De afdaling

David Klaver

De afdaling

David Klaver

1e druk: mei 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: ZoneroMedia, Troy Godijn

ISBN 978-94-6464-202-5

ISBN e-book 978-94-6464-206-2

NUR 301

©2024 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Wat is eigenlijk eeuwige roem? Niets dan ijdelheid.

Marcus Aurelius

Daar ben je. Op het balkon van het hotel. Je zit, je staat, je gaat naar binnen, komt weer naar buiten. De nacht om je heen is geboren, maar Hypnos heeft jou nog niet in zijn macht. Het is zwoel. Verdwenen is de zon, maar niet de warmte. Aan de hemel staat het sterrenbeeld Cassiopeia, jij hebt er geen oog voor, ofschoon zij in haar vorm doet denken aan het profiel van een bergetappe.

Slechts een boxershort bedekt jouw ranke, pezige lijf. Je bent een wielrenner, jouw lichaam draagt een wielertenue van wit vel. Je benen zijn gespierd, maar jouw bovenlijf is wat men noemt een kippenborst. Geen grammetje vet te veel zit er aan jouw lijf – bijzonder dat een dergelijk lichaampje de krachtsinspanningen kan leveren die nodig zijn om zo hard mogelijk over hoge bergen heen te rijden. Door de opengeschoven balkondeur is te zien dat op de grond wielerkleding ligt. Een koersbroek, sokken, shirts; verder een bidon en handschoentjes waarvan de vingertoppen als door een ongeluk met een snijmachine uit de wereld zijn verdwenen. Je bent in koers. Op bed liggen wielrenschoenen en een sporttas, zodat het lijkt of je vergeten bent wat op de grond hoort en wat niet. Ben je daarom zo onrustig, omdat je niet meer weet waar je zelf moet liggen?

Dat is het niet. Je bent inderdaad in koers en deze dag was een rustdag, ofschoon het minder een dag van rusten was dan van trainen. Dat deze dag niettemin een rustdag wordt genoemd en geen trainingsdag, maakt de werkelijke hiërarchie in de wielerwereld duidelijk: het zijn de sponsors en hun gasten die na een weekje koers behoefte hebben aan een dag rust. De rustdag kwam jou fysiek gezien niet slecht uit, want gisteren had je een inzinking. Maar in jouw hoofd had je vandaag dolgraag willen fietsen om de slechte dag te compenseren. Misschien ben je daarom zo rusteloos: je weet dat je moet uitrusten, maar het liefst zou je nu op de fiets springen en de volgende etappe rijden.

Terug naar de hotelkamer. Aan de andere kant van het tweepersoonsbed ligt een jonge vrouw. Ze slaapt – zij wel. Ze is jouw vriendin, op de rustdag waren de vrouwen van de renners welkom. Languit ligt zij, half op haar buik en met een opgetrokken been. Zij draagt alleen een slip, zodat wij kunnen zien dat zij geen wielrenner is: zelfs het witte vel van het dragen van een bikinitopje is niet te zien op haar zongebruinde lichaam.

Ze droomt. Waarvan?

Over mannen. Gespierd hun lichamen, terwijl zij bezig zijn met lichamelijke oefeningen. De mannen doen haar denken aan atleten uit de Griekse oudheid – sportten die niet naakt? Maar naakt zijn zij niet, en dat zij haar aan Griekse atleten doen denken, komt doordat achter de mannen een tempel is te zien, met pilaren, kapitelen, een architraaf, erboven het fronton. De pilaren worden gevormd door vrouwenbeelden: caryatiden. Zij weet dat die dingen zo heten, al weet zij niet waarom en ook niet hoe ze aan die kennis komt. De tempel ligt aan de voet van een heuvel waartegen tribunes zijn gelegen in de vorm van een hoefijzer. Is het een theater? Onze jonge vrouw neemt in haar droomwereld plaats op de tribune, recht tegenover de tempel. Aan weerszijden van het gebouw staan cipressen, als donkere vlammen in een door de zon afgeroste omgeving van rotsen, zand, dorre struiken en stof – dat eeuwige landschap. Voor de tempel een bordes met amforen, beelden, een stenen altaar, waarop een schaal met oeroude munten. Dan openen zich de tempeldeuren en een vloedgolf van wit licht spoelt het theater in, slaat om haar heen tegen de tribunes te pletter en lost op hetzelfde moment in het niets op. Als zij haar ogen weer openslaat, ziet ze op het bordes een engelachtige figuur staan, alsof die daar door Phoebus Apollo is neergezet. Is zij een priesteres? De atleten betreden het bordes en lopen een voor een langs de vrouw; de munt die zij hen aanreikt, leggen zij onder hun tong. Als de atleten aan de andere zijde het bordes verlaten, lijken zij onmiddellijk een wedstrijd in te zijn getild. Zij beklimmen een berg, rennend, klauterend, op handen en voeten. Onze dromende jongedame doet haar best de atleten te volgen, maar met elke poging hen bij te blijven, verdwijnen zij verder uit het zicht. Waarna alles in een steeds donkerder wordende omgeving verdwijnt en zij wegglijdt in een diepe slaap, waar geen droom ooit is verschenen …

Als jij de volgende ochtend gewassen en geschoren uit de badkamer komt, vertelt jouw vriendin dat zij die nacht heeft gedroomd.

‘Waarover?’ vraag je, zonder werkelijk interesse te tonen. Zij weet het, als jij in koers bent, dan is zij verbannen naar een gebied ergens voorbij de finish van de laatste etappe. Maar deze droom … het is net alsof die iets bij haar heeft achtergelaten, een vaag besef van een gebeurtenis zij weet niet waarvan.

‘Iets met mannen, een wedstrijd. Ze kregen geld, als ik mij niet vergis.’

‘Je hebt dus van mij gedroomd. Heel goed. Won ik?’

Terwijl jij een T-shirt aantrekt, zegt ze dat zij zich dat niet kan herinneren.

‘Het eindigde in een groot zwart gat.’

‘Dat is de toekomst. Daar liggen overwinningen op mij te wachten. Maar kom, ik moet gaan.’

Je schiet in je badslippers, geeft haar een kus en verlaat de hotelkamer. Dadelijk ga je ontbijten met de ploeg en ben je weer voor een paar dagen opgenomen in de wereld van eten en fietsen, van snelheid en tactiek. Van demarreren, ravitailleren, soigneren. In die wereld is geen plaats voor buitenstaanders, hoe intiem jullie relatie ook is.

Als je weg bent, blijft jouw vriendin achter met het gevoel dat zij die nacht rakelings langs iets catastrofaals is gescheerd. Zij draait zich op haar rug en sluit de ogen, op zoek naar een glimp van de droom, die nog ergens als slierten witte nevel in haar onderbewustzijn moet hangen. Maar de taak is hopeloos. Morpheus is ervandoor, met achterlating van de gedachte aan de droom en de steekwoorden “mannen”, “wedstrijd” en “donker”. Van de droom zelf geen spoor.

Wie ben jij? Een wielrenner, we zagen het aan jouw lichaam. Je bent bezig met een etappekoers, een wielerwedstrijd voor amateurs en beloftes. Een soort Tour de l‘Avenir, maar dan een met vrijwel uitsluitend deelnemers voor wie geen toekomst als profrenner is weggelegd. Maar wel voor jou, Jean-François Réveillère, begenadigd wielertalent en rijkeluiskind. Jij wilt laten zien dat je niet thuishoort tussen deze zwoegers en ploeteraars. Toegegeven, je bent jong, je bent sterk, je bent goed. Je hebt de juiste lengte, het juiste gewicht, de juiste spiermassa. Jouw houding op de fiets is van nature aerodynamisch – je moet wel een goede tijdrijder zijn. Bergop kun je met de besten mee en je hebt zelfs een verdienstelijke sprint in de benen. Je bent, dat is duidelijk, een complete renner. Je staat niet voor niets tweede in het algemeen klassement van deze wielerwedstrijd voor amateurs en beloftes. Laten we er een internationale wedstrijd van maken, dat geeft de prestatie cachet. Een ronde van tien dagen, met een rustdag. In Frankrijk vindt de koers plaats, met flinke bergen in het parcours, maar geen hooggebergte: de Vogezen; met zijn trois ballons een prima plek voor een wedstrijd als deze. Je laat amateurs per slot van rekening geen wedstrijd rijden tegen bergen van de hors catégorie op.