Prikkeldraad doet pijn

Klaverlandcollege H4C

Kom dichterbij, als je durft

Prikkeldraad doet pijn

Alice Bakker

Eerste druk juli 2024

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-210-0

ISBN e-book 978-94-6464-211-7

NUR 285

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen in de serie:

Klaverlandcollege H4C

Zij gaat voor haar (2023)

De laatste in de rij (2022)

Komt niks van terecht (2021)

Proloog

Guusje

‘Ben jij helemaal gek geworden?’

Verbouwereerd kijk ik een briesende Yara aan. Ze brult zo hard dat ik mezelf lamgeslagen tegen de rugleuning van mijn stoel druk.

‘Of Guusje al is bekeerd … jij bent echt niet goed wijs.’

‘No big deal,’ verdedig ik mezelf. ‘Ik heb het toch niet over jou? Waar maak jij je zo druk over?’

‘Over jou! Ik heb er genoeg van dat je mijn vriendin de kast op blijft jagen.’

‘De kast op jagen?’ Ik weet dat het mijn zwakke punt is, als ik iets niet snap, papegaai ik.

‘Guusje is toevallig een van mijn beste vriendinnen.’ Yara priemt met haar vinger boven mijn linkerborst. ‘Jij ook, maar als je zo doorgaat, is dat voorbij.’

‘Zeg, houd je handen thuis.’ Ik duw haar van me af. ‘Nogmaals, waar maak jij je zo druk over?’

‘Toevallig ben ik erbij betrokken.’

‘Erbij betrokken?’ Daar ga ik weer.

‘Kim is mijn zus.’

‘Wat heeft Kim nou met Guusje te maken?’

‘Heb jij je ogen in je broekzak zitten?’ Gelukkig praat Yara weer op een normaal volume.

Maar nog steeds in raadsels, wat mij betreft. ‘Time out.’ Ik maak een T met mijn handen. ‘Even vanaf het begin.’

Yara fronst. ‘Jij komt echt van Mars?’

Als ik zwijg, vertelt ze dat Guusje en Kim een stel zijn. Ik kom blijkbaar echt van Mars. Waarom heb ik dat niet gemerkt?

‘Dus jij begrijpt dat ik het niet meer tolereer, hoe jij naar Guus doet. Als ze zo doorgaan, is het niet alleen een van mijn beste vriendinnen, maar ook mijn schoonzus.’

‘Ik snap het,’ geef ik toe. ‘Mij hoor je niet meer.’

‘Beloof je dat?’

‘Dat beloof ik.’

Yara steekt haar hand toe, die ik schud. Guusje is blijkbaar niet meer te redden, laat ik dat dan ook niet meer proberen. ‘Jij bent ook gek, weet je dat?’

‘Ik, gek?’ Weer spuwen Yara’s ogen vuur.

‘Je leven geven voor een baby. Jij spoort echt niet.’ Tevreden laat ik me dieper in mijn stoel zakken. Als ze maar weet dat ik win. Dat ik altijd het laatste woord heb. Floor is de beste. Van de hele wereld.

1.

Floor

Acht maanden eerder

Marijn vindt Yara leuk. Yara is dus persona non grata. Ofwel: ik moet haar niet meer.

Als we bijna bij school zijn, zie ik het wicht lopen. Ze groet ons, ik negeer haar en fiets door. Het geeft me een bijzonder goed gevoel dat Anna dat ook doet. Jammer genoeg gaat Guusje naast wicht Yara fietsen en ze zegt haar gedag. Ik stap af en loop een stukje terug. Anna fietst gewoon door, gunt Yara geen blik waardig. Het verbaast me niet, Anna is altijd volgzaam naar mij.

Ik hoor nog net dat Yara vraagt of Guusje morgen wil afspreken.

‘Kun je vanmiddag niet?’

‘Nee, ik heb met mijn moeder afgesproken, we gaan winkelen.’

‘Jammer. Morgen weet ik nog niet, dan hadden wij al afgesproken, toch Floor?’

‘Met zijn drieën?’ bedelt Yara.

‘Liever niet,’ zeg ik resoluut. ‘Ik heb daar geen zin in. Jullie gaan maar een andere keer samen chillen.’

‘Dan ga je vandaag met Floor en morgen met mij?’

Yara klinkt heerlijk wanhopig.

‘Kan,’ twijfelt Guusje.

‘Ja, doei,’ snauw ik. ‘Jij gaat mijn agenda niet bepalen. Ik ga morgen met Guusje en jij niet. Je zegt je moeder maar af.’ Ik geef een extra trap op mijn pedalen en fiets weg.

Ik hoor nog net dat Yara vraagt wat er met mij aan de hand is.

‘Wat heb je gezegd?’

‘Niks,’ beweert Guusje.

‘Maak dat de kat wijs.’

‘Oké, dat jij boos op haar bent.’

‘Waarom heb je dat gezegd?’

‘Dat is toch zo? Jij hebt er de pest over in dat ze met Marijn gaat.’

‘Ze gaat niet met Marijn. Dat wil zij wel, maar Marijn weet wel beter.’

‘Nou …’

‘Doe even normaal, Guus. Marijn is van mij.’

‘Ik wil niet vervelend doen …’

‘Doe dat dan ook niet.’

‘Floor?’

Ik kijk haar kort aan.

‘Als je het aan mij vraagt. Ze hebben iets, samen.’

‘Ik vroeg je niks. En alles kan kapot.’

‘Misschien. Maar dat wil nog niet zeggen dat …’

‘Dan is Casper er altijd nog. Die valt als een blok voor mij. Let maar op.’

‘Dus als Yara en Marijn samen …’

‘Yara is niet met Marijn,’ verzucht ik.

‘Toch wel, Floor,’ klinkt het bars.

Tot mijn verbijstering staat Marijn voor mijn neus.

‘Ik weet niet wat jij je in je hoofd haalt, maar jij en ik: dat wordt ’m niet.’

‘Dat wordt ’m niet, dat is ’m al.’ Ik pak Marijns hand.

Hij trekt deze resoluut terug. ‘Ik wil het met Yara proberen, Floor. Daar heb jij niets over te zeggen.’

Ik doe nog een poging zijn hand te pakken, maar op de een of andere manier weet Marijn dat te voorkomen. Misschien moet ik stoppen, mezelf niet voor gek zetten. ‘Dan neem ik Casper toch.’ Ik hoor hoe hooghartig ik klink.

‘Je neemt niks. Misschien waarschuw ik Casper wel voor jou.’

‘Dat doe je niet.’ Ik weet toch zijn hand te pakken en zet mijn nagels erin.

‘Au, bitch!’ Heel even dreigt hij mij een mep te verkopen, dan laat hij zijn hand zakken.

‘Wat is er, Marijn? We hebben het toch altijd leuk, samen?’

‘Dat kan nog steeds. Verpest het nou niet.’

‘Wat zie je in Yara, wat heeft zij dat ik niet heb?’

Zijn blik kan ik niet anders omschrijven dan spottend.

‘Daar laat ik me niet over uit,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Jij bent een basisschoolvriendinnetje. Meer niet. Als je lief bent, kun je deel uitmaken van mijn vriendengroep. Maar daar houdt het toch echt mee op.’

Ik voel de tranen branden achter mijn ogen, maar weet ze binnenboord te houden. ‘Je weet niet wat je mist,’ breng ik met een brok in mijn keel uit.

‘Misschien weet ik dat beter dan jij denkt.’ Hij draait zich om en beent bij me weg.

Ik kijk hem na tot hij uit het zicht is verdwenen. Dan ineens merk ik dat Guusje nog achter me staat. ‘Je houdt je bek,’ snauw ik.

Ze steekt twee handen in de lucht. ‘Ik weet van niks.’

Op de plek waar Marijn uit het zicht is verdwenen, verschijnt een van zijn vrienden.

‘Daar zul je hem hebben,’ ik voel een glimlach op mijn gezicht verschijnen. ‘Mijn nieuwe vriend.’

‘Casper?’ vraagt Guusje. ‘Nou, succes dan maar.’

Ze wil blijven staan, met mijn blik beveel ik haar op te zouten. Gelukkig begrijpt ze mij zonder woorden.

‘Ik ga naar …’

‘Het maakt me niet uit waar je naartoe gaat,’ bijt ik haar toe.

‘Doei.’ Ze steekt haar hand op en beent in de richting van Casper. Ik zie dat ze iets tegen hem zegt en naar mij wijst.

Casper kijkt verrast op en komt mijn kant uit. ‘Hoi,’ zegt hij als hij voor me staat.

‘Casper,’ zeg ik op mijn allerliefst. ‘Ben je daar eindelijk?’

‘Hoezo, eindelijk?’

‘Ik stond op je te wachten.’

Hij grijnst.

‘Ik heb opgevangen dat jij mij wel ziet zitten,’ fleem ik.

Zijn hoofd wordt zo rood als een rijpe tomaat. Ik grinnik in mezelf. Wat een watje.

‘Klopt dat, Casper?’ Ik pak zijn hand.

Zijn antwoord verrast me. Voor ik in de gaten heb wat er gebeurt, geeft hij me een lange zoen. Hij valt me niet tegen. Ik open mijn mond om hem terug te zoenen. Langzaam draaien onze tongen om elkaar. Oké. Hij mag dan plan B zijn. Maar dit plan bevalt me ineens uitstekend.

‘Klefbekkies,’ klinkt het achter me. Ik vermoed Olivier. Achter mijn rug steek ik mijn middelvinger naar hem op. Met mijn andere hand trek ik Casper dichter naar me toe. Ik voel hoe hij zijn onderlijf tegen het mijne drukt. Dat gaat me iets te snel. Ik zet een stap achteruit, waardoor Casper niet anders kan dan stoppen met zoenen.

‘Sorry,’ stamelt hij.

‘Op mijn tempo,’ zeg ik direct. ‘Jouw tempo beviel mij prima. Tot net.’

‘Ja, dat was niet mijn bedoeling,’ zegt hij snel.

‘Wij begrijpen elkaar.’ Ik pak zijn hand weer en samen lopen we naar het schoolplein. Mijn eer is gered. Nu maar hopen dat ik Marijn jaloers krijg, met mijn geflirt met zijn beste vriend. Met een beetje mazzel brengt Olivier op dit moment verslag uit bij de rest.

2.

Casper

Als hij bij de mentorles het klaslokaal in gaat, ziet hij zijn vrienden met elkaar smoezen. Alle ogen zijn op hem gericht. Natuurlijk, Olivier heeft iedereen bijgepraat. Het geeft niet, hij is er best trots op dat hij Floor naar binnen heeft gehengeld. Of heeft zij naar hem gehengeld? Ach, wat maakt het uit. Eigenlijk vindt hij Yara leuker, maar die heeft haar oog op zijn vriend Marijn laten vallen. Floor is een goede tweede. Bovendien: mooi oefenmateriaal voor het echte werk. Hij ziet zichzelf echt niet later met Floor in één huis wonen. Eerlijk is eerlijk, met Yara eigenlijk ook niet.

‘Wat zit je te dromen, Casper.’ Meneer Van Gent staat wel erg dichtbij.

‘Hij is verliefd,’ joelt Olivier.

Casper geeft hem een stomp.

‘Zonder geweld, graag,’ zegt Van Gent. ‘Bij de les blijven, ook graag.’

‘Het is toch zo?’ fluistert Olivier in Caspers oor.

‘Ach, we hebben gezoend,’ mompelt hij. ‘Of ik mezelf meteen verliefd noem?’

‘Heren.’

‘Het zag er anders best heftig uit. Weet je dat ze mij de middelvinger gaf?’ grinnikt Olivier.

‘Die had je verdiend.’

‘Vandaag wil ik het met jullie hebben over sociale media,’ zegt Van Gent. Hij kijkt met een schuin oog naar het geroezemoes bij Casper en Olivier. ‘Dan bedoel ik: over de nadelen van sociale media.’

‘Daar zal die ouwe verstand van hebben,’ zegt Olivier net iets te hard.

‘Olivier!’

‘Sorry, meneer.’

‘We beginnen met het bekijken van een filmpje. Pak allemaal pen en papier en schrijf op wat je aan het verhaal op de beelden opvalt. Het duurt niet lang, dus let goed op.’

Na even knoeien heeft Van Gent het voor elkaar en start er een filmpje. In de klas klinkt gejoel, de mentor maant iedereen tot stilte. Op het digiboard verschijnt een wit vel papier waar een mier op loopt.

‘Daar heb je Xander.’ Casper wijst de mier aan. ‘Kijk dan, Xander trekt een sprint en hij demarreert,’ joelt hij.

‘Flauw,’ zegt Yara.

‘Wat kom jij ineens voor Xander op?’ grijnst Olivier.

Marijn kijkt nijdig zijn kant op.

Van Gent zet het filmpje heel kort op pauze. ‘Mond houden en kijken. Jullie spanningsboog staat weer lekker slap afgesteld.’

Op de beelden trekt iemand met een stift op het witte vel een cirkel om de mier. In paniek rent de mier binnen die cirkel, het beest lijkt niet door te hebben dat hij gewoon over de streep kan lopen.

‘Rennen, Xander,’ moedigt Olivier de mier aan. ‘Wat een paniek, ei! Er staat geen hek, je kunt er gewoon overheen lopen.’

‘Olivier!’ Van Gent steekt zijn vinger op. ‘Mond houden.’ Hij knoeit met zijn toetsenbord en de mier verdwijnt uit beeld. ‘Wat gebeurt er met deze mier?’

‘Hij is dom, net als Xander,’ weet Marijn.

‘Marijn, ga je melden.’

‘Ik doe niks!’ Marijn steekt zijn handen in de lucht.

‘Eruit!’ snauwt Van Gent. Zodra Marijn de klas uit is, speelt de leraar het filmpje opnieuw af. Hij legt uit wat er gebeurt en wat dit volgens hem met groepsdruk en sociale media te maken heeft.

Het zal Casper een biet zijn, hij ziet de verbanden niet. Hij denkt dat die mier de geur van de stift niet kan verdragen en daarom weigert eroverheen te lopen.

‘Casper?’

‘Geen idee, meneer.’ Hij weet zelfs niet wat hem wordt gevraagd.

‘Yara?’

‘Ik wil het niet over die mier hebben, meneer, maar over Marijn. Hij deed bijna niks, net.’

Casper en Olivier gniffelen.

Yara kijkt hen vol vuur aan.

‘Het waren Casper en Olivier.’

‘Yara, Casper en Olivier, ga je melden.’

‘Bedankt,’ snauwt hij haar op de gang toe. ‘Ik heb geen zin in mevrouw Bos.’

‘Mietje.’ Yara lacht. ‘Er is niks mis met conciërge Bos. Ik mag haar wel.’

Als ze in de gang bij het conciërgehok op het bankje zitten, wordt hun geduld op de proef gesteld. Mevrouw Bos is nergens te bekennen.

‘Ik ga even naar de wc, zo terug,’ zegt Yara.

Ze is nog geen tel weg, of Bos komt eraan. ‘Eruit gestuurd, mannen?’

‘Ja, bij meneer Van Gent.’

‘Wat hebben jullie gedaan?’

Casper heeft geen idee. Wat hebben ze eigenlijk gedaan? Een beetje bijdehand, meer niet. Olivier haalt zijn schouders op.

‘Jullie zijn je van geen kwaad bewust? Nou, mannen ik ben in een goede bui, ga maar naar het park. Een frisse neus halen.’ Ze sluit de deur van het hok achter haar.

Verbouwereerd kijkt Casper Olivier aan. ‘Waar is Yara?’

‘Geen idee.’ Ze blijven nog een paar tellen zitten, ze kan elk moment terugkomen van de wc. Casper opent Instagram en ziet dat Yara net iets heeft geplaatst.

Be different, be crazy, be like this guy <3 #kickingleaves #autumn #lovethis #celebratelife.

‘Ze is buiten,’ laat hij aan Olivier zien. ‘Met Marijn.’ Hij herkent de schoen die de bladeren in het park laat dwarrelen. Casper voelt een steek in zijn hart. Yara moet hij uit zijn hoofd zetten. Ze gaat zo te zien vol voor Marijn met haar #lovethis.

Eenmaal buiten snuift hij de buitenlucht diep in zich op. #kickingleaves. Dat kan hij ook. Met zijn schoen bewerkt hij een berg blaadjes tot ze allemaal van hun plaats zijn geweest.

‘Wat hebben die bladeren jou gedaan?’ wil Olivier weten.

‘Niks. Het is gewoon lekker.’

‘Net als zoenen met Floor?’

‘Wat gaat jou dat aan?’

In de verte staan Yara en Marijn. Marijn is overduidelijk niet blij hen te zien.

‘Yo, Yara, wat flik jij ons nou?’ Olivier grimast.

Yara zegt niks, lacht een beetje naar ze. ‘Ga je mee, Marijn?’ zegt ze uiteindelijk.

‘Ga je mee, Marijn?’ papegaaien Olivier en Casper lachend.

Yara pakt Marijns hand en trekt hem mee. Grijnzend steekt ze haar tong uit naar Olivier en Casper.

Marijn trekt haar tegen zich aan.

Ze reageert meteen en zoent hem.

Hij slaat zijn armen om haar middel. Achter haar rug steekt Marijn zijn middelvinger op naar zijn vrienden.

Ze laten de twee met rust.

‘Dat is de tweede keer dat ik de middelvinger krijg, vandaag,’ zeurt Olivier.

‘Nou, en? Ga je nu huilie-huilie doen?’ zegt Casper met een kinderachtig stemmetje.

Olivier antwoordt met een stomp.

Een tijdlang lopen ze doelloos rond. Tot de stemmen van Marijn en Yara weer klinken.

‘Kom,’ zegt Casper. ‘Ik verveel me, laten we ze weer opzoeken.’

Het geluid komt uit zo’n speelhuisje. Ze lopen erop af.

‘Zitten jullie hier!’ Olivier zakt op zijn knieën. ‘Jullie doen toch geen vunzige dingen?’

‘Wat denk jij?’ snuift Marijn.

‘Ik denk het wel,’ grijnst hij.

Yara kruipt uit het huisje en geeft Olivier een arm. ‘Kom,’ zegt ze. ‘We gaan met zijn vieren op pad. Ik weet een goede plek waar we kunnen chillen.’

Achter haar rug kijkt Marijn Casper vernietigend aan.

Hij haalt zijn schouders op.

Ze wandelen nog geen vijf minuten, als ze inderdaad op een plek komen waar je tof kunt chillen. Er staat een verzameling geinige objecten. Een bankje in de vorm van vier oude wc-potten, het andere lijkt op drie aan elkaar gelaste kruiwagens. Een derde bankje is belegd met gekleurde steentjes.

‘Dit was ooit een ontwerpwedstrijd,’ laat Yara weten. ‘Mijn moeder heeft deze bedacht en gemaakt.’ Ze wijst naar een bank met een golvende rugleuning. Er zijn tulpen op geschilderd in allerlei kleuren.

Bewonderend laat Marijn zijn hand over de bank glijden. ‘Wat maakt ze nog meer?’

‘Ach, van alles.’

‘Cool!’ Olivier laat zich erop vallen.

Casper ploft naast hem neer en Yara gaat overdwars op de leuning zitten.

‘Kom,’ ze wijst Marijn op het plekje dicht bij haar.

Hij neemt plaats. ‘Is jouw moeder kunstenaar?’

‘Gaan we het echt over mijn moeder hebben?’

‘Nou … nee …’ hakkelt Marijn.

‘Gast! Kijk dit.’ Olivier legt zijn hand op iets dat in een van de kruiwagens ligt.

Yara springt van de bank en pakt Oliviers hand.

Hij opent hem en laat zien wat hij gevonden heeft.

Marijn veert op.

Olivier heeft een bijzondere steen in zijn hand. ‘Een aandenken,’ mompelt hij. Hij stopt de steen in zijn zak.

‘Een aandenken waaraan?’

‘Een nieuwe vriendschap.’

Yara geeft hem een boks.

‘Ja,’ Marijns stem klinkt raar, ‘op onze vriendschap.’ Hij schraapt zijn keel en plant zijn vuist tegen die van Yara en Olivier.

Ineens voelt Casper zich buitengesloten.

3.

Floor

Verbijsterd kijk ik mijn vrienden na. Eerst wordt Marijn de les uit gestuurd en dan ook nog Yara, Casper en Olivier. Als ik die laatste twee niet veel later voorbij het raam richting het park zie sjokken, weet ik zeker dat ze lol gaan trappen. De beest uithangen in het Klaverpark. Iets in mij wil ze straks verlinken bij Bos, maar aan de andere kant: misschien kan ik de wetenschap dat ze spijbelen later nog tegen ze gebruiken. Een wijsheid van mijn vader dringt zich aan mijn gedachten op: altijd aardig doen tegen iedereen, op een onbewaakt ogenblik steek je ze een mes in de rug. Ik bedenk me dat dat eerste mij meestal niet lukt, maar mijn vader is vast ook trots als ik de tweede helft van zijn wijze raad opvolg. Mijn vader … in gedachten ga ik naar de man die niet eens meer op zondag het vlees snijdt. Hij is zo druk met zijn werk, zijn etentjes buiten de deur en de vrouwen die voor hem werken, dat ik hem misschien eens per maand thuis tegenkom. Meestal per ongeluk. Natuurlijk overdrijf ik, maar het scheelt niet veel. Het lijkt in elk geval altijd of hij iets draagt wat ik nooit eerder heb gezien. Of dat hij net naar de kapper is geweest en zijn best heeft gedaan zich mooi te maken voor iedereen, behalve voor mij. Ik vraag me zelfs af hoe vaak hij thuis slaapt.

‘Floor?’

‘Geen idee, meneer.’

‘Blijf je erbij?’ Van Gendt kijkt quasiboos.

‘Waarbij?’ Verschrikt kijk ik om me heen.

‘Aardbei,’ fluistert Guusje naast mij.

‘Gu-huusje!’ Van Gendt kijkt haar waarschuwend aan.

Eigenlijk wil ik keten, maar mijn hoofd werkt vandaag niet mee. Stel dat wij er ook uit worden gestuurd en naar de jongens gaan, dat zou toch perfect zijn?

‘Sorry, meneer,’ zegt Guusje gedwee.

Sorry, meneer, mime ik.

Van Gendt gaat weer verder met zijn sociale-media-zijn-kutrelaas en als ik een beetje mijn klasgenoten bekijk, let echt niemand op. Hoe kan zo’n man dan ook bedenken dat hij verstand heeft van wat ons bezighoudt? Stel dat mijn ouders dit soort dingen zouden zeggen, ik lach ze vierkant uit. In mezelf dan, hardop mijn ouders bekritiseren is er niet bij. Nooit. Ik bijt nog liever de binnenkant van mijn wang in vieren. Als dat zou kunnen.

Bij punt achthonderdtwaalf over hoe sociale media ons leven verkloot, gaat gelukkig de bel. Opgelucht gooi ik alles wat op mijn tafeltje ligt in mijn rugzak en wend ik me tot Anna en Guusje.

‘Kom, we gaan naar het park.’

‘Liever niet, ik moet er niet aan denken dat Bos mijn moeder weer belt omdat ik spijbel,’ verzucht Anna.

‘Jij dan?’ vraag ik aan Guusje.

‘Nee, ik blijf bij Anna. Ga jij maar.’

Als ik ergens geen zin in heb, is het in mijn eentje die jongens opzoeken. Dan zie ik ze alweer terugkeren: Casper, Olivier, Marijn én Yara. Een raar soort trots gevoel overspoelt me. Zelfs Yara had zo te zien het lef om zich niet bij de conciërge te melden. Mijn respect voor haar groeit, ik geef het toe. Ze heeft groot gelijk, ik heb ook de pest aan vuil prikken op het schoolplein. Of zo’n andere onzinnige straf die Bos bedenkt.

Nog voor de volgende bel gaat en er weer een nieuw lesuur begint, is onze groep weer compleet. We sjokken naar de volgende les en Olivier laat ons heel trots een of andere steen zien, ik zie er totaal geen waarde in. Hij maakt ons wijs dat de steen een symbool van nieuwe vriendschap is.

‘Dat jullie hier intrappen.’ Ik doe een graai naar de steen met de bedoeling hem uit het raam te kieperen.

Olivier is me voor. Hij sluit zijn hand zo strak, dat mijn vinger bijna klem komt te zitten.

‘Echt weer iets voor Floor,’ hoor ik iemand zeggen. Mijn hoofd gaat naar de stem en ik kijk de boodschapper onverbiddelijk nijdig aan.

Dan gebeurt er iets waar ik met verbazing naar kijk. Yara, Guusje en Anna keren zich tegen mij in hun relaas over de Floor die altijd alles voor iedereen probeert te verpesten. Tot mijn verbijstering gaat Olivier erin mee.

‘Ik heb je gemist,’ fluistert Casper ineens in mijn oor.

Verschrikt geef ik hem een duw. Niet omdat ik niet blij ben met wat hij zegt, maar eerlijk gezegd gewoon omdat ik me het leplazarus schrik van hoe dichtbij hij ineens is. Snel pak ik zijn hand. ‘Lief van je.’

Hij ploft naast mij neer in het leslokaal en laat Guusje verontrust om zich heen kijken. Waar moet zij zitten als Casper naast mij zit?

‘Ik hou wel van een beetje lef,’ grijns ik naar Casper.

‘Lef? Hoezo?’

‘Dat jullie naar het park gingen, zonder je te melden bij Bos.’

‘Oh, dat. Het was haar idee. Bos was in een goede bui.’

Met een frons kijk ik hem aan. Wat een tegenvaller. Niks lef, gewoon gedwee gedaan wat hem door de conciërge was opgedragen.

‘Ik heb heus wel lef hoor,’ zegt hij snel.

Mijn aandacht gaat naar de binnentredende leraar. Met veel kabaal, want hij laat kletterend iets vallen. Ik sta op om te kijken wat het is en terwijl ik dat doe, zie ik in mijn ooghoek dat Casper zijn vertrouwde plek naast Olivier inneemt.

Guusje zit inmiddels al aan de andere kant van het lokaal. Lekker dan, zit ik door Casper ineens de hele les alleen …

4.

Casper

‘Kom, we gaan naar het Klaverpark,’ roept Olivier.

Casper kijkt om zich heen. Waar is Floor? Ze zou toch meegaan? Onrustig blijft hij de omgeving in de gaten houden. Floor is nergens te bekennen.