Schemersterren

Garvin Pouw presenteert:

Schemersterren

“Schemersterren”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel 6

Auteur: Garvin Pouw

Eerste druk: april 2024

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Eris-Eye

Coverfoto: Adobe stockphoto’s

Auteursfoto: Jeroen Mies

Met dank aan: Digidome Arnhem

ISBN 978-94-6464-197-4

ISBN E-book 978-94-6464-198-1

NUR 334

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Wat vooraf ging

Siranra’s zorgvuldig beraamde veroveringsplannen staan op losse schroeven sinds Vantraxis haar vertelde dat de Godinne in Azeria zal incarneren. De dienares van de Duistere God is grote haast geboden. Ze heeft zich van Vantraxis ontdaan door hem aan een bloedsteen te koppelen en in de diepten te werpen van Val Grifhexus. Sindsdien heeft ze niet stilgezeten. Ze heeft haar Kûr gebruikt om haar vader de Gashdaanse hoofdstad Ingryvath afhandig te maken en momenteel chanteert ze de koning door haar zus, de kroonprinses Seranve, te gijzelen. Toch weet de heks achter de troon goed dat haar ambities in Gashdan snel in de openbaarheid zullen komen.

Hoewel Vantraxis uit het spel lijkt, is het zijn oogst dat de rijken ten westen van de Gordel zich hebben verenigd. Koningin Esmève van Talfar zal zich na de gebeurtenissen in de Kloofburcht vast beramen op zetten tegen een vijandig Gashdan. Politiek gezien staat de vrede tussen oostelijke en westelijke rijken van Azeria op knappen, maar een oorlog zal weinig redding brengen. Onder de dreiging van de Duistere Troon in de Diepe Wereld lijkt het erop dat redding van de beloofde drie Sherendi moet komen, maar waar zijn zij allemaal gebleven?

Vohan is vertrokken naar Imrochran om daar op aanraden van het Orakel zijn ware wapen toe te eigenen. Hij heeft het opgenomen tegen de listige Keagan en hij is een nieuwe zonde begaan door het legendarische zwaard van de Shinren Vere te ontvreemden uit zijn geheime verblijfplaats. Dat zwaard, dat naar zeggen het vlees van de Duistere God heeft geschonden, had nooit terug in de wereld mogen komen, maar Vohan had geen keus. Hij is nu tegen wil en dank de beschermheer van het wapen zonder schaduw, maar hij is ver van zijn vrienden en ver van de mogelijkheid om wie dan ook tot hulp te zijn.

Op Shutai hoeft men ook niet snel te rekenen. De zwakste van de drie Sherendi had zijn zinnen gezet op het verkrijgen van een eigen draagsteen, maar de klauw van Anaya is hem op het laatste moment ontvallen en hij en Aresta konden de draak van Varia alleen ontkomen door zich in te laten sluiten in de kerkers van het paleis.

Het is een raadsel wie er op zal staan om Siranra een hak te zetten. Of ligt de sleutel daartoe bij de drie Schemersterren die onder het gezag van de vader van Vantraxis zijn uitgezonden om zijn verloren zoon te helpen? Nooit eerder vlogen er Varda boven de bergen van het gure Noordland. Er is een spel gestart waarbij niemand weet wie de ware spelers zijn of wie hun zetten beïnvloedt in deze race tegen de klok.

En wat is de rol van Emerin? Voorlopig reist de verdwaasde vrouw verder naar het oosten van de Diepe Wereld. Ze heeft in haar tijd bij de Nimfen van de Krîm een onderhoud gehad met een mysterieuze duisterling, maar ze blijft vastbesloten haar heil te zoeken bij een woudgodin in het moeras voorbij de bergen. Tezamen met de nu verbannen Sneeuwnimf Shyna heeft ze het hooggebergte eindelijk achter zich gelaten. Hoewel ze ver weg lijkt van alles dat elders speelt, zal de toekomst haar leren dat zij meer in het midden staat, dan wie dan ook heeft voorspeld.

Proloog

Het zielenbranden, zo noemden de Varda het laatste ritueel. Je kijkt elkaar aaneengesloten uren aan. Red je dat niet, dan ben je je partner onwaardig. Voor normale Varda is de gedachte erachter dat wanneer je de interesse voor de ander niet zo lang kan opbrengen je aanstaande verbinding niets waard is, maar voor Vantraxis speelde er destijds meer. Hij wilde zijn partner in dat uur vanbinnen zien. Hij wilde in haar hart naar binnen kruipen.

Wat ben je toen geschrokken. Wat bleek dat ene uur ontwrichtend.

Zelfs hier, in de duisternis, herinnerde hij zich het donkerblauwe van haar ogen. Haar blijdschap, haar verlangen… Haar angst. Het was haar angst die hem daar diep liet kijken, steeds dieper, tot er plots geen weg terug was.

Daar is dit alles om te doen, nietwaar? Jouw zonde van die dag. Het uur dat je jezelf nooit echt vergeven hebt.

Vantraxis worstelde met de schaduwen. Hij wist dat de stem die hij vanbinnen hoorde, niet echt was, maar ze was lastig te negeren. Onmogelijk uit te bannen, zolang de bron ervan hier op zijn borst drukte.

Hij had een adempauze nodig. Een moment om zelf te denken.

Met een uiterste krachtsinspanning bracht hij zijn vingers naar zijn borstbeen. Hij omklemde het amulet en trok het op aan de ketting. Hij opende zijn ogen en keek toe hoe paars licht hier langs de rotsen speelde. Het schijnsel toverde ruwe wanden tevoorschijn van plafonds die door het oog niet meer werden gevonden. In de paarse gloed van de demonische edelsteen kreeg een sombere wereld vorm. Een wereld van kaal gesteente en vergeten leegte.

Het is haar schuld. Als zij destijds geen angst had getoond, dan had jij niet gegraven. Je had niet in haar ziel gezocht.

Vantraxis schudde zijn hoofd. Niet haar fout, de mijne. Plots zag hij haar voor zich. Hij dacht terug aan hun eerste nacht. Die avond dat hij haar met zich had meegevraagd en zij had toegestemd. Voor hem was ze aan de grond gebleven en ze had met hem gebaad in de zee. Ze hadden gearmd weggekeken naar de langzaam wegzakkende zon. Later hadden ze gevlogen, dwars door de sterrennacht richting het ochtendgloren…

Een traan gleed in de diepte langs zijn wang. Hij miste haar. Hoelang was het geleden? Vijf jaar? Zes misschien? Ze waren nooit samen uit de hemel gevallen. Hij had hen eruit geplukt, de kans ontnomen op een toekomst. Acht jaren. Acht jaren en hij had haar weggeduwd in een moment. Haar verdoemd tot eenzaam donker…

Somber loerde hij naar de paarse lichtsteen. Het juweel lachte hem toe, terwijl het zijn zwarte tentakels om zijn leven spon.

Je verbruikte het bij haar. Je wist dat je fout was. Dat je je had vergist, maar vroeg je vergiffenis? Zocht je haar ooit op? Nee, je negeerde haar. Je stopte je gevoelens weg. Je vluchtte weg van je eigen hart.

Schaduwslierten in zijn hoofd gaven vorm aan een gedaante. Een illusie van een jonge prinses. Een slinkse schone die hem doortrapt tevreden aankeek.

‘Ik oogstte de gevolgen,’ hoorde hij Siranra zeggen. ‘Ik kon je inpalmen, omdat je in mij hetzelfde donker proefde, maar je wilde mij niet verstoten. Niet zoals je dat tijdens het zielenbranden met haar had gedaan.’ Ze lachte vals. ‘Dacht je dat je het goed kon maken? Dat je je zonde kon uitwissen door iemand anders wel te omarmen? Wat ben je dan bedropen uitgekomen. Ik ben zo veel erger dan zij ooit had kunnen zijn.’

Vantraxis greep de ketting vast. Hij rukte, maar het enige dat dat hem opleverde, was dat het hem uit balans bracht. Terug op de vloer, boven zijn reflectie in een paars glimmende plas.

‘Je gaf me alles, Vantraxis. Alles dat je ooit aan haar had willen geven. Je hart, je vertrouwen… Had je heimwee naar haar? Naar dat gevoel dat jullie eens deelden? Het moet wel, want anders was je er nooit met zulke open ogen ingetuind. Ik heb je alles aan jezelf laten verraden. Je ideaal, je strijddoel, je godsdienst… Je hebt je grootste geheim met mij gedeeld.’

Vantraxis sloeg door het water. Hij wilde de prinses niet zien. Ze was niet hier, dit was de steen! Dit was haar steen die in zijn geest boorde!

Verandert dat iets? Je toonde je vijand al je kaarten. Ze kent nu je plannen, je strategie, je zwakte…

Zijn vuist rukte aan de ketting. Hij wist dat hij de schakels niet kon breken, maar de steen moest van hem weg. Ze moest weg uit zijn hoofd!

Zijn ogen begonnen blauw te gloeien. Zijn lippen trilden droog en een wanhopige stem knarste door de stilte. ‘Laat mij mezelf zijn!’

Deel 1:

Geketend

1

Gevangenen van rots en steen

Stilte daalde neer in het kasteel van Varia. Muren die eerst nog hadden gebeefd, stonden weer vast als bergen. Wolken van gruis waren gaan liggen. Stof was neergedaald en het bracht een doffe aanblik in ruimtes waar daglicht door scheuren en gaten binnenviel. Dat eerste ochtendlicht drong weinig door in de holtes van wat was overgebleven van de kerkers. In die door puin bedolven duisternis viel uit niets op te maken of het nu dag was, nacht of avond. Het enige dat daar werd beleefd, was angst en pijn. Spijt en verdriet.

Aresta huilde. Ze wist nog steeds niet of ze het moest zeggen. Shutai kon haar tranen in de duisternis niet zien. Hij had geen zicht op haar gelaat noch de verkramping ervan. Hij kon niet voelen wat zij voelde en kon dus niets weten. Soms beet ze haar lip stuk om niet te hoeven kermen. Godinne wat deed dit pijn! Op haar handen zaten blaren. Ze had ze vreselijk verbrand. Wat de schade precies was kon ze niet bekijken, maar ze wist dat het erg was. Iets aanraken met haar handen durfde ze niet. Ze kon ze niet eens op elkaar leggen. De minste wrijving door de lucht deed pijn. Ze twijfelde tussen janken en vloeken. Zouden ze eraf vallen?

Achter haar in de duisternis rammelden stenen. Ze wist dat dat Shutai was, die de ruimte waarin ze zaten opgesloten trachtte te verkennen. Hij kon niet kijken, maar wel voelen. Hij wel.

De eerste uren hier hadden ze het nauwelijks aangedurfd om te bewegen. Ze waren bang geweest dat Isflaghzar hen zou horen. Bang dat hij alsnog het gehele kasteel op hen neer zou laten vallen.

Nu, nu Shutai weer schuifelde, voelde Aresta zich angstig en stom. Hoe dom waren ze geweest door hier te komen? Hoe kwamen ze hier ooit vandaan? Ze wilde de tranen van haar wangen vegen, maar haar handen deden te veel pijn. Eigenlijk had ze dood moeten zijn. Misschien was dit gewoon hun tombe.

Shutai’s handen wreven al zo’n half uur langs de wanden van hun vertrek. Hij was al zover dat hij begreep dat er geen ramen of deuren zaten in de buitenste drie muren. De kant waarlangs ze naar binnen waren gevallen lag compleet onder puin bedolven. Een steenplaat van hoger uit het kasteel was loodrecht voor de deur geschoven. Die kant was hermetisch afgesloten. Shutai wreef in het duister het vuil van zijn handen. Hij had her en der getracht te graven, maar het merendeel van de neergekomen stenen was te hard of te zwaar. Met een beetje pech was de gehele kerkergang bedolven. Er bleef geen enkele kant over om langs te ontkomen. Shutai zag hun toekomst somber in. Hier, in het duister van Varia’s catacomben, waren ze twee nietige Nara. Shutai was volkomen machteloos en met alleen zijn spokende zwaard had hij weinig opties. Ze zaten opgesloten. Met het schuldgevoel al op de loer, greep Shutai’s wanhoop snel door hem heen. Hij had hen hiernaartoe gebracht. Hij was degene die hen had gedwongen dit soort risico’s te nemen. Hij wreef met zijn handen langs zijn kin. Het kon hem niet schelen dat hij opnieuw onder de vuiligheid kwam te zitten. Hij was net als Vohan. Hij had ook zijn Yivenna niet thuis kunnen laten. Hij had haar net zo nodig moeten meeslepen naar zijn einde.

Gelukkig kon ze de traan niet zien die langs zijn neusgroef rolde. Shutai liet de muur voor wat het was en hij tastte in het duister op zoek naar zijn geliefde. Hij wilde haar in zijn armen houden. Troost geven, omdat hij naar de troost van troost geven verlangde. Hij wilde haar handen in de zijne voelen.

Aresta gilde. In de kleine ruimte klonk het akelig schel.

Ze tuurden beiden bang in het rond.

‘Wat is er?’ vroeg Shutai verontwaardigd. Hij hoorde Aresta snikken.

‘Niets. Ik schrok, okay? Ik zag je niet komen.’

Rustig plaatste hij zijn handen op haar schouders.

Ze trilde heftig.

‘Zou hij dat gehoord hebben?’

‘Vast niet. Ik betwijfel of hij nog in de buurt is.’

Aresta maande zichzelf tot kalmte. ‘Ik snap niet dat hij hier niet is. Hij zag waar we naartoe gingen. Hij kan dit toch wel openbreken?’

‘Ik denk niet dat hij denkt dat we nog leven en ik betwijfel of dat hem iets kan schelen. In ieder geval niet genoeg.’

Aresta slikte. ‘We hebben hem al zolang niet gehoord… Zou hij dood zijn?’

‘Dood?’

‘Ja, misschien is het gehele kasteel op hem neergekomen.’

‘Dat denk ik niet. Als dat zo was, dan zouden ook wij hier niet meer zitten. Ik denk dat slechts een deel van het gebouw is ingestort en ik denk dat dat hem heeft afgeschrokken.’

‘Dus hij is gestopt, omdat hij bang was dat hij het kasteel op zijn kop zou krijgen? Slim zeg.’

‘Nee, je hebt gezien hoe groot hij is. Zo’n klap kan hij overleven. Hij ziet het gewoon liever niet gebeuren. Dit is zijn woonnest, zijn schatkamer. Volgens mij zit Isflaghzar hier best en hij wil zijn nest niet in gevaar brengen voor twee nietige miertjes.’

‘Nog slimmer dus.’

‘Je wilt niet weten hoe uitgekookt die krengen kunnen denken.’

‘Gelukkig leven we nog,’ kreunde Aresta moeizaam.

‘Dat valt nog te bezien,’ gooide Shutai roet in het eten. ‘We zitten opgesloten zonder eten en zonder drinken. Zonder enige kans op redding. Ik ben bang dat we wel degelijk dood zijn. Hij weet dat. Dat is nog een reden dat hij ons niet op komt zoeken. Voor hem zijn we dood en reeds begraven.’

†

Paars licht was het enige dat de duisternis in het duister hield in de diepten onder Val-Grifhexus. Vantraxis had niet het soort begrenzingen waar Shutai en Aresta mee kampten. Zelfs in zijn waanzinnige staat van zijn had hij een grote afstand afgelegd. Vantraxis omklemde de steen die op zijn borst lag strak. Meer en meer wist hij het juweel te bedwingen. Het remde zijn magie, maar weken in de diepte hadden zijn wil tegen het ding gesterkt. De zwarte sporen gleden niet langer ongeremd zijn wezen binnen. Zeker niet wanneer hij het object ook fysiek van zich af hield. Het scheen inmiddels doffer. Hij kon het vanaf zijn borst vooruit richten als een diffuse lichtbron. Iets dat uitsluitend weerkaatste op scherpe uitsteeksels van hard graniet. Bestond er dan niets anders in deze berg? Vlijmscherpe punten staken als scherven uit de wanden of hingen als venijnige messen aan het plafond. Mogelijk had hij er niet verstandig aan gedaan om op pad te gaan. Zijn geheugen keerde langzaam naar hem terug en hij wist precies wat hem in deze Val Grifhexus gebeurd was. Hij herinnerde zich helder hoe Siranra hem vanaf een hoog balkon in een zwart gewelf had laten vallen. Hij had een lange tijd op de bodem van die afgrond gelegen. Hoelang precies was hem onduidelijk. Het kon dagen zijn, maar evenwel weken. Verdwaasd was hij weg geschuifeld, met als gevolg dat hij de wand waarlangs hij was gevallen kwijt was. Niet dat hij terug naar boven had kunnen klimmen. Hij mocht dan licht gebouwd zijn en vleugelvliezen hebben die zijn val konden remmen, maar zo’n klim vroeg om een inspanning die hij niet meer kon leveren. Het was een wonder dat hij kon lopen zoals hij deed. Hij zocht liever te voet zijn uitweg.

Met zijn onderarm leunde Vantraxis tegen een massief blok van gesteente. De strijd tegen het juweel dat op zijn borst hing, vergde hem nog steeds kracht. Het putte hem uit in alles wat hij deed. Met zijn rechterhand tilde hij het hartvormige amulet voor even van zijn borst. Dat voelde beter. Genoeg om een fikse teug adem te halen. De zwarte magie maakte de ketting loodzwaar. Het voelde alsof hij een kanonskogel meesleepte. Zijn blik gleed over de paarsblinkende steen. Het was de derde keer dat dit zijn pad kruiste. Eerst bij Vohan, toen ze bij Veranya met de Shin-Gaur vochten, en later dook zo’n kreng op tijdens zijn duel met Kûr-Gèll. De steen straalde een magie uit die de magie van een Sherendi rechtstreeks blokkeerde. Dat magiewerende schild had hem er destijds van weerhouden Kûr-Gèll te deren. Nu hij het kreng op zijn borst droeg, drukte het zijn magie zo diep weg, dat Vantraxis het nauwelijks kon benutten. De strijd tussen de twee tegenpolige soorten werd in zijn eigen lichaam uitgevochten. Het deed verschrikkelijk zeer.

In het duel met Kûr-Gèll was vernietiging van de steen de enige oplossing gebleken. Helaas boden de schakels van de ketting Vantraxis maar weinig speling. Slechts met grote moeite kon hij het juweel tegen het gesteente slaan. Het leverde nog niet de minste barst op. Blijkbaar schonk een bezwering de steen de nodige bescherming.

‘Siranra,’ siste Vantraxis geërgerd. Behoorde het wrochten van een beschermspreuk tot de vermogens van de prinses? Ze was behoorlijk sluw gebleken. Gemeen genoeg om de zwakste plekken in zijn hart tegen hem te gebruiken. Vernuftig genoeg om de magie van deze stenen voor hem te verbergen. Deze valstrik was mogelijk de minst gevaarlijke van al haar zetten. Het psychologische spel dat hieraan vooraf was gegaan, was vele malen erger. Ze had hem haar in vertrouwen laten nemen. Hem dingen laten vertellen die… Vantraxis schudde zijn hoofd. Het was niet slim Siranra opnieuw te onderschatten. De prinses speelde al een lange tijd met deze duistere steensoort. Ze wist er vast meer van dan hij. Koppig sloeg hij het nog eens tegen het graniet. Tijdens de klap ontstond een vage, groene vonk, een duidelijk signaal van spreukmagie. Iets dat hij niet beheerste.

Met een zucht berustte hij. De ketting met de lichtsteen vormde zijn keten.

Maar waarom? Waarom al deze moeite om hem in de boeien te slaan? Dat had uitsluitend zin als Siranra had geraden dat Vantraxis zijn val in deze diepte zou overleven. Betekende dat dat ze nog meer voor hem in petto had?

†

Aresta schaamde zich voor het geknor van haar maag. Het klonk zo luid in deze stille duisternis. Hoelang was het geleden dat ze had gegeten? Zelfs voordat ze het kasteel van Varia waren binnengedrongen, had een goed maal al dagen geleden geleken. De droogte van haar lippen sprak boekdelen. De lucht in deze uitzichtloze kerker was warm en stoffig. Aresta zou heel wat geven voor iets te drinken. Was er niet ergens een plas te vinden? Shutai snurkte zacht in haar schoot. Zelf deed ze geen oog dicht, de pijn aan haar handen verbood het haar te slapen. Voor hij in slaap viel, had Shutai gemekkerd over een snijwond in zijn handpalm. Hij had gezegd dat die aan het ontsteken was en dat hij daardoor niet tot rust kon komen. Hij moest zichzelf eens zien liggen. Aresta’s handen waren heel wat erger af, maar ze zou het niet vertellen. Ze had besloten dat dat beter was. Het had geen enkele zin hem met nog meer schuldgevoelens op te zadelen. Ze leed door in stilte.

Aresta schraapte haar keel, maar er viel niets te spoelen. Ze moest en zou iets te drinken vinden. Ergens in dit donkere hol moest ze toch iets kunnen vinden? Voorzichtig draaide ze zich weg vanonder Shutai’s gewicht. Ze ving zijn hoofd op haar onderarmen en legde het naast zich neer. Hij murmelde iets, maar ze was in ieder geval vrij om te bewegen. Ze krabbelde op en ging op onderzoek. Het geschuifel van haar voeten galmde door de ruimte. Met haar ellebogen volgde ze de muren. Verdorie, zelfs als er ergens water was dan kon zij het met haar blaarhanden nooit voelen. Wat ze deed, had geen enkele kans van slagen. Ontmoedigt zocht ze haar weg terug naar Shutai. Schuifel, schuifel, plons? Aresta stond stil en fronste verwonderd. Schrapend met haar laars over de stenen voelde ze dat het daar nat was. Had ze dan toch nog iets gevonden? Ze knielde neer bij de vochtplek en haar elleboog bevestigde haar wat ze had gedacht te voelen met haar laarszool. Nattigheid! Gehaast boog ze voorover om in het ergste geval het water van de grond te likken. Haar neus waarschuwde haar nog net op tijd. ‘Shutai!’

Achter haar klonk humeurig gemompel.

‘Shutai, je hebt toch niet...?’

‘Tja, ik moest het ergens doen. Hoezo?’

†

Wetend dat de steen beschermd was, had Vantraxis zijn aandacht verplaatst richting de ketting. Hij had de schakels om een rotspunt gehangen en probeerde te trekken. Het leverde niets op. Voorlopig moest hij zich berusten in het dragen van deze vloek. Met gebogen hoofd slenterde hij verder, eenzaam in een rijk van schaduw. De enige positieve eigenschap van de doemsteen was het paarse schijnsel. Hoewel het vaag was en dof, verschafte het Vantraxis de mogelijkheid om voor zich uit te zien. Spookachtig accentueerde de gloed zijn landschap. Dit gewelf doemde hoog om hem heen en het strekte ver. Naarmate zijn zicht zich ernaar paste, zag hij steeds beter om zich heen. De rotsmuren die hem omringden waren klein vergeleken met de machtige wanden die verderop wel honderden meters hoog reikten. Als grot was dit gewelf gigantisch. Op de bodem rustten rotsplaten zo hoog gestapeld als huizen, maar het waren slechts kiezels in vergelijking met de rest van de grot. Het geheel was als een afgedekt ravijn. Met moeite beklom Vantraxis een hoger punt. Een uitstulping vanwaar hij ver kon spieden door deze onderaardse ruimte. Men zou hier een stad kunnen verbergen. Een stad verstoken van het licht. Een koude wind blies scherp in zijn gezicht en prikkelde zijn zwakke gestel. Staan en turen kostte hem moeite. De steen aan zijn ketting trok hem naar beneden en daarom klemde hij hem stevig in zijn vuist. Het was het enige dat werkte om het onding te bedwingen. Het enige dat hem hielp ademen binnen de verstikking van zwarte magie. Lodderig tuurde hij vooruit. Zijn droge ogen werden groter. Hallucineerde hij? Tegen de wind in ontwaarde hij een schijnsel. Ver weg, waar het gewelf aan een bocht begon, lag een weerschijn. Daar was het minder donker. Een schijnsel als van daglicht. Het verschafte hem zijn richting. Hij moest naar die bocht toe, al leek het nog kilometers weg.

Wankel begon hij aan zijn afdaling, toen hij een verschuiving voelde in de wind. Van fris veranderde de geur naar die van rotting. Midden in de duisternis gleed een schaduw aan hem voorbij. Hoog boven hem passeerde iets door de ruimte. Voor de lichtere gewelfshelft verscheen een silhouet met vleugels. Een machtige vogel verdween om de hoek van het ravijn. Gekrijs echode luid tussen de wanden en de bodem. Die krijs was niet als van een vogel. Die krijs klonk veel gevaarlijker. Vantraxis erkende de voorbode, maar hij had geen keus. Die lichte kant was zijn enige uitweg. Hij moest uit dit gat naar boven komen, naar de wereld. Alleen daar kon hij zichzelf nog redden.

†

Het was gewoon teveel. Te veel tegenslag om niet ontmoedigd te raken. Om zover te komen, zo veel obstakels te overleven en dan te eindigen met dit? Een gevangenis van massieve muren. Was hij dan toch te ver gegaan? Waren al die eerdere avonturen een signaal geweest? Was hij zo weerhouden van deze plek omdat ze verdoemd was? Was dit zijn eigen schuld?

Shutai voelde zich rot. Een maand lang reizen naar het oosten. Wekenlang zoeken naar dit kasteel. Eindelijk kwam hij in het bereik van zijn steen en waardoor werd hij verslagen? Een spook…

Nee. Shutai balde zijn vuisten. Het was hijzelf. Hij was zelf tekort geschoten. Een draak of de spookachtige erfenis van Sarjen de Tarmagor was genoeg om iedere sterveling te weerhouden van de klauw, maar dat was het hem nu juist: hij was geen sterveling! Of liever gezegd: Hij behoorde er geen te zijn. Mocht hij er nog aan twijfelen, dan was het daarboven bij de steen onbetwistbaar duidelijk geworden. Toen hij bij de klauw van Anaya in de buurt kwam, werd al zijn hoop bevestigd. Die glimmende steen had hem in contact gebracht met alle innerlijke magie waarvan hij droomde. Voor een fractie van een moment had hij zijn ware kracht mogen voelen. Nu was dat weg. Nu lag hij hier in het donker als een hulpeloze Nara, een gevangene van rots en steen, terwijl hij over beiden had moeten heersen. Het was belachelijk beschamend. Om te weten dat er zo veel kracht door je aderen vloeit, maar om er tegelijkertijd niet bij te komen. Hij kon er inmiddels wel om janken. Was dit wat hij de Godin van Vyrendia te bieden had? Zet Vantraxis of Vohan op deze manier gevangen en ze hadden de muren van zich afgeslagen met magisch vuur. Het spook Sarjen hadden ze uiteen gebroken. De draak… Misschien hadden ze de draak wel kunnen verjagen of zo. Hoe dan ook, zij hadden hier niet vastgezeten. Hij wel. Alles wees erop dat Shutai hetzelfde in zich had als zij, maar Shutai was te Shutai om er iets mee te doen. Hij haatte dat van zichzelf.

Zij niet, Aresta hield van hem. Ze wilde best toegeven dat ze zich hun verbindingsreis wat anders had voorgesteld. Wat meer bloemetjes dan regen, wat meer bijtjes dan vuur, maar ondanks haar angst had ze altijd het gevoel gehad dat ze bij iets speciaals betrokken was. Dat ze iets deden dat uitmaakte voor de wereld en daar was ze dankbaar voor. Dankbaar dat hij haar een deel liet zijn van zijn excentrieke leven.

Ze kreunde. Waarschijnlijk dachten haar maag en haar handen vol brandblaren er anders over.

En toch… Ze was nog steeds hier om de pijn te voelen. Ze had haar angsten overwonnen. Ze had voor de draak gestaan en wonder boven wonder had ze die aanvaring overleefd. Het einde mocht dan anders zijn dan gewenst, maar ze had zich niet door zichzelf laten kisten. Dit was haar test en ze had hem doorstaan. Wanneer ze nu stierf, dan deed ze het met een trotse glimlach op haar lippen. Mits ze die nog niet had stuk gebeten.

Er was iets met haar handen. Ze had het niet gezegd en Shutai liet zich maar al te graag afleiden door zijn zelfmedelijden, maar ze weigerde hem aan te raken. In al die tijd in de duisternis had ze hem nog geen seconde vastgehouden. Normaal streelde ze hem door de haren of langs zijn wang, maar nu niets. Hij wist het zeker. Er was iets met haar handen en ze wilde niet dat hij het wist. Ze wilde niet dat hij zich schuldig zou voelen. Godinne, wat kende ze hem goed.

Maar hij was wel schuldig. Dat stond buiten kijf. Hij had met haar in een droomwoud kunnen dolen, maar hij moest zo nodig naar hier. Hij had hen, als hij ook maar een beetje een Sherendi was geweest, kunnen redden, maar nee. Hij zat hier. Er was maar een manier waarop hij dat kon goedmaken. Niet neerzitten in zelfmedelijden. Niet berusten in dit verslagen zijn. Hij moest weg, een uitweg vinden. Al stierf hij door de moeite, hij haalde haar hieruit. Hij was haar dat verplicht!

Stenen rolden, puin kletterde en stof steeg op en vond een weg tot in haar neus. Aresta wist wat Shutai keer op keer probeerde, maar ze wist evenwel dat het zinloos was. Narahanden wierpen echt geen muren om. Zelfs niet met een zwaard. Losse stenen kon hij wellicht verplaatsen, maar een rots of een massief stenen wand? Geen seconde geloofde ze in zijn succes. Toch trok ze een glimlach rond haar lippen. Hij deed dit puur voor haar. Hij deed zo zijn best haar hoop te geven. Hij zou zijn hele leven voor haar blijven strijden, daarvan was ze overtuigd.

Het liefst zou ze daar naast hem kruipen. Samen zinloos stenen tillen, al was het maar omwille van een illusie. De pijn en de blaren op haar handen weerhielden haar. Ze wilde hem zo graag vasthouden. Hem koesteren. Moesten ze echt aan hun einde komen zonder een laatste omhelzing?

†

Bloed. Van alles wat Vantraxis kon vinden in dit onderbergse gewelf, was bloed het eerste dat hij trof. Vers bloed. Zijn weerzin was groot, maar dorst, honger en zwakte smeekten hem om er iets mee te doen. Bevend strekte hij zijn vinger naar de plas die voor zijn voeten lonkte. Hij dipte zijn wijsvinger erin. Hij wist beter dan bloed te drinken waarvan de herkomst onduidelijk was, maar het was weken geleden dat hij iets voedzaams tot zich had genomen. Zelfs voor een Sherendi was dat ongezond. Hij zou op dit moment alles kunnen drinken. Zelfs… Het was warm. Warm bloed?

Met een reflex stuurde hij zijn haviksblik door het gewelf. Hij zag niets. Om hem heen doemden de wanden van donkerbruin graniet. Hoog boven hem ging het daglicht schuil achter een dikke laag ijs. Zijn grot was inderdaad een ravijn. Een gletsjer dekte het grillige gesteente af met een stevig dak. Hier onder de blauwe ijsplaat was licht te over, maar tegelijkertijd zorgde het grillige gesteente voor een spel met talloze schaduwen. Overal zag hij spelonken. Diepe, zwarte kloven en gaten gaapten in de vloer. Het enige dat ontbrak was leven. Het bloed aan zijn voeten was warm en vers, maar aan wie of wat het behoorde bleef een raadsel zonder hint. Vantraxis bedwong zijn honger en besloot tot onderzoek. De bodem van dit ravijn was een steenwoestijn. Platformen van rots werden afgewisseld met pieken en messcherpe punten. Scheuren en schaduwen konden van alles verbergen. Iedere zwarte holte kon een bedreiging zijn. Met zicht dat geen respijt bracht, concentreerde Vantraxis zich op geluid. Hoorde hij druppels vallen? Een eenzame rotspilaar torende naast hem. Bruin graniet klom loodrecht omhoog voor een tiental meters, misschien wel meer. Het gevaarte was breed en de randen scherp. Voorzichtig draaide hij rond de voet van het gesteente. Geen gemakkelijke opgave. Blokken lagen opgestapeld en Vantraxis moest een beroep doen op lang ontziende spieren. Met gekromde vingers trok hij zich over de rand. Het gedruppel was niet meer hoorbaar, maar hier klonk wel iets anders. Sijpelend water! Vanaf het moment dat hij het ijsdak had gezien, wist hij dat hij het ergens zou vinden. Hij had gehoopt dat juist dit soort rotszuilen de smelt naar de bodem zouden geleiden. Een goede gok! Met zijn knieën viel hij in een kristalheldere plas. De bijtende kou kon hem niet schelen. Alsof de waanzin in hem zat, wierp hij zich op het vocht dat deze plas voedde met zijn sprankeling. Eerst gulzig, maar later toch beheerst. Te snel te veel drinken kon hem doden. Het water was koud, maar het was antwoord op een diep verlangen. Hij prees de Godinne dat ze hem in deze woestenij zijn leven schonk. Dit voelde heerlijk op zijn lippen. Zijn lichaam rilde, maar hij negeerde het. Hij leunde op de ronde oeverstenen om dichter bij de stroom te komen, maar hij was verbijsterd toen een van die stenen broos verpulverde onder zijn greep. Zijn vinger had een gat in het ding geboord en voorzichtig tilde hij hem op. In de steen ontwaarde hij twee donkere kassen. Een schedel. De schedel van een Nara. Verlamd staarde Vantraxis naar het doodshoofd in zijn hand. Achter hem viel een druppel in het water. Een inktig rood wolkje verdunde en loste op.

Langzaam draaide Vantraxis zijn hoofd. Voor het eerst sinds zijn gulzige toeval, sloeg hij de rotszuil weer gade. Water stroomde er links langs, maar rechts…

Scherp volgden zijn ogen een spoor van rood dat omhoogkroop langs de schaduwzijde van de rotspaal. Soms was het aangekoekt, soms vloeide het zacht. Zijn blik bleef steken op een richel, een zwarte rand van schaduw die afstak onder het ijs. Daar hingen de druppels. Een nieuwe liet los en begon de lange val naar de poel. Vantraxis volgde die val niet. Er bewoog daarboven iets. Een sappig geluid weerklonk en een schaduw bewoog. Iets werd tot tegen de rand geduwd en balanceerde boven hem. Vantraxis kwam voorzichtig tot zijn positieven. Opkrabbelend uit het water wierp hij snel zijn rug tegen het massieve van de pilaar. Verscholen onder de rand, was hij net uit de weg toen iets groots voor hem neersloeg in de plas. De klap was hard en spatwater bezorgde Vantraxis opnieuw een koude rilling. Kijkend naar wat daar lag geloofde hij zijn ogen nauwelijks. Hij keek naar het afgebeten hoofd van een tevrash. Een vierhoornige sauriërkop met een hals doorsnede van veertig centimeter. Het zware hoofd met de uitgepikte ogen werd het middelpunt van een wolk van bloed die door het water trok. Het hele gebeuren liet Vantraxis’ adem stokken. Had iets daarboven een tevrash geslacht? Wat stond zo hoog aan de Gashdaanse voedselketen?

Vantraxis kon het zich niet veroorloven ernaar te raden. Zijn dorst verloor het van zijn drang het vege lijf te redden. Zonder verder nadenken bracht Vantraxis zich naar de andere zijde van de plas en daar wierp hij zich tegen de bruine rotsblokken in een poging weg te komen. Helaas overschatte hij zijn conditie. Terwijl hij met wilde bewegingen omhoog krabbelde, verschenen zwarte vlekken voor zijn ogen. De steen… De paarse lichtsteen op zijn borst ontbrandde fel. Alsof het juweel zijn inspanning kon voelen, buitte het kreng het moment van zwakte uit. De steen trok aan Vantraxis’ kracht en maakte het voor de Sherendi tot een dubbel gevecht om over de rand te komen. Hoewel het hem lukte, was er op het moment dat hij op vlakker terrein kwam, een schelle krijs te horen. Een vreselijke schreeuw weerkaatste tussen de ravijnwanden en de overkoepelende gletsjer. Het greep bij Vantraxis door de botten, maar spoorde hem tegelijkertijd aan om het uiterste van zichzelf te vergen. Achter hem, op de rotszuil, ontvouwden grote vleugels. Vantraxis rolde over de laatste rotsblokken en kwam op een grauw stenen platform te liggen. Met zijn vuist greep hij naar het amulet op zijn borstbeen en hij probeerde het onding te bedwingen. Het had geen zin. De steen voelde zijn onrust en deed zich gelden. Gejaagd zocht Vantraxis in het rond. De krijs die hem zojuist door merg en been was gegaan werd beantwoord met een soortgelijk gekrijs van meerdere kanten. Hij deelde dit ravijn met de dood zelve. Vanaf pilaren ver aan zijn horizon zag hij twee vliegende wezens in zijn richting spoeden. Het waren reusachtige vogels en de glans van het ijs liet blauwe sporen na op hun machtige vleugels. De ogen van Vantraxis knepen samen. Vogels met vier poten. Griffioenen.

Vantraxis maakte aanstalten om te rennen, maar een schaduw viel over hem heen en hij wist zich net op tijd te laten vallen. Vier vlijmscherpe klauwen grepen mis en een verenmassa suisde over hem heen en ging aan hem voorbij na een gemiste aanval. Vantraxis prees zijn geluk, maar hij wist dat hij niet op meer mocht rekenen. De andere twee fabeldieren vlogen gevaarlijk dichterbij en de griffioen die hem had gemist, trok snel een bocht in het gewelf. Klauwen sperden weer open en een rood besmeurde snavel vlamde in het ijslicht. Vantraxis rende, al was het hem een raadsel in welke richting. Deze granietplaat was bezaaid met vogelstront en botten. Stevige stukken tevrash bloedden over het gesteente. Vantraxis kreeg het gevoel dieper in een nest te rennen. Voor hem uit gaapte een scheur in de rotsplaat waar een smalle brug van ijs over kromde. Vluchtig droegen zijn benen hem over het krakende gevaarte, maar met zwarte vlekken dansend voor zijn ogen wist hij niet goed meer waar hij ging. In een flits zag hij een van de griffioenen op hem neerdalen. Al rennend bukte hij en een wolk van stank met messcherpe klauwen greep mis. Vantraxis was zijn balans kwijt, maar voordat hij kon vallen dook een tweede monster in zijn rug. Het was nog steeds een misgreep, maar deze trok rode lijnen door zijn vlees. Vantraxis brulde en in een wilde beweging draaide hij zich van de brug. Onder hem gaapte een zwarte diepte, maar voor zijn ogen zag hij de derde griffioen in het midden van diens duikvlucht. Hij keek naar klauwen en een geopende snavel, maar het was alles slechts een flits. De scheur in de bodem slokte hem op en deze was te smal voor de reuze vogel om hem te volgen. Klauwen maakten geen verschil. Randen omsloten Vantraxis’ zicht en het duurde akelig lange tellen tot zijn lichaam eindelijk een bodem raakte.

2

De Terg

Het was de geur van rotting die het eerst tot Vantraxis kwam. De stank van opengerukte lichamen, ingewanden blootgesteld aan de muffe lucht. Uitwerpselen lagen als een witte deken van drab over de platformen. Stront mengde met bloed en verhardde tot koek.

Boven Vantraxis scheen licht door een scheur in het plafond. Hij wist dat dat het verre dak van ijs was, maar vanaf hier zou hij het nooit bereiken. Zijn val had hem tientallen meters lager doen belanden. Hij verbleef in een geheel nieuwe uithoek van dit enorme grottenstelsel. Platformen zoals degene waarop hij lag vormden balkons boven een akelige diepte. Ze werden met elkaar verbonden door stenige bruggen. Daar waar het licht van boven over die bruggen scheen, waren ze besmeurd met bloed en het wit van de poep. Vantraxis begreep maar al te goed hoe dat kwam. Griffioenen, uit het gewelf hoog boven, maakten die rotzooi. Zoals licht naar beneden scheen, zo viel ook alle vuilnis. Nagenoeg exact zoals hij zelf was gevallen. Neergeslagen op dit kale plat. Rottend tussen kale botten.

Lodderig tuurde hij naar het hoge licht. Het was weer zo ver van hem weg.

In de stilte van zijn nieuwe rustplaats hoorde hij vooral zijn ademhaling en het geplaagde bonzen van zijn hart. Het klonk hem beiden te zwak om hoop te houden. Zijn amulet trok opnieuw zwaar aan zijn wezen. Het probeerde hem zijn hoop te ontnemen en het zoog voortdurend aan zijn magie. Het ding deed pijn en het brandde. Zijn borst blakerde zwart op de plaats waar de doemsteen rustte, maar de steen was allang niet meer het enige gevaar. De pijn van de krassen over zijn rug drong zich scherp aan hem op. Het maakte dat hij de monsters van boven niet vergat. Waarom waren ze hem niet nagedoken? Na zijn val was hij enige tijd het bewustzijn verloren, maar geen griffioen had van die kwetsbaarheid gebruikgemaakt. Toch voelde hij dat het nodig was om nu snel op de been te komen. Hij begreep dat hij weg moest uit het licht. De kloof was misschien te nauw, maar als die vogels hem konden zien of ruiken, dan zouden ze hem zoeken. Misschien waren er wel andere tunnels om hier te komen. Misschien…

Een scheut van pijn trok langs zijn rug omhoog en zwarte vlekken dansten voor zijn ogen. Hij voelde dat hij ieder moment kon wegzakken. Met een kreun draaide hij zich op de borst en zijn vingers klemden stevig in het grove gesteente. Hij sleurde zich naar voren richting de wand. Weg uit het licht en terug naar duister, een onheilspellende symboliek. Eenmaal in het donker stootte hij zich aan iets zachts. Het hoofd van een Nara rolde opzij. Het bleek een man met een tulband. Een herder? Zijn ogen waren uitgepikt en zijn voet lag los. Vantraxis vocht tegen oprispingen. De vlekken voor zijn ogen werden donker. Zijn oogleden trilden en zijn oogbollen draaiden weg. Zijn bewustzijn begaf het terwijl zijn benen nog ergens in de lichtstraal lagen. Er was niets meer aan te doen.

Vantraxis was er niet meer bij toen een lange schaduw over de strontplak strekte. Hij zag de figuur niet die langzaam naar voren kroop vanuit het donker. Magere, bleke vingers reikten naar zijn lijf. Scheef staande tanden zonken gretig in zijn zij…

†

Een donkergrijs wolkendek hing mistroostig boven het kasteel van Varia. Ver weg, bij de pieken van de Grote Gordel, kwam het tot zijn einde en daar kleurde de zonsondergang het oranjerood. Boven het bij de waterval staande paleis kletterde de regen echter loodrecht op de blauwe dakpannen. De neerslag voorzag de torenspitsen en de muren van glans. Water kletterde uiteen op de paden die over de kasteelmuren liepen. Het vormde plassen waar het niet kon wegstromen of het zonk weg in kieren en in gaten. Hat paleis was oud en gebroken. Bij de berg puin, die rustte boven de kerkers, verdween het water middels vele stroompjes. Het sijpelde diep naar beneden en vond zijn weg naar vele donkere holtes. Zelfs naar een ruimte waar licht niet wist te komen.

Aresta beet op haar tanden, terwijl Shutai de lap over haar handen strakker trok. De pijn was verschrikkelijk, maar nadat Shutai de knoop losliet voelde het iets beter. Het weerhield haar niet van kreunen.

‘Gaat het?’

Aresta knikte, maar ze begreep dat Shutai dat niet kon zien. ‘Het gaat,’ loog ze. ‘Vind je dit niet zonde van je shirt?’

‘Daar was toch al niet veel van over.’

Aresta droeg een top van slangenleer en hoewel het in deze dagen vooral aan flarden hing, was het materiaal lastiger te scheuren dan Shutai’s stof. Shutai was blij dat hij iets kon bijdragen voor zijn geliefde.

‘Ik wou dat je het me gewoon had gezegd.’

‘Had het iets uitgemaakt?’

‘Ik had je eerder kunnen verbinden.’

‘Dat maakt de pijn niet minder. Nu weet ik dat jij je zorgen maakt en er is echt niets dat je kan doen.’

Hoewel Aresta het bedoelde als troost, kwam het bij Shutai niet binnen. Er was juist heel veel dat hij kon doen. Heel veel dat hij zou moeten kunnen. Shutai had Vohan ooit in een nacht Yivenna’s been zien genezen. Vantraxis had eens magie gebruikt om Aresta te genezen van koorts. Shutai had diezelfde gave. Hij wenste vurig te leren hoe hij die kon benutten.

‘En wat dan nog?’ klaagde Aresta. ‘Al voelde ik geen pijn, dan nog komen we hier niet vandaan.’

Ze liet zich tegen Shutai’s borst zakken en hij voelde haar zachte hoofd tegen zich drukken. Ze had gelijk. Deze gevangenis was onontkoombaar.

‘Niemand komt ons redden,’ bromde Aresta door de stilte. ‘Niemand weet dat wij hier zijn.’

‘Bijna niemand.’

Aresta fronste in de duisternis. ‘Hoe bedoel je?’

‘Wie redde ons tot nu toe altijd uit de sores?’

Aresta begreep wie hij bedoelde en ze voelde zich terstond misselijk. ‘Nikara.’

‘Ja,’ zuchtte Shutai. ‘Weet jij nog waar je haar voor het laatst hebt gezien?’

Aresta zei een lange tijd niets meer. Tranen welden op in haar ogen.

Het duurde een lange tijd voordat ze bemerkten dat hun omgeving op onzichtbare wijze was veranderd.

Water? Als een gift van de Godin was het gekomen op een moment van absolute nood. Het rare was dat Shutai maar niet kon ontdekken waar het vandaan kwam. Inmiddels was alles nat. De muur, de vloer, maar ook zijn schouders en zijn rug. Water sijpelde door iedere kier, maar wat deed het ertoe? Het was water en je kon het drinken. Shutai veegde gruis bij elkaar en vulde zodoende een plas. Ze hadden eerder van de muren gelikt, maar op deze manier kon hij ook slokken nemen. Geknield en gebukt probeerden ze te drinken. Het gaf hen respijt. Toch kon Aresta maar met moeite haar gedachten van Nikara afzetten. De laatste keer dat ze het elfje had gezien, hing het domme meisje pal voor de vuurmuil van de draak. Die vloedgolf van vuur had niets gespaard. Ze zouden nooit meer iets van het elfje vinden.

Aresta was er uiterst droevig onder. Het elfje was irritant en bemoeizuchtig. Vervelend en opdringerig, maar dit had ze niet verdiend. Het was vaak fijner om het te ontkennen, maar zowel zij als Shutai waren stapelgek op het meisje. Ze was zo levendig, zo trouw… Daar ging ze weer.

Shutai ging er op een andere manier mee om. Als een tijger in zijn kooi bleef hij ijsberen. Gravend en wroetend in de stenen, zoekend naar de uitweg die hij nooit zou vinden. Nikara zou niet lang hoeven wachten in het rijk der onlevende elfjes.

†

Schemering had het licht dat door het ijs viel veranderd van blauw naar rood. Het kaatste over het bruine gesteente tot in de diepste gaten van het grottenstelsel. In dat bloedige schijnsel boog een wezen zich over het lichaam van Vantraxis. Zijn kromgetrokken rug glom op, terwijl vingers met lange nagels pulkten in levend vlees. Bloed van de Varda vloeide langs zijn lippen, maar hij liet zich niet door lust verblinden. Zijn rode ogen bleven gefixeerd op signalen van het lichaam. Hij was onzeker over de hoeveelheid leven die het nog bezat.

Die rooddoorlopen ogen waren het eerste dat Vantraxis zag zodra hij bijkwam van zijn slaap. Pijn was wat hij voelde. Vantraxis’ arm schoot naar voren, maar hij maaide slechts door lucht. Nergens in zijn benauwde blikveld bleek nog iets te vinden. Beeldde hij zich dingen in? De pijn aan zijn zij was maar al te echt. Met een verkrampt gezicht keerde Vantraxis zich tot zijn middel. Zijn adem kwam niet gemakkelijk. Iets had aan hem gevreten. Stompe tanden hadden hem gebeten en op de plaats waar zijn huid was gescheurd, had iemand zijn vel opzij gepulkt. Vantraxis’ vlees lag bloot. Hij sloeg er snel een hand overheen. Wat was hier gaande en wie?

Voordat hij dat kon vaststellen, greep een mond hem in zijn nek. Iets zat achter hem en het probeerde hem zonder succes de hals door te bijten. Het wezen zocht naar een halsslagader, maar zat er heimelijk naast. Magere handen grepen naar Vantraxis en duwden hem in zijn gezicht, maar ze bereikten niets voordat Vantraxis zelf naar achteren greep. Hij had wat zich schuilhield gelijk beet rond de strot. Hij wierp het over zich heen en een figuur, naakt en mager, rolde spartelend over de grond. Een bebaard, uitgemergeld hoofd draaide naar hem om en hongerige, rode ogen staarden hem nijdig aan. Die blik was een afleidingsmanoeuvre, want in het rode licht plukte de figuur een staak van de grond en met de punt vooruit rende hij op Vantraxis af. Vantraxis was nog zwak, maar hij bleef een Varda-krijger en zijn reflexen leidden hun eigen leven. De staak brak op een plaats waar Vantraxis niet meer lag. De Varda was wel dichtbij genoeg om het wezen van diens onderstel te trappen. Het zwakke, tengere monster duikelde opzij en bleef versuft en verslagen liggen. Net te lang.

Vantraxis greep de helft van de staak en stortte zich woest op zijn belager. Het scharminkel probeerde hem spartelend af te weren en toen dat niet lukte, begon hij te kermen.

‘Nee! Doe Terg geen pijn, heer! Doe Terg geen pijn!’

Vantraxis hield zich met moeite in. ‘Je spreekt?’

‘Ja, ja, ik spreek! Terg spreekt heer. Pijnig niet zij die spreken! Pijnig Terg niet!’

Vantraxis zag eindelijk dat dit monster geen monster was, maar dat wat was overgebleven van een man. Vel over been en uitgemergeld, maar Vantraxis voelde weinig medelijden. ‘Waarom niet?’ schraapte hij dreigend.

‘Terg spreekt!’ smeekte de vreemde. ‘U moet Terg vergeven. Terg wist niet dat u nog leefde, heer. Terg heeft honger, vergeef hem.’

Vantraxis probeerde op adem te komen en hij hoopte dat het ding niet zou bemerken hoeveel moeite dat hem koste. De rode ogen werden niet gemakkelijk misleid.

‘U heeft pijn, heer,’ fluisterde het wezen melodieus en hij duwde Vantraxis’ wapen opzij met zijn wijsvinger. ‘Laat Terg leven. Hij zal u helpen.’

Vantraxis duwde de punt terug naar de ribbenkast van de vent. ‘Blijf liggen!’ Vantraxis rechtte zich en hij boog zich over de wond in zijn zij. Hij verloor het magere gedrocht geen moment uit het oog. ‘Zo te zien heb jij mij al genoeg geholpen,’ knarste hij gepijnigd.

‘Terg heeft spijt, heer. Ik heb spijt.’ Hij stak een van zijn vingers, waar het bloed van Vantraxis nog aan kleefde, in zijn mond. ‘Heer was zo… lekker.’ De rode ogen trokken wijder en de grijzige wenkbrauwen van een veel te oude man kromden onschuldig. ‘Laat Terg leven, heer. Ik smeek het u.’

Vantraxis bleef wantrouwend. Zelfs deze figuur moest inzien dat hij niet stevig stond. Misschien was het doden van deze kerel het meest verstandige, want hij voelde zich alweer duizelig worden. Misschien zou hij zich over een paar minuten al niet meer kunnen verdedigen. Hij duwde de punt tot op de hals van de trillende lelijkerd. ‘Zeg me wie je bent, wat je hier doet en misschien dat ik erover nadenk.’

‘Terg is Terg,’ hakkelde Terg angstig. ‘Terg woont hier, dit is Tergs thuis. Niet fijn, niet prettig, maar Terg leeft hier. Terg kan hier leven.’ Het verzwakte ding zag Vantraxis’ wantrouwen. ‘Terg weet veel van het hier beneden. Bijna alles. Ik kan u helpen. Laat Terg leven, heer.’

Vantraxis bleef in tweestrijd, maar zijn geweten liet hem weinig keuze. ‘Vooruit dan.’ Hij trok zijn wapen weg van het armetierig strottenhoofd. ‘Leef hier maar, maar blijf uit mijn buurt.’

Het was tegen beter weten in, maar Vantraxis zag geen andere oplossing. Hij was te zwak om zijn dreigende overwicht te handhaven en het ging hem te ver om deze zielige figuur in de diepte te werpen. Vermoeid slenterende hij terug naar zijn plaats in de schaduw en daar zette hij zich tegen de wand.

Terg staarde hem aan. De uitgemergelde man plukte aan zijn baard en hield zijn hoofd schuin. Hij wreef dankbaar in zijn handen. ‘Dank u, heer. Het zal u niet spijten.’

Uren later had de nacht bezit genomen van alle krochten. Val-Grifhexus was gehuld in duisternis, maar Vantraxis’ ogen waren goed gewend aan het donker. Zijn blik rustte al een tijd op Terg, het benige lijk dat om de een of andere reden nog niet was vertrokken. De vent zat nog steeds gebukt op de rand van het platform en hield zijn hoofd naar boven gericht. Hij tuurde hongerig naar de spleet waarlangs Vantraxis was gevallen. Hoe langer Vantraxis naar zijn roerloze gestalte staarde, hoe minder bedreigend Terg leek. Lelijk was hij wel. Alsof die vent ontsproten was aan de verbeelding van een meest verdorven kunstenaar. Iemand die had getracht het afschuwelijkste naakte lichaam na te streven. Hij oogde uiterst fragiel. Een samengeraapt zakje vel en botten.

Was Vantraxis er ook zo slecht aan toe? Weken in deze ondergrondse wereld konden hem geen goed hebben gedaan. Op dit moment ontbrak het hem aan de kracht zich te verplaatsen. Hij lag hier in een beschermde houding en hij kon die Terg vanaf zijn plaats goed in zijn ooghoek houden. Slapen durfde hij niet aan, maar rusten deed hem goed.

‘Wat doe je?’

Terg had zijn fluistering niet gehoord. Zijn rode ogen tuurden nog steeds omhoog.

‘Wat doe je daar?’

Het Narawrak keek om. Sprietachtige haren hingen langs zijn hoofd. Terg wond er wat van rond zijn vinger. Hij beet erop. ‘Terg wacht op het vallen. Vallen brengt nieuw eten.’

Vantraxis keek geïnteresseerd. ‘Eten? Wat voor eten?’

Een sliert zever droop uit Tergs mondhoek. ‘Het enige eten. Het eten dat valt. Zij laten het vallen en Terg mag het eten. Terg eet alles dat zij laten vallen. Alles, heer.’

Vantraxis begon het te begrijpen. ‘Wat zij laten vallen,’ herhaalde hij. ‘Je bedoelt de griffioenen?’

‘De griffen, ja. Zij brengen de dood, brengen het eten. Terg haat griffen. Hij houdt van ze.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Griffen waren altijd hier in het Oost-Noorden van Gashdan. Altijd dodend, altijd etend. Stelen vee, soms ook herder.’ Terg hield de voet omhoog die op het platform slingerde. Hij kloof eraan. ‘Herdervoet is oud. Heer was vers, maar voet is oud. Nieuw eten moet vallen.’

Vantraxis walgde. Hij had verschrikkelijke honger, maar om zo diep te zinken? Dier of Nara, het leek Terg niet meer uit te maken. Honger opende de deur naar waanzin. Vantraxis besefte dat hij Terg geen seconde kon vertrouwen, maar na Siranra deed hij dat voortaan met niemand.

Na een vermoeide zucht tilde Vantraxis zich op zijn benen. Wankel schuifelde hij naar de plaats waar Terg op de rand zat. ‘Ben je niet bang dat ze je kunnen zien van daarboven?’

Terg keek hem aan. ‘Ze weten dat Terg hier is, hier beneden. Ze kunnen Terg niet vinden. Ze kunnen niet bij hem komen. Deze putten zijn te smal, te nauw. Hun vleugels zijn te groot. Te wijd. Ze kunnen Terg niet pakken.’

Het stelde Vantraxis gerust om dat te weten. Voorlopig was het een zorg minder, maar het bracht Vantraxis nog niet naar boven. Met Terg hier bij hem was hij ook niet veilig. ‘Zijn er hier meer beneden, behalve jij?’

Terg keek verdwaasd.

‘Zijn er meer Tergen?’

Terg schudde driftig het hoofd. ‘Alleen Terg en heer zijn hier. Terg en heer, alleen en samen.’

Vantraxis fronste. ‘Waarom blijf je mij steeds heer noemen?’

Terg trok iets dat bijna beschrijfbaar was als een glimlach. ‘Omdat heer heer is, heer. Terg kent de tekens.’ Een magere vinger priemde naar de tatoeages op de bovenbenen van Vantraxis. ‘Terg kent de tekens van de Varda. Heer is een heer, draagt herentekens.’

De ogen van Vantraxis schoten open. Slechts weinigen in Azeria konden Arshènnan tekens lezen. Terg was plotsklaps een groter raadsel. Terg leek zich niet van de verrassing bewust.

‘Hoe ben jij hier gekomen?’ wilde Vantraxis weten.

Er volgde een stilte. Even leek het alsof Terg niets zou zeggen. Toen galmde een rochelig keelgeschraap door het donker. ‘Sssirrr,’ siste Terg. ‘Sirr gooide mij hier. Zij gooide Terg in de diepte. Wierp hem in de schaamte. In de dood.’ Terg keerde zijn rode ogen naar Vantraxis. ‘Terg en heer zijn hier voor eeuwig. Er is geen weg hieruit. Kom boven en zij plukken je weg. Zij doden je. Leven kan alleen beneden. Niemand kan hier ontsnappen, daarom is Terg beneden. Terg mag niet meer ontsnappen. Terg mag dat nooit meer.’

Stilte sloop terug in het duister en Terg keerde zijn blik weer van Vantraxis en tuurde droef naar boven. ‘Terg heeft honger.’

Vantraxis volgde de blik van de magere man. Hij kende het gevoel.

3

De raadgever

Hongerend loerde Terg door het duister waar Vantraxis lag te rusten. De Varda was een prins. Een krijgsheer. Niet één keer sinds Terg in hem had gebeten, had de prins zijn ogen gesloten. Hij was sterker dan Terg. Beter in staat om voedsel te vinden. Als Terg hem niet doodde, dan zou hij het voedsel moeten delen. Dat zou hem zwakker maken en Terg had de laatste weken al meer honger dan normaal. De griffen broedden. Totdat ze jongden, werd er weinig voedsel in de diepte gemorst. Te weinig om te delen. Maar heer sliep niet. Zijn vlees was heerlijk, maar hij sliep niet.

Terg krabde aan zijn oor. Huidschilfers kwamen klos en zorgvuldig legde hij ze op zijn tong. Het smaakte lekker, maar het was te weinig. Waarom kreeg hij het vlees niet van heer? Zou hij hem het vragen? Droevig schudde Terg zijn hoofd. Als Terg heer zou naderen zou heer het ergste denken. Terg moest eerst vertrouwen winnen en vertrouwen vergde tijd. Bah! Terg had geen tijd meer. Terg had honger! Misschien moest hij toch maar naderen. De Varda moest eens slapen. Misschien was dat wel nu. Als heer sliep, dan was vertrouwen niet meer nodig. Dan zou Terg genoeg hebben aan een grote steen. Had Terg daar maar eerder aan gedacht! Ja, Terg moest een grote steen hebben. Zonder hoofd had hij van heer geen last!

Schuifelend en sluipend drong Terg binnen in de schaduw van het balkon. Rode ogen loerden en hij spitste zijn oren. Hij kon de frisheid van het vlees al ruiken! De smaak van heer lag nog op zijn lippen en het proefde zoet. Daar was hij. Liggend op zijn rug, zoals Terg hem de eerste keer had gevonden. Tergs mond waterde. Hij was waar heer hem kon zien, maar heer bleef roerloos. Een hoopvolle glimlach trok bij Terg langs de lippen. Heer sliep. Het kon dus toch…

Terg zocht om zich heen. Iets moest kunnen helpen. Iets scherps. Iets dodelijks. Een platte scherf van graniet lonkte voor Tergs voeten. Het stuk was zwaar en lastig te tillen. Terg had beide handen nodig, maar als hij dit neersloeg op de hals van de heer... Met ingehouden adem begon Terg zijn laatste stappen. Zijn spieren trokken. Handen beefden. De schaduw van Terg viel over Vantraxis. Terg richtte de steenpunt naar zijn hoofd, maar toen werd plotseling Tergs aandacht gegrepen. In een vlaag van woede, wierp Terg zijn steen ter aarde. ‘Nee!’ gilde de gek als een bezetene. ‘Dat is van zij! Heer is door haar gezonden!’

Vantraxis schrok wakker en hij zag het benige gelaat van Terg voor het zijne. Nog voor hij zich omhoog kon brengen, greep Terg zijn amulet. Hij rukte aan de paarsschijnende lichtsteen en trok Vantraxis erachteraan naar boven. ‘Dit is van haar! Dit is haar steen! Wat moet heer met het licht van de duivel?’

Vantraxis sloeg zijn vuist bij Terg op de bek. Lippen scheurden. De smaak van bloed in zijn mond kalmeerde de man, zelfs al was het zijn eigen bloed. Terg bleef van slag. De steen om Vantraxis’ nek maakte hem waanzinnig. Vantraxis greep het licht strak in zijn vuist. Hij had graag gezien dat Terg het van hem losrukte, maar de realiteit was dat hij vooral Vantraxis door de grot zou sleuren.

Gelukkig bleef Terg nu op zijn plaats. Hij siste. ‘Sssirrr. Het is haar steen. Een van de hare. Waarom zou ze hem aan heer geven? Waarom?’

Vantraxis kneep met zijn ogen. Volkomen onverwachts schoot hij naar voren. Hij greep Terg in zijn baard. ‘Welke ze! Wat weet jij over dit ding dat ik moet weten?’ Hij hield het amulet met de steen voor Tergs ogen en de arme man weerde het af. ‘Nee! Ga weg! Haal het weg. Het is van Sirr! Het is Sirr’s steen. Het is om de steen dat Terg moet Tergen. Terg haat de steen. Terg haat Sirr!’

Vantraxis loerde Terg inschattend in de ogen. ‘Siranra.’

Terg blikte naar Vantraxis terug met onvervalste haat. ‘Het Sirr-wicht! Zij wierp Terg hier bij de griffen. Terg haat Sirr.’

Vantraxis liet Terg in het stof vallen. ‘Dus jij kent haar ook.’

‘Kennen?’ Terg rolde over de grotvloer en hij kwam gehurkt terug op zijn voeten. ‘Ik haat haar! Terg kent haar beter dan ieders in Azeria! Daarom is Terg hier! Sirr zou Terg vermoorden als ze wist dat dat mislukt was! Ze…’ Terg sloeg zijn hand voor zijn mond. Hij had zich grof versproken. Bevend kroop zijn vinger naar voren. Hij priemde naar de steen. ‘Is dat waarom heer hier is? Stuurde ze heer om Terg te doden?’

Vantraxis schudde zijn hoofd. ‘Nee. Ze heeft mij niet gestuurd en als ik je wilde doden dan lag je reeds in de diepte.’

De rode ogen van Terg glommen angstig. ‘Maar de steen… Het is de bloedsteen.’

Vantraxis bekoelde. ‘Ik ben hier om dezelfde reden als jij. Siranra wierp mij in deze diepte in de hoop dat ik zou sterven.’

‘Maar de steen…’ Tergs blik bleef bij het amulet. ‘Wacht! Jij hebt de steen gestolen!’ Het manwrak trok een brede grijns. ‘Ze wist niet dat jij hem had! Jij hebt gedaan wat Terg nooit lukte! Jij hebt de bloedsteen van Sirr ha-háá!’

Terwijl Terg lachte, hield Vantraxis wijselijk zijn mond. Terg gaf zijn eigen draai en inhoud aan wat er met Vantraxis was gebeurd, maar hij gaf er vooral informatie mee prijs.

Vantraxis hield hem vlug de steen voor. ‘Jij hebt dit willen stelen?’

‘Lang geleden, ja,’ hijgde Terg. ‘Maar niet om de reden die heer denkt. Terg doet geen duister. Terg was geen slecht. Terg wilde de steen aan de koning tonen. Terg wilde de wereld redden, maar Terg heeft gefaald. Terg belandde hier...’

Interesse vonkte door de ogen van Vantraxis. ‘Wie was jij?’

Terg richtte zich op. Voor de eerste keer sinds hun ontmoeting bracht hij zich rechtstandig op zijn gammele set benen. Hij had de rotswand nodig om zich in evenwicht te houden, maar voor zijn doen stond hij fier omhoog en hij bleek lang. Zijn grijze baardharen vielen in slierten over zijn borst en hij hief zijn kin op. Vantraxis zag een geheel andere Terg. Een eervolle versie. Een schim van een verleden dat gestorven was in deze duisternis.

‘Tergs naam was Tergiantos Ühnûr, raadsheer van de koning voor decennia. Ik diende mijn vorst in rijken dichtbij en ver over zee. In wouden en bergen, op steppen en in de woestijn. Ik was zijn meest toegewijde dienaar en nu… dit.’ Terg toonde zijn fragiele lichaam, aangevreten door zichzelf, verweerd door de tijd en gekweld door ziekte. ‘Aan alle voorspoed komt een eind,’ verzuchtte Terg. ‘Maar ik dank mijn einde aan het vleesgeworden kwaad van vrouwen. De Hèridaths van het oosten. De minnaressen van de Duistere.’

De ogen van Vantraxis blonken. Hoe kon hij Terg aansporen om meer te vertellen? Gelukkig had Terg even geen aansporing nodig. Zijn stem sneed statig door het stil.

‘Mijn verhaal begint in het oude en groene Varia. In tijden van donker, maar nog in het licht van de westelijke zon. Na vleugels van pijn en vlammen van verderf. Na chaos en vuur. In angst en twijfel was dat het moment dat mijn vorst een moeilijke beslissing wachtte. Een beslissing die vorm zou geven aan een wereld.’ Terg controleerde of Vantraxis wel goed luisterde. ‘Isflaghzar de draak was neergedaald in Azeria. Hij had Gashdan in de as gelegd. Lundog was geplunderd en nu had de draak zijn toevlucht genomen in Varia’s schitterend groene woud. Isflaghzar kostte de koning van Varia zijn leven en mijn vorst was toen nog maar een prins. Hij en zijn broer waren de enigen die de komst van de draak overleefden. Ze waren getekend door grote angst. Woede en wraak dreven hen, maar dat zijn dingen waar men niets aan heeft tegen een vijand die simpelweg te groot is om te bevechten. De broer van mijn vorst kon zich niet berusten in de nederlaag. Hij maakte een vesting van de stad Tiatra, de stad waarin wij allen verbleven. Hij trommelde legers op om de draak te bevechten, maar mijn vorst wilde daar niets van weten. Te diep bedroefd was hij om zijn verliezen. Varia en het leven daar hadden door de komst van de duisternis hun glans verloren en mijn vorst keek liever weg over de zeeën, lonkend naar het oosten, en naar verten weg van het leed van thuis. Het was in die tijd dat een reisgezelschap naar de poort van Tiatra kwam. Het waren vluchtelingen van een rijk ver in de Diepe Wereld. Dat rijk stond aan de rand van een burgeroorlog, daar de laatste erfgenaam van de koning aldaar was gestorven. Zij waren naar het westen gekomen op zoek naar een vorst die hun land kon leiden. Naar hun zeggen werden de grenzen van het rijk belaagd door wilden en de weduwe van de laatste koning was alleen niet in staat om het rijk bijeen te houden. Dat rijk heette Kayarîn. Hoewel Varia zelf in as en chaos lag, zag mijn vorst zijn kans. Het was een eer om een rijk in de Diepe Wereld te annexeren. Het zou niet de eerste keer zijn dat het koningshuis van Varia zich verbond met een huis uit de Diepe Wereld, maar de broer van mijn vorst wees het aanbod af. Hij vond het zijn eer te na om Varia aan haar lot te laten. Hij wees het gezelschap de deur, maar mijn vorst stond anders in zijn sentiment. Een broedertwist volgde, want het waren bittere tijden, maar uiteindelijk besloot mijn vorst toch te vertrekken. Hij kreeg geen zegen van zijn broer en weinigen van zijn volk volgde hem op zijn barre tocht.’ Terg klopte zich op de borst. ‘Ik was een van de weinigen die hem trouw bleef. Ik vergezelde mijn vorst op zijn lange weg en nooit in al onze tijden daar verliet ik ooit zijn zijde. Het land dat wij in dat verre oosten troffen was wild en grimmig, maar na twee winters vonden we Kayarîn en ons welkom daar was groots. De vrouw van de verloren koning had zich in de tussentijd uitgeroepen tot koningin, maar ze ondervond weerstand langs haar westelijke grenzen en in de winter dat wij kwamen, was haar leger te zwak om stand te houden. Mijn vorst kreeg van haar de leiding over dat leger en dat was zijn kans om zijn reputatie waar te maken. Mijn vorst bleek inderdaad een wonderbaarlijk krijger. Met mijn inzicht in strategie en met zijn kracht, passie en aanzien, versloegen we alle invallers. Nog geen twee jaar later was Kayarîn sterk en een van de rijkste rijken in die diepten van de wereld. Zoals beloofd nam de koningsvrouwe mijn vorst als man en zo werd hij zelf de grote koning van Kayarîn. We zetelden ons in een groot paleis en voor het eerst braken er goede en glorievolle jaren aan. Genoeg om alle voorgegane donkerte te overstemmen. De tijd was goed voor allen en de nachtmerrie van Varia vervaagde tot een ver verleden.’ Terg zuchtte diep en hij schudde zijn hoofd terwijl hij tuurde naar plaatsen die Vantraxis nooit zou kunnen zien. ‘Goede droom of nachtmerrie, geen van allen zijn ze waar. Van beiden zal je ooit ontwaken en zo kwam er ook aan deze tijd een einde, al begon het sluipend. Onzichtbaar als ik mijn ogen niet de kijk gegund had.’ Terg trok zijn oude ogen moeizaam nauw. ‘Als van oudsher luisterden mijn oren verder dan slechts de grenzen van ons land. Ik maakte mij niet blind voor onze buurlanden en voor de rijken in de verdere wereld. Toch begon dat wat ik hoorde mij te bevreemden. Rijken boven Kayarîn vielen stuk voor stuk ten prooi aan legers uit het oosten en rijken in het zuiden verkruimelden onder een voor ons onzichtbare zwarte hand. Naar Kayarîn kwam geen dreiging, maar toch besloot ik de gebeurtenissen buiten onze grenzen te onderzoeken. De koningin raadde mij af om me met onze buren te bemoeien. Het was immers niet lang geleden dat diezelfde buren hun aanvallen hadden beraamd tegen ons rijk, maar de koning maakte zich zorgen om zijn pasgeboren dochters en omwille van hun welzijn, liet hij mij begaan buiten het weten van zijn vrouw.

Zo beraamde ik een tocht naar onze westerburen, maar dat wat ik daar leerde, maakte het raadsel alleen maar groter. Ook de heersers daar kenden de geruchten over donkere legers die om ons heen raasden, maar naar hun zeggen was datzelfde donkere leger in Kayarîn reeds geweest. In hun beeldvorming was Kayarîn het centrum van alle duisternis en was Kayarîns troon sinds het vallen van haar vorst de oorsprong van alle kwaad.

Op die dag klonk het mij nog als onzin, maar hun overtuiging bracht mij zorgen. Toen ik die zorgen na terugkeer met mijn koning deelde, sloeg hij ze vluchtig in de wind. Hij was gelukkig met zijn vrouw en dochters en wie was ik om hem zijn dromen te ontnemen? Al dat ik bracht, waren geruchten bij monde van wrokvolle vijanden.

Zo ebden de jaren verder, maar ik keek met argusogen toe hoe buurland na buurland viel tegenover een leger wat ik nooit in beeld kreeg. Uiteindelijk bleken zelfs onze oude vijanden, de westerburen, onder vuur te liggen door een wreed en machtig iets. Zij kwamen als vluchtelingen bij ons over de grens en ze spraken van beestmonsters en van de rode rijders van de dood. Ik drong er toen bij mijn vorst op aan om hen te hulp te komen, maar de koningin sprak mij wederom tegen. Ik dacht destijds dat dat uit wrok was. Rancune om wat vroeger tussen onze rijken was ontvallen.

‘Trek niet ten strijde wanneer de strijd ook ons niet zoekt,’ sprak zij en ik zag mijn vorst nog kijken naar de onschuldige kinderogen van zijn dochters en ik wist wat zijn antwoord zou zijn. Zo keken wij allen toe vanuit Kayarîn en wij zagen alles om ons heen verdwijnen, maar de woorden van de koningin spookten door mijn gedachten. Waarom zocht de strijd niet ons? Waarom viel dit leger van duisternis ons rijk niet binnen? Ik besprak mijn zorgen opnieuw met mijn vorst en samen brachten we ze naar zijn koningin. Zij biechtte tenslotte op wat ik zolang bevreesde. De donkerte was hier inderdaad geweest en het waren de legers van de duisternis die haar haar eerste man hadden ontnomen. Zij had daarna alleen gestaan.

‘Maar dit heeft ons destijds kunnen redden.’ Ze toonde ons de bloedsteen. ‘Het is een magische steen,’ loog ze ons voor. Een steen die door het donker zo gevreesd wordt dat ze hier niet meer durven te komen.’ Zolang die steen hier lag, zou Kayarîn volgens de koningin altijd veilig zijn.

Voor mijn vorst was die uitleg afdoende, maar ik bleef mijn twijfels houden. Kayarîn was een eiland. Om ons heen kolkten de legers van het donker. De wereld rondom verdronk, maar was één steen dan genoeg om ons te redden? Opnieuw dwongen mijn twijfels mij naar onze oude vijand. Sommige heren van het westen leefden in het geheim als vluchtelingen in ons rijk. Zij vertelden mij waarom zij Kayarîn nooit bevochten. Het was hun geloof dat, na de dood van de oude koning, mijn koningin haar ziel verkocht had aan de duivel. Ze zou een Hèridath zijn geworden. Een dienares van de Duistere God. Niets konden ze vertellen dat mij kon overtuigen, maar één van hen sprak over de steen van bloed. Het hard geworden bloed van de Duistere God zelf. Alle dienaren van het donker konden die steen ruiken. Ze waren eraan verbonden met hun trouw. Die steen was een gift die alleen kon worden verkregen na een binding met het duister. Zij vreesden dat zo’n steen bij mijn koningin in het bezit was.

Zij vreesden het, ik wist het. Ik snelde terug naar ons paleis om dit nieuws met mijn vorst te delen, maar de oren van de koningin reikten ver. Zij wist wat ik aan de weet was gekomen en voordat ik bij het paleis kon komen, sloeg ze op de vlucht. Ze bleek inderdaad een machtige heks te zijn. Beëdigd door de bloedsteen en begiftigd met een storm aan duistere magie. Velen in het paleis wist ze te doden alvorens ze uit Kayarîn vluchtte. Ze nam haar beide dochters met zich mee, maar mijn zorgen hadden mijn vorst wantrouwend gemaakt naar zijn vrouw en hij wist op die avond toch een van zijn twee kinderen te redden. Seranve bleef bij ons in Kayarîn, maar Siranra nam ze met zich mee.’

Vantraxis knikte. Hij had dit verhaal al eens gehoord. Een andere versie, die verdraaid en verwrongen was vanuit een persoonlijk perspectief, maar sommige gegevens waren te gelijk om het als toeval af te doen. Het verhaal van Terg leek zuiver.

‘Onze wereld veranderde na dat moment opnieuw in een donkere plaats. Het Kayarîn dat ons eens zo veilig had geleken werd plots belaagd vanaf iedere kant. Beestmonsters kwamen in drommen en in horden over onze grenzen en steden vielen en werden afgebrand tot op de grond. Onze legers vochten heldhaftig, maar nergens wisten we stand te houden. Mijn vorst weigerde nog voor zijn land te strijden. Er was maar één ding dat hem bezigde. Steeds opnieuw stortte hij zich in de sporen van Siranra. Boven alles wilde hij zijn tweede dochter terug. Ik riep hem op Kayarîn te verlaten, maar zonder Siranra wilde hij er niet van weten. Het land rondom begon te branden. Nara werden niet alleen verslagen, volkeren werden volledig uitgemoord. Tussen al dat vuur, de bloedbaden, het leed en de pijn, deed mijn vorst wat ik onmogelijk had geacht. Hij vond zijn vrouw en hij vond Siranra. Naar zeggen doodde hij de koningin en hij bracht Siranra bij ons terug. Toen waren we klaar om te vertrekken en we lieten Kayarîn achter als een meer van leed.

Het was een godsgift dat, terwijl wij door het westen van de Diepe Wereld zwierven, boodschappers van de broer van mijn vorst ons vonden. Ondanks de wrok die hij had gekoesterd bij ons vertrek, had zijn broer het zaak gemaakt nooit zijn familie uit het oog te verliezen. Zo was zijn broer aan de weet gekomen over de val van Kayarîn en nu had hij medelijden en hij kwam mijn vorst te hulp.

‘Keer terug naar Azeria,’ zeiden zijn boodschappers. ‘Kom en neem de troon van Gashdan die mij net geschonken is.’

Wij herinnerden ons nog de vloek van Isflaghzar, maar het leek zo lang geleden. De Diepe Wereld had ons zo veel doem gebracht en alles waar we nog naar verlangden was het vertrouwde uitzicht van de Grote Gordel. We besloten dat als we de prinsessen in Ingryvath konden houden, we in Gashdan misschien toch de rust konden vinden die mijn vorst zo zocht. Zo kwam het dat wij terugkeerden uit de Diepe Wereld en dat ik in Gashdan aanschoof naast mijn vorst Hyrath op de troon.

De duisternis leek achter ons te liggen. Het leven in Gashdan was betrekkelijk rustig. Het volk was ruig, maar dat waren wij zelf ook geworden. Achter de muren van Ingryvath vond mijn vorst eindelijk zijn rust, maar onze wonden waren diep. Seranve sliep niet door haar dromen. Hyrath was donker en somber. Soms grof, soms wreed. Maar Siranra was stil. Stiller dan het een prinses betaamt.

Siranra had de neiging te verdwijnen, een bijna onmogelijke opgave binnen de ommuring van een paleis, maar soms verdween ze voor dagen aaneen. Dagenlang wist niemand waar ze was, maar Hyrath deed dat niets meer. Niets leek hem nog te bezigen. Bitterheid en leed hadden hem uiteindelijk van zijn liefde beroofd.

Zelf had ik maar weinig oog voor Siranra. Ik was reeds oud en zeker geen kindermeisje. De jonge prinses was niet de kroonprinses en wat ik nog aan taken had, richtte zich vooral op Seranve. Daarnaast had ik zo mijn eigen interesses. Na mijn avonturen in het verre oosten was ik nieuwsgierig naar de geschiedenis van mijn nieuwe rijk. Ik begroef mij graag in boeken en was vooral geboeid door de ontstaansgeschiedenis van Gashdan. Sarjen de Tarmagor werd het onderwerp van mijn studies en in de vrijheden die mij werden geschonken, door mijn oude dag, doorzocht ik de catacomben van Ingryvath hopend Sarjens legendarische troon of zijn geheime tombe te vinden. In het begin wekte ik daarmee de interesse van prinses Siranra, maar ik raakte haar aandacht snel weer kwijt. Zelf bezocht ik plaatsen als de Koss-Mogrûl in Lundog, maar ook de bergforten van Tan-Shivot in het zuiden. Ik vond er maar weinig aanwijzingen voor de locatie van de grote tempel en zocht opnieuw mijn heil in Ingryvaths ondergrondse passages. De prinsessen en ik hadden ooit een lange tunnel naar de Gun-Govan gevonden en ook die gang had vele zijgangen en kamers. Ik was daar ooit op een dag met mijn onderzoek bezig, toen ik binnen in de tunnel een hoefslag hoorde. Ik kwam met mijn nieuwsgierigheid nog net op tijd in de tunnel om Siranra te zien rijden. Siranra op een paard! Ik had nooit geweten dat ze kon rijden, maar wat moest een prinses die haar vaders kasteel nooit mocht verlaten op een paard? Ik vreesde dat Siranra het risico van de draak tartte door af en toe de stad te ontvluchten, maar ik weerhield mij ervan dit te verklikken aan haar vader. Mild was Hyrath nog zelden in de reacties naar zijn kinderen en soms vreesde ik voor hun welzijn aan zijn voeten bij de troon. Uit zorg voor Siranra dwong ik een van mijn lijfwachten haar te schaduwen, maar zelf werd ik weggeroepen voor een lange reis. Politiek en een nieuwe broedertwist brachten mij naar Tiatra in Varia en daar bracht ik veel tijd door met de broeder van mijn vorst. Ik polste hem voorzichtig over de status van de drakenvloek, maar tot mijn spijt kwam ik aan de weet over een dochter die hij in de tussentijd had gehad en wie wreed aan haar einde was gekomen. Volgens de Nara uit Varia was Isflaghzar nog even actief als immer voorheen. Nog net zo groots en dodelijk en blijkbaar nog altijd gebonden aan zijn oude eed. Tezamen met de koning van Varia verwonderde ik mij over de aanwezigheid van Hyraths dochters in Gashdan. Zeker nu mij werd verteld dat Isflaghzar in de laatste twee maanden al drie keer was uitgevlogen naar het zuiden. Zo lerende vreesde ik voor het leven van de twee prinsessen en ik spoedde mij dan ook terug naar Ingryvath. Het was aldaar dat ik bericht kreeg van de lijfwacht die ik achter Siranra had aangestuurd. Hij beweerde dat hij Siranra tot driemaal toe gevolgd was op rijtochten naar het noorden, maar driemaal was hij haar spoor in de wildernis van Lundog kwijt geraakt. Hij vertelde mij echter genoeg. Meer dan ik had willen weten. De dagen dat Siranra zogezegd noordwaarts reed, vielen samen met de dagen waarop Isflaghzar zuidwaarts was gevlogen. Ze had dood moeten zijn, verscheurd of verbrand zoals haar voorouders, maar dat was niet gebeurd. Toen ik mij voor dat raadsel stelde, beving een grootse vrees mij. Het vraagstuk leek te veel op wat mij was overkomen in Kayarîn. Geluk of ongeluk, pech of lot, misschien was het haar plan al, maar in diezelfde dagen vond ik onder de Gun-Govan eindelijk de tempelzaal van Sarjen waarnaar ik zo lang had gezocht. Ik trof hem ogenschijnlijk verlaten, maar met een vreemde standaard verheven voor Sarjens troon. Op die standaard lag een object dat alleen ik kon herkennen voor wat het was. Hij was kleiner dan ik mij herinnerde. Hij was in vieren gehakt, maar het was de bloedsteen. Vier stenen van paars licht. Het teken van de Hèridath en het bloed van de Duistere uit hun geloof. Die steen zou mijn dood worden. Ik griste een van de vier stukken weg en ik wilde hem naar Ingryvath brengen om hem te overtuigen, maar Siranra ving me in de tunnel.

Ze doodde mij niet daar. Ze had zaken te regelen op deze plaats. Hier onder de Val. Mij nam ze met zich mee uit Ingryvath en ze probeerde op de reis te achterhalen wat ik wist en met wie ik het had kunnen delen. Hier wierp ze mij voor de griffen, opdat die monsters haar niet lastigvielen. Ze wist dat zelfs al zou ik de val overleven, ik de berg nooit levend zou verlaten. De griffen zijn hier altijd geweest, nog voordat Gashdan als een rijk ontstond. Niemand zwerft alleen op de noordelijke steppen, want hun ogen zijn scherp en ze vinden hier alles. Zelfs als je de Val kan ontvluchten, dan kom je er te voet niet ver vandaan. Ze wist dat ik geen kans had. Sterven is het enige dat mij hier rest. Vertragen is mogelijk, maar uiteindelijk? Uiteindelijk wint Sirr.

Mijn vorst heeft geen weet van dat wat zij heeft gedaan. Hij weet niet wat ze in werking heeft gesteld onder de muren van zijn stad. Ze is de erfgename van haar moeder. En nu pas, nu ik hier dool, zie ik helder hoe dat zo kwam. De oude koningin van Kayarîn wilde dat Siranra naar het westen zou komen. Ze trok een koning van het westen aan omdat het haar een weg terug naar diens geboortegrond verschafte. Siranra is het zaad van de duisternis en Hyrath heeft het als de wind naar hier gedragen. Nu opent zij op deze plaats de poorten voor de Duistere. Azeria is straks net zo blind als dat Kayarîn is geweest. Siranra heeft de draak, die misschien om te beginnen al door haar moeder naar hier gestuurd is, weten te bedwingen. Dat monster is een geknechte dienaar aan haar zijde, maar in de diepten onder bergen en paleizen heeft ze al veel meer weten te broeden. De eerste poort voor het donker heeft ze al geopend en spoedig staan ze allemaal wijd open. Maar niemand zal het zien voordat het te laat is.’

4

Nikara en de draak

Het regende voortdurend boven de noordwestelijke bergen van Varia. Wolkenpartijen die vanuit het oosten over de IJszee kwamen, stapelden zich op tegen de Grote Gordel en wierpen daar hun tranen. Dat ging gepaard met windstoten en soms zelfs met onweer of hagel. Al met al geen weer om iets in de buitenlucht te ondernemen en dat maakte het des te vreemder dat acht silhouetten zich staand op een woudheuvel aftekenden voor het paleis. Weerlicht gaf witte accenten aan de vouwen van hun mantels. Een zware laars zonk in de modder van de helling. Vanachter een kap trachtte iemand voorbij de druipende stralen te zien. Zijn blik was gericht op het stille kasteel beneden. Er was weer eens een instorting geweest, maar de brug en het belangrijkste deel stonden nog. Stoom kronkelde omhoog vanuit de hoofdpoort en lekte uit een gat in het koepeldak. Die verraadde de aanwezigheid van Isflaghzar. De draak was thuis.

De drijfnatte cape werd opzij geslagen en een lange arm, met daarop een tatoeage van een draak, werd bloot getrokken. Vingers knakten en vormden een gebaar. De figuren om hem heen kwamen in beweging. Een van de anderen grauwde dierlijk, terwijl de man die naast hem stond aan zijn ketting rukte. Een andere gemantelde slenterde terug naar de groep van vijf paarden die verscholen stonden onder bomen. Hij maakte iets los dat aan de flank van een grote hengst was geknoopt en hij bracht die bundeling van stof om een stok met zich mee terug. Drie van de bemantelden waren aan de ketting gelegd door drie anderen en zij werden door hun begeleiders naar beneden geleid in de richting van het voorkasteel en de stenen brug. Hun leider bleef op de achtergrond. De man met het pakket kwam naast hem staan. Hij trok wat knopen los en ontvouwde een vaandel. Het paarse doek was aan de randen met bloed besmeurd en etaleerde een somber zwart teken. Met het vaandel boven zijn leider geheven, schraapte hij zijn keel. ‘We zijn klaar.’

De leider knikte. ‘Dan is het tijd om de draak haar wens over te brengen. Morgen zal Azeria branden.’

†

Binnen het kasteel reikten twee dunne vingertjes naar een reflectie in het water. Voor twee voetjes in een plas was de beeltenis van een elf te zien, maar het was niet een elfje dat ze herkende. Het jurkje dat het aanhad was dof grijs. Het bestond louter nog uit slierten. Haar top was half verkoold, maar ze maakte zich vooral druk om haar haren. Was er dan niets dat nog oranje was?

Nikara wreef door haar gitzwarte kapsel, maar alleen korreltjes roet en korstjes dwarrelden naar beneden. Ze herkende zichzelf alleen nog aan haar oogjes. Ongelukkig keerde ze zich weg van het water en ze kruiste haar armen. Ze wreef wat laatste schilfers weg. Het was dat elfjes zo snel konden vervellen, anders had ze wel anders gepiept na al die blaren. Haar nieuwe huid was dun. Ze leek aardig gaaf, maar ze had eigenlijk langer moeten slapen. Langer moeten rusten om te herstellen van de klap.

Met een zucht plukte ze nog wat flarden vel weg bij haar ellebogen. Die oude huid was vies, opgekruld als de bast van een boom in een haardvuur. Ze wilde niet graag terugdenken aan het trauma. Hoelang geleden was het nu? Een nieuw elfenhuidje groeide niet binnen één nacht, dus ze was er een behoorlijke poos tussenuit geweest. Nu keerden de beelden terug. Een hete muur van lucht had haar in eerste instantie weggeduwd, maar daarna had ze gevlogen. Niet snel genoeg om aan alle vlammen te ontkomen, maar wel om er niet in te blijven. Ze was tegen een muur geklapt en toen als een smeulende vonk in een putje verdwenen. Ergens in de diepte onder de paleishal was ze in waterige smurrie gedoofd. Daarna hielden de herinneringen op. Te veel pijn of gedachten schakelden een elfje uit en pijn was echt wel haar deel geweest met dat verbrande vel. Genoeg om misschien wel nooit meer op te staan, maar tja, dat had ze deze ochtend toch gedaan.

Nu stond ze hoog boven het donkere lijf van Isflaghzar. De draak glansde en stoomde in de regen en zij keek op hem neer vanaf een hoog balkon onder de gebroken koepel. Haar hart klopte in haar keel, terwijl ze bezag hoe groot het monster was. Zijn opgevouwen vleugels vulden bijna de gehele dansvloer.

Nikara bracht zich huiverend weg bij de rand. Ze zag zichzelf weer in de plassen. Klein elfje, alleen in een groot kasteel. Een kasteel vol monsters en gevaren. Wat moest ze hier nog? Iedereen, die bij haar hoorde, was ze verloren. Eerst de paardjes, later Aresta en Shutai. Vlammen hadden alles van haar afgenomen. Ze probeerde er niet aan te denken, want als ze te ver terugdacht dan zou ze weer op tilt slaan. Verlies was moeilijk voor elfenhersentjes om te verwerken, zeker het verlies van dierbaren. Haar oogjes werden waterig. Treurig richtte ze haar blik omhoog. Regen daalde door de scheuren in de koepel neer. De druppels landden sissend in het drakennest.

Wat moest ze hier nog? Het oranje in haar ogen fonkelde vochtig. Ze haatte dit kasteel. Ze haatte dit deel van de wereld. Ze wilde alleen nog maar… naar huis.

Iets in het elfenmeisje knapte. Ze dacht niet na over wat kon of wat mogelijk was. Iets in haar maakte haar wijs dat als ze nu de kasteelpoort uitvloog, ze kon terugkeren naar het woud van Isralda en dat alles dat hier was gebeurd, kon worden vergeten. Dat ze alles als een boze droom van zich kon afschudden.

In die dwaze waan wierp ze zich van het balkon en zonder omkijken zocht ze de tunnel op. Ze liet het lichaam van de sluimerende draak ergens achter zich. Hij kon haar niets meer schelen. Ze vloog zo recht mogelijk de kasteelpoort uit. Gewoon naar huis.

†

Juist. Aresta begon het te begrijpen. De aanwezigheid van water was geen redding. Het was vooral een soort verlenging van hun marteling. Ga maar na. Hier in deze stenen gevangenis waren zij en Shutai gedoemd om te sterven van honger en dorst. Een Nara kon zo’n drie weken zonder eten, maar zonder drinken kwam de dood snel. Nu hadden ze dus water, maar voor voedsel bestond geen enkel vooruitzicht. Ze werden puur in leven gehouden om langer te mogen lijden.

Aresta schudde gefrustreerd haar hoofd. Dit waren toch niet haar gedachten? Dit was meer iets voor Yivenna. Ja, ze was aan het Yivenna doemdenken en dat had Yivenna nooit naar iets zinnigs gebracht. Terwijl Aresta er zo over nadacht wist ze het helemaal zeker. Dit was het begin van haar einde. Maar wat moest ze anders denken? Die pijn in haar buik, dat was geen knagen meer. Dat was kwelling!

Ze had al haar nagels reeds afgebeten. Ze kauwde constant op haar haren. Het ging gewoon niet goed meer.

Met Shutai ging het beter, maar hij was een Sherendi. Aresta ging eraan onderdoor. Misschien moest ze gewoon het zwaard gebruiken. Er een einde aan maken nu ze dat zelf nog kon.

Aresta wist zo langzamerhand niet wat te doen. Ze rolde zich op in een hoek of ze wipte gehurkt op en neer met haar handen rondom haar buik. Hoelang nog? spookten haar gedachten door haar hoofd. Hoelang nog voordat ze alle controle over zichzelf verloor?

Yivenna had gelijk. Je leefde je leven om te lijden en telkens bood het leven je net genoeg leven om je lijdende te houden. Het lijden op zichzelf was het doel en iets of iemand deed er alles aan om het zo lang als mogelijk was te rekken. Ze zou hier zitten totdat ze haar voet opvrat.

‘Gaat het?’

Het was pas de veertienhonderddrieënzeventigste keer dat hij het haar vroeg. Ze stopte met trillen en ze hief haar kin op in het duister. ‘Ja, hoor. Maak je over mij maar geen zorgen.’

Hij wist dat ze loog, maar zou hij de waarheid werkelijk willen horen? Zo dicht bij haar kon hij de pijn een soort van voelen. Dat was de vloek van zijn Sherendi gaven. Hij kon er natuurlijk niets mee. Zijn magie bracht hem zelden wat hij wilde. Toen hij haar nodig had in Vyrendia, kon hij haar toen voelen? Nee hoor! Maar op dit moment voelde hij al haar wanhoop, al haar pijn en het enige dat hij eraan kon toevoegen was zijn schuldgevoel. Troosten was zinloos. Helpen onmogelijk en dus was schuld het enige dat Shutai nog kon bijdragen. Ironisch genoeg had hij zelf nog nergens last van, dat deel van zijn Sherendi-zin werkte prima. Shutai was kerngezond. Aresta was degene die mocht wankelen op het koord tussen leven en dood. Hij wenste zichzelf te vervloeken. Gefrustreerd kneep hij zijn vuisten samen. Keer op keer probeerde hij iets van zijn beloofde energie te voelen. Hij had het in zich. Waarom kwam het er nooit uit!

†

Nikara’s schijnsel passeerde onmerkbaar over de gesloten ogen van Isflaghzar. Hoewel de regen sissend van zijn schubben dampte, bleef de zaal gehuld in een diepe stilte. Nikara vloog onoplettend voorbij het hete lichaam, ze had haar zinnen op de lange poortgang gezet. Ze ging daarbij helaas aan het een en ander voorbij. Zo waren de twirfdemoontjes na de ontbranding van Isflaghzar verhuisd van de grote zaal naar juist dat gangstuk. Sinds Isflaghzar hun zwerm per abuis had geflambeerd, hadden de monstertjes gekozen voor een veiliger afstand. Ze hielden zich schuil in spleten en holen tussen het kasteelpuin dat de vloer bedekte. Schuchtere, rode oogjes staarden het elfje na terwijl ze over hen heen vloog, maar geen van de wezentjes durfde zijn schuilplaats te verlaten. Zonder incidenten kwam de opening van de poort in beeld en dat moedigde Nikara aan om haar vleugeltjes nog sneller te klappen. Ze zag de opening groeien en de gloed van het sombere daglicht. Bliksem flitste en in die flits versperde plotseling iets de weg. Een groep wezens, zo groot als Nara, maar door de witte weerschijn van de regen op hun gewaden leken ze vele malen groter. In de flits zag Nikara witte tanden en rode ogen. Er was ook een groot vaandel met een kruisachtig teken. Dat teken herkende ze direct. Nikara stopte waar ze vloog. Haar adem stokte. Een goed getraind reflex liet haar naar de bodem duiken. Haar elfjeslicht moest zo snel mogelijk uit. In de mistige damp kon ze zich verstoppen, dus liet ze zich gretig omringen door de stoom. De gemantelde gedaantes hadden haar niet gezien, maar ze kwamen wel recht op haar af. Tastend achter zich trof ze een holte. Een plaats waar het voetstuk van een zuil uit de grond was getrokken en waar een scheur was achtergebleven. Achterwaarts stappend hield ze haar ogen op de gemantelde mannen die elkaar bij de ketting vasthielden. Een van die mannen liet zich voorover vallen en hij ging voort op handen en voeten. Hij snoof en Nikara zag zijn scherpe tanden blinken. Die tanden zouden een elfje verscheuren als ze niet sneller achteruit ging. De gemantelde werd gelukkig aan zijn ketting teruggetrokken door degene die hem vasthield en haar blijkbaar niet had gezien. Nikara was echter gevaarlijk dicht bij de scheur in de vloer. Twee veel kleinere demonklauwen schoten vanuit die duisternis naar voren en ze pakten Nikara bij haar enkels. Voordat het elfje ook maar een kik kon geven, was ze in de grond verdwenen. De gemantelde figuren stapten zonder neerkijken over de scheur. Alleen het exemplaar dat op vier poten ging, draaide zijn hoofd. Een lage, dierlijke grauw ontsnapte uit zijn keel en echode tussen de holle muren. Toen rolde er opnieuw een donder.

†

Aresta zocht door het donker. Ze vond steen, omdat steen alles was dat ze kon vinden. Ze gebruikte het als steun voor haar rug. Ze voelde zich zo afschuwelijk vanbinnen, net alsof alles wat ze aan organen had de leegte van haar maag wilde vullen door erop te drukken. Haar keel bleef droog, ondanks alles wat ze had gedronken. Dit was zo ellendig. Als haar vader haar toch eens kon zien zitten. Aresta die het avontuur moest zoeken… Aresta die de wijde wereld in ging. Aresta die nu omkwam van de honger. Dit was wat er was geworden van het meisje dat een krijgster wilde zijn. Ze zat opgesloten. Weg van licht en leven en eindelijk begreep ze hoe het in elkaar stak. Eindelijk was ze verlost en was ze het geworden. Eindelijk had ze haar moed gevonden. Nu, nu het te laat was.

Ze wilde niet dood. Niet op deze manier. Ze was liever verbrand door Isflaghzar. Liever uiteengereten door een Naravreter of geveld door het zwaard op een of ander ver strijdperk. Als ze had moeten gaan, dan had ze dat vechtend gewild. Vechtend zoals Yivenna. Niet wegebbend zoals dit. Jezelf verliezend tegen een vijand zonder gezicht. Als ze ging dan wilde ze dat haar dood een daad was waarover gezongen zou worden. Daar lag voor haar de waarheid van een krijger. Niet zozeer door zijn daden in het leven, maar boven alles zijn daad op het moment van zijn dood. Dood gaat iedereen, maar alleen een krijger kiest het moment waarop en hij bepaalt op welke gronden. Een krijger verkiest een doel om voor te sterven en zijn enige angst nadien zou zijn te sterven op een andere manier. Een manier die hem niet waardig was. Een manier zoals dit.

Dit was afschuwelijk. Als Aresta hier ooit wegkwam, zou ze nooit meer bang zijn. Niet voor welke vijand dan ook. Banger zou ze zijn als dit haar waarheid werd. Sterven op een vergeten plek. Een dood zonder een betekenis. Ze liet zich op haar rug vallen. Had ze nog maar één kans gehad. Een laatste.

Nu hoopte ze vooral dat het snel voorbij zou zijn. Dat ze snel gehaald zou worden.

†

Nikara dacht daar op dat ogenblik totaal anders over. Het arme elfje werd hard neergesmeten in een nauwe holte. Twee magere armpjes hielden haar strak op de grond gedrukt en de gretige muil van een twirf verscheen voor haar gezicht. Zever liep langs scherpe hoektandjes, maar de kraalvormige oogjes keken enigszins vertwijfeld. Het monstertje leek verbaasd dat hij haar zo gemakkelijk had kunnen grijpen. Hij had nog geen tijd gehad voor zijn wrede fantasieën. Zou hij haar het hoofd afbijten? Vleugeltjes plukken, of eerst de oogjes eruit lepelen met een nagel? Voordat hij tot zijn besluit kon komen, klonk er achter hem een sis. Geschrokken draaide het monstertje zich om. Achter de twirf verscheen een tweede twirf en deze wat bollere versie was ook geïnteresseerd in een stuk Nikara. De nieuwkomer greep haar been. Nikara gilde, maar de twirf die haar het eerst had gegrepen, gilde harder. Het demoontje had geen oren naar delen en in het volgende moment werd Nikara van de grond gelicht. Ze trokken zo hard aan Nikara dat de elf bijna brak. De bolle twirf had echter liever een hele Nikara en hij liet daarom het been los, zodat hij de twirf aan Nikara’s andere zijde een stomp kon verkopen. De magere versie incasseerde een klap en terwijl hij duizelde vloog zijn concurrent hem naar de keel. Omdat de twirf zijn handen vol had met Nikara kon hij zich niet verdedigen. De bolle beet hem zonder pardon zijn hoofd af. Een sproeier van bloed spatte over Nikara’s gezicht, maar een hoofdloze twirf kon haar niet vasthouden. Kuchend rolde ze over de vloer. De dikke twirf zag haar liggen, maar hij keek ook naar het lijf van de twirf die hij zojuist had geslacht. Hij besloot dat zijn slachtoffer meer vlees had dan het elfding. Gulzig gaf hij zich over aan kannibalisme. Nikara deed haar voordeel met de situatie. Zonder een blik achterom, zette ze het op een holletje. De scheur waardoor ze naar beneden was getrokken stond in verbinding met een afvoerbuis die onder de gangvloer liep. Ze hoopte hem te volgen naar een putje, maar gek genoeg bracht hij haar helemaal niet naar openingen. Nikara zag wel een paar holtes boven haar, maar niets waar licht doorheen scheen. Had ze verkeerd gekozen? Ze draaide zich om, maar in de buis zag ze twee nieuwe twirfen. Ze waren vast afgekomen op de herrie van eerder en ze hadden haar spoor gesnoven. Twee snelle, smerige rotmonstertjes en deze gang was veel te smal om in te vliegen. Dan maar omhoog zo’n gat in! Nikara krabbelde naar boven in een soort schacht en plots kreeg ze toch een uitzicht. Ze zat in een rare holle cilinder. Het ding had vreemde rondingen en een rare kromming, maar helemaal bovenin zaten twee gaten waardoor ze naar buiten kon spieden. Tot haar verbazing zat ze in het hoofd van een standbeeld. Holle standbeelden waren in nissen geplaatst om de afvoerputjes uit het zicht te houden. Nikara probeerde om zich heen te zien, maar wat ze zag beviel haar niet. Ze was weer terug bij de troonzaal! Voor haar lag Isflaghzar sluimerend op de dansvloer, maar de draak was niet langer alleen! De figuren die eerder waren binnen gekomen, zochten behoedzaam posities tegenover de draak. Twee van hen wierpen hun mantels af en ze plaatsten hun vaandel tussen twee stenen, zodat Isflaghzar het goed kon zien. Een van hen was een Nara met een kaal hoofd. Hij droeg een bloedrood met zwart gewaad. Zijn metgezel droeg eenzelfde soort kleding, maar hij was langer. Hij had een staf van horens en botten, bezet met rode edelstenen. Die staf reikte hij aan zijn kale leider. De man nam hem plechtig aan en zette hem in de grond. Hij gebaarde naar zijn metgezellen en drie van hen ontstaken toortsen. Het werden fakkels met paarse vlammen. Een werd vlak bij het standbeeld van Nikara neergezet. Een van de geketenden zat gehurkt onder Nikara’s neus.

Met angstige nieuwsgierigheid bleef het elfje kijken. Die kale man had allemaal schilderingen over zijn hoofd. Draken die met hun staarten rond zijn oren krulden. Hij hief zijn hand omhoog.

‘De tijd is gekomen!’ galmde zijn stem. ‘Zij wiens bloed u gezworen bent te dienen doet beroep op uw vleugels. Hij die u dient, gebiedt u haar wil te volgen.’ Er viel een stilte, maar omdat er geen reactie bij de draak ontstond, verhief de man zijn stem opnieuw. ‘Ontwaak, Isflaghzar! Ontwaak, gesel van het westen! Dien mijn meesteres. Zij ontbiedt u naar haar zijde!’

Demonstratief sloeg hij zijn staf op de vloer en ditmaal roerde Isflaghzar zich. Zijn donkere ooglid schoof wat terzijde en zijn oog vol levend vuur loerde naar de vermetele zielen die het hadden gewaagd om in zijn hol te komen. Met een traag gerommel draaide hij zijn enorme hoofd naar voren. Een zinderende hitte ontsnapte aan zijn drakenkaken en zijn tanden schoven langs elkaar.

‘Aanschouw haar staf van macht!’ brulde de dappere priester die het aandurfde om voor de draak te staan. ‘Aanschouw het vaandel dat u gedwongen bent te dienen!’

Nikara hield haar adem in. Ze vreesde de reactie van de draak, maar vreemd genoeg hield hij zich koest. De gesel van het westen herkende iets in het vaandel. Ging Isflaghzar deze figuur gehoorzamen?

Plotseling ging er een schok door het standbeeld heen. Nikara greep zich vast aan haar ooggat en ze keek angstig naar de duisternis van het holle beeld. Er klom iets van beneden naar boven. Vast een van de twirfen die haar zochten, maar het wezen was groter dan zijzelf en het had moeite zich naar boven te wurmen. Het standbeeld wankelde. Buiten het beeld begon het kasteel te beven. Isflaghzar verhief zijn zware hals en hij tilde zijn gehoornde kop tot boven de figuren onder hem. De mannen knielden direct. Isflaghzars vurige muil zakte open en een wolk van snikhete damp ontsnapte langs zijn tanden. Toch kwam er geen vuur. De man die daar beneden stond liet de staf met de rode juwelen blinken en de glans leek de draak te hypnotiseren.

‘De tijd is gekomen!’ brulde de drakenpriester. ‘Toen mijn meesteres u verliet, beloofde ze u dat ze u zou ontbieden. Vandaag is die dag!’