Verbonden door bloed, in de greep van de maffia

Theo-Henk Streng

1e druk januari 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN e-book 978-94-6464-201-8

NUR 332

©2024 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Proloog

Vincenzo, verleden

De sleutels rammelden in het slot en de cipier opende de zware, getraliede deur. Vincenzo liep achter de cipier aan en keek voortdurend over zijn schouder. Deze zwaarbewaakte gevangenis was geen fijne plek voor een jongen zoals hij.

Vincenzo was vanuit Calabrië helemaal naar Rome gereisd. Een wereldreis voor hem, want hij was nooit eerder uit Zuid-Calabrië geweest.

Dit bezoek was nodig. Zijn moeder had erop aangedrongen. ‘Jij bent de man in huis,’ had ze gezegd. ‘Vraag advies aan je vader.’

Dus was hij afgezet op het treinstation en in ruim tien uur tijd naar Rome gereisd.

Hier liep hij nu in de Rebibbia-gevangenis. Die stond bekend als de strengste van Italië. Ze hanteerden hier strikte maatregelen om te voorkomen dat grote boeven enig contact met de buitenwereld hadden.

Eén keer per maand mocht zijn vader bezoek ontvangen. Vandaag was dat Vincenzo.

‘Wacht hier,’ zei de cipier met een zwaar Romeins accent.

Zijn moeder had Vincenzo al gewaarschuwd. Zijn vader stond onder zulk streng toezicht dat er altijd iemand van de gevangenis bij de gesprekken die hij voerde zou zijn. ‘Houd je oren en ogen goed open,’ had ze gezegd. ‘Je vader kan niet vrijuit praten, maar hij zal zeggen wat je weten moet.’

Vincenzo ging op een stoel zitten. Tegenover hem was een andere stoel, maar tussen de stoelen in waren een muur, een metalen tafel en een grote glazen wand. Hij zou zijn vader kunnen zien, maar niet kunnen aanraken.

Vincenzo voelde zijn hart sneller kloppen.

De spanning werd erger toen hij een beweging hoorde aan de andere kant van de glazen wand. In gedachten ging hij terug in de tijd. Zo’n anderhalf jaar, misschien wel twee jaar. De politie was ineens actief op zoek gegaan in hun dorp, had twaalf mannen uit hun huis getrokken en in de boeien geslagen. Zomaar vanuit het niets.

Een grote actie van de nationale recherche. Sindsdien zat zijn vader, Lorenzo del Piero, vast in Rebibbia. Samen met hem nog elf andere leden van wat in de media de Cannavaro-Del Piero-clan genoemd werd.

Een deur ging open en als vanzelf ging Vincenzo staan. Er kwamen twee cipiers binnen, daarna volgde een man. Klein en gedrongen. Kwetsbaar. Zo herinnerde Vincenzo zich zijn vader niet, maar het was hem toch echt.

Vincenzo schrok ervan. Als hij deze man onderweg was tegengekomen, had hij hem waarschijnlijk niet herkend. ‘Pap?’ vroeg hij met droge mond.

‘Zoon.’ Lorenzo del Piero had handboeien om en droeg het typische tenue van de Romeinse gevangenis. Hij mocht aan de tafel komen zitten, maar zijn handen bleven vast. De cipiers trokken zich ieder terug in een hoek van de ruimte.

Op dat moment ging de deur aan Vincenzo’s kant open. Een man in een zwart pak stapte naar binnen en ging op een stoel zitten. De man zou elk woord horen dat gesproken werd.

‘Hoe is het?’ vroeg Vincenzo, toen zijn vader geen aanstalten leek te maken om het gesprek te starten.

Lorenzo haalde zijn schouders op. ‘Kijk maar eens goed en oordeel zelf.’

Vincenzo knikte.

‘Ik zit eenentwintig uur per dag in mijn cel. Drie uur mag ik eruit en dan nog mag ik alleen buiten zijn met mensen die zij voor me uitzoeken. Ik zie en spreek niemand meer die ik ken. Behalve jou nu.’ Zijn gezicht klaarde op. ‘Zoon, ik ben zo blij dat je gekomen bent. Dat doet me goed. Jij bent nu de oudste in huis. Jij moet voor de familie zorgen.’

De man achter Vincenzo verschoof op zijn stoel. Vincenzo wist dat hij zijn oren spitste.

Lorenzo begon zachter te praten en Vincenzo moest zich naar voren buigen om hem te horen. ‘Marco Cannavaro.’

Vincenzo knikte.

‘Hij neemt contact op. Luister naar hem. Hij zal je leiden.’

Vincenzo had heel veel vragen. Hij kende de naam Marco Cannavaro maar al te goed. Hij was een van de hogere soldaten van de clan in het dorp, een van de toekomstige leiders waarschijnlijk. Een belangrijke en gerespecteerde man. Wat zou hij komen doen? En waar zou hij Vincenzo heen leiden?

Maar Vincenzo was gewaarschuwd. Hij wist dat hij geen vragen mocht stellen. Want een vraag van hem kon een antwoord zijn voor justitie. En die antwoorden wilde hij justitie en de staat niet geven. In plaats daarvan knikte hij.

‘Marco,’ zei Lorenzo nog een keer.

‘Marco,’ herhaalde Vincenzo.

‘Ga naar huis.’ Lorenzo stond op. Van het uur dat ze samen hadden, waren nog geen drie minuten voorbij. Maar Lorenzo was er de man niet naar om over koetjes en kalfjes te babbelen. Hij had wel wat anders aan zijn hoofd.

Een hoofdknik was het laatste contact dat Vincenzo met zijn vader had. Daarna liet Lorenzo zich door de cipiers de ruimte uit begeleiden en bleef Vincenzo alleen achter.

De man in het zwarte pak stond ook op en verliet de kamer, zonder een woord te wisselen.

Vincenzo voelde een steek in zijn buik. Was dit hoe het eindstation eruitzag? Dan deed je jarenlang je uiterste best voor de familie en eindigde je in een of andere gevangenis in Rome?

Er liep een rilling over zijn rug.

Met een weemoedig gevoel liep hij even later achter een cipier aan de gevangenis uit.

1

Rosa, nu

Nadat Rosa Baggio haar keel flink had geschraapt boog ze zich over het kopje koffie heen en liet een flinke klodder spuug in het zwarte goedje verdwijnen. Ze knikte tevreden en zette het kopje koffie op het schoteltje naast de cappuccino.

Heupwiegend verliet ze de keuken en liep op het tafeltje in de hoek af.

‘Eén cappuccino,’ glimlachte ze naar de man die daar zat. ‘En één kopje koffie voor meneer Arents.’

‘Goed bezig, Roos. Je komt er wel.’ Meneer Arents, haar leraar maatschappijleer, keek haar minachtend aan en richtte zich weer tot zijn gesprekspartner.

Arrogante kwal, dacht Rosa. Michael Arents was al drie jaar haar leraar maatschappijleer en één jaar zelfs haar mentor geweest. Een vreselijke vent die het leuk vond zijn leerlingen te kleineren. Vorige week nog had hij naar haar uitgehaald toen ze het onderwerp corruptie binnen de Europese Unie hadden besproken. ‘Italianen spannen de kroon, maar daar kan Rosa Baggio ons meer over vertellen. Of niet, Roos?’

Daarop had de hele klas gegniffeld en naar Rosa gekeken.

Rosa was met stomheid geslagen en kon niets antwoorden. Ze baalde als een stekker dat ze in de klas niet naar die gluiperd had uitgehaald. Ze had hem af kunnen snauwen en zeggen dat haar vader een hardwerkende man was die al twintig jaar een van de meest succesvolle restaurants van Rotterdam runde. In plaats daarvan was ze bevroren en had ze gezwegen.

Alleen Fleur had bemoedigend naar haar gekeken en Arents was doorgegaan met zijn gezwets over de armoede in Zuid-Europa en de misdaad die daar welig tierde.

‘Geniet van je koffie,’ mompelde Rosa, terwijl ze bij een ander tafeltje wat borden ophaalde en die snel naar de keuken bracht.

Restaurant en hotel Baggio bevond zich in de binnenstad van Rotterdam, net binnen Delfshaven. Dat hotel stelde overigens niet zoveel voor. Er was één kamer en die werd nauwelijks geboekt. Af en toe een verdwaalde toerist die geen zin had Booking.com helemaal af te speuren.

Haar vader was de bedrijfsleider, maar haar moeder was er echt de baas. Die bepaalde achter de schermen wat er moest gebeuren. Zij was degene die er eerder dat jaar op had toegezien dat Rosa haar vader ging helpen.

‘Maar Maurizio hoeft ook niet te helpen!’ had Rosa zich verweerd. ‘En die is twee jaar ouder.’

‘Nee, maar je broer doet een studie in Groningen,’ was het antwoord van haar moeder. En daarmee basta.

Haar vader had zijn schouders opgehaald. Giancarlo Baggio was niet opgewassen tegen het verbale geweld en temperament van zijn vrouw, en het was Rosa een raadsel wat die twee ooit in elkaar hadden gezien. Hoe die twee ooit Maurizio en drie jaar later haar op de wereld konden zetten was al helemaal iets waar ze niet over na wilde denken. Want als ze eerlijk was, leek het er sterk op dat haar ouders niet alleen elkaars tegenpolen waren, maar elkaar ook tot op het bot haatten.

Gezellig was het in ieder geval nauwelijks te noemen.

‘Twee salmone al limone,’ riep haar vader vanuit de keuken. ‘Tafel negen. En een torta del giorno voor tafel zes. Plus een cappuccino.’

Zwijgend nam Rosa de borden aan en bracht ze naar tafel negen en zes. Zo ging het nu al een paar maanden en ze draaide braaf haar diensten. Voor haar vader deed ze alles. Giancarlo Baggio was dan weliswaar niet opgewassen tegen de kenau waar hij mee getrouwd was, voor Rosa was hij wel een lieve vader. Hij zou alles voor haar doen en dus deed Rosa nu iets waar hij baat bij had.

‘De kaas en het deeg moeten worden aangevuld,’ zei Rosa toen ze terug was in de keuken.

‘Dank je, schat, ik ga morgen naar de groothandel. Dan neem ik het mee.’

Rosa wist dat haar vader dat nergens op hoefde te schrijven. Giancarlo ademde de zaak. Het restaurant stroomde als bloed door zijn aderen. Hoe chaotisch het er aan toe leek te gaan in zowel het restaurant als in de keuken, aan het einde van de avond gingen alle gasten gelukkig en met goed gevulde magen naar huis. Het was deze typische sfeer die steevast in recensies terugkwam. “Een authentiek kijkje in de Italiaanse cultuur”, had een recensent van het Algemeen Dagblad het laatst nog genoemd. “Alsof je bij de familie zelf over de vloer komt”.

Rosa wist dat de meeste gasten van het restaurant vaker kwamen. Haar vader kende veel van hen bij naam en kwam regelmatig even de keuken uit om een praatje te maken. In de tussentijd stonden de pasta’s te pruttelen op het vuur en werden de pizza’s opgewarmd in de houtoven.

Hoewel restaurant Baggio het visitekaartje was, was de keuken de plek waar zowel Rosa als Giancarlo zich het prettigst voelen.

‘Wij zijn daarin hetzelfde, mia principessa,’ zei Giancarlo daar ooit eens over. ‘Wij tweeën zijn mensen voor achter de schermen.’

Rosa had daar niets tegenin kunnen brengen, want ze snapte precies wat haar vader bedoelde. Je nuttig maken zonder te veel op te vallen. Daar hield zij ook van. Al die aandacht hoefde ze niet.

De hand van meneer Arents ging de lucht in. Zijn geniepige oogjes zochten contact en even was Rosa bang dat hij haar speeksel had opgemerkt in de koffie. Ze had er eerlijk gezegd spijt van dat ze het had gedaan. Ze moest zich niet zo laten kennen. Het was tenslotte haar vaders naam waar ze mee speelde. Hoe moest dat als die leraar straks zou rondbazuinen dat Rosa in de koffie spuugde? Haar vader zou dan klanten verliezen.

Nee, dat moest ze niet meer doen. Er waren vast andere manieren om die vent lik op stuk te geven.

‘Ja, meneer?’ vroeg Rosa, toen ze zich bij het tafeltje gemeld had.

‘We willen graag de rekening, als het kan.’

Rosa verwachtte even dat de leraar nog meer ging zeggen, maar Arents draaide zich om naar zijn tafelgenoot. Rosa knikte en liep naar de kassa. Daar stond haar moeder de boel te overzien.

Zo af en toe dook zij eens op in de zaak om te kijken hoe het ging. De kassa was haar favoriete plek.

‘De rekening voor tafel acht,’ zei Rosa.

Haar moeder tikte wat op het scherm van de computer en de bon rolde uit het printertje. Zwijgend gaf ze die aan Rosa.

Rosa legde de bon op een schaaltje en deed er vier pepermuntjes bij. Daarna liep ze op het tafeltje van haar leraar af en zette het blad neer.

‘Wacht even,’ zei meneer Arents, toen Rosa zich omdraaide en terug wilde lopen. ‘Ik kan toch wel bij jou pinnen?’

‘Natuurlijk.’ Rosa haalde de pinautomaat tevoorschijn en wachtte tot Arents zijn ING-pas had opgediept.

‘Rond maar af naar negentig. Het was heerlijk, Roos. Je hebt goed voor ons gekookt.’

‘Daar ben ik blij om.’

‘Ik denk dat we vaker gaan komen, toch Harry?’

Harry was verdiept in zijn telefoon en dus bleef de bevestiging uit. Arents tikte zijn pincode in en wachtte tot Rosa hem het bonnetje had gegeven.

‘Fijne avond verder,’ zei Rosa.

‘Insgelijks, Roos. Ik zie je maandag weer.’

Terwijl Rosa de lege kopjes koffie meenam, glimlachend om het idee dat Arents net ongemerkt haar spuug had opgedronken, verlieten meer gasten het restaurant. Het was iets over half tien. In het weekend liep het restaurant altijd rond die tijd leeg.

Nog eens drie kwartier later was de zaak zo goed als verlaten. Rosa ruimde de laatste borden in de vaatwasser, terwijl haar vader de oven schoonmaakte. Dat deden ze altijd aan het einde van de dag. Anders kreeg het vuil tijd om aan te koeken. Morgenochtend zouden ze het echte schoonmaakwerk doen.

Het was rond elf uur toen ze met een restje wijn in het restaurant gingen zitten. Giancarlo haalde zijn pakje sigaren tevoorschijn en stak er eentje aan, terwijl Rosa twee glazen vulde. In tegenstelling tot haar moeder deed haar vader niet moeilijk over het feit dat ze pas vijftien was. Een glaasje moest kunnen, al was het maar om het leven te vieren, zo vond Giancarlo.

‘Het was een goede avond,’ zei Giancarlo.

‘Zeker,’ zei Rosa

‘Nog bekenden gezien?’

‘Alleen dat koppel dat hier vorige maand ook was en toen net terugkwam van vakantie in Toscane. Zij hadden het toen over Montepulciano.’

‘Oh ja, ik weet wie je bedoelt.’

Ineens dook Rosa’s moeder op. Die akelige gewoonte had ze, zomaar vanuit het niets tevoorschijn komen. Als een duveltje uit een doosje. ‘Rosa? Ik wil dat je je kamer leeg gaat ruimen. Belangrijke spullen halen en hierheen brengen. Je slaapt de komende tijd in de hotelkamer.’

Rosa verslikte zich bijna in de wijn.

Haar moeder keek afkeurend naar de fles op tafel en trok haar wenkbrauwen in een frons. Giancarlo deed of hij het niet zag. ‘Wat is er aan de hand, Agnese?’ vroeg hij in het Italiaans. ‘Waarom moet dat kind plaatsmaken?’

‘Vincenzo komt slapen.’

‘Vincenzo?’

‘Vincenzo del Piero, mijn neef.’

‘Kan hij niet in de hotelkamer? Waarom moet ik mijn spullen verplaatsen, terwijl hij daar veel meer privacy heeft?’ Rosa keek haar vader aan. ‘En wie is in vredesnaam Vincenzo?’

Giancarlo trok zijn schouders op. In het bijzijn van zijn vrouw had hij vaak weinig te melden.

‘Een neef van mij,’ snauwde Agnese. ‘En wees eens wat aardiger voor je familie. Familie is belangrijk, Rosa. Daar maak je plaats voor. Het was geen vraag. Ik verwacht hem tegen middernacht en ik zou het heel vervelend vinden om zelf je kamer leeg te moeten ruimen.’ Daarmee was het gesprek afgelopen.

2

Rosa, nu

De hotelkamer bevond zich boven de keuken en was alleen via een aparte trap bereikbaar. De rest van het huis bevond zich achter en boven het restaurant.

Het kostte Rosa dik een uur voor ze haar spullen verplaatst had.

Stom mens, dacht ze, kijkend naar haar moeder in de keuken van het restaurant. Ze was met haar telefoon in de weer. Vast om die Vincenzo de laatste instructies te geven.

‘Vincenzo kan er elk moment zijn,’ merkte Agnese op.