het bijzijn van de baron van Grenville, waarschijnlijk om me dat later voor de voeten te kunnen gooien.

Ik balde mijn vuisten onder tafel. Ik wilde zo graag schreeuwen tegen haar.

Opeens klonk er een klein kuchje. ‘Juist ja,’ zei de baron. ‘Ik heb uiteraard geen vrouw om mijn stelling mee te kunnen bewijzen, maar mijn huishouden reilt en zeilt prima zonder dat ik getrouwd ben, dus ik denk dat dat wel goed gekomen was, zelfs als ze de taal niet goed had beheerst. En wat betreft uw andere beweringen,’ hij keek tante Howard nu fel aan, en ik zag een flits in zijn ogen, een waarschuwing van zijn kracht. ‘Vanuit mijn oogpunt is uw nicht een prachtige vrouw, waar zeker niets aan veranderd hoeft te worden. Tot nu toe heeft ze zich keurig gedragen ondanks al uw beledigingen, dus u zou zich ook trots kunnen voelen dat uw nichtje tot zo’n mooie, welopgevoede dame is opgegroeid.’

Ik keek hem met grote ogen aan. Sinds mijn aankomst in Anglia had niemand het voor me opgenomen. Het personeel was aardig voor me, maar alleen achter gesloten deuren, want ze waren te bang voor de toorn van mijn tante als die erachter kwam dat ze me aardig vonden. En mijn verloofde … nou, die had ik nog steeds niet ontmoet, dus erg veel interesse had hij niet in me.

Mijn tante was inmiddels van bleek naar rood aangelopen, en er klopte een ader in haar nek. ‘Ik ontvang u in mijn huis, laat u mee dineren, ik ben beleefd ondanks het feit dat u maar één dag van tevoren aankondigt langs te komen, en nu durft u mij te beledigen in mijn eigen huis? U durft mij te vertellen hoe ik met mijn eigen nichtje om moet gaan?’ De woorden kwamen er kil en rustig uit, maar de manier waarop ze gezegd werden was duidelijk. Ze straalde kille woede uit naar de baron. Tante wenkte de butler. ‘Ik geloof dat de baron van Grenville ons helaas moet verlaten,’ zei ze met dezelfde kille stem. ‘Laat hem alstublieft eruit, en zorg ervoor dat hij goed wegkomt.’

De butler knikte tante toe en keek naar de baron.

Deze stond op. ‘Dames, het was een genoegen,’ zei hij op afgemeten toon. Hij keek nog eenmaal naar mij. Ik zag iets opflitsen in zijn ogen. Wat was het, medelijden? Toen volgde hij de butler en was hij weg.

Ik keek mijn tante aan. Ze zat nog steeds stijf in haar stoel, terwijl er golven van woede van haar af leken te komen. Haar blik was ijskoud terwijl ze me opnam, alsof ze aan het beslissen was wat ze met me zou doen.

‘Als u het goed vindt, zou ik me graag willen excuseren,’ zei ik op zachte toon. Ik hoopte dat ik haar woede kon ontwijken door naar mijn kamer te gaan.

‘Je wilt je excuseren? Naar je kamer toe, die ik je zo vriendelijk heb gegeven? En wat geef je me ervoor terug? Je zorgt ervoor dat de baron mij beledigd door te doen alsof je een onschuldig wicht bent. Je laat hem praten alsof hij gelijk heeft. Het kwam niet in je op om zijn beschuldigingen te ontkennen, om te vertellen hoe vriendelijk ik ben dat ik je te eten geef, dat ik voor onderdak zorg? Alles wat je maar nodig hebt, terwijl die broer van mij alles heeft vergooid wat hij had?’ siste ze. Ze was inmiddels opgestaan en tegenover me gaan staan terwijl ik nog steeds in de stoel aan tafel zat. ‘Je bent werkelijk het kind van je moeder. Zij was ook een verwend kind; altijd kreeg ze haar zin van mijn broer. Ze had alles wat haar hartje begeerde. Op en een dag kwam ze waarschijnlijk gewoon uit het bos gelopen en koos ze je vader om mee te trouwen. En mannen zijn zo zwak dat ze geen weerstand kunnen bieden tegen een lieftallig snoetje! Van alle mannen die ze had kunnen kiezen koos ze mijn broer. Ik, als oudste dochter werd uitgehuwelijkt en verbannen naar dit land, om met een oude, vieze man te trouwen terwijl zij kon kiezen met wie ze maar wilde trouwen. En die broer van mij trapte er uiteraard in! Hij nam haar mee naar Nelawia, terwijl ik hier achterbleef bij die oude, vieze man met wie ik verplicht moest trouwen!’ Tante was inmiddels nog roder aangelopen.

‘Het spijt me tante als ik iets …’ begon ik. Maar voor ik mijn zin kon afmaken gaf ze me een klap in mijn gezicht. Ik voelde mijn wang branden.

‘Ga naar je kamer, en blijf daar tot iemand je komt halen,’ zei tante.

Snel stond ik op, mijn hand tegen mijn brandende wang gedrukt. De tranen stonden in mijn ogen, maar ik wilde mijn tante niet de voldoening geven dat ze dit zag. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een kille woede in mijn binnenste ontstaan. Ik had nooit veel met mijn eigen krachten gedaan. Ik was maar half nimf, ik had het vermogen om een tuin mooi te laten bloeien, en ik voelde de verschillende wezens aan zoals alle wezens elkaar konden voelen op een manier die mensen niet konden. Ik voelde een ander soort kracht in me. Een die onder de oppervlakte had liggen sluimeren, leek het. Een kracht die zo heet voelde als vuur in mijn aderen. Ik wilde ermee uithalen naar mijn tante, om te zien wat het deed. Net op tijd kon ik mezelf inhouden. Dit was ik niet, dit soort dingen deed ik niet. Zo snel als ik kon liep ik naar mijn kamer, waarna ik de deur achter me dicht deed en me op het bed liet vallen. Ik rolde me op in foetushouding en liet toen mijn tranen de vrije loop. Ik huilde niet alleen om de klap, maar om alles wat ik was kwijtgeraakt. Mijn thuis, alles wat bekend was, mijn vriendinnen en mijn vader. Ik hield van mijn vader, maar dat hij me zomaar had verkocht om zijn schulden af te lossen deed me pijn. Ik vroeg me af of hij niet zoveel van mij had gehouden als ik van hem. Hoe had hij me naar een land kunnen sturen waar ik niemand kende, naar een man die hij niet kende, naar een tante waar mijn moeder duidelijk niet op goede voet mee had gestaan? Ik huilde een hele poos tot de tranen niet meer kwamen en mijn keel rauw was. Toen lag ik stil op mijn bed. Ik vroeg me af of Anne zou komen of dat ze haar bij wijze van straf bij me weg zouden houden. Ik besloot om zelf mijn jurk uit te trekken. Dit bleek nog een hele opgave zonder hulp, maar na enige tijd lukte het. Inmiddels wist ik wel zeker dan Anne niet meer kwam dus ging ik meteen verder met het loshalen van mijn haar. Eén voor één haalde ik alle spelden eruit. Het was een heel karwei en toen ik klaar was had ik kramp in mijn armen. Met mijn haar nog los ging ik in bed liggen. Daar viel ik onrustig in slaap. Nachtmerries over mijn tante die me vertelde dat ik het niet waard was, teisterde me. Donkere ogen volgden me terwijl ik probeerde weg te rennen van alles, maar ik kwam telkens weer terug op hetzelfde punt, een donkere kamer met één heldere vlam in het midden. De vlam voelde krachtig, warm en ook dreigend. Alsof hij me riep, maar ik was bang dat als ik te dichtbij kwam, hij me zou verslinden. Zodra ik me omdraaide om weg te rennen van de vlam stond er opeens een oeroude boom voor me. Fluisterend probeerde de boom me iets te vertellen maar hoe hard ik mijn best deed, ik kon het niet verstaan.

Toen ik ’s ochtends wakker werd voelde ik me nog net zo uitgeput als de avond ervoor.

Ik keek uit het raam en verbaasde me dat niemand me had wakker gemaakt. Het was zo te zien al lang tijd geweest om te ontbijten. Zou Anne nog steeds bij me weggehouden worden? Ik koos een simpele jurk die ik gemakkelijk zelf aan en uit kon trekken. Hierna liep ik naar de deur om te kijken of er nog iets te eten over was. Toen ik de deur open wilde trekken gaf deze niet mee. Ik trok nog eens, maar nu harder. De deur zat op slot. Ze hadden me opgesloten toen ik lag te slapen.

Ik begon nu te bonzen op de deur. ‘Hallo, kan iemand me horen?’ Ik hoorde niets aan de andere kant van de deur. Ik raakte in paniek. ‘Hallo, ik ben opgesloten, kan iemand me horen?’

Toen voelde ik weer die woede opborrelen. Woede die ik zo lang had opgekropt kwam er nu uit. ´Dit kan je niet maken! Je mag me niet opsluiten! Laat me gaan, laat me eruit!’ begon ik te schreeuwen. Ik bonsde met mijn vuisten tegen de deur tot ze begonnen te bloeden, en nog ging ik door met bonzen. Ik begon te trappen, onsamenhangend te schreeuwen tegen de deur, maar niemand deed open. Niemand vertelde me of ik alleen was, of dat iemand me hoorde.

Uiteindelijk hield ik snikkend op, en ging op mijn bed liggen. Daar bleef ik liggen, wachtend tot er iemand kwam.

Het was alweer bijna avond toen ik het slot open hoorde gaan. Eén van de dienstmeisjes kwam binnen, niet een waar ik meestal mee werkte. Ik wist naar naam niet zeker, was het Nadia?

Het meisje zette een dienblad met eten neer en liep toen snel weer weg zonder me aan te kijken.

‘Wacht,’ zei ik terwijl ze richting de deur liep. ‘Wacht, waar is Anne? En waarom ben ik opgesloten? Wanneer mag ik eruit?’

Het meisje keek me schuw aan en liep nog sneller naar de deur waarna ze hem snel dicht deed. Ik hoorde de sleutel in het slot draaien om mijn deur dicht te doen. Ik zuchtte. Alle vechtlust die ik eerder die ochtend voelde was inmiddels weggezakt in een soort verdoofde stand. Ik kon niet geloven dat dit mijn leven geworden was.