Oog in oog

Oog in oog

Anita Kroef

1e druk juni 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Designs by Lotte

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-199-8

ISBN e-book 978-94-6464-200-1

NUR 305/332

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Proloog

Als versteend stond Dani naast de grijsgroen gelakte ijzeren kist. Hoewel de klamme middaghitte in het Afrikaanse moeras alweer plaatsmaakte voor de koelere avondlucht, toch was haar gezicht nat en kleverig. Straaltjes zweet rolden kriebelend langs haar nek en rug. Ze kneep haar handen krampachtig tot vuisten, zodat haar knokkels spierwit afstaken tegen de rest van haar huid. Met ingehouden adem keek ze toe hoe Tobias behoedzaam de deksel opende en eerbiedig achteruit stapte.

Vrijwel meteen rook Dani een penetrante geur van bederf. In een poging de sterke ontbindingslucht te negeren, ademde ze met kleine teugjes zo oppervlakkig mogelijk, maar veel nut had dat niet. Bijna stikkend in een mengsel van walging en nervositeit, liet ze aarzelend haar blik over de lugubere inhoud dwalen.

Het eerste wat ze zag was zijn schoen. Nog helemaal gaaf stond de hoge wandelschoen aan het uiteinde van de kist. Alsof hij hem zojuist had uitgetrokken.

Naast de schoen lag een zwarte verrekijker. Ze herkende hem direct aan de felblauwe ring om het beeld scherp te stellen en het vogelembleem boven de linkerlens. Dit was ontegenzeggelijk zijn verrekijker, daarover twijfelde ze geen moment.

Verder was er nog niet veel te zien. Een paar vuile kakikleurige lappen waren zorgvuldig uitgespreid over wat vast en zeker zijn lichaam was.

Een kort moment fronste Dani haar wenkbrauwen. Hij had die ochtend toch geen safariblouse gedragen? Daarvan was ze vrijwel zeker. Ze had zich namelijk nog omgedraaid en naar hem gezwaaid. Naast de neutrale safarikleding van de anderen, viel zijn felgekleurde shirt haar toen nog op. Maar dat betekende niets. Hij kon zich best omgekleed hebben voor hij met zijn verrekijker op pad ging. Het felle blauw en geel zou de dieren alleen maar afschrikken.

Uiterlijk onbewogen, maar vanbinnen razend van de zenuwen, knikte ze naar Tobias die haar vragend aankeek. Haar shirt was intussen doornat van haar klamme zweet. Met haar lippen strak op elkaar geperst, dwong ze zichzelf toe te kijken hoe de kleine spoorzoeker eerst een punt van de met bloed besmeurde lap stof een klein stukje optilde en daarna het textiel helemaal wegnam.

Wat daar op die ijzeren bodem lag, had niets menselijks meer. Het was een warboel van grote en kleine stukken bot, afgerukte pezen en kapotgebeten knokkels. De scherpe witte punten van de gebroken en verbrijzelde ribben staken fel af tegen het donkerrode, bijna zwarte vlees en bloed waarmee ze besmeurd waren.

Hoewel een dikke brok haar keel samenkneep en de weeïg zoete geur van bebloede lichaamsdelen haar neus binnendrong, doorzocht ze met haar ogen nauwgezet elk stukje bot, vel, vlees of bloed in de donkere kist.

Twijfelend of ze daarover teleurgesteld moest zijn of niet, stelde Dani vast dat ze, behalve de schoen en de verrekijker, niets van de inhoud herkende.

Hij was het ook niet langer. De bebloede botten en pezen die haar vanuit de kist aan haar voeten bijna beschuldigend aan leken te staren, hadden niets menselijks meer. Ze waren gereduceerd tot datgene wat hij in de ogen van het roofdier al meteen moest zijn geweest: Een prooi.

Kampeertrip met privégids

Dag 1: De Okavango Delta in vogelvlucht

Vanmorgen rijden jullie met de rest van het reisgezelschap van Gweta naar Maun voor een schilderachtige rondvlucht over de Okavango Delta. In een klein vliegtuig stijgen jullie zo’n honderd meter op, een hoogte waarop je de dieren op de grond nog goed kunt zien, maar ze niet afschrikt of verstoort.

Vanuit de lucht zie je olifantenfamilies die zich een weg banen door de drassige velden en kuddes buffels die grazen op het droge land. Ook zie je giraffen blaadjes plukken van de bomen en nijlpaarden plonzen in het water.

Na een uur rondzweven boven dit wereldberoemde paradijs, zijn jullie een ervaring om nooit meer te vergeten rijker.

Na de rondvlucht nemen jullie afscheid van de overige leden van het reisgezelschap en begint een heel bijzonder en spectaculair gedeelte van jullie rondreis door Botswana:

“Een avontuurlijke kampeertrip in de wildernis met privégids”.

Onze chauffeur brengt jullie vanuit Maun naar een kampeerplaats aan oever van de Thamalakane rivier, nog net buiten de Okavango Delta. Daar volgt een ontmoeting met de nieuwe safarigids die jullie de komende dagen meeneemt tot diep in deze nog nauwelijks ontdekte en ongerepte oase.

DANI

1

‘Linda, leg je telefoon eens weg! Sinds we hier zijn, heb je nergens anders aandacht voor.’

Direct nadat ze die boze woorden uitsprak, had Dani al spijt van haar gemopper. Uiteraard vond ze het niet fijn dat haar dochter meer aandacht had voor haar telefoon dan voor haar reisgenoten, maar ze wist dat haar irritatie niet alleen daardoor veroorzaakt werd. De hele vakantie was Dani al stekelig en dat deed de sfeer in hun gezin bepaald niet goed. De vorige avond in hun hotelkamer had Nick haar er nog op aangesproken.

‘Wat is er toch met je aan de hand? Deze hele vakantie ben je zo kribbig. Linda is nu eenmaal aan het puberen en met dat constante gemopper bederf je onze vakantie.’

Dani snapte heus wel waar Nick op doelde, maar had weer geprikkeld gereageerd. ‘We hebben anders hartstikke veel betaald voor deze prachtige rondreis. Net voor ons vertrek was ze er nog zo enthousiast over, maar nu we eenmaal hier zijn, schenkt Linda nauwelijks aandacht aan de prachtige natuur. De hele tijd heeft ze haar telefoon in haar handen. Thuis kan ze nog genoeg naar dat schermpje kijken.’

In eerste instantie was hun oudste dochter niet bepaald enthousiast geweest over hun reisbestemming. Als zeventienjarige hoefde ze toch niet meer met haar ouders op vakantie? Ze ging liever met haar vriendinnen naar een tropisch eiland of een populaire badplaats met een spetterend uitgaansleven.

Dani en Nick reageerden teleurgesteld, maar beloofden erover na te denken. Heel lang duurde dat overigens niet. Enkele weken later werd Linda na afloop van een van de vele stapavondjes met haar vriendinnen door de politie dronken thuisgebracht. Met hun cocktails nog in hun handen hadden de meisjes zingend en dansend over de rijweg gelopen. Alleen door het volgen van een HALT-traject, waarbij tot Linda’s grote schaamte ook haar ouders aan de gesprekken moesten deelnemen, kon ze voorkomen dat ze een strafblad kreeg.

Uiteraard was het daarmee voor Nick en Dani duidelijk dat een vakantie van hun dochter met haar vriendinnen geen optie meer was.

Schoorvoetend stemde Linda er daarom mee in met hen naar Botswana te gaan. Pas toen ze daarna op haar socialmedia-account de ene naar de andere jaloerse reactie kreeg op haar reisplannen, ontdekte ze hoe bijzonder de reis naar dit prachtige land in Zuidelijk Afrika was. Ze raakte zelfs zo enthousiast dat ze er een blog over schreef en nu was ze helemaal niet meer van haar telefoon los te rukken.

Dani haalde haar schouders op. Linda was nu eenmaal een puber en deze fase ging wel weer over. Daar steeds op blijven vitten, was niet de oplossing. En zelf kon Dani deze spanningen er ook niet bij hebben, vooral vanavond niet. Snel vulde ze twee borden aan het buffet en liep terug naar hun tafel aan de overkant van het terras om haar kribbige uitval goed te maken.

’Lieverd,’ begon ze terwijl ze het volle bord met de heerlijk geurende pikante kip, rijst en bijgerechtjes voor haar oudste dochter neerzette, ‘eet nu eerst wat. Ze hebben hier zelfs van die mini-loempiaatjes waar je zo dol op bent.’ Met haar zoetste glimlach keek Dani haar dochter aan. Na de lange reisdag en de rondvlucht over de Okavango Delta had ze vast en zeker flinke honger.

Ondanks de afleidingsmanoeuvre van haar moeder keek Linda nauwelijks op. Blijkbaar waren de berichten op haar telefoon nog steeds veel urgenter. ‘Wacht even, nog één post op Insta en dan ben ik klaar.’

‘Jeetje, Linda. We zijn op vakantie!’ De irritatie droop inmiddels van Dani’s stem en ze moest zichzelf dwingen het apparaatje niet uit de handen van haar dochter te trekken.

Blijkbaar voelde Linda nu aan dat ze te ver ging. Met haar grote kinderlijke ogen en een onschuldige glimlach om haar mond keek ze verontschuldigend op. ‘Sorry, mama. Ik moet die geweldige foto’s van de rondvlucht van vanmiddag nog posten op mijn tijdlijn. Kijk hier! Zie je die smalle paadjes die de wilde dieren gebruiken om de waterpoelen te bereiken? Zo vanuit de lucht lijken het wel spinnenwebben! En die kleuren, dat groen, blauw en oker. Prachtig! Iedereen op school zal zó jaloers zijn!’ Zonder nog een reactie van Dani af te wachten, tikte ze alweer ijverig verder.

Nick zag dat Dani op het punt stond nog eens tegen hun oudste dochter uit te vallen en leidde snel haar aandacht af. ‘En, Maartje? Ben jij ook zo benieuwd naar de komende dagen?’

De dertienjarige Maartje was een veel serieuzer meisje dan haar oudere zus. Net als haar vader was ze erg intelligent en geïnteresseerd in wilde dieren en planten. Voorafgaand aan deze reis had ze zich uitgebreid verdiept in dit kwetsbare gebied en haar bewoners. Ze zag er enorm naar uit veel verschillende soorten te spotten. Enthousiast keek ze op uit haar vogelboekje dat ze geconcentreerd doorbladerde. ‘O, kijk toch eens, mama! Wat een prachtige kleuren hebben deze bijeneters! En de zadelbekooievaar heeft al helemaal een geweldige tekening op zijn snavel!’

‘Eh, ja. Heel mooi hoor.’

‘Je kijkt helemaal niet, mama.’ Maartje klapte het boekje nu helemaal open en legde het voor haar moeder op tafel.

Dani vond het geweldig dat haar man en dochter zo fanatiek waren, maar ze hoorde de opmerkingen van haar dochter niet eens. Haar vork bleef halverwege haar bord en haar mond in de lucht zweven. Met ingehouden adem staarde ze naar de man die vanuit het kampeerterrein naar het terras van het restaurant liep.

‘Wat is er? Ben je niet lekker?’ Bezorgd staarde Nick naar de plotselinge spierwitte kleur op Dani’s gezicht.

Dani slikte. ‘Nee, hoor. Ik voel me prima.’ Onder haar kordate woorden haperde haar stem. Met geen mogelijkheid kon ze haar blik afwenden van de knappe man in een oude safaribroek en verschoten beige blouse. Zijn donkerblonde krullenbos was door de zon tot bijna blond verschoten en piepte nog juist onder zijn slappe leren cowboyhoed uit en zijn gebruinde huid verraadde dat hij veel in de buitenlucht verbleef. Met zijn duimen in zijn riem met een survivalmes gehaakt, keek hij het terras rond.

Ook al leek de stoere ranger absoluut niet meer op de jongen die jaren geleden zo plotsklaps uit haar leven verdween, Dani herkende hem meteen. ‘Kijk eens wie daar aankomt.’ Vanonder haar beige pet, die ze speciaal voor deze vakantie had aangeschaft, gluurde ze onopvallend naar Nick.

Ook hij had de man herkend. Met verbaasde ogen keek hij naar de stoere safarigids en vervolgens naar Dani, alsof hij haar wilde peilen. Hij zei niets, maar aan zijn blik zag ze dat hier het laatste woord nog niet over gesproken was.

‘Goedenavond allemaal. Jullie zijn vast de familie De Jong.’ Hen nauwelijks aankijkend, bladerde de net gearriveerde man door een stapeltje papieren. ‘Welkom in Maun. Mijn naam is Liam en ik ben de komende dagen jullie gids in de wildernis.’

Zonder dat hij zijn stem hoefde te verheffen, keken ze allemaal als vanzelf naar hem op. Zelfs Linda legde spontaan haar telefoon omgekeerd op tafel.

‘We kamperen de komende dagen in de wildernis en komen waarschijnlijk niet veel mensen tegen, maar wilde dieren des te meer.’ Geroutineerd ratelde de gids zijn standaardverhaaltje voor zijn nieuwe gasten af. ‘Wilde dieren, prachtige vogels en bijzondere bomen.’

Half achter haar man weggedoken, trok Dani de klep van haar pet nog wat dieper naar beneden. Ze voelde hoe haar maag zich zenuwachtig samentrok en haalde diep adem om haar hartslag tot rust te brengen. Gelukkig had de charismatische gids de volledige aandacht van de rest van haar gezin, zodat behalve Nick niemand Dani’s kant op keek, anders dachten ze vast ook dat ze ziek werd.

De afgelopen dagen had Dani zich het moment dat ze oog in oog zou staan met Liam al vaak in gedachten voorgesteld, maar nu het eenmaal zover was, drongen zich plotseling allerlei weggestopte beelden aan haar op. Daar wilde ze nu helemaal niet aan denken. Met veel moeite dwong ze zichzelf een glimlach op haar gezicht te toveren en hem verbaasd aan te kijken. ‘Liam! Wat een verrassing!’

Nu stokte de diepe stem van de gids. Hij kneep zijn lichtbruine, bijna goudkleurige ogen tot smalle spleetjes. ‘Ben jij dat, Dani?’ In het schemerduister van het buitenrestaurant keek hij haar indringend aan. ‘Dat is zeker een verrassing.’

Als een in de koplampen van een auto gevangen hert staarde Dani terug. Het duurde slechts een paar seconden, maar voor haar leek dat moment wel een uur te duren. Met veel moeite rukte ze haar blik los en keek toen zo rustig mogelijk opzij. ‘Ja, ik ben het. En dit is Nick. Je herinnert hem vast ook nog.’

Als bij toverslag werden Liams ogen een stuk donkerder, tot bijna gitzwart, en terwijl hij Dani’s blik naar Nick volgde, vertrok zijn mond zich tot een strakke spleet. ‘O, jij bent ook hier.’

‘Ja, dat klopt. Ik ben Dani’s man.’ Bezitterig legde Nick een arm om haar schouders en keek al net zo kil terug naar de gids. ‘En dit zijn onze dochters Linda en Maartje. Maar vertel vooral verder, Liam. Je verhaal zonet was reuze interessant.’

‘Eh … Ja, je hebt gelijk. We hebben de komende dagen nog tijd genoeg om uitgebreid herinneringen op te halen.’ Liam slikte en moest zich herpakken voor hij verder ging met zijn gebruikelijke begroeting, maar leunend op zijn jarenlange ervaring als reisleider legde hij geroutineerd aan de gezinsleden uit wat ze de komende dagen konden verwachten. Alleen Dani zag aan het zenuwtrekje naast zijn linkeroog dat hij helemaal niet op zijn gemak was.

‘Dit zijn Tobias en Siti.’ Liam wees op twee kleine, pezige Afrikaanse mannen die net aan kwamen lopen. Ze hadden een flink bord eten van het buffet gehaald en schoven zonder het te vragen naast hun dochters aan. ‘Zij behoren tot de San-stam, een van de oorspronkelijke bevolkingsgroepen in Botswana. De San zijn de beste spoorzoekers van heel Zuidelijk Afrika en ik durf er wat om te verwedden dat zij de komende dagen hartstikke veel grote en kleine dieren voor jullie spotten.’

‘Wow, dat belooft veel goeds.’ Maartje porde haar oudere zus met haar elleboog in de zij. ‘Je zult vast veel mooie foto’s voor je blog kunnen maken.’

De twee kleine mannen met kort haar dat in kleine plukjes op hun hoofd groeide, keken hen aan en lachten. ‘Daar gaan we in elk geval onze uiterste best voor doen. Welke dieren willen jullie graag zien?’

Linda keek de kleine spoorzoekers met een stralende glimlach aan. ‘Eh … een tijger misschien?’

Siti, de jongste van de twee, had net een flinke hap rijst genomen en moest met twee handen voor zijn mond voorkomen dat hij alles weer uitspuugde.

‘Een tijger! Nee, mevrouw. Dat gaat helaas niet lukken in Afrika.’

Met een grote glimlach keek Liam Linda aan, die met dieprood gekleurde wangen direct haar fout herstelde. ‘O, wat dom van me. Ik bedoel een leeuw, natuurlijk. Ja, een leeuw.’

‘Als jullie de aanwijzingen van Tobias en Siti goed opvolgen, komt dat vast en zeker goed.’ Nog steeds niet helemaal op zijn gemak deed Liam een stapje terug. ‘Een van de belangrijkste dingen op deze tocht is dat jullie onze instructies altijd nauwgezet moeten opvolgen en jullie mogen onder geen beding het kampeerterrein zelfstandig verlaten.’

Dani kreeg niet veel mee van het verhaal van Liam. Ze hoorde hem praten, maar het leek alsof haar hersenen niet konden bevatten wat hij vertelde. De gebruinde en gespierde safarigids leek helemaal niet meer op de bleke, magere jongen van vroeger, maar voelde toch meteen vertrouwd. Hoe ze zich ook probeerde te concentreren, in haar hoofd buitelden haar gedachten door elkaar heen. Beelden uit een ver weggestopt verleden drongen zich aan haar op. Ze probeerde zonder een spier te vertrekken stoïcijns Liams kant op te kijken. Ondertussen hoopte ze maar dat Nick niet doorhad hoe sterk de onrust in haar binnenste was.

‘Ten slotte nog een belangrijke opmerking. Zoals jullie vast in de reisfolders gelezen hebben, kamperen we de komende week in de Okavango Delta in de vrije natuur, dus tussen de wilde dieren. Als jullie dadelijk in het schemerduister teruglopen naar jullie tenten, beschijn dan met je zaklamp niet alleen het pad voor je, maar richt de lichtstraal ook op het struikgewas naast je, tot zo’n vijftig centimeter boven de grond. Als zich daar een dier bevindt, dan lichten zijn ogen direct op. Verder is het van het grootste belang dat jullie nooit ofte nimmer ’s nachts jullie tenten verlaten.’ Liam liet bewust een stilte vallen en keek rond om te zien of iedereen zijn waarschuwing begreep. Uiteindelijk leek hij gerustgesteld en rondde zijn verhaal af. ‘Dan stel ik nu voor dat jullie gaan slapen. Jullie hebben een drukke dag achter de rug en morgenochtend vertrekken we om zes uur alweer voor de vroege vogelexcursie op de Thamalakane rivier waar dit kampeerterrein aan gelegen is. We wekken jullie daarom om half zes.’

2

Terwijl Dani en Nick zich in hun tent klaarmaakten voor hun eerste nacht in de bush was de stilte tussen hen bijna tastbaar. Officieel bevonden ze zich hier niet in een wildpark, maar dit kampeerterrein lag wel aan de rand van de wildernis. Aangezien de nationale parken in Botswana niet omheind waren, konden er in principe allerhande beesten rondlopen.

In het flikkerende schemerlicht van een kleine lantaarn aan de dwarsliggende tentstok boven hun hoofd, zochten ze in hun reistassen naar de dikke pyjama’s die Dani op advies van de reisorganisatie voor hen had ingepakt. Buiten ritselden de droge bladeren aan de mopanebomen en heel af en toe klonk er een repeterende roep van een vogelsoort die ze niet herkenden.

Dani was opgelucht dat ze uiteindelijk toch de duurdere variant van de reis had geboekt, die met de luxueuze tenten met veldbedden en extra ruimte. Toen de rondreis met hun hele gezin door Botswana veel kostbaarder bleek te zijn dan verwacht, had ze Nick nog voorgesteld voor een klein koepeltentje te kiezen. Dat was zelfs een beetje avontuurlijk, maakte ze zichzelf wijs.

Nick zag de door haar geopperde besparing echter niet zitten. ‘Op die tenten moet je niet bezuinigen, schat. Straks zijn we onderweg helemaal gebroken en doodmoe door de slechte nachtrust en kunnen we niet meer genieten van de prachtige natuur. Bovendien speelt geld toch helemaal geen rol.’

Nicks vader was de eigenaar van een van de grootste bedrijven uit hun regio en als enig kind was hij vanaf zijn jeugd voorbestemd om het bedrijf over te nemen. Haar mans salaris was in Dani’s ogen belachelijk hoog en al raakte ze in de loop der jaren gewend aan hun luxe levensstijl, ze vergat nooit hoe haar moeder in haar jeugd de eindjes aan elkaar moest zien te knopen om het einde van de maand te halen. Voor Nick lag dat anders. Hij maakte, net als zijn vader vroeger, lange werkdagen en wilde dat zijn gezin op hun jaarlijkse vakantie simpelweg genoot. ‘Deze reis is mijn cadeau aan jou voor je veertigste verjaardag. Let niet op de kosten, zoek gewoon iets moois uit en verras me daarmee.’

Stilletjes stapte Dani in haar veldbed en trok de dekens tot aan haar kin omhoog. ‘Welterusten, schat.’

‘Je wist dat hij hier zou zijn!’ In Nicks stem weerklonk zijn ingehouden woede. Hij siste de woorden tussen zijn tanden door. ‘Jij wist al van tevoren dat Liam onze gids zou zijn, daarom heb je deze reis geboekt!’

Dani begreep Nicks boosheid. Hij was flink geschrokken van de ontmoeting met Liam, terwijl zij, na alle spanningen van de afgelopen dagen, juist opgelucht was.

‘Ja, ik wist dat inderdaad al.’ Het had geen zin haar man nog nijdiger te maken dan hij al was. Ze moest hem de waarheid vertellen. ‘Maar nog niet toen ik de reis boekte. Echt niet!’

De Afrikaanse nacht, ver van de bewoonde wereld, was weliswaar donkerder dan thuis, maar niet zo pikzwart als Dani verwacht had. Door de bijna volle maan en de duizenden sterren aan de hemel zag ze vaag Nicks contouren op het smalle veldbedje. Hij zat nu rechtop en keek haar strak aan. Zijn gezichtsuitdrukking zag ze niet, maar ze kon zijn gespannen trekken met de diepe frons tussen zijn wenkbrauwen, in haar gedachten uittekenen.

‘Ik ontdekte het bij toeval twee dagen voor ons vertrek toen ik Liam op een foto zag staan.’

‘Twee dagen voor ons vertrek pas? En dat moet ik geloven?’

‘Ja, ik vond een blog van een andere reizigster. Daarom bezocht ik haar Facebookpagina en daar zag ik Liam op een groepsfoto.’

‘Waarom heb je dat voor mij verborgen gehouden? Ik dacht dat wij geen geheimen voor elkaar hadden. Daar heb ik me dan mooi in vergist!’

‘Ik twijfelde. Het was niet zeker dat Liam onze gids zou zijn en ik was bang dat je de reis zou afblazen.’

‘Uiteraard! Dan hadden we toch gewoon wat anders geboekt. Ik begrijp het niet. De eventuele annuleringskosten zijn toch geen probleem?’

‘Dat is het nu juist. Toen ik eenmaal wist dat Liam hier was, wilde ik hem na al die jaren graag terugzien, denk ik.’

‘Mooi is dat! Mijn vrouw wil haar oude vriendje graag terugzien.’ Nick lachte schamper. ‘En ik dan? En onze dochters? Heb je daar ook rekening mee gehouden? Of was je soms van plan gezellig met z’n allen herinneringen op te halen?’

‘Sorry.’ Dani sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Het was net of er een luikje was opengesprongen; al mijn vragen over zijn plotselinge vertrek kwamen weer naar boven. Ik hoopte daar na al die jaren eindelijk een antwoord op te krijgen. En over jullie ruzies vroeger …’ Haar stem haperde. ‘Het spijt me, maar daar heb ik eerlijk gezegd helemaal niet bij stilgestaan.’

Dani merkte dat Nick al wilde protesteren en in het schemerduister praatte ze snel verder. ‘Je hebt gelijk. Ik had er meteen met je over moeten praten en dan hadden we de reis omgeboekt.’

‘Daarvoor is het nu te laat!’ Nick spuugde de woorden bijna uit. Daarna draaide hij demonstratief zijn rug naar haar toe en trok de slaapzak zo ver mogelijk over zijn hoofd.

In het donker strekte ze aarzelend haar hand uit naar de starre rug van haar man. ‘Nick, het spijt me echt.’

Een hele tijd bleef het doodstil in de tent. Dani vroeg zich al af of hij in slaap gevallen was, toen vanonder de dekens een gedempt gemompel kwam. Het was zo zacht dat ze het bijna niet verstond.

‘Voor jou en de meisjes doe ik mijn best, maar als het toch escaleert, is dat jouw schuld!’

Mistroostig ging Dani op haar rug liggen. Ze staarde door het kleine stukje gaas boven de ingang van de tent naar de duizenden lichtpuntjes aan de donkere hemel. Na een tijdje hoorde ze aan Nicks diepe ademhaling dat hij in slaap gevallen was. Dat zou haar vannacht vast niet lukken.

3

De klamme autobekleding plakte onaangenaam tegen haar blote benen. Dani had het ijskoud in haar korte spijkerrokje en wenste dat ze iets warmers had aangetrokken. Rillend luisterde ze naar de kletterende regen op het dak van haar moeders auto, terwijl ze geconcentreerd naar buiten staarde. De dikke druppels vormden een waas op de voorruit, waardoor ze de met glanzende plassen bezaaide weg niet goed kon onderscheiden.

Happend naar lucht en drijfnat van het klamme zweet opende Dani haar ogen. De zwarte duisternis drukte als een dikke deken op haar borstkast. De beelden van zojuist dansten nog voor haar ogen, maar ze vervaagden snel als ongrijpbare mistvlagen boven de weilanden op een zonnige winterochtend. Het was maar een droom, een hersenschim. Ze was hem al bijna vergeten zodra ze ontwaakte. Alleen de angst was achtergebleven en die was nog steeds levensecht.

Haar hart ging als een razende tekeer en zelfs de kleinste beweging veroorzaakte een stekende pijn achter haar ogen. Dit gevoel herkende ze onmiddellijk en ook al was het meer dan twintig jaar geleden dat ze er voor de laatste keer last van had gehad, toch ging ze in een reflex rechtop zitten, haar duizeligheid negerend. Met haar handen op haar buik focuste ze op haar ademhaling. Rustig inhaleerde ze diep door haar neus, hield de lucht een tijdje vast en liet hem daarna langzaam via haar mond weglopen. Steeds herhaalde ze de oefening, net zolang tot de spanning wat wegzakte. Ondertussen ontspande ze bewust de spieren van haar kaken, nek, schouders, rug en benen. Precies zoals de therapeut haar lang geleden leerde om te doen bij een paniekaanval.

Net toen de druk op haar lichaam eindelijk wat afnam, schrok ze van een hees geblaf, gevolgd door een ijselijke krijs. Opnieuw stokte haar adem in haar keel. Het was een akelig geluid en koortsachtig probeerde ze te bedenken wat het was. Klam zweet vormde al druppeltjes op haar voorhoofd, toen ze zich ineens realiseerde dat ze op safari in Afrika was. En dat gekrijs en geblaf waren de waarschuwingsroepen van een troep bavianen.

Een beetje gerustgesteld zocht ze naar een andere houding om verder te slapen, maar haar slaapzak zat strak om haar lijf heen gewikkeld. Wat een onhandige dingen waren dat toch. En ze had het ijskoud, zelfs in haar winterse pyjama en haar dikke slaapzak. Wie meende dat het in Afrika altijd warm was, nou, die had het goed mis.

Weer doorboorde een opgewonden gekrijs en gegil de donkere nacht, maar deze keer herkende Dani het heksachtige gelach meteen als de roep van een troep hyena’s. Ze had het geluid eerder gehoord in de documentaires op televisie die ze de afgelopen weken veelvuldig bekeken had.

Liam had hen de vorige avond nog gewaarschuwd voor deze dieren. Omdat er rond de kampeerplaats regelmatig etensrestjes te vinden waren, hield een vaste troep zich in de buurt op. Zolang ze in hun tenten bleven, hoefden ze nergens bang voor te zijn. Ze mochten echter ’s nachts hun tent absoluut niet verlaten. Enigszins gerustgesteld luisterde Dani naar de geluiden die haar gewekt hadden. Het leek wel of de beesten haar uitlachten om haar angstaanval van zojuist.

In het donker tastte Dani naar haar telefoon. Ze had geen enkel benul hoe laat het inmiddels was. Shit, pas net twaalf uur. Ze had nog niet eens twee uur geslapen. Thuis achter de computer had het kamperen in de wildernis nog zo avontuurlijk geleken, maar nu ze eenmaal in de koude en donkere tent lag, begon ze toch aan haar keuze te twijfelen.

Steeds weer strekte en ontspande ze haar verkilde en stijve spieren. Ze hoopte maar dat ze hier snel aan kon wennen, anders zouden het een paar zware nachten voor haar worden.

Voorzichtig, zodat Nick niet wakker werd, schoof ze wat verder naar het midden van hun tentje, in de hoop warmer te worden door tegen hem aan te kruipen. Maar toen ze met haar hand voorzichtig zijn kant uitreikte, was daar alleen leegte.

Met een ruk schoot Dani rechtop. Geschrokken voelde ze nogmaals om zich heen, maar hun veldbedden waren zo smal dat dit eigenlijk zinloos was. Nick was weg. Het leek of haar hart stilstond. Was hij ondanks Liams waarschuwingen toch naar buiten gegaan? De Afrikaanse nacht in? Met die hyena’s in de buurt?

Zonder na te denken of het wel verstandig was wat ze deed, kroop Dani uit haar slaapzak. Ze zocht naar haar sweater en lange broek en trok die over haar pyjama aan. In het donker tastte ze naar de tentopening, maar bij de ritssluiting liet ze haar hand in de lucht hangen. Wat ging ze doen? Ook naar buiten? De donkere nacht in?

Twijfelend zat ze op haar veldbed. Door het gaas boven de ingang gluurde ze naar buiten. Ze hoorde onmiskenbaar voetstappen.

‘Nick? Ben je daar?’ fluisterde ze. Ingespannen luisterde Dani naar de geluiden op het kampeerterrein, maar er volgde geen reactie. Wat moest ze doen? Onder geen beding mochten ze hun tenten verlaten, maar ze kon haar man toch niet in z’n eentje laten rondlopen?

Weer hoorde ze het geluid. Geconcentreerd tuurde ze nogmaals door het gaas. Hoe meer haar ogen wenden aan het duister, hoe meer ze kon onderscheiden in het schijnsel van de bijna volle maan. Vanuit het toiletgebouw aan de andere kant van het zachtjes smeulende kampvuur zag ze een silhouet haar kant op komen.

Nick had er in zijn halfslaap vast niet bij stilgestaan dat dit niet mocht. Of was hij gisterenavond werkelijk niet onder de indruk geweest van de waarschuwingen van Liam? ‘We zitten hier op een kampeerterrein aan de rand van de Okavango Delta,’ had hij besmuikt opgemerkt. ‘Hier zal het niet zo’n vaart lopen met de wilde dieren. Dat zegt hij alleen om ons er al aan te laten wennen.’

Dani kroop snel terug in haar slaapzak, ze wilde haar man niet laten merken hoe bezorgd ze geweest was. Ongeduldig wachtte ze tot Nick de tent zou openritsen. Buiten hoorde ze zijn voetstappen dichterbij komen en halthouden voor hun tent. Verwachtingsvol keek ze naar de ingang in de veronderstelling het silhouet van haar man te ontwaren, maar tot haar verbazing zag ze dat hij zich omdraaide en weer wegliep.

‘Nick! Wat doe je daar? Kom alsjeblieft naar binnen.’ Haar gejaagde woorden klonken luider dan ze bedoeld had en de voetstappen kwamen terug haar kant op.

‘Wat is er aan de hand, Dani? Is Nick weg?’

Geschrokken staarde ze naar de man voor de ingang van haar tent. Hij ging op z’n hurken zitten en hield een geweer vast. Een koude rilling gleed langs haar ruggengraat. Het silhouet dat zojuist de kampeerplaats was overgestoken was niet van Nick, maar van Liam.

De man waarop ze op zestienjarige leeftijd hopeloos verliefd geworden was en die een hele poos het enige lichtpuntje in haar leven vormde. Althans, tot het moment dat hij plotseling naar Afrika vertrok. In een van de moeilijkste en zwartste perioden van haar leven, liet hij haar hopeloos en eenzaam achter.

‘Nick is toch niet buiten, Dani?’ Liam klonk bezorgd. ‘Ik dacht al dat ik iemand hoorde lopen. Daarom kwam ik kijken.’

Langzaam kwam ze weer bij haar positieven. ‘Ik geloof het wel. Tenminste … Ik werd wakker en toen was hij er niet.’

‘Verdomme!’ Liams hardgrondige vloek was in het hele kamp duidelijk hoorbaar. ‘Tobias! Siti! Kom als de donder uit die warme slaapzakken van jullie.’

Dani hoorde hoe hij nog iets in een onbekende taal tegen zijn spoorzoekers zei, alsof hij niet wilde dat zij dat verstond. Waarschijnlijk geen bepaald vleiende opmerking over Nick.

Dani sloeg beschaamd haar ogen neer. ‘Het spijt me, hij heeft er vast niet bij nagedacht.’

Liam zei niets, maar zelfs in het donker voelde ze hoe zijn ogen zich op haar vastpinden. Toen draaide hij zich met een ruk om en liep naar het midden van het kampterrein. ‘Allemaal in jullie tenten blijven. Wij gaan op zoek naar Nick.’ Nog steeds zachtjes in zichzelf vloekend, liep hij met de inderhaast opgetrommelde spoorzoekers de duisternis in.

Dani’s hart klopte in haar keel en hoewel het koud was, stonden er zweetdruppels op haar voorhoofd. Had Liam haar zojuist iets willen zeggen toen hij haar in het donker aanstaarde? Even had ze dat werkelijk gedacht.

Ze hoorde gesmoord gepraat in de tent naast die van hen. Maartje en Linda waren ook wakker geworden. ‘Is er iets met papa?’

‘Ik weet het niet. Toen ik zojuist wakker werd, was hij er niet.’ Terwijl Dani antwoord gaf op de vraag, realiseerde ze zich beschaamd dat ze zich daarnet meer zorgen had gemaakt om wat Liam van haar dacht, dan om wat er met haar man aan de hand was. Ingespannen staarde ze in de richting waar de mannen zojuist verdwenen waren. Hoe wisten ze welke kant Nick opgegaan was? Zouden ze zijn sporen kunnen volgen? Dat leek haar onwaarschijnlijk. Ze hadden hier gisteren immers allemaal door elkaar heen gelopen.

‘Ben je helemaal gek geworden?’ Liams stem kwam ergens achter het wc-gebouw vandaan. ‘Midden in de nacht hier rondwandelen. Ik heb jullie toch verteld hoe gevaarlijk dat is.’

Dani hoorde aan Nicks honende lachje dat hij niet onder de indruk was. ‘Wow man, laat dat gevaarlijk uitziende geweer maar zakken. Maak je toch niet zo druk. Ik was gewoon naar het toilet, maar ik kom nu met je mee en beloof de rest van de nacht bij Dani in de tent te blijven.’

‘Dat is wel zo verstandig.’ Liams stem klonk afgemeten en Dani vroeg zich af of dat door haar mans laatste opmerking kwam.

Even later kroop Nick de tent in. ‘Jeetje, wat een druktemaker. Alsof er hier midden op het kampeerterrein iets kan gebeuren.’

‘Nou, je hebt anders wel de nodige onrust veroorzaakt. We zouden toch proberen van de vakantie te genieten, dan helpt het niet als je meteen woorden krijgt met Liam.’ Geïrriteerd draaide Dani zich van Nick af en dook diep in haar slaapzak. ‘Ik hoop dat je me verder laat doorslapen.’

Zodra ze echter haar ogen sloot, wist Dani dat ze die nacht niet veel slaap zou krijgen. Een venijnig stemmetje in haar achterhoofd liet haar niet met rust. Steeds als ze bijna wegsoesde, fluisterde het haar in dat er nog een andere reden was waarom ze Liam wilde terugzien. En die had ze Nick vanavond niet verteld.

Zesentwintig jaar geleden

Veertien kaarsjes stonden er op de taart. Nou ja, taart. In feite was het gewoon een kant-en-klare vlaaibodem uit de supermarkt. Maar haar moeder had er vanmorgen een dikke laag aardbeienjam op gesmeerd en daarna mocht zij er met een spuitbus zoveel slagroom op spuiten als ze wilde.

De kaarsjes stonden niet allemaal even recht en aan de zijkanten liep de inmiddels zacht geworden slagroom er een beetje vanaf. Maar dat maakte niks uit. Het was háár verjaardagstaart en dus de mooiste en lekkerste taart van de hele wereld!

Toen hij af was, zette haar moeder de taart op het aanrecht bij de kopjes en bordjes voor het bezoek dat straks zou komen. Samen schoven ze daarna de eetkamerstoelen tegenover het bankstel, zodat er voor iedereen een zitplaats was.

Ondertussen keek haar moeder telkens onopvallend op haar horloge, maar Dani zag het wel. Ze wist ook waarom. Op zondagochtend ging haar vader altijd naar de voetbalwedstrijd van zijn club en daar dronk hij een biertje in de kantine. Een of twee. En soms een paar meer.

‘Zorg je dat je op tijd thuis bent voor het bezoek? En dat je niet te veel drinkt?’ Haar moeder klonk vermoeid. Ze draaide zich meteen weer om, alsof ze helemaal geen antwoorden van haar man verwachtte.

Haar vader zei nooit veel. Hij had haar die ochtend zelfs niet gefeliciteerd. En ook leek hij vergeten te zijn dat hij haar een cadeau beloofd had.

Enkele weken geleden liet haar moeder na het schoonmaken het deurtje van de kooi van haar vriendje Pip openstaan. Dani werd benauwd toen ze terugdacht aan het beeld van de grijze gestreepte kater van de buren met het kleine wit met bruin gevlekte marmotje tussen zijn scherpe tanden. De pootjes van Pip spartelden nog, maar daar trok het beest zich niets van aan. Terwijl Dani gillend naar hun achterdeur rende, haalde haar vader zijn schouders op en zei dat het geen zin meer had Pip te redden. Hij zou voor haar verjaardag wel een nieuwe marmot kopen.

Toen hij vanmorgen echter beneden kwam, mompelde hij alleen iets onverstaanbaars, terwijl hij zijn autosleutels van het haakje pakte en de voordeur opende.

Stilletjes keek Dani hem na. Ze was niet eens teleurgesteld, ze had niet anders verwacht.

Toch had haar vader het verzoek van haar moeder blijkbaar gehoord. Ruimschoots voor één uur hoorden ze de voordeur hard in het slot vallen. Vanuit de hal klonk wat gestommel en gevloek, gevolgd door een harde klap.

Haar moeder sprong op en rende in de richting van het lawaai, maar ze was nog niet halverwege de kamer, of de haldeur vloog al open.

‘Verdomme! Wie zet hier ook zoveel rotzooi neer! Ik had mijn nek wel kunnen breken.’ Met een smak gooide haar vader Dani’s schooltas met haar blokfluit dwars door de kamer, precies tegen de vaas met gele narcissen die haar moeder voor de feestelijke gelegenheid midden op de eettafel had gezet.

‘Kijk nou wat je doet!’

De bloemen vlogen over de tafel en het kristal van de vaas brak in honderden stukjes. Het water maakte een grote plas op tafel en drupte op de vloer.

Haar vader hield zich vast aan de rugleuning van een stoel en keek wat verdwaasd naar de aangerichte schade. Hij had duidelijk toch een paar biertjes te veel op.

‘Deze vaas heb ik vorig jaar van mijn ouders gekregen!’ Haar moeder stond met de scherven in haar handen dreigend tegenover hem. ‘Zíj waren mijn verjaardag toen tenminste niet vergeten!’

Stilletjes sloop Dani naar haar kamer. Ze wist precies wat ging komen. Zo was het de laatste tijd steeds vaker. Ze hoorde het geschreeuw van haar moeder door de openstaande haldeur naar boven komen. Uit het gerinkel van scherven op de tegelvloer maakte ze op dat met het servies gesmeten werd.

‘Dronkenlap! Lapzwans! Ik heb ook niets aan jou. Je bent te lui om te werken en het enige wat je doet is drinken! Waarom ga je niet gewoon weg?’ De stem van haar moeder klonk ijskoud en gemeen. Zo kende Dani haar helemaal niet.

Met haar lievelingsknuffel tegen haar borst geklemd, kroop ze met haar kleren nog aan in bed.

‘Meisjes van dertien hebben geen knuffels meer nodig!’ Met een vies gezicht had haar moeder kortgeleden haar gevlekte en kapotte Hermelijntje in de vuilnisbak gegooid. Maar toen ze even later naar haar werk was, had Dani haar er weer uitgevist. Ze waste het beertje in een sopje met shampoo en ze verstopte hem tussen haar schoolspullen. Daar keek haar moeder toch nooit naar.

Nu trok ze haar dekbed over haar hoofd en kroop helemaal naar het voeteneinde. Zachtjes neuriede ze het laatste liedje van haar lievelingsband de Backstreet Boys. Ze concentreerde zich op de tekst om het geschreeuw beneden niet te horen. Al helemaal niet op haar verjaardag. “I don’t care who you are, where you’re from, what you did, as long as you love me.”

Haar vaders zware voetstappen op de trap brachten haar terug naar de rauwe werkelijkheid. Piepend gingen de deuren van de kledingkast van haar ouders open en even later weer dicht. Het duurde niet lang, hoogstens vijf minuten. Toen hoorde ze zijn voetstappen op de overloop. Heel eventjes - ze vroeg zich naderhand af, of ze het zich niet verbeeld had - heel eventjes stond haar vader stil voor haar kamerdeur, voordat hij zwaar klossend de trap af liep.

Met haar gezicht stevig tegen de nat betraande Hermelijntje gedrukt, trok ze het dekbed nog vaster om zich heen. Ze klemde haar handen zo hard ze kon tegen haar oren, maar de stemmen vanuit de hal beneden klonken nog luid genoeg. Ze hoorde alles.

‘Alsjeblieft, lieverd. Ga nou niet weg. Zo heb ik het toch niet bedoeld.’

Met een harde knal viel de voordeur in het slot. Zonder iets tegen haar moeder terug te zeggen, liep haar vader de deur uit. Hij had zelfs niet de moed om afscheid te nemen van zijn dochter.

Aarzelend stond Dani op en sloop over de overloop. Bovenaan de trap bleef ze staan en gluurde naar beneden. Het was bijna half drie, rond dit tijdstip zou haar verjaardagsvisite komen. Op haar tenen stapte ze, voetje voor voetje, de trap af. De kamerdeur stond op een kier. Zonder geluid te maken, duwde ze hem verder open. Op de grond tussen de omgevallen stoelen zag ze de scherven van de vaas en het kapot gegooide servies liggen. Haar moeder was weggekropen onder een fleecedeken en zat in de hoek van de bank te huilen.

‘Mama, we moeten snel opruimen. Dadelijk komt het bezoek voor mijn verjaardagsfeest.’

‘Er valt vandaag niets te feesten,’ klonk het gesmoord. Met een verbeten trek om haar mond hield haar moeder haar telefoon omhoog. ‘Ik heb iedereen afgebeld.’

‘En de taart dan?’

‘Vraag je vader maar die te komen opeten, ik heb er geen zin meer in.’ Met een diepe zucht kwam haar moeder overeind en liep de trap op. Dani hoorde hoe de kraan van het bad werd opengedraaid. Daar kon haar moeder soms meer dan een uur in blijven liggen.

Haar verjaardagstaart stond nog steeds op het aanrecht. Veertien kaarsjes staken erin, maar die zou zij dit jaar niet uitblazen.

Kampeertrip met privégids

Dag 2: Ontdek de Okavango Delta vanaf het water

Deze ochtend begint al vroeg met een spannende excursie op de Thamalakane -rivier, waarbij u samen met een lokale gids op zoek gaat naar bijzondere vogels, planten en waterdieren.

Bij terugkomst staat er een heerlijk ontbijt klaar, waarna jullie in een 4x4-truck vertrekken naar een mokoro-station aan de rand van de Okavango Delta. Daar ontmoeten jullie de punteraars. Zij nemen jullie in deze authentieke boomstamboten mee naar het midden van deze schitterende en exclusieve wildernis, de grootste inlandse delta ter wereld.

Onze punteraars zijn allemaal geboren en getogen in dit gebied. Behendig loodsen zij de mokoro’s door de met waterlelies en papyrus begroeide stroompjes. Onderweg wijzen ze jullie op de vele wilde dieren, zoals nijlpaarden, olifanten en buffels.

In de namiddag, als de zon bijna ondergaat, meren jullie aan op een van de honderden onbewoonde schiereilandjes. Jullie verblijven de komende dagen in een gebied waar je geen enkele andere toerist zult tegenkomen en je volledig wordt ondergedompeld in het échte wilde Afrika.

4

In het vroege schemerlicht draaide Dani zich om in haar slaapzak. Jaloers keek ze naar de contouren van Nick op het veldbedje naast het hare. Zijn zachte gesnurk was haar inmiddels zo vertrouwd dat ze zich er niet meer aan stoorde. Ze miste het zelfs als hij er niet was. Toch zuchtte ze nu diep. Geïrriteerd staarde ze naar de naden in het dikke, donkergroene tentdoek boven haar hoofd. Hoe was het mogelijk dat haar man zo prinsheerlijk sliep alsof er vannacht niets was gebeurd, terwijl zij urenlang lag te woelen, zichzelf vervloekend om de onrust in haar lijf?