Zoetwaterparels

Nico Torrenga

Zoetwaterparels

Nico Torrenga

1e druk juni 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

Auteursfoto: Video de Vries

ISBN 978-94-6464-206-3

ISBN e-book 978-94-6464-207-0

NUR 332

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Zij die de strijd verliezen,

knokken niet minder hard dan de winnaars.

Zaterdagochtend 1 oktober

‘Weet je zeker dat we goed lopen?’

‘Ja, schat … heel zeker.’

De verwijtende toon in zijn stem is haar niet ontgaan, ze houdt zich maar stil. Het laatste wat ze wil, is opnieuw een discussie met hem aangaan. Toen ze vanochtend om zes uur door de wekker uit haar nachtrust werd gerukt, had ze al spijt dat ze de avond ervoor had gezegd langs de Ruiten Aa te willen lopen; ze weet dat hij er niet van houdt van de originele route af te wijken.

Weemoedig aan haar zachte lakens denkend, volgt ze in een staccatoritme zijn schaduw. Wat had ze zich graag nog een keer omgedraaid, maar hij moest met alle geweld in het ochtendgloren wandelen, omdat in deze regio een vriend een wielewaal had gehoord die hij graag wil spotten.

‘Hoe groot is de kans dat je dat beest ook daadwerkelijk ziet?’

Met een ruk draait hij zich om. ‘Dát beest?’ Met wegdraaiende ogen keert hij zich van haar af en hervat met binnensmonds gemompel zijn stevige tred. Na enkele honderden meters stopt hij abrupt. ‘Kijk, daar is het pad naar het beekje al. Zie je nu wel dat we goed zitten?’

‘Ja, schat … je hebt gelijk.’ Haar cynisme priemt in zijn rug.

‘Ik weet dat je niets met vogels hebt, maar de wielewaal is een beeldschone vogel. Ik hoop hem te zien, in ieder geval te horen. Zijn gefluit klinkt als een hobo, lager en vloeiender dan een merel. Soms krijst hij als een gaai met spechtachtige roepen. We moeten dus goed luisteren.’

‘Met andere woorden, ik moet me stil houden … Gezellig.’

‘Je hebt het begrepen, liefje.’

‘Kijk uit,’ ketst haar stem. In een reflex grijpt ze zijn rugzak en trekt hem met al haar kracht naar achteren. De claxon van de voorbijscheurende witte bestelwagen overstemt zijn gevloek. Volkomen overdonderd kijken beiden de snelheidsduivel na.

‘Godallemachtig. Wat een idioot. Ik had wel dood kunnen zijn.’ Amper bekomen van de schrik vraagt hij waar het busje vandaan kwam.

‘Van rechts!’ Ze schiet spontaan in de lach; iets wat ze altijd doet wanneer haar zenuwen de overhand nemen. Zijn gezicht spreekt boekdelen. ‘Sorry, schat. Heb ik je pijn gedaan?’

‘Nee, ik heb alleen maar …’ Zijn hoofd draait abrupt weg.

‘Wat is er?’

‘Stil! Hoorde je dat?’

‘Wat?’

‘Stil nou,’ sist hij.

Vaag gekrijs danst op een windvlaag.

‘Kom!’ Zonder op haar te wachten, loopt hij sneller dan zij kan bijhouden in de richting die het paaltje aangeeft. Wanneer hij haar toebijt waar ze blijft, toont ze hem een niet-gemeende glimlach. En net wanneer ze achter hem aan wil hollen, valt haar oog op een donkere vlek in het vochtige zandpad. ‘Schat? Is dat bloed?’

Geïrriteerd loopt hij terug en bevestigt met toegeknepen ogen dat het inderdaad bloed is. ‘Waarschijnlijk een vos die een haas heeft gepakt.’

‘Och, wat zielig.’

‘Mens, stel je niet zo aan. Dat hoort bij de natuur. Trouwens, toen je gisteravond aan de spareribs zat te kluiven was je ook niet zo meelevend. En nu een beetje doorlopen, alsjeblieft. Straks is de wielewaal gevlogen en is alles voor niets geweest.’

‘Alsof dat beest op je zit te wachten,’ mompelt ze voor zich uit.

‘Wat zeg je?’

‘Niks, schat. Ga nu maar. Ik volg je wel.’

‘Volgens mij zie ik de Geselberg al.’

Ze veegt de zweetparels van haar voorhoofd. ‘Mooi. Al moet ik wel zeggen dat ik het een lugubere omgeving blijf vinden,’ mompelt ze, terwijl een akelig gevoel haar bekruipt. ‘Ik word misselijk bij de gedachte wat zich hier eeuwen geleden heeft afgespeeld. Al die arme mensen die vroeger hier hun dood tegemoet liepen, veroordeeld tot de brandstapel. Ik ben blij dat ik nu leef en niet toen.’

‘Daar mag je zeker blij om zijn,’ ze negeert zijn gegrinnik, ‘maar je kunt inderdaad gerust zijn schat … In 1596 was een 80-jarige vrouw de laatste die voor hekserij werd veroordeeld. De legende vertelt dat ze de zoon van een dominee met een betoverde appel had vergiftigd. Nadat ze haar hadden gemarteld, heeft ze bekend dat ze lid was van een heksengenootschap en eindigde ze op de brandstapel. Verrek …’

‘Wat is er?’

Hij bukt en grijpt in de verwilderde bermgras. De blik in zijn ogen verontrust haar wanneer hij haar een zilveren bedel laat zien.

‘Angel Wings … Dat is het symbool van Pink Ribbon,’ stamelt ze. ‘Staat er een inscriptie in?’

‘Suus, 1 december 2021.’ Wanneer hij het bloed tussen de roze zirkonia’s ziet, stokt zijn adem.

‘Lieverd, kijk daar!’ Doodsbleek wijst ze naar de vanuit de kruinen opstijgende rook.

Hij snelt naar het met bomen begroeide eeuwenoude heuveltje waar vroeger onschuldige stemmen in de helse hitte smoorden. Ze roept hem na dat hij bij haar moet blijven, maar nog voor haar woorden hem bereiken, is hij al uit het zicht verdwenen.

Even is het stil. Op haar hoede volgt ze het spoor in het platgelopen gras. Dan hoort ze hem kokhalzen en versnelt ze haar pas.

Half gebogen leunt hij tegen een boom. Bezorgd ontfermt ze zich over hem in de hoop dat zijn maag zich wat ontspant. Een gele schim scheert aan haar hoofd voorbij. Haar ijzige gil overstemt het hobo-achtige gefluit van de wielewaal, wanneer ze boven op de heuvel aan een boom vastgeketende, zwartgeblakerde lichaam ziet.

1

Twee dagen eerder

Terwijl hij bescheiden binnendringt, verlicht de zon de gekreukelde leegte naast me, alsof zijn warmte niet welkom is. Daarentegen voelt het juist goed en laat ik zijn genegenheid toe; net zoals ik Rianne toeliet.

Ik ben me ervan bewust van wat ik heb gedaan en toch ervaar ik gek genoeg amper schuldgevoelens. Iets wat me van mezelf verbaast. Ik wrijf de slaap uit mijn ooghoeken en strek vervolgens mijn armen; strakke spieren herinneren me eraan dat ik meer moet bewegen. Alleen al de gedachte dat het ouder worden me in zijn greep heeft, nodigt me uit om dieper onder de wol te kruipen.

Denkend aan de intense nacht, maan ik mezelf op te staan. Ik sla het dekbed van me af en hoewel ik nog wat langer wil blijven liggen, stap ik uit bed en open de gordijnen. Ik laat mijn ogen aan de oase van zonlicht wennen en neem vervolgens de kamer in me op; een ongekende energie stroomt door mijn lijf. Energie die ik al jaren niet meer heb ervaren.

‘Rianne?’ roep ik met een schrapende keel. Op mijn kuchen na blijft het stil. Weer roep ik haar naam. Dan valt mijn blik op de lege stoel waar ze gisteravond haar broek over de rugleuning hing, voordat ik met geoefende souplesse de sluiting van haar licht doorschijnende bh losmaakte.

Ik sluit mijn ogen en zie nog haar sexy glimlach toen ik haar zei dat het moedervlekje boven haar lip me aan Cindy Crawford deed denken. Met een zwoele blik sloeg ze speels haar golvende, donkerbruine lokken over haar schouder; haar ontblote nek nodigde me gretig uit haar te liefkozen. De aanraking van mijn lippen op haar zachte huid zorgde – mede door de bloemige geur van haar parfum – dat ik volkomen in extase raakte en alle respect voor mijn trouwbelofte verloor.

Ik roep nogmaals haar naam. Het blijft stil. Even schiet door mijn gedachten dat ik slechts een geile droom heb gehad, maar ik weet wel beter. Haar warmte was echt. Warmte die ik in lange tijd niet heb ervaren.

Krakende vloerdelen verbreken de stilte die, nadat ik nog een keer haar naam roep, in het huis blijft heersen. Ik gris een boxershort uit mijn koffer – waarvan de bodem inmiddels in zicht raakt – en nog voor deze over mijn billen glijdt, ben ik al halverwege de trap. Nog luider roep ik haar naam. Maar dan zie ik het lege haakje van de kapstok. En net als haar opvallende groene jas die er niet meer hangt, staan ook haar wandelschoenen met fluoriserende veters en haar rugzak niet meer bij de achterdeur. Ze is weg.

Enigszins teleurgesteld loop ik de keuken in, me ervan bewust dat wanneer mijn overspel uitkomt, mijn huwelijk hoogstwaarschijnlijk voorgoed voorbij is. ‘Domme hond,’ mompel ik beschaamd, alsof de zwijgende muren het iets kan schelen of het tussen Freija en mij überhaupt nog goed komt.

Balend dat Rianne zonder afscheid is vertrokken, haal ik mijn telefoon van de oplader. Hoewel ik Mille mis, ervaar ik een enorme opluchting dat ik geen berichten van het thuisfront heb ontvangen. Mijn hart breekt iedere keer weer als ik een van zijn smeekbedes om naar huis te komen lees. Maar wat voor keus heb ik anders? Voor hem de vader zijn zoals Freija dat wenst? Dat ik niet mezelf kan zijn binnen een huwelijk waar haar ware aard verscholen ligt achter haar masker? Geen kind verdient het om in een relatie op te groeien waar leugens de basis vormen van het gezinsleven. Mille dus ook niet.

Ondanks dat ik het al een tijdje weet, dringt tot me door dat ik alles heb verpest. Niet wat mijn huwelijk betreft, dat is er achteraf nooit geweest, maar wel tegenover Mille. Hoe graag ik hem ook een stabiel leven wil geven, als stiefvader heb ik geen rechten en dat weet zijn moeder drommels goed.

Weemoedig neem ik de keuken in me op. Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Alles is nog precies als vroeger, alsof het nog wordt bewoond en tante Ada ieder ogenblik binnen kan komen. In gedachten zie ik haar – met haar sigaret tussen de lippen – op haar vaste plek bij het raam, met uitzicht op de straat, zitten. Ik was in die tijd een jaar of zeven, maar ik herinner me nog dat ze met haar iele vingers door mijn blonde krullen streek. Ze zei toen al dat ik steeds meer op mijn vader begon te lijken. Een steek schiet door mijn maag als ik terugdenk aan haar brekende stem die tegen me zei dat ik op school goed mijn best moest doen. Haar vochtige blik is me na het laatste bezoek altijd bijgebleven.

Arme tante Ada, denk ik mistroostig. Wat heb ik altijd met plezier bij haar gelogeerd. Niets was haar te veel. Alles mocht. Zelfs met het buurjongetje in de schuur slapen, waar we van haar linnenrek een tent hadden gemaakt, liet ze toe. En als we ’s ochtends vroeg wakker werden, bracht ze ons ontbijt en maakten we later die dag samen met haar arretjescake. Ik herinner me nog hoe misselijk we waren van de overdaad aan de vette zoetigheid.

Klaarblijkelijk heeft ze al die jaren nooit de behoefte gehad iets te veranderen. Het is een armzalige aanblik. De deurtjes van de jarenzeventigkeukenkastjes hangen door en ook het lak op de lambrisering heeft zijn glans allang verloren. Langs de plinten rafelt het oude tapijt en spinnen hebben hun terrein aan het balkenplafond afgebakend. Zelfs de gehaakte valletjes voor de ramen herinner ik me nog, al heeft de blauwe gloed van haar wasmiddel plaatsgemaakt voor een door ouderdom verkleurde, grauwe kleur. Een extreem schuldgevoel overvalt me als het tot me doordringt – bij het aanzien van deze vergane glorie – dat ook ik schuldig ben aan haar eenzaamheid.

In gedachten hoor ik haar nog met een bijna onverstaanbaar Gronings accent tegen mijn moeder zeggen dat ik koude voeten had. De jeukende wollen sokken die ze me om de voeten trok en die ik onder mijn moeders protest meteen weer uitdeed, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Tante Ada lachte om mijn dwarsheid. In tegenstelling tot mijn moeders glimlach, kan ik me die van mijn tante nog wel voor de geest halen.

Beseffend dat mijn gedachten me steeds dieper het dal van ellende insleuren, maan ik mij mezelf te herpakken en kleed ik me aan. De oude, versleten spijkerbroek die ik aantrek, doet me denken aan de gescheurde jeans van Rianne die ondanks de te lange wijde pijpen, haar curves benadrukte. Een kriebel vlamt op.

De aanblik van de rieten wasmand doet me sluiten, om vandaag wat wasjes te draaien. Als de oude wasmachine van tante Ada het tenminste nog doet, mopper ik in gedachten wanneer ik een laatste schone T-shirt en paar sokken uit mijn koffer pak.

Wanneer ik even later op een smoezelige stoel in de tuin zit, overvalt me een diep gevoel van schaamte. Ik realiseer me dat ik een dikke maand geleden, zonder enige schroom, bij notaris Weggemans de akte heb ondertekend. Waarom eigenlijk? Het accepteren van haar erfenis voelt als verraad, maar klaarblijkelijk heeft ze het zo gewild.

Na al die jaren dat ik niet aan haar heb gedacht – ze was als het ware uit mijn geheugen gewist – blijf ik het vreemd vinden dat ze me tot haar enige erfgenaam heeft benoemd. Waarom wilde ze dat? Om me een schuldgevoel te geven? Als dat het geval is, dan had mijn broer ook recht op een deel. Tenslotte heeft hij haar ook in dit gehucht laten wegkwijnen.

Het afgebladderde kozijn getuigt van de eenzaamheid waarin tante haar laatste jaren heeft gesleten, om maar te zwijgen van de sterk verwaarloosde tuin. Ik zucht bij de gedachte aan al het werk dat verzet moet worden. Nu lijkt het alsof de woning zich schaamt voor het achterstallige onderhoud en zich verbergt achter een gordijn van de uit de kluiten gewassen bruidssluier. Zelfs de roomwitte, pluimachtige bloemen met hun honingachtige geur doen hun uiterste best de achtergebleven eenzame, muffe lucht te maskeren.

Had Freija dan toch gelijk? Was het beter geweest dat we het huis meteen in de verkoop hadden gezet? En dan? Het geld met de rest van de erfenis op onze gezamenlijke bankrekening zetten, zodat Freija ook dit kon vergokken?

Geïrriteerd draai ik het oude porseleinen kopje een kwartslag zodat ik mijn lip niet aan de beschadigde rand openhaal en drink de inmiddels lauwe koffie op. Ik weet dat een overdaad aan het geurende aroma slecht voor me is en dat ik drastisch moet minderen. Al realiseer ik me heel goed dat mijn dagelijkse cafeïneverslaving niet de enige oorzaak is van mijn klachten. Het is een opeenhoping van alle ellende die in de afgelopen jaren de nodige stress en een tekort aan slaap heeft veroorzaakt. En dat allemaal om wat Freija niet alleen voor mij, maar ook voor de buitenwereld verborgen hield.

Nog steeds is het me een raadsel waarom ik al die jaren haar leugens niet heb opgemerkt. Misschien kwam het doordat haar ‘ziek-zijn’ alle aandacht opeiste? Het zou de meest logische verklaring zijn. Vanaf de dag dat ze me vertelde dat ze een knobbeltje in haar borst had gevonden, stond onze wereld volledig op de kop. Vechtend voor haar leven, hadden we geen leven meer. Als ik meer in mijn eigen behoeften had voorzien, was haar andere kant misschien onopgemerkt gebleven. Maar dan nog … Ze droeg een masker waar ze naast al haar leugens, ook haar positieve schijnzelfbeeld achter verborg. Ze is geloofwaardiger dan menig geschoold actrice die continu een topprestatie op de bühne neerzet, met als handboek een ongeschreven manuscript dat tot in de kleinste details wordt opgevoerd.

Hoe erg het ook is, de borstkanker een welkome dekmantel was voor het verbloemen van haar dubbelrol. Ik had medelijden met haar en tuinde er volop in. Hoe kon ik ook anders? Ik hield van haar. Althans, dat dacht ik.

Met een snelle beweging sta ik op. En als ik wat uitlopers van de bruidssluier van de pergola trek, laat de gedachte aan Freija’s dwangmatige perfectie en weloverwogen leugens denk, mijn hartslag steeds sneller kloppen. Ik betwijfel of haar bedrog weloverwogen is. Het zou me ook niet verbazen dat ze er zelf geen weet van heeft. Want wat als ze echt gelooft dat haar wanen en fantasierijke gedachten haar waarheid zijn? Als dat daadwerkelijk het geval is, is haar geestestoestand nog zorglijker dan ik tot nu toe heb gedacht. Als Freija alle realiteitszin heeft verloren en Mille nog bij haar woont, dan … Mijn adem wordt me ontnomen als ik aan Mille denk. Het viel me zwaar hem achter te laten, maar ik moest wel. Voor mijn welzijn en voor dat van hem.

Zou hij uitslapen of zit hij al in onze mancave te gamen? Iets wat niet geheel onaannemelijk lijkt nu er door mijn afwezigheid voldoende gelegenheid voor is. En gelijk heeft hij.

Ik laat het tuinieren voor wat het is en loop naar binnen om mijn onverzadigbare drang naar koffie te stillen. Ik voel me machteloos als ik denk aan mijn laatste ruzie met Freija. Hoe haar krenkende woorden hard genoeg door het huis ketsten, zodat Mille alles meekreeg. Arm joch. Het frustreert me. Het glas dat ik van het afdruiprekje pak, zet ik net iets te hard op het oude granieten aanrechtblad. Het breekt in meerdere stukken; precies zoals mijn vertrouwen in Freija in stukken is gevallen.

Een korte, vinnige pijnscheut wordt gevolgd door ongeremd vloeken. Gegeneerd kijk ik om me heen. Alsof het huis mijn taalgebruik zal afkeuren, met enige zelfspot verwijder ik het vlijmscherpe stuk glas uit mijn vinger. Wanneer bloed langs mijn handpalm glijdt, trek ik onhandig meerdere lades open. Frustratie siddert door de keuken als blijkt dat er geen pleister of verband te vinden is. Ik duw de lade hardhandig dicht, maar hij sluit niet goed. Zelfs niet als ik met mijn heup een extra zetje geef.

Diepgewortelde woede ontluikt als ik mijn nek bijna breek over de stoel die achter me staat. Volkomen losgeslagen, grijp ik naar het uitgebeten eikenhout en sla ik met de vrijkomende energie de keukenstoel tegen het aanrecht. De klap doet pijn door mijn hele lichaam. Het kan me niets schelen; opgestapelde irritaties zoeken hun weg naar de vrijheid waar ik zelf ook naar verlang. Al die jaren, waarin ik niet voor mezelf durfde op te komen, exploderen als een oude bom die sinds de veertiger jaren uit het zicht van de wereld onder de grond verborgen lag.

Mijn woede is niet alleen op Freija gericht. Ik ben voornamelijk boos op mezelf. Al vloekend, trek ik met ongekende kracht aan een keukendeurtje. Een oorverdovend kabaal volgt als mijn vijand van de wand valt. Hijgend van mijn uitbarsting, staar ik naar het oude servies dat in duizenden stukken het oude versleten tapijt bedekt. Oplaaiend stof prikkelt in mijn keel en als ik het raam wil openzetten, zie ik een starende blik tussen het verwilderde groen.

2

‘U bloedt,’ hoor ik de man enigszins bezorgd zeggen.

Ik zwijg.

‘Gaat het wel goed met u?’

Ik ontwijk zijn onderzoekende blik. ‘Er is niets aan de hand, hoor. Enkel een klein sneetje.’

‘U noemt dat een klein sneetje? Die vuile lap die u er nu om heeft, lijkt me niet bepaald steriel.’

Ik wil wat zeggen, maar de man gunt me geen ruimte.

‘Het lijkt me beter dat uw hand goed gereinigd en met een steriel gaas verbonden wordt. Een ontstoken wond is het laatste wat u bij een verbouwing kunt gebruiken, toch?’

Onverschillig trek ik mijn schouders op en zeg dat het niets voorstelt. Als de man zijn schouders gelaten laat zakken, heb ik al spijt van mijn onverschilligheid. Ik mag mijn frustraties niet op hem afreageren. ‘Er sneuvelde een glas en ik had geen pleister, dus …’

‘Dacht u meteen de hele keuken te gaan renoveren?’ Zijn glimmende, zilverwitte slagen bewegen niet als hij zijn hoofd afkeurend schudt. ‘Ik zal me trouwens eerst even aan u voorstellen. Ik ben Van der Vuurst. Gerald van der Vuurst.’

De uitgestoken hand negeer ik.

‘Dom van me, u bent gewond. Neemt u mij vooral niet kwalijk. Ik eh … Ik heb thuis een verbandtrommel. Als u wilt, kan ik deze voor u halen. Ik woon aan de andere kant van de straat en ik zal uw …’

‘Dat hoeft niet,’ val ik hem net iets te bot in de rede.

Geschrokken wendt hij zijn blik af.

‘Sorry … Dat klonk harder dan de bedoeling was.’ Ik adem langzaam uit. Wat moet hij wel niet van me denken? ‘Ik heb niet echt mijn dag vandaag, geloof ik.’

‘U meent het.’ Geralds vriendelijke gezicht toont een vleugje cynisme.

Met enige gêne kijk ik hem aan en geef toe dat een betere verzorging van mijn hand geen overbodigheid is.

‘Loopt u dan met me mee? Dan zet ik een kopje thee. Lust u ook appeltaart? Ik heb hem een half uurtje geleden uit de oven gehaald.’

‘Doet u vooral geen moeite. Ik wil u verder niet tot last zijn.’

Gerald kijkt me met een ondefinieerbare blik aan en zegt dat het een mooie gelegenheid is om elkaar nader te leren kennen.

Zonder weerwoord ga ik op zijn voorstel in, al is burencontact op dit moment het laatste waar ik behoefte aan heb. 

De onmiskenbare geur van lindebloesem verwelkomt me als ik zijn oprijlaan betreed. Met gesloten ogen neem ik met een diepe inhaal de sterke, zoete geur tot me; mijn zintuigen worden gelukzalig gestreeld.

‘Liesje leerde Lotje lopen langs de lange Lindelaan, maar Lotje wou niet leren lopen, dus liet Lotje Liesje staan.’ Gerald kijkt me glimlachend aan.

‘Dat zei mijn tante ook altijd,’ prevel ik. De woorden klinken droefgeestiger dan ik had bedoeld. Even hangt er een stilte tussen ons.

‘Dat klopt. Ada, uw tante, hield van lindebloesem. Wist u dat ze er thee van zette? Hoogstwaarschijnlijk heeft u het weleens gedronken toen u vroeger kwam logeren.’

Abrupt blijf ik staan en kijk hem vol verbazing aan. ‘Hoe weet u dat?’

‘Ada was mijn buurvrouw, toch?’

Onverwachts blijft hij staan en kijkt zonder oogcontact over zijn schouder en stelt voor elkaar te tutoyeren. Wetende dat het mijn privacy zal schaden, stem ik enigszins met tegenzin in.

‘Ada en ik hebben met enige regelmaat in haar tuin een kopje lindebloesemthee gedronken. Met wie moest ze dat anders doen? De laatste jaren kwam er niemand over de vloer. Geen vrienden, geen familie. Niemand.’ De verwijtende toon in zijn stem ebt weg met de wind die blaadjes aan de linde laat ritselen.

‘Opa en oma wilden niets met hun schoonzus …’

‘Je grootouders zijn net als je ouders al jaren dood,’ onderbreekt hij me. ‘Je hebt je eigen keuzes gemaakt, Robert.’ Met een schamper lachje kijkt hij me aan. ‘Niet dat je tante me iets over de afwezigheid van haar achterneefje heeft gezegd. Daar was ze veel te integer voor. Maar mij hield ze niet voor de gek, het verdriet in haar ogen was onmiskenbaar. Ach, ze was uiteindelijk ook maar je oudtante, hè. Wat had dat oude mens je uiteindelijk nog te bieden?’

Mijn ogen priemen verontwaardigd in zijn rug. Wil hij me nu een schuldgevoel aanpraten? Hij weet niet eens wat er vroeger is voorgevallen tussen mijn grootouders en tante Ada. Ik ook niet.

‘Vind je ook niet dat geur iets bijzonders is?’ vraagt Gerald met een poëtische klank in zijn stem.

‘Hoe bedoel je?’

‘Als ik de perfectie van de natuur tot me neem, vraag ik me altijd af waarom iets waarvan ik een afkeer heb, een onaantrekkelijke geur heeft.’

Niet-begrijpend kijk ik hem aan.

‘Geuren en emoties zijn sterk met elkaar verbonden. Als de geur van lindebloesem mijn neus binnendringt, denk ik weer aan mijn jeugd. Mijn ouders hadden ook een linde in de tuin staan.’ Onverwachts draait hij zich om.

Ik schrik van de indringende blik in zijn ogen.

‘Als ik de geur van lindebloesem tot me neem, voel ik me weer als het kleine kind dat zorgeloos door de tuin van zijn ouderlijk huis huppelde.’ Hij wendt zijn blik van me af. ‘Totdat ik tegen mijn vader zei dat ik zijn wanstaltige gedrag aan mijn moeder zou vertellen. Zijn woede voel ik nog in mijn gezicht blazen. Als ik iemand iets zou vertellen, zou hij me vermoorden, riep hij terwijl hij ondertussen meerdere malen zo hard tegen mijn hoofd sloeg dat het bloed uit mijn neus spoot,’ sist Gerald.

Als zijn laatste woorden tot me doordringen, loopt hij inmiddels alweer richting zijn woning. Het valt me op dat zijn leeftijd hem parten speelt.

‘Je bedoelt dat je vader je mishandelde?’

‘Ja. Zwaar gereformeerd en dan zijn frustraties op zijn bloedeigen kind afreageren.’ De emotie in Geralds stem laat me huiveren. Er staat ineens een andere man voor me. Gebroken, gekrenkt tot op het bot. ‘Wat ik tot op de dag van vandaag niet begrijp, is dat in menig mens de duivel schuilt. Vaders die hun kinderen indoctrineren met bijbelse teksten en die hel en verdoemenis verkondigen als hun kroost zich niet aan de wil van hun Schepper onderwerpt. Schuilt de duivel ook in jou, Robert?’

Verontwaardigd kijk ik hem aan en hoor hem vragen of ik ook in God geloof.

‘Nee.’

‘Niet?’

Ik antwoord met zwijgen.

‘Dan leid je een eenzaam leven, jongen.’

‘Waarom dat?’ vraag ik wanneer Gerald de schuifpui openduwt en me gebaart naar binnen te gaan. ‘Geloof je na wat je eigen vader je heeft aangedaan nog in een God?’

‘Maar natuurlijk en waarom ook niet? Mijn vader sloeg me … God niet!’

Verbijsterd staar ik hem aan. Hij observeert me, alsof hij tracht te achterhalen wat de reden van mijn goddeloosheid is.

‘God heeft mij nooit in de steek gelaten. Hij gaf me juist de kracht om mijn vaders duivelse geneugten te doorstaan en het uiteindelijk een halt toe te roepen.’

Een doffe dreun boven mijn hoofd verbreekt mijn verbazing.

‘Wil je me even excuseren? Ik moet eerst meneer De Groot tot de orde roepen. Meneer De Groot is een Blauwe Rus.’

Mijn verwarring is Gerald klaarblijkelijk niet ontgaan als hij de keuken verlaat en ondertussen roept dat het een kat is.

3

Abstracte kunst heb ik nooit begrepen. En toch voel ik, starend naar het immens grote doek aan de muur, een niet te plaatsen droefheid over me komen. Waarom eigenlijk? Het doek vind ik namelijk oerlelijk.

Stof bedekt de puntige klodders zwarte verf. Het verbaast me, want bij binnenkomst viel me op dat de rest van de minimalistische inrichting smetteloos onderhouden is. Ik huiver als ik een zacht briesje in mijn nek voel.

‘Wat doet het doek met je?’

Een onaangenaam gevoel bekruipt me wanneer tot me doordringt dat de zachte streling op mijn huid Geralds adem is. Was ik zo diep in gedachten dat ik hem niet hoorde naderen?

‘Tja, wat doet het doek met me,’ zeg ik met haperende stem en net wanneer ik me wil omdraaien, legt Gerald zijn handen op mijn bovenarmen. Zijn stevige grip dwingt me naar het aftandse doek te kijken. Afschuw siddert door mijn lijf wanneer zijn handen me bijna strelend loslaten en hij “wees eerlijk” in mijn oor fluistert.

Zijn serene stem doet me denken aan mijn werkgever. Ook hij heeft eenzelfde soort stemgeluid en charismatische, mindfulness-achtige houding. Walging welt in me op als ik me herinner hoe hij tegen me zei dat ook ík kan leren mijn aandacht te richten op het hier-en-nu, zonder te worden meegetrokken in allerlei gevoelens en gedachten die continu bij me opkomen. Ironisch genoeg vraagt Gerald me nu dat juist wel te doen.

‘Ik vind het lelijk!’

Was dat te direct? Ik durf hem niet aan te kijken.

‘Ga door.’

Terwijl ik zoek naar gepaste woorden, vervagen zijn voetstappen. Achterom kijken durf ik niet en het zal me niet verbazen dat hij de rode vlekken in mijn hals al lang heeft opgemerkt.

Het gekraak van leer vult de ruimte wanneer hij gaat zitten. Opgelucht nu ik weet dat hij niet meer in mijn aura staat, hoor ik hem zeggen dat ik me niet voor mijn mening hoef te generen en dat juist mijn gezichtspunt hem intrigeert. Enigszins onzeker laat ik een stilte tussen ons hangen. Een rebels stemmetje in mijn hoofd roept dat ik mijn afschuw in deze ziekelijk steriele kamer moet spuwen. Dat ik eindelijk de vrijheid heb geclaimd om niet langer rekening te houden met Freija’s gecamoufleerde werkelijkheid.

Gesterkt door mijn gedachten doe ik een stap achterwaarts en staar naar het doek. De eenvoud, wat kleur betreft, staat in schril contrast met de grove structuur van de verf. Is dat wat hij wil horen? Ik waag het erop. ‘Het is niet verfijnd, eerder hard, bijna onverschillig. Het lijkt alsof de verf rechtstreeks vanuit de tube op het doek is geduwd en vervolgens met een puntig voorwerp uitgeveegd is. En dan al dat zwart … het maakt het zo deprimerend,’ ondertussen draai ik me om, ‘dat ik het liever de rug toekeer.’

Met een blik van herkenning schiet Gerald naar voren. Ieder spoor van zijn gereserveerde houding is verdwenen. ‘Juist! Dat dus. Ga zitten!’

Overrompeld door zijn dwingende enthousiasme wil ik naast hem gaan zitten.

‘Niet hier. Op het bankje voor het doek!’

Als een klein kind dat op een kwajongensstreek is betrapt en door de wijkagent wordt berispt, ga ik zitten op het bankje dat voor het schilderij staat.

‘En?’ vraagt Gerald verwachtingsvol.

‘Zit prima.’

‘Dat bedoel ik niet.’ Een voorzichtige glimlach siert zijn bleke gezicht. ‘Nu je het doek de rug hebt toegekeerd, wat doet het nu met je?’

Onzekerheid overvalt me als ik recht in zijn verwachtingsvolle ogen kijk en even heb ik geen idee wat ik moet zeggen. Juist dit soort vragen over wat kunst met je doet, voedt mijn afkeer voor liefhebbers van abstracte kunst. Het is niet aan mij besteed.

‘Ik kan het niet meer zien, hè,’ zeg ik quasinonchalant, zodat het moment niet nog ongemakkelijker wordt.

‘Exact!’

Lachend laat hij zich ontspannen in de fauteuil achterover glijden en slaat zijn benen met enige moeite over elkaar. Deze reactie had ik niet verwacht.

Ineens valt mijn oog op een beeld dat bij het raam staat. Haar prachtige rondingen doen me denken aan die van Freija toen we elkaar leerden kennen. ‘Mooi beeld.’

‘Dat is mijn vrouw.’ Zijn stem klinkt ineens gebroken, bijna doods. Het valt me op dat zijn bleke huid ieder teken van levensvreugde in een fractie van een seconde heeft verloren. ‘Ik heb mijn Sophie leren kennen toen ik nog docent aan de kunstacademie was, ze stond model. Ik was meteen betoverd. Niet alleen om haar verschijning, maar de manier hoe ze poseerde, vond ik uitermate gracieus. De klasse die ze uitstraalde, gaf naast haar zelfvertrouwen, ook haar innerlijke schoonheid weer. We raakten aan de praat en sindsdien waren we onafscheidelijk. Mijn studenten noemden ons gekscherend Siamese tweeling.’ De vochtige vonkeling in zijn ogen geeft hem iets kwetsbaars. ‘Als ik niet bij haar was, voelde ik me buitengewoon miserabel. Dat ware liefde zoiets wreeds met je verstand doet, is voor mij nog steeds niet te bevatten. Ben jij weleens écht verliefd geweest, Robert?’

De vraag overrompelt me. Zwijgend staat hij op en loopt naar de vitrinekast waar het invallende zonlicht een complete dierentuin aan kristallen beeldjes – hoogstwaarschijnlijk Swarovski – laat sprankelen. Gebiologeerd kijk ik toe hoe hij handschoenen aantrekt en vervolgens de glazen deuren opent. Met verfijnde souplesse pakt hij een fotolijstje uit de kast, alsof het eeuwenoud relikwie is en ieder ogenblik in duizenden stukjes uiteen kan vallen.

‘Kijk, dit is mijn Sophie toen het leven ons nog toelachte.’

‘Mooie vrouw.’ Ik meen wat ik zeg.

‘Dat was ze ook, totdat onze dochter …’ Hij schraapt zijn keel. De stilte die volgt, wordt verbroken als hij het fotolijstje net iets te hard op het smetteloze glas terugzet. Ik zie hem slikken. ‘Onze dochter Valerie is verongelukt toen ze twaalf was. Ze fietste met een stel meiden van school naar huis en werd aangereden door een beschonken karonje.’ De haat in zijn stem voelt net zo zwart als het doek aan de muur. ‘Met fiets en al vloog ze door de lucht en kwam onder in de slootwal terecht. De val brak niet alleen Valerie haar nek … Het brak ook mijn Sophie.’

‘Wat verschrikkelijk.’

‘Mijn echtgenote en onze dochter waren de glans van mijn bestaan.’ Zijn verloren blik raakt me. ‘Onze liefde voor elkaar was als het polijsten van een kostbaar bezit, het werd alleen maar waardevoller en nu … nu probeer ik me vast te klampen aan de mooie herinneringen. Maar glans vervaagt, net als het verleden.’ Hij zucht. De pijn van zijn verdriet hangt zwijgend tussen ons in, tot hij onverwacht vraagt of ikzelf kinderen heb.

‘Ik heb een stiefzoon. Mille. Hij is negen, bijna tien.’ Een angstige gedachte schiet door mijn hoofd; ook Mille gaat iedere dag alleen op de fiets naar school. Het fietspad is weliswaar gescheiden van gemotoriseerd verkeer, maar het beangstigt me wel. Overvallen door heimwee ben ik me des te meer bewust hoeveel ik van Mille hou en dat ik niets liever wil dan hem op dit ogenblik in mijn armen sluiten. Iets wat zijn vroegtijdige pubergedrag al enige tijd niet meer toelaat. Ik neem het hem niet kwalijk. Ook ik vond op die leeftijd de mening van mijn vrienden zwaarder wegen dan de genegenheid van mijn opa en oma.

‘Wat een mooie naam.’ Zijn stem klinkt welgemeend. ‘Scandinavisch?’

‘Klopt. Zijn moeder heet Freija.’

‘Freija, de godin van de liefde en het huwelijk. In de Noorse mythologie de dochter van Njord, God van het water, de regen en de wind.’

Onder de indruk van zijn mythologische kennis vraag ik hem waarom het doek achter de bank hangt.

‘Dat zal ik je vertellen. Eigenlijk heb je het al gezegd.’

Afwachtend kijk ik hem aan als hij zwijgend naar het doek kijkt; de herinneringen aan het verleden vallen hem zwaar.

‘Mijn echtgenote raakte na Valerie haar overlijden in een zware depressie. Een dag voor Valerie haar geboortedag is Sophie zonder een woord te zeggen vertrokken. Urenlang heb ik hier in de kamer zitten wachten tot ze thuiskwam. Het moment dat de politieauto de oprit opreed en de beide agenten uitstapten, zal ik nooit vergeten. De diepe zucht en ongemakkelijke blik in de ogen van de jonge agent zei me dat hij nog nooit slecht nieuws had gebracht.’

Mijn mond voelt droog. Ik begrijp wat hij toen moet hebben gevoeld.

‘Is Mille nog niet thuis?’

De nervositeit in Freija’s stem is niet onterecht. Ik twijfel of ik op de fiets zal stappen en zelf naar het speeltuintje zal fietsen om te kijken of ze daar nog zijn.

‘Rubens moeder zei dat ze hen ieder moment thuis verwacht. Laten we nog even wachten. Op die leeftijd was ik ook altijd te laat thuis en zat oma voor niets continu in de stress,’ zeg ik vergoelijkend om haar enigszins gerust te stellen.

Dat dit mislukt is, blijkt wanneer Freija haar hoofd om de hoek van de deur steekt en sneert dat mijn oma’s stress meer dan terecht was. Ik weet dat ze gelijk heeft. Sinds mijn ouders zijn verongelukt, waren mijn broer en ik het enige wat mijn opa en oma nog hadden.

Vanuit mijn ooghoek zie ik de politieauto tegenover ons huis parkeren. Mijn hart gaat als een op hol geslagen trein tekeer en happend naar adem zak ik zowat door de benen. Ik wil Freija waarschuwen, maar woorden blijven in mijn keel hangen. Dan lopen de beide agenten ineens naar de cafetaria op de hoek. Terwijl mijn gespannen lijf zich al vloekend van alle stress ontdoet, komt Mille op zijn skelter onze oprit op scheuren.

‘Ze vonden Sophie bij de plek waar onze dochter het leven werd ontnomen. Haar polsen waren doorgesneden.’

Ik slik een brok in mijn keel weg. ‘Wat vreselijk.’

‘Om het verdriet een plek te geven, heb ik dit doek gemaakt. Voor iedere dag dat ik Valerie miste een tube zwarte verf. Exact 729 tubes, dik aangezet. En het roze dat je ziet, staat symbool voor alle schoonheid die haar moeder me, in de breedste zin van het woord, heeft gebracht.’

‘En het wit?’

‘In de kleurenleer wordt wit geassocieerd met goedheid, zuiverheid … met licht en onschuld. Het is de kleur van perfectie, als een nieuw begin, zeg maar. Voor mij symboliseert wit in dit alles ons meisje. De compositie en haar kleurenpalet herinneren me er iedere dag weer aan dat mijn Sophie haar rust heeft gevonden en is herenigd met onze dochter.’ Een bescheiden glimlach siert zijn gezicht. ‘Waar is je zoon nu?’

Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Enigszins beschaamd zeg ik dat hij hoogstwaarschijnlijk bij zijn moeder thuis is. ‘Freija en ik…’ een steek schiet door mijn maag wanneer ik haar naam uitspreek, ‘hebben een time-out ingelast.’

‘Een time-out? Is dat tegenwoordig dé term voor: je weet niet of je nog wel met elkaar verder wilt?’

Zijn vraag komt hard binnen. Zeker nu tot me doordringt dat ik hem het antwoord op die vraag schuldig moet blijven.

4

Na Geralds verhaal voelt het huis van tante Ada bij binnenkomst ineens afstandelijk. Alsof het me zegt dat ik het moet verlaten en ik naar mijn gezin terug moet. Maar wil ik dat nog wel? Ik ben me er wel degelijk van bewust dat wanneer ik niet terugkeer, ik Milles leven definitief verander. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat ik omwille van hém mijn eigen geluk opoffer, maar waarom voel ik me de laatste maanden dan zo leeg?

De onvoorwaardelijke liefde die ik in Geralds ogen zag toen hij naar het beeld van zijn vrouw keek, doet me beseffen dat Freija me niet meer gelukkig maakt. Toch voelt het tegenover Mille als egoïstisch verraad.

Terwijl ik naar de ravage op de keukenvloer staar, vraag ik me af waarom ik niet tevreden kan zijn met wat ik heb. Ben ik echt zo “fucked up” dat ik voor mijn eigen geluk kies en daarmee mijn intense band met Mille onherstelbaar schaadt? Ik zucht. Misschien is relatietherapie voor Freija en mij dé oplossing om onze ontaarde ego’s opnieuw te verbinden. Of is het slechts een laatste strohalm? En staat ze daar überhaupt voor open? Ik betwijfel het.

Even voelt het alsof Freija’s verstikkende greep me bij de keel pakt. Het zweet breekt me uit en happend naar adem, vliegt de beklemmende lucht van het oude huis me aan. Bijna panisch baan ik me een weg door de ravage op de grond, waar gebroken porselein onder mijn voeten knarst als ik over het granieten aanrechtblad buig om het raam open te zetten. De scharnieren draaien moeizaam – overduidelijk belemmerd door de vele lagen witte verf. Bang dat het verrotte raam uit de sponning valt, duw ik het laatste gaatje van het oude uitzetijzer over de stelpin en verwelkom met een diepe inhaal de frisse buitenlucht. Mijn gesmoorde gedachten omarmen de toegelaten aromatische moleculen uit het bos; leven vloeit weer door mijn lijf.

Maar wat als de schade onherstelbaar is? Wat als mijn opgeofferde vrijheid me definitief heeft beschadigd? Heb ik dan toch tijdig ingezien dat reparatie van de ontstane scheuren nog mogelijk is? En wijst de huidige time-out me op wat we beiden al een tijdje weten?

Een diep verlangen naar een leven zonder Freija overvalt me. Een leven waarin ik niet langer onder spanning sta, maar gewoon mezelf kan zijn. In ieder geval dat ik niet meer tegen mijn gevoel in hoef te handelen. Het continu pleasen heeft me volkomen uitgeput. Ik ben moe, lichamelijk en geestelijk.

Achteraf was ik vanaf het begin ondergeschikt aan haar manipulatieve gedrag. Ik was naïef of werd verblind door liefde, realiseer ik me nu. Ik wilde zo graag ergens bij horen en echte liefde ervaren. Het maakte me blind voor iets wat er niet eens was.

Mijn gedachten dwalen af naar de vele symptomen waar ik mijn ogen voor had gesloten. Ik weet dat ik meer en meer van mijn vrienden en familie werd geïsoleerd. Om nog maar te zwijgen van alle betekenisloze discussies die keer op keer door Freija zo werden verdraaid dat het op den duur niet meer ging over waar onze woordenwisseling in eerste instantie om begonnen was.

Mijn labiliteit, angst en stress zijn de gevolgen van haar mindcontrolling spelletjes. Het verklaart het leeggezogen gevoel, mijn mentale en fysieke klachten, het compleet “op” zijn. Freija heeft me vanaf onze eerste date met haar acteertalenten bespeeld en ik tuinde erin als een kind dat zijn ouder blindelings vertrouwt.

‘Hey, Robbie-boy … Zie ik je zo? Ik moet nog effe naar “the girlsroom” als je begrijpt wat ik bedoel.’

Overrompeld dat ze mijn naam kent, kijk ik haar deinzende, blonde krullen na.

‘Lekker wijf, gast. Someone’s gonna be lucky tonight!’

‘Doe effe normaal, man,’ schreeuw ik op het ritme van Pat Benatar’s “Love is a battlefield”. Terwijl mijn kameraden allerlei puberale schunnige opmerkingen maken, graaf ik vergeefs diep in mijn geheugen waar ik haar van ken.

‘Dat wijf is bloedgeil, joh! Als ik jou was, dan …’

‘Scheet je bagger!’ onderbreek ik zijn stoere praat.

Luid gelach wordt overstemd door de DJ die het volgende nummer aankondigt. Een nieuw metertje bier wordt me voorgehouden en met verborgen schaamte zeg ik tegen mijn kameraden dat ik geen idee heb wie zij is.

‘Weet je dat niet meer?’

Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik amper een herinnering aan het weekend ervoor heb.

‘Verbaast me niks,’ hoor ik een aangeschoten stem in mijn oor tetteren. ‘Je was straalbezopen!’ Nog voor ik kan ageren, buldert hij: ‘Die ouwe rukker heeft die avond drie meiden gescoord.’

Jaloers gelach volgt.

‘Drie?’ prevel ik volkomen verbouwereerd.

Als ik had geweten dat Freija op dat moment achter me stond, had ik die laatste opmerking achterwege gelaten. Net als die mislukte poging op de dansvloer om haar alsnog voor me te winnen. Als ik eerder had ingezien dat al mijn credits bij haar al waren verspeeld, had ik mijn versierpraatje niet aan haar gewaagd en was een blauwtje lopen me bespaard gebleven.

Ondanks mijn afgang, was ik een jaar later blij dat ik haar mijn naam hoorde roepen toen ik over de Grote Markt in Groningen liep. Mijn blik viel op een zwaaiende hand te midden van het overvolle terras van “De Drie Gezusters”. Bij het zien van haar brede glimlach vlamde een vergeten schaamte op.

‘Hey, Robbie-boy … Alles lekker?’

‘Hoi,’ stamel ik.

‘Dat ik jou nog weer eens tref.’

Mijn hart bonkt in mijn keel en het klamme zweet breekt me uit als ik besef dat ik haar naam nog steeds niet weet.

‘Is dit niet die gast uit Pub ’69 die zich jou niet meer kon herinneren?’ fluistert een meid met een arrogante uitstraling tegen degene die verantwoordelijk is voor mijn eerste blauwtje. Ook al vind ik het doodzonde dat ze haar weelderige bos krullen heeft verruild voor een asymmetrische coupe, haar verschijning maakt weer iets bij me los.

‘Ga zitten.’ Verontwaardigde blikken aan tafel kijken haar aan. ‘Of heb je nog steeds geen idee wie van de drie op je scorebord ik ben?’

‘Aan die zenuwvlekken in zijn nek te zien, denk ik het wel,’ grapt een irritant giebelende stem.

Ik voel mijn keel nog verder dichtknijpen.

‘Luister maar niet naar mijn vriendinnen. Ze zijn stikjaloers dat ik toen zo’n lekker ding heb gescoord.’ Ik voel de rode vlekken in mijn nek in een razend tempo ook mijn gezicht overmeesteren. Het liefst wil ik keihard wegrennen, maar de blik in haar olijfgroene ogen weerhoudt me ervan. Ietwat onzeker ga ik tegenover haar zitten. Bij het zien van haar volle borsten, die lichtelijk dansen in haar topje alsof ze mij op mijn gemak willen stellen, krijg ik het nog warmer dan ik het al heb.

‘Maar vertel. Hoe gaat het nu met je?’ vraagt ze plagend. Klaarblijkelijk is het haar opgevallen dat mijn ogen niet op die van haar zijn gericht. Naar ik vermoed wordt het spelletje dat ze met me speelt nu nog aantrekkelijker voor haar.

‘Goed. En met jou?’

‘Ook goed. Jezus man, wat was ik toen pislink op je.’

Ik ontwijk haar blik. Mezelf vervloekend om mijn lafheid merk ik dat mijn rechterbeen ongemakkelijk met korte stootjes op en neer gaat. Ze ziet vast en zeker dat ik nerveus ben, en weet dat ik weet dat zij het weet. Zeg dan iets, sukkel! Ik open mijn mond, maar de woorden blijven in mijn gedachten kleven.

‘Ik had me echt de hele week verheugd je weer te zien. Viel dat even tegen! Klaarblijkelijk had je die middag al zo veel gezopen dat je je niet eens meer kon herinneren dat we het die avond héél gezellig hebben gehad.’

Stomverbaasd licht ik mijn hoofd op. Wat weet zij wat ik niet weet? ‘Ik had iets te veel van het goede gehad,’ stamel ik.

‘Ja, ja. Die mooie praatjes mag je wat mij betreft wel voor een ander slachtoffer bewaren.’ Haar speelse glimlach laat een beetje stress bij me varen.

‘Sorry.’ Mijn excuus klinkt nog laffer dan het achterbakse gefluister van haar vriendinnen.

‘Maar het is oké, hoor. Een alleenstaande moeder is tegenwoordig geen schande meer. Ik breng de kleine alleen groot, so no hard feelings!’

Hoorde ik het goed? Zei ze de kleine? Alsof al het lawaai om me heen ineens dempt, hoor ik alleen nog mijn eigen angstige gedachten of ik met haar van bil ben gegaan. Smachtend naar een helder beeld, probeer ik me iets te herinneren. Het diepe zwarte gat in mijn geheugen geeft echter niets prijs. Mijn hoofd tolt, misselijkheid vlamt op en ondertussen voel ik dat alle kleur uit mijn gelaat trekt.

‘Geintje! Ik was aan de pil, hoor.’

‘Zie die kop van hem!’ roept een van haar vriendinnen.

Gelach volgt.

Opgelucht adem ik uit en voel het bloed in mijn hoofd net zo snel terugkeren als dat het verdween. ‘Ik schrok me echt de pleuris.’

‘Goed zo! Dat is je straf voor je carnavalsavontuurtje. Dat ik nummer drie was, kon ik nog wel handelen, maar dat je je zo’n lekker wijf als ik niet eens kon herinneren, is onvergeeflijk en …’

‘Ik was dronken!’ Mijn vergoelijking ketst hard over het terras. Verwonderde blikken gaan over en weer. ‘Sorry. Je hebt ook gelijk. Drank in de man, hè?’ Het enige wat nu in me opkomt, is dat ik hier weg wil. Zal ik het doen? Gewoon opstaan en het op een lopen zetten? Waarom ook niet? Ik zie haar toch nooit weer.

‘Ach, ik heb je allang vergeven, joh. Ik had je wel graag beter willen leren kennen.’ Onze blikken vangen elkaar. ‘En weet je waarom? Je tedere zoen smaakte naar meer.’ Ze pakt haar wijnglas en laat haar tong langs de rand glijden.

Ik slik als haar ogen me strak aankijken wanneer ze het rode vocht tot zich neemt. Haar blik bezorgt me een gevoel in mijn lijf dat ik nog niet eerder heb ervaren: een ander soort geilheid dan ik met het kijken van pornofilms ervaar.

‘Helaas ben ik inmiddels bezet en jij? Heb jij een relatie?’

Ik schraap mijn keel. ‘Ja,’ lieg ik zonder schroom, al heb ik geen idee waarom.

‘She’s one hell of a lucky girl! Ik wens je veel geluk, Robbie-boy. Zorg ervoor dat je haar niet teleurstelt. Een meisjeshart is kwetsbaarder dan jij denkt. Het beste, Robbie-boy!’

Dit is het? Kan ik nu opdonderen? Overrompeld door de valse ondertoon in haar woorden, sta ik enigszins onzeker op en wens de meiden nog een fijne dag verder. Wanneer ik wegloop, hoor ik haar irritante vriendin “Wat een loser” zeggen. Instemmend geprevel volgt.

Doorlopen, maant het stemmetje in mijn hoofd. De verlegen sukkel in me wil me voor een nog grotere afgang behoeden, maar een ongekende drang om het voor mijn gekrenkte ego op te nemen, dwingt me te keren. Ik haal diep adem en met herwonnen moed stap ik op het groepje meiden af en alsof het hele terras het tafereel heeft meegeluisterd, valt er een afwachtende stilte.