Ik heb je liever

Lucy Neetens

Ik heb je liever

Lucy Neetens

1e druk juni 2024

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

ISBN 978-94-6464-208-7

ISBN E-book 978-94-6464-209-4

NUR 301

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor jou

Wat de rups het einde noemt,

noemt de rest van de wereld een vlinder

(Lao Tse)

‘Who are you?’ said the Caterpillar.

This was not an encouraging opening for a conversation. Alice replied, rather shyly: ‘I-I hardly know, sir, just at present. At least I know who I was when I got up this morning, but I think I must have been changed several times since then.’

‘What do you mean by that?’ said the Caterpillar sternly. ‘Explain yourself!’

‘I can’t explain myself, I’m afraid, sir,’ said Alice, ‘because I’m not myself, you see.’

‘I don’t see,’ said the Caterpillar.

‘I’m afraid I can’t put it more clearly,’ Alice replied very politely, ‘for I can’t understand it myself.’

Uit: Alice’s Adventures in Wonderland (Lewis Carroll)

Proloog

Er was eens …

Ik had haar vrijwel onmiddellijk in het vizier. Eerst zag ik haar smalle rug. De zwart-wit geruite rugtas. De in een slordige staart bijeengebonden, donkerblonde dreadlocks, die bijna tot op haar billen reikten. Toen ze zich omdraaide, zag ik een gezicht zonder ook maar het geringste spoortje van make-up. Grote, grijsblauwe ogen. Geprononceerde gelaatstrekken. Type racefiets, healthy food, no-nonsense.

Mijn innerlijk zoeklicht stond die ochtend kennelijk op scherp, terwijl ik me er niet eens van bewust was dat ik iets zocht. Die dag was ik een van de wijzen uit het oosten, die door een stralende, innerlijke zoeklicht-ster de weg werd gewezen naar een zojuist ontdekte koningin. Het was het meest magische moment van mijn leven.

Alexander

Halleluja

De eerste dag van de tweedaagse cursus in Bergen is saai, dodelijk saai. De man die drie stoelen bij me vandaan zit, is dat absoluut niet. Hij heeft een warrige bos zwart haar dat aan de slapen al begint te grijzen. Zijn donkerbruine ogen blijven net iets te vaak en net iets te lang op me rusten. Het is lang geleden dat iemand op zo’n brutale, flirterige manier naar me keek. Zijn aandacht doet me goed. Ik voel me niet alleen mooier, maar ook energieker en zelfs completer. Alsof er een gapend gat in mijn binnenste wordt gevuld, waarvan ik het bestaan pas net gewaarwerd.

De neus van de man is aan de grote kant. Ik voel mijn mondhoeken omhoogkruipen. Een poosje geleden las ik in een tijdschrift een artikel over mannen met grote neuzen. Er blijkt een direct verband te bestaan tussen de grootte van de neus van een man en de lengte van zijn penis tijdens een erectie: “An der Nase eines Mannes erkennt man sein Johannes”. Verdorie, die man met de warrige bos haar streelt mijn ego en andere, niet nader te benoemen plekken.

Aan het eind van de middag check ik in bij het blooming hotel. Blooming met een kleine letter b, omdat de medewerkers van het hotel het woord als een werkwoord zien. Heel officieel hoort er zelfs geen puntje op de i. Die zet het personeel er liever samen met de gasten op. De informatie op internet belooft “a perfect stay” en “een blooming start van de dag”. Ik heb voor mijn verblijf een “just me room” gereserveerd: een compacte eenpersoonskamer met werkplek en regendouche. Ik besluit die werkplek en regendouche nog even links te laten liggen en een wandeling te maken. Het hotel ligt aan de rand van het bos en de duinen, wandelmogelijkheden genoeg dus. Misschien dat de buitenlucht die dufheid van de achter mij liggende cursusdag uit mijn hoofd kan verdrijven.

Eenmaal onderweg constateer ik dat de lente deze winterse februarimaand al behoorlijk binnenglipt. Ik ruik haar frisheid als ik in het bos loop. Ik hoor haar in het gezang van een merel. Automatisch werp ik een blik op mijn horloge. Tien voor zes. Als je overdag een merel hoort fluiten, dan gaat het binnen een uur regenen. Fluit hij echter rond zonsondergang, dan is dat alleen om duidelijk te maken waar zijn territorium is. Ik hoef me dus nog niet terug naar het hotel te haasten.

Ik zie de lente in de bloemen: narcissen in de knop, pollen sneeuwklokjes, hier en daar een krokus en stukken grond boordevol winterakonieten. Ik zie haar in de bomen: een op kaal hout bloeiende kornoelje showt zijn mantel van opvallende gele bolbloemetjes, de knoppen van de magnolia staan op knappen en in de Japanse sierkers verschijnen de eerste bloesemblaadjes. Van het voorjaar beland ik plotseling in de winter. Ik ruik kerst, het ruikt hier warempel naar kerstbomen. Verwonderd kijk ik om me heen. Waar komt die geur vandaan? Ik glimlach als ik naar beneden kijk. Het pad waarover ik wandel ligt bezaaid met houtsnippers, met kerstboom-houtsnippers welteverstaan. Tussen de houtsnippers liggen minitakjes met kerstboomnaalden. Pas aan het eind van het pad keert de lente terug. Ik zie haar in de insecten: de eerste hommels warmen hun vliegspieren op in de winterzon. Ik zie haar in de kleding van voorbijgangers: waar de ene voorbijganger nog in zijn met dons gevoerde jas loopt, loopt de ander in een T-shirt.

Ik stap flink door en geniet. Van de chique huizen in de Eeuwigelaan. Van de schaapskudde, er dartelen warempel al een aantal lammetjes in de kudde mee. Van een foto-expositie van de wereldberoemde fotograaf Anton Corbijn. Drie fotoseries, met als gemeenschappelijk thema “beeltenissen van de overledenen”, worden op grote doeken, midden in het bos, vertoond. Opeens ben ik een openluchtmuseum binnengewandeld. De “cemeterie serie” – foto’s die de fotograaf maakte op katholieke begraafplaatsen in Italië – vind ik eerbied inboezemend. Bij de serie zelfportretten die Corbijn “a. somebody” noemde, sta ik een poosje stil voor een groot doek, waarop Corbijn als Frank Zappa staat afgebeeld. De foto doet me denken aan de man die vandaag voor de enige momenten van genot in de verder zo slaapverwekkende studiedag zorgde, maar bij mijn bewonderaar ontbreekt de sikkelvormige Zappa-snor en dat vierkante plukje haar op de kin.

Ik geniet ook van de weldadige rust in het Hemelrijklaantje. Alleen al vanwege de naam zou ik daar willen wonen, alhoewel het laantje door de vele bomen helemaal niet zo hemelrijk meer is. Bovenal word ik blij van de tot kabouterhuisjes getransformeerde boomstronken langs de Buerweg. In die huisjes staan ieniemienie kabouterbeeldjes. In het ene huisje “woont” een blije kabouter met een oranje jasje aan en een rood mutsje op, hij rijdt op een slak. Naast hem staat een kluskabouter met een blauwe jas. In een ander boomstronkgebouwtje huizen een kabouter die op een schildpad rijdt en een tuinmannetje met een snoeischaar in zijn handen. Grappig. Hier in Bergen mogen sprookjes bestaan.

Bij terugkomst in het hotel begeef ik me naar het restaurant. Het wandelen in de buitenlucht heeft mijn eetlust opgewekt. Na een uitvoerige bestudering van de kaart besluit ik te gaan voor het vegetarische driegangen Hoftuinmenu met ingrediënten uit eigen moestuin en producten van lokale leveranciers. Op het moment dat ik de menukaart terugzet in het houdertje, komt mijn bewonderaar de eetzaal binnen. Met doelbewuste stappen loopt hij op me af. Als hij zijn hand naar me uitsteekt, zie ik zijn trouwring. In mijn binnenste spelen teleurstelling en opluchting een verwarrend spelletje kiekeboe.

‘Goedenavond, volgens mij hebben wij elkaar vandaag al eerder ontmoet.’ De man knipoogt ondeugend. Zijn stem is diep en enigszins schor. Zijn handdruk is stevig. ‘Alexander. Mag ik bij je komen zitten?’

‘Ellen. Ga je gang.’

Hij gaat tegenover me zitten en knikt naar de kaart. ‘Heb je al besteld?’

‘Ik stond op het punt van.’

Alexander kiest het driegangenmenu van de chef. Een man die zich laat verrassen. Zo anders dan mijn Reiner, maar ik hou ervan.

Het eten is verrukkelijk, mijn tafelgenoot idem dito. Hij is ad rem, hij heeft humor en hij gaat tijdens ons gesprek de diepte in. Hij stelt vragen en is oprecht nieuwsgierig naar mijn antwoorden. Zijn manier van doen doet me denken aan de mensen in de vacht van het witte konijn in De wereld van Sofie. Onlangs las ik dit bijzondere boek voor de derde keer. En iedere keer dat ik het lees, begrijp ik het beter. In het verhaal wordt het universum vergeleken met een gigantisch, wit konijn.

“Een wit konijn wordt uit een lege, hoge hoed getoverd. Omdat het een erg groot konijn is, duurt de truc miljarden jaren lang. Helemaal aan het uiteinde van de dunne haartjes worden de mensenkinderen geboren. Zo zijn ze in staat om zich te verwonderen over de onmogelijke goocheltruc. Maar naarmate ze ouder worden, kruipen ze steeds dieper weg in de konijnenvacht – om verschillende redenen zijn de meeste mensen zo druk bezig met de dagelijkse dingen dat de verwondering over het leven volledig naar de achtergrond wordt geschoven – en daar blijven ze zitten. Daar voelen ze zich zo lekker dat ze nooit meer in de dunne haartjes van de vacht durven klimmen. Alleen filosofen durven zich te begeven op deze gevaarvolle reis.”

Plots begreep ik de verschillen tussen mijn man en mij. Hij is er zo een die zich lekker diep in de konijnenvacht heeft genesteld. Ik behoor tot de andere categorie. Ik ben een filosoof. Alexander lijkt zo op het eerste gezicht van dezelfde soort als ik.

‘Zullen we nog een afzakkertje doen?’ vraagt mijn tafelgenoot als hij mij na het dessert op mijn horloge ziet kijken.

Eigenlijk ben ik bekaf en wil ik alleen nog maar douchen en onder de wol kruipen. Ik wil uitvinden of het matras van kokosvezels en zeegras inderdaad zo comfortabel is als de website van blooming belooft. Toch hoor ik mezelf ja zeggen. Ik ga Alexander voor naar mijn hotelkamer en bied hem de enige stoel aan. Ik inspecteer de minibar en vraag mijn gast wat hij wil drinken. Als ik de drankjes heb ingeschonken – voor hem een port en voor mij een prosecco – neem ik plaats op de rand van de twijfelaar. De situatie doet me denken aan kamperen. Je op een prettige manier behelpen. Knus. Vol verwachting.

‘Ik ga je er zo uit schoppen,’ zeg ik tegen elven en ik sta van het bed op om mijn lege glas op het bureau te zetten.

Alexander staat ook op. Hij neemt mijn kin in zijn hand en … Gaat hij me nu kussen? Dan laat hij mijn kin los en streelt hij mijn wang. Het is een vederlichte beroering, maar ik voel kippenvel over mijn hele lijf.

‘Dat wilde ik de hele dag al doen,’ zegt hij. ‘En dit.’ Nu kust hij me wel. Op mijn kruin. Op het puntje van mijn neus. Op mijn ogen. Op mijn lippen.

‘Maar …’

Hij legt zijn vinger op mijn lippen.

We zijn getrouwd, wil ik zeggen.

‘Dit is sterker dan dat,’ zegt hij.

Het is net alsof hij mijn onuitgesproken woorden verstaat, maar wat hij precies met zijn uitspraak bedoelt, kan ik zo één-twee-drie niet bedenken. Wat is sterker dan dat? Niet mijn benen in elk geval. Die zijn opeens van gelatine. Ik heb het gevoel dat ze het elk moment kunnen begeven en ik ga terug op het randje van het bed zitten.

Alexander komt naast me zitten. ‘Mag ik je aanraken?’ vraagt hij hees.

Ik kijk hem verbijsterd aan en zie … Pijn? En ik kan niet anders dan knikken dat ik het goedvind.

Eerst raakt hij me aan terwijl ik mijn kleren nog aan heb. Met zijn vingers volgt hij de contouren van de bloemen op mijn shirt. Hij legt zijn hand op mijn keurig bedekte buik en ik zie die hand op het ritme van mijn ademhaling op en neer gaan, het voelt onverwacht intiem. Maar de pijn in zijn ogen blijft. Dit is duidelijk niet genoeg om zijn smart weg te nemen. Langzaam trek ik mijn vest uit, mijn shirt, mijn beha. Ik vlij me op het maagdelijk witte dekbed en Alexander komt naast me liggen. Zijn handen verkennen mijn lichaam. Zo zachtjes dat ik er soms aan twijfel of ik ze voel of niet. Gek genoeg windt het niet voelen me nog meer op dan het voelen. Als ik merk dat hij aan het knoopje van mijn jeans frunnikt, houd ik zijn hand tegen. Die grens kan ik niet overgaan.

‘Alsjeblieft,’ zegt hij, ‘ik wil je laten klaarkomen.’

En weer geef ik toe. Misschien door de smekende blik in zijn ogen. Misschien door de surrealistische sfeer van het moment. Misschien gewoonweg door mijn door alcohol benevelde brein.

Zijn vingers strelen en spelen met mijn clitoris. Traag. Teder. Ik vlieg weg op de vleugels van genot en sluit mijn ogen.

‘Kijk me aan,’ bromt hij.

Ik kijk in de peilloze diepte van zijn pupillen. Daarachter schemert zijn ziel. Mijn adem stokt. Zo diep kon ik nog nooit bij iemand binnenkijken. Alsof hij de gordijnen van zijn diepste zelf niet heeft dichtgedaan. Ontroerd blijf ik kijken, terwijl zijn vingers mij genadeloos traag blijven liefkozen. Ik geef me over. Aan zijn handen. Aan zijn ogen. Aan zijn ziel. Aan hem. Als ik klaarkom, voel ik de tranen over mijn wangen lopen. Teder kust Alexander ze weg.

Zonder woorden komen we overeen dat Alexander niet teruggaat naar zijn hotelkamer. Lepeltje, lepeltje installeren we ons onder het donzen dekbed. Doorgaans ben ik een slechte slaper, maar in zijn armen … Zelfs met de beste wil van de wereld kan ik nergens anders zijn dan in het hier en nu. Boodschappenlijstjes, to-do dingen, zorgen om mijn relatie, kinderen en baan; alles wat normaal gesproken door mijn hoofd spookt als ik in bed lig, moet wachten tot een andere keer. Deze man heeft uitgevonden hoe de pauzeknop van mijn leven werkt.

De volgende ochtend ontdek ik dat Alexander iemand is die de inleiding volledig overslaat. Zijn eerste woorden van deze nieuwe dag luiden: ‘Hoe word jij het liefst bevredigd?’

‘Ook goedemorgen.’ In slow motion rek ik me uit. ‘Oraal.’

Meteen duikt hij onder de dekens en … Ik zweef weg van het matras van kokosvezels en zeegras – zoef – via de trappen naar het dak van het hotel. En verder. En hoger. Ik beklim de Eiffeltoren. Het One World Trade Centre. De Mount Everest. Nog verder. Nog hoger. Ik passeer de zevende, de achtste, de negende hemel. En dan val ik. Ik val uit elkaar. Mijn lichaam bestaat louter uit losse bestanddelen. ‘Poeh.’

Glimlachend kijkt hij me aan. Hij zegt niets, hij vraagt niets, hij doet niets. Juist dat maakt dat ik hem iets wil teruggeven, ik wil hém bevredigen.

‘Kom in me.’

Zijn wenkbrauwen worden boogjes.

‘Alsjeblieft.’

Hij komt op me liggen. Hij komt in mij. Hard. Warm. Glijdend. In en uit. Dieper en dieper. Ik weet niet meer waar hij ophoudt en waar ik begin. Ik verlies ieder besef van tijd en ruimte en voel me mijlenver verwijderd van de rest van de wereld. Het is alsof onze lichamen zich bevinden in een cocon. En als we straks van rups in vlinder zijn veranderd, vliegen we terug naar ons eigen werelddeel.

Als hij klaarkomt, huilt hij. Geruisloos. ‘Ik voel me uiteengereten,’ zegt hij, ‘maar op een bepaalde manier toch ook completer.’

Ik knik. Zijn omschrijving verwoordt aardig accuraat hoe ik me voel.

‘Is dit eenwording? Is dit liefde? Waarom doet mijn verlangen naar jou zo’n pijn hierbinnen?’ Hij klopt op zijn borstkas.

‘Ik denk omdat we elkaar een stuk van onszelf hebben gegeven,’ zeg ik. ‘Dit was niet alleen seks, dit was groter. En als er twee rupsen in dezelfde cocon zitten, is dat natuurlijk ook pijnlijk krap.’

‘Huh?’

‘Laat maar. Ik ga douchen. We moeten opschieten als we nog willen ontbijten voor onze tweede cursusdag begint.’

‘We kunnen ook rustig aandoen en een paar uurtjes spijbelen.’

Pfft. Is hij echt zo onverzadigbaar?

‘In mijn waterfront suite is een bubbelbad.’

Dat klinkt verleidelijk, maar een regendouche is voor mij ook al pure verwennerij. Alexander ziet dat ik nog niet overstag ben en vervolgt: ‘In Cinebergen, een filmhuis hier in de buurt, draait om tien uur een documentaire die ik graag wil zien. Ken je het lied Hallelujah van Leonard Cohen?’

Nu is mijn interesse gewekt.

‘Er is een documentaire gemaakt over de ontstaansgeschiedenis van dit lied. Ik heb de trailer gezien. Echt de moeite waard. Cohen werkte zeven jaar aan het nummer en het telde, op papier althans, uiteindelijk meer dan honderdvijftig coupletten.’

Daar wil ik heen, ik ben een groot fan van Leonard Cohen. Sommige van zijn werken zijn liefdeslied en gebed tegelijk. En zijn worsteling met de liefde en het leven – Cohen behoort absoluut tot de categorie filosofen – proef je in vrijwel al zijn teksten. Toch aarzel ik. Spijbelen? Zonder toestemming wegblijven van een cursus die mijn baas betaalt, voelt als not done. ‘Dat kunnen we toch niet maken?’

‘Ellen, wees eerlijk, wat hebben we gisteren nu helemaal geleerd? Het was toch alleen maar een herhaling van de theorie die we al kenden?’

Dat is waar. ‘Maar vandaag zijn er rollenspelen, die zijn doorgaans heel leerzaam.’

‘Die rollenspelen zijn pas in de middag. Na de lunch schuiven we gewoon weer bij de groep aan.’

‘Oké.’ Maar ik biecht het te zijner tijd op aan mijn baas. Niet dat ik naar de film ben geweest. Wel dat ik een paar uurtjes heb gespijbeld, omdat ik de lesstof al kende. En die gespijbelde uren haal ik in. Een vertrouwenspersoon van een bedrijf moet immers te vertrouwen zijn.

Alexanders kamer is groot. Megagroot. Met zithoek. Met kingsize tweepersoonsbed. Met regendouche, jacuzzi en stoomcabine. Ik vraag me af waarom hij me gisteravond niet in zíjn kamer heeft uitgenodigd. De enige reden die ik kan verzinnen, is dat hij tureluurs werd van het knalblauwe behang vol witte, spirograafspel-achtige cirkels.

We zitten met een glas bubbels in het bubbelbad tot onze vingers rimpelig worden. We proosten op onze kennismaking, op het leven, op het “cadeau” van een dagje spijbelen.

‘Als we nu niet gaan ontbijten, word ik dronken,’ zeg ik op een gegeven moment.

En dus gaan we ontbijten en daarna wandelen we naar Cinebergen.

De documentaire is zeer de moeite waard. Regelmatig zit ik met tranen in mijn ogen. Vooral als Cohen Hallelujah zingt. De diepe, welluidende stem van die man. De prachtige melodie van het lied. De bijzondere teksten. “And love is not a victory march, it’s a cold and it’s a broken Hallelujah”. Met het eerste deel van die regel ben ik het honderd procent eens. Het tweede gedeelte stemt meer tot nadenken. Het klinkt alsof voor Cohen de liefde pijnlijk was. Ik denk aan de afgelopen nacht. Was mijn samenzijn met Alexander een koud en een gebroken Halleluja? Niet koud. Misschien wel gebroken. En juist door dat gebroken zijn, voel ik me nu geheeld. “But remember, when I moved in you and the holy dove was moving too and every breath, we drew was Hallelujah”. Dat herken ik. Iedere ademteug vannacht was Halleluja. Dankbaar geef ik een kneepje in de hand van de man die mij tot Halleluja-hoogten liet stijgen.

Die middag zijn we braaf aanwezig bij de rollenspelen. Van tevoren kon je een casus indienen, waarbij je in de praktijk vastliep. Ik deed dat en ik word naar voren geroepen om de situatie van destijds na te spelen. Een ingehuurde acteur speelt de medewerker die met een vertrouwenskwestie bij mij op kantoor kwam. Als ik vastloop, mag ik om een time-out vragen. In dat geval wordt er met hulp van de groep gekeken naar wat er precies misging. Maar guess what? Het rollenspel gaat van een leien dakje! Ik voel me na die geweldige uren met Alexander dan ook alsof ik de hele wereld aankan. Blijkbaar heeft vastlopen in een gesprek niet alleen te maken met degene die hulp komt zoeken, maar ook met de gemoedstoestand van degene die geacht wordt hulp te bieden.

Dag onvergetelijk blooming hotel. Je maakte je beloftes waar. Ik had a perfect stay en een blooming start van de dag. Alleen die just me room, die was – ik beken schuld – dit keer echt niet just me.

Dag Alexander. Ons afscheid aan het eind van deze tweede cursusdag bestaat uit een kus op de wang en een welgemeend dank je wel, in de wetenschap dat we elkaar zullen weerzien. Bij een volgende cursus. En als die niet komt, verzinnen we er één.

Van Halleluja terug op aarde en dieper down

Weer thuis in Hedel – Hèèl in de volksmond – schakel ik moeiteloos over op mijn Alexanderloze leven. Als een kameleon verander ik van dromerig roze terug in alledaags blauw. En ik merk dat ik dat alledaags blauw beter verdraag dan voorheen. Waar eerder mijn focus lag op alles wat niet goed ging in mijn leven, ligt die nu op de dingen die wel goed gaan. Ik ben meer in evenwicht.

Zo erger ik me minder aan mijn eega. Bijvoorbeeld aan zijn manier van eten. Reiner eet tweeënhalf keer zo snel als ik. Als ik tegenover hem aan tafel zit en zie hoe hij eet, denk ik altijd aan een maalfabriek of aan The Flintstones; zelfs het grootste bord is voor hem niet groot genoeg om boven te eten. Mijn man doet deuren niet dicht, hij geeft ze een zetje. Midden in de nacht gaat dan ineens het alarm van de vriezer af en de dader slaapt daar, godbetert, dwars doorheen. Reiner hoest zo hard dat de hond van de buren ervan aanslaat. En mijn echtgenoot hoest niet alleen hard, hij doet alles hard. Als hij een vork naar zijn mond brengt en halverwege even halthoudt om met windkracht twaalf zijn warme hap te koelen, hoeven de jongens en ik ónze warme happen niet meer te blazen. Natuurlijk bezat hij al die eigenaardigheden ook al toen ik hem ontmoette, maar toen keek ik door die welbekende roze bril die zulke onhebbelijkheden camoufleert. Ik signaleer al Reiners eigenaardigheden nog steeds, maar in plaats van me eraan te ergeren, kan ik erom glimlachen. Er zijn ook pluspunten: hij doet het dopje op de tube tandpasta, hij plast met de bril omhoog, hij is een leuke vader.

Ik kan eveneens beter omgaan met het pubergedrag van mijn kinderen:

Ik maak me minder zorgen om de onvoldoendes die mijn oudste haalt, terwijl die jongen echt de hersens heeft om goede cijfers te halen. De wereld vergaat niet als Lenn 4 havo een jaartje moet overdoen. Belangrijker is dat hij lekker in zijn vel zit. En dat zit hij. Hij heeft vrienden. Hij heeft een vriendinnetje. Hij sport. Hij gaat uit in het weekend.

Ook met het veelvuldig gamen van onze jongste kan ik beter dealen. Raff is gewoon een kind van deze tijd. Als ik verder kijk dan zijn gamegedrag, zie ik een leuk joch. En hij doet het lang niet slecht in de brugklas.

Maar na vierenhalve maand alledaags onbewolkt blauw, verschijnen er enorme donderwolken aan de horizon. Mijn zusje heeft borstkanker. Uitgezaaid. Ze kunnen haar nog wel behandelen, maar die behandeling zal slechts levensverlengend zijn. Mijn grappige, pientere, lieve, kleine zus gaat dood. Mijn vriendinnetje van het eerste uur. De enige nog bestaande verbindingslijn met mijn vroegere thuis. Onze vader kreeg een hartstilstand op zijn tweeënveertigste, ik was twaalf, Tess nog maar acht. Moeder overleed zes jaar geleden. Ook aan borstkanker. Verdomme. Eerst mam, nu Tess. Die kloteziekte zal toch niet in onze genen zitten?

Ik ben in shock. Zelfs de gewoonste klussen lukken me niet meer. Koken? Ik vergeet gegarandeerd een ingrediënt. Een was draaien? Ik vergeet wasmiddel toe te voegen of ik vergeet op de startknop van het apparaat te drukken. Boodschappen doen is helemaal een drama. Zodra ik de winkel binnenstap, krijg ik een complete black-out. Lukraak deponeer ik toch maar wat artikelen in mijn boodschappenkarretje om vervolgens mijn gezin die avond geen fatsoenlijke maaltijd voor te kunnen zetten. En het lukt me niet om mezelf te resetten, het lukt me niet om een enigszins acceptabele versie van mezelf te worden. Reiner doet zijn best er voor me te zijn, maar hij vindt ook dat ik me moet vermannen, vooral voor de kinderen. Ja, maar hoe dan?

Omdat ik ontzettend verlang naar een dagje dromerig roze stuur ik Alexander een mobiele noodkreet: Kun jij alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft een cursus plannen?

Binnen drie minuten krijg ik antwoord: Volgende week donderdag en vrijdag?

Prima. Waar spreken we af?

Kun je naar Hoorn komen? Ik ken die stad op mijn duimpje. Mijn beste vriend woonde er jarenlang. Zal ik je daar donderdagochtend oppikken om een uurtje of half elf?

Super, tot dan!

De afspraak met Alexander geeft lucht. Letterlijk. Mijn ademhaling wordt minder oppervlakkig en minder snel. Het gewicht op mijn strak staande schouders wordt iets minder zwaar. Er ontstaat een kiertje in mijn duister. Gitzwart verandert in donkergrijs.

Ontsnapt (dag 1)

Meteen als de trein wegrijdt uit Den Bosch voel ik me beter. Alsof ik even kan ontsnappen aan de werkelijkheid. In Hoorn wacht Alexander. Als hij me ziet, opent hij zijn armen. Ik nestel me zo dicht mogelijk tegen hem aan. Zijn armen blijken ontstoppers. Na het verschrikkelijke nieuws van Tess heb ik nog niet gehuild. Mijn tranenafvoer zat verstopt. En hier is dus de man die die afvoer repareren kan.

‘Meisje, toch,’ zegt Alexander als de zondvloed eindelijk stopt, ‘eerst maar koffie?’

Tijdens de koffie vertel ik wat er loos is. Of althans, dat probeer ik. Mijn verhaal is van de hak op de tak, toch lijkt Alexander de wirwar van woorden die aan mijn lippen ontsnapt, te begrijpen. Hij knikt in elk geval op de juiste momenten. Als de koffie op is, stelt hij voor een wandeling te maken.

‘De zon op je bol, de wind door je haren. Soms is buiten zijn het beste medicijn.’

Ik vind het allemaal prima, ik heb allang in de gaten dat zijn nabijheid mijn beste medicijn gaat zijn.

Gearmd wandelen we over een dijkje langs een singel. Aan de overkant van het water staat wuivend riet. Alsof de singel mij welkom heet. Aan onze kant van het water staan bomen. Op veel bomen hangt een informatiebordje met de naam van de boom en hun aanplantjaar. Boom 11 is een treurbeek, aanplantjaar 1966. Boom 16 is een gewone esdoorn – heb je ook ongewone esdoornbomen dan? – aanplantjaar 1916. Enthousiasme borrelt in mijn binnenste. Gelukkig, ik kan nog enthousiast zijn. Wat een leuk en informatief initiatief, deze bomen-bordjes. Op een andere boom, een prachtexemplaar – in mijn onervaren ogen is het absoluut een treurboom – die zo scheef is gezakt dat zijn takken in het water hangen, prijkt geen bordje. Misschien dat ze bang waren dat net dit beetje extra gewicht hem definitief zou doen omvallen. Boom 19 is een rode beuk, aanplantjaar 1891. Er staan nog twee soortgelijke bomen. De takken van de drie beuken vlechten in elkaar. Alsof ze een gezamenlijke kroon hebben.

‘Hier in de regio worden die bomen de “Drie Gezusters” genoemd,’ zegt Alexander.

Grappig. Boom 20 is een gewone plataan, aanplantjaar 1851. Ontzagwekkend. We gaan terug in de tijd. O, als dat toch eens kon. Terug naar de tijd van voor die onheilstijding over Tess. Terug naar die twee dagen met Alexander in Bergen. Terug naar Halleluja.

Aan het einde van het pad staat een volière. De vogelverblijfplaats bestaat uit twee delen: een gesloten deel van groen geschilderd hout met in vieren gedeelde raampjes met witte kozijnen en een open deel met gaas. Het dak is bedekt met stro. Met onze neus tegen het gaas gedrukt, staan we een poosje te kijken naar al die verschillende kromsnavels. Tot onze verbazing verblijft er zelfs een eekhoorn in de volière. Opeens horen we gestommel in het gesloten deel van het gebouwtje.

‘Rosa. Rosa, waar ben je?’ Een man – vrij lang, grijze krullen, spijkerbroek, sweater, kaplaarzen – stapt het open gedeelte van het hok binnen. Alle vogels stuiven verschrikt op, behalve één: een mooi gekleurd exemplaar met een rood buikje. Dat moet Rosa zijn. Rosa hipt op de hand van de man en gaat mee terug naar binnen.

‘Toe maar, sweetie, eet maar,’ horen we de man even later mompelen. ‘Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat jij weer helemaal beter wordt. Goed zo, lief vriendinnetje van me. Lekker, hè?’

Alexander brengt zijn gezicht vlak bij mijn oor. ‘Een vogelfluisteraar,’ zegt hij.

Ik schiet in de lach. Gelukkig, ik kan nog lachen. Het voelt bevrijdend en tegelijkertijd ongepast. Verschrikt sla ik een hand voor mijn mond.

‘Hee,’ Alexander slaat een arm om me heen, ‘vrolijkheid en verdriet zijn goede bekenden van elkaar hoor, die gunnen elkaar de ruimte.’

Snif. Grimas. Snif. Hij heeft gelijk. Ik haal mijn neus op, inhaleer diep en recht mijn rug. Dan kijk ik Alexander met een bibberig lachje aan. ‘Dank je wel.’

‘Waarvoor?’

‘Voor je wijze woorden. Voor vandaag en morgen. Voor het er voor mij zijn.’

We steken een straat over en vervolgen ons pad langs de singel. Daar ontmoeten we de jongste boom van het stel: nummer 23, een honingboom, aanplantjaar 2013. Vlak daarbij staat een koningsgezinde linde. Deze boom zonder nummer is geplant ter herinnering aan het huwelijk van koningin Juliana en prins Bernard op 07-01-1937. Aan het eind van het pad steken we nogmaals een straat over om onze wandeling langs het IJsselmeer te vervolgen. Een hond komt me kwispelstaartend tegemoet en likt aan mijn hand.

‘Dat doet-ie anders nooit,’ zegt zijn baasje verontschuldigend.

Ik haal mijn schouders op. ‘Honden vinden me aardig.’

‘Me too,’ zegt Alexander als we verder lopen en hij geeft me een kus op mijn wang.

Een kromgegroeide vrouw passeert ons aan de arm van een man. Zo voel ik me momenteel. Kromgegroeid. Uit mijn krachten. Door al die gewichten op mijn schouders: zus, werk, Reiner en de kinderen, zus, vreemdgaan, zus. En door onvoldoende tijd voor mezelf. De dame oogt fragiel, maar haar groet klinkt ferm. Haar energie voedt mij. Het gaat in het leven om je veerkracht.

Alexander en ik nemen plaats op een halfronde, stenen bank. Het is een winderig plekje, maar het uitzicht maakt veel goed. Links die enorme plas water met hier en daar een zeilboot. Tegenover ons een vuurtoren; in mijn ogen lijkt het gebouwtje meer op een miniversie van de Eiffeltoren dan op een doorsnee lichtbaken. Rechts van ons hebben we een ansichtkaartwaardig zicht op de Hoornse haven en de oude binnenstad.

‘Honger?’ vraagt Alexander en hij haalt een zak krentenbollen uit zijn rugzak.

‘Lekker.’

‘Voel je je al wat beter?’

Ik knik. ‘Zet mij op een plek die ik niet ken en ik word een nieuw mens. Doordat er iets wordt toegevoegd aan mijn totaal, verschuift het daarbinnen. De samenstelling verandert. Ik verander. En vandaag voelt die vernieuwde Ellen-versie fijn.’

Na onze lunch slenteren we verder. Alexander vist onderweg een houten kegel met een felgroene onderkant uit het water.

‘Misschien leuk voor een knutselproject,’ zegt hij.

‘Ben jij zo’n knutselaar?’

‘Vroeger. Tegenwoordig ontbreekt me vaak de tijd.’

‘Jammer. Ik zou die tijd toch proberen te pakken.’ Je weet immers nooit hoeveel tijd je nog hebt. Via de Vluchthaven – ik werp een steelse blik op mijn eigen vluchthaven van vandaag – komen we bij een drijvend gedicht van betonnen letters, gemaakt door Jan Merx. Volgens Alexander staan de letters van het kunstwerk soms boven en soms onder water. Opmerkelijk. Onder water is iets er wel, maar toch ook weer niet. Ik ben vandaag onder water. Gefascineerd blijf ik staan om het gedicht te lezen. Dat valt nog niet mee, de zins- en woordafbrekingen lijken volledig willekeurig.

“DE LIEFDE BEZIT

DE TIJD DE

TIJD IS GEEN WER

KELIJKHEID

DE WERKELIJKHEID

BESTAAT ALLEEN I

N DE DROOM

DE DROOM VAN DOO

D EN GENOT VERTE

LT HET GELUK

HET GELUK LEEF

T IN DE LIEFDE

DE LIEFDE ON

STERFELIJK MAAKT

HET LEVEN GELUK

KIG VERGANKELIJK”

Letter voor letter worstel ik mij door het gedicht heen. Ik probeer de woorden te laten bezinken, maar ze verwarren me. Dat liefde onsterfelijk maakt, is een troostende gedachte. Tess is onsterfelijk zolang ik leef. Liefde reikt van hier tot in het hiernamaals.

Niet veel later nemen we plaats op een terras. Alexander bestelt een biertje, ik neem gemberthee. Op zo’n twee meter van ons tafeltje staat een reiger. Hij heeft vooral belangstelling voor wat er bij onze buren op de borden ligt: vis. Voor de tweede keer vandaag schiet ik in de lach, dit keer zonder me schuldig te voelen. Vrolijkheid en verdriet zijn immers goede bekenden van elkaar, die gunnen elkaar de ruimte. Ik gun mijn vrolijkheid de ruimte. Het is groen voor vrolijk en rood voor verdriet. Ongetwijfeld zal het oranje van mijn innerlijk stoplicht binnenkort weer gaan knipperen, maar daar wil ik nu nog even niet aan denken.

‘We logeren op hemelse hoogte in het hart van Hoorn,’ zegt Alexander cryptisch als hij ziet dat ik aan het eind van mijn latijn ben en hij pakt mijn hand. ‘Kom, het is niet ver meer.’

Ik denk onmiddellijk aan Van der Valk-achtige wolkenkrabbers, maar ik zit er volkomen naast. Stomverbaasd stap ik een paar minuten later een grote kerk binnen.

‘Onder het leiendak van dit gebouw zetelt tegenwoordig het Heavens Hotel.’ Alexander knipoogt kwajongensachtig. ‘Dat leek me een toepasselijke bestemming én een geweldige plek om herinneringen te maken. Op historische bodem, met ons hoofd in de wolken, van elkaars gezelschap genietend.’

Onze hotelkamer – met Kingsize Bed! – bevindt zich aan de glazen corridor in het midden van de kerk. Het uitzicht vanaf hier is grandioos. Vol bewondering bestudeer ik de authentieke elementen van het rijksmonument: de pilaren, de glas-in-lood ramen. De kamer zelf straalt luxe en comfort uit, met zachte materialen en rijke kleuren die me omhelzen als een warme deken. Ik plof op het bed neer en voel me ver verwijderd van al mijn zorgen. En verder weg verwijderd. En verste weg verwijderd. ‘Je bent geweldig,’ zucht ik en ik trek Alexander naast me op het bed. Ons vrijen is gejaagd. Wanhopig haast. Alsof óns weinig tijd rest. Misschien is het door wat de confrontatie van ernstig ziek-zijn met je doet. Sneller willen leven. Om alles eruit te kunnen halen wat erin zit.

Alexanders maag knort.

‘Zullen we een pizza laten bezorgen?’ opper ik. Fragmenten van het lied Ik heb geen zin om op te staan buitelen door mijn hoofd en gaan verbindingen aan met mijn huidige gemoedstoestand. Want ik heb geen zin om op te staan. En ik heb geen zin, geen greintje zin, om d’r nou nog uit te gaan.

‘Of we gaan naar The Saint, een restaurant op de begane grond van deze kerk. Volgens de informatie serveren ze daar culinaire luxe met een West-Friese touch.’

Eerlijk gezegd klinkt zijn plan duizendmaal beter dan dat van mij.

Even later zitten we in een moderne, knusse ruimte vol nisjes, togen en grote ramen. Als voorgerecht kiezen we allebei een blini met crème fraîche en salty fingers. Als hoofdgerecht gaat Alexander voor de steak tartaar met frites en salade, ik neem de quiche met prei, knolselderij en truffel. De ober adviseert ons hierbij de wijn Les Croix des pins rouge te nuttigen. ‘Gezelligheid in je glas en gastronomie op je bord,’ zegt hij.

‘Doen?’ Alexander kijkt me vragend aan.

‘Doen.’ Dronken worden van gezelligheid lijkt me helemaal niet zo’n slecht idee. Even vergeten en me herinneren doe ik morgen dan wel weer.

‘Goddelijk,’ zeg ik en ik pik het laatste frietje van Alexanders bord.

‘Eens,’ zegt mijn lief en hij vult onze glazen bij.

Dronken ben ik nog niet, maar licht aangeschoten voel ik me al wel. Als ik straks maar niet van de kerktrappen afdonder, want dan ben ik letterlijk én figuurlijk een gevallen vrouw.

‘Nog een dessert?’

‘Nee, dank je.’

‘Koffie dan?’

‘Dat is goed.’ Dan wordt de kans dat ik van die trappen val misschien een beetje kleiner. ‘En daarna wil ik alleen nog maar slapen.’

Ontsnapt (dag 2)

‘Had je voor vandaag al een plan?’ vraag ik als we de volgende morgen eindelijk aan het ontbijt zitten. Wakker worden naast een wellustige man kost tijd, veel tijd.

‘We kunnen naar een museum gaan.’

‘Ik heb meer zin in weer een wandeling.’

‘Weet je het zeker?’ Alexander knikt in de richting van een raam. ‘Het regent.’

‘Dat maakt me niet uit.’

‘Dan gaan we wandelen. Er loopt een kunstroute langs de kust van Hoorn. Vind je dat leuk?’

‘Super.’

We wandelen van beeld naar beeld. De deelnemende kunstenaars lieten zich inspireren door het thema Land-Water-Dialoog. Soms spreekt een kunstwerk aan, soms de naam van een werk, zoals bij het beeld – ik denk dat het een in tweeën gebroken boot voorstelt – Waartoe van Michiel Deylius. WAARTOE staat er aan de rechterkant in het halve schip-vormige stuk steen gebeiteld. Een stukje daaronder staat aan de linkerkant VANWAAR en onderaan in het midden staat NAAR WAAR.

Vanwaar naar waar ga ik? Van huisje-boompje-beestje leeg naar voldaan door vreemdgaan. En waartoe? Het antwoord dat het eerste in mijn hoofd opkomt, luidt: om het leven beter aan te kunnen, om er steviger in te staan. Dat klinkt alsof ik Alexander misbruik. Alsof ik hem bedonder in plaats van Reiner. Verward schud ik mijn hoofd. Wacht eens even … Er staat geen vraagteken achter NAAR WAAR, dus die boot is onderweg naar WAAR, maar wat is mijn WAAR? Betekent dat dat ik mijn hart en mijn intuïtie moet vertrouwen? Of betekent het dat ik Reiner moet opbiechten wat er speelt tussen Alexander en mij? En waartoe zal dat leiden? Naar ontwrichte gezinnen.

Alexander ziet mijn verwarring en denkt dat die veroorzaakt wordt door het kunstwerk.

‘Ik denk dat dit gedicht van A. Roland Holst de kunstenaar inspireerde.’ Hij wijst op een plaatje dat op de voet van het beeld is bevestigd.

‘Hoe zijn wij hier geland, waartoe … vanwaar …?

Ligt ergens aan het strand dat vreemde schip nog klaar?

En als het anker is gelicht, naar waar … naar waar …?

Stil, sluit de deuren dicht … bemin elkaar …’ leest hij hardop voor.

‘Mooi.’ Van huisje-boompje-beestje leeg met een vreemd schip er vol voor gaan. Het anker is gelicht. En we beminnen elkaar. Stil, sluit de deuren dicht. Hopelijk strand ons schip niet. ‘Alsof het voor ons is geschreven.’ De laatste zin van het gedicht lijkt een antwoord op de vragen in mijn hoofd.