De Vulpen

Jolanda Zuydgeest

“Angst regeert De Vulpen”

Jolanda Zuydgeest

2e druk augustus 2024

1e druk september 2016

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: ZoneroMedia, Troy Godijn

ISBN 978-94-92115-13-3

ISBN 2e druk 978-94-6464-212-4

ISBN e-book 978-94-6464-213-1

NUR 301

©2016 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Motivatie

De Vulpen is een fictief verhaal. Ik ben geïnspireerd door mijn baan als leerkracht in het onderwijs. Een fantastisch beroep met een enorme verantwoordelijke taak; de kinderen iets bijbrengen en vooral met plezier naar school laten gaan. De Vulpen biedt een kijkje in de keuken van het onderwijs. Regelmatig worden werkdruk, citoscores en hoge verwachtingen van leerlingen en ouders in het nieuws gebracht. Alle gelijkenissen berusten op toeval en zijn ontstaan door de fantasie van de schrijver.

Jolanda

Ongeoorloofd afwezig

In de teamkamer van basisschool De Vulpen is het rustig. Nog voordat de schooldeur opengaat voor de leerlingen, starten de collega’s er met een kopje koffie. Even een moment om samen te praten, voor eenieder naar zijn klas gaat.

Trudy, de 53-jarige kleuterjuf, kijkt of ze de directeur kan ontdekken. ‘Weet iemand waar Katja is?’ vraagt ze luid en met een zucht blaast ze haar te lange pony uit haar gezicht. Een bezoek aan de kapper zou niet overdreven zijn. Geen geld en geen tijd. Als alleenstaande moeder van drie studerende kinderen ligt haar prioriteit ergens anders. ‘Ik moet vanmiddag echt eerder weg. De monteur voor mijn cv-ketel komt.’

Dennis, de adjunct-directeur, haalt zijn schouders op en kijkt op zijn horloge. ‘Ze had er al moeten zijn. Om half negen heeft ze een overleg met de ouders van groep zeven.’

Verbaasd draait Marjolein, de jongste collega in het team, zich om. ‘De ouders van groep zeven? Ik weet van niets, waar gaat het over?’ Marjolein, net afgestudeerd, kijkt naar haar oudere, ervaren collega. ‘Ik hoor het toch te weten als er iets is met mijn groep?’ fluistert ze.

Trudy zegt niks, maar haar bevestigende knik is duidelijk.

‘Er wordt gepest in je groep, geloof ik,’ moppert Dennis. ‘Het leek Katja een goed idee om alle ouders uit te nodigen en dit samen met hen te bespreken. Eigenlijk wil ze de ouders dit laten oplossen in het computerlokaal.’ Hij haalt een hand door zijn blonde krullen, pakt zijn beker koffie van de tafel en staat op. ‘Laten we naar de klas gaan, het is tijd tenslotte. Ook al is ze er niet, ze houdt ons altijd in de gaten.’

Trudy knikt en fluistert: ‘Big Sister is watching us.’

Achter in de personeelskamer zit Elise. De leerkracht van groep drie. Ze tilt het gordijn met haar pink een stukje omhoog en probeert de parkeerplaatsen te zien, maar te veel kinderen staan al voor de deur. Ze neemt een slokje thee, gaat staan en trekt haar Burberry rok recht. Met haar hoge hakken is ze een kop groter dan haar collega’s. Ze kijkt de teamkamer rond. Met een kuchje probeert ze de aandacht van haar collega’s te krijgen, die langzaam opstaan om naar hun klas te gaan. Ze slikt. ‘Ik ben dit niet gewend van Katja. Ze is altijd keurig op tijd.’

Trudy draait zich in de deuropening om. ‘Ach, ze zal wel een afspraak buiten de deur hebben en het vergeten zijn door te geven. Makkelijk als je directeur bent, toch. Wij draaien wel. Prima hoor, ik functioneer beter als ze er niet is!’ Het is eruit voor ze er erg in heeft.

Met dichtgeknepen lippen en een vernietigende blik pakt Elise de telefoon. Ze typt het nummer van Katja in.

‘Je gaat mij toch niet vertellen dat je haar nummer uit je hoofd kent?’ Trudy stelt een vraag waar ze het antwoord al op weet. Is ze echt verrast? Hoe vaak zouden Elise en Katja buiten schooluren contact met elkaar hebben? Meer dan zij in elk geval. Zelfs hun kledingstijl is hetzelfde. Dure merken jurken en blazers, gecombineerd met mooie pumps met hoge hakken. Trudy vindt het geen kleding voor het onderwijs. Zij is meer van de spijkerbroeken, T-shirts en stoere gympen. Er is nog niets over haar kleding gezegd, Trudy is bang dat Elise en Katja ook daar binnenkort over zullen beginnen. Hoe dan ook, buiten schooltijd wil ze niets, maar dan ook niets met de directeur te maken hebben.

‘Persoonlijke belangstelling heet dat,’ zegt Elise overdreven, terwijl ze het nummer wegdrukt. ‘Voicemail. Dan haar privénummer. Die weet ik dan weer niet uit mijn hoofd,’ smaalt ze naar Trudy die nog steeds naar haar staat te kijken vanuit de deuropening. Elise pakt het adresboek erbij dat naast de telefoon ligt.

Dennis trommelt met zijn vingers op de tafel. ‘Dames, ik ga de deur opendoen, dus willen jullie alsjeblieft nu naar de klas gaan?’

Trudy knikt en loopt weg.

Elise roept haar terug. ‘Trudy? Wil jij even mijn klas opvangen? Als ze op haar huisnummer ook niet opneemt, moet ik het bestuurskantoor bellen. Ik heb hier geen goed gevoel bij.’

‘Ik anders wel,’ mompelt Trudy gevolgd door een luid: ‘Oké, ik zie je zo.’

Elise blijft alleen in de teamkamer achter. Ze zet het toestel terug en loopt naar het raam. Opnieuw probeert ze door het gordijn naar de parkeerplaats te kijken. De plek waar Katja’s auto moet staan is leeg. Het eerste parkeervak, vlak bij de speelplaats heeft Katja opgeëist toen ze er kwam werken. Nu een krap jaar geleden. Er staat geen naambordje bij, maar het zal er ongetwijfeld wel komen.

In de gang klinken stemmen van kinderen en ouders. Elise loopt terug naar de telefoon en belt het bestuurskantoor, geprogrammeerd onder nummer één.

‘Peter Mankema,’ de directeur van het bovenschools management heeft snel opgenomen.

‘Dag Peter, met Elise van De Vulpen, ik maak me zorgen om Katja, ik bedoel wé maken ons zorgen, want ze is er nog niet. Ze is altijd keurig op tijd. Bovendien hoor ik ouders in de gang, zij hebben een afspraak met haar. Op haar telefoon krijg ik geen gehoor.’

Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil. Dan begint Peter snel te praten en probeert de situatie minder ernstig te maken. ‘Pech onderweg, mobiel leeg, verslapen of vergeten een afspraak door te geven. Misschien heeft ze wel een cursus.’

Elise schudt haar hoofd. ‘Mijn gevoel zegt iets heel anders.’

Peter schatert het uit aan de andere kant van de lijn. ‘Jouw gevoel? Toe zeg.’ Weer een stilte. ‘Katja is een vrouw, die heel goed weet wat ze doet. Maak jij je geen zorgen. Als ik naar de klok kijk, denk ik dat jouw kinderen zitten te popelen om les te krijgen van je! Katja is vol lof over je. Het komt wel goed. Als ik bericht krijg, dan bel ik jullie wel. Mocht ze zo binnenlopen, dan verneem ik dat uiteraard graag van jou. Fijne dag, Elise.’

‘Afgesproken, dag Peter,’ teleurgesteld zet Elise de telefoon terug. Nog een keer werpt ze een blik op de parkeerplaats, maar het vak blijft leeg. Misschien heeft ze haar wel een bericht gestuurd. Elise haalt haar telefoon uit haar locker. Geen bericht.

In de gang staan de ouders van groep zeven druk met elkaar te praten. Gesloten klasdeuren, de lessen zijn begonnen. Elise voelt zich genoodzaakt om de ouders te vertellen dat de directeur er nog niet is. Kan ze vertellen dat ook het team geen idee heeft waar ze uithangt? Ze houdt zich op de vlakte en stelt de ouders voor om een nieuwe afspraak te maken als de directeur er weer is.

‘U denkt zeker dat ik elke dag de tijd heb? Ik heb hier een paar uur vrij voor moeten nemen van mijn werk. Ik voel mij niet serieus genomen door mevrouw de directeur,’ moppert een vader.

‘Het viel al niet mee om met elkaar om de tafel te gaan zitten, want mevrouw Poot vindt het wel meevallen. Hebben we eindelijk een afspraak, laat ze het gewoon afweten. Ronduit onbeschoft,’ zucht een moeder.

De andere ouders knikken en laten duidelijk merken dat ze niet blij zijn.

Elise geeft aan dat ze de teleurstelling begrijpt. ‘Ik zal het doorgeven aan de directeur, mocht het niet lukken op korte termijn, dan zal ik Dennis vragen om met jullie in gesprek te gaan. Het is belangrijk dat er over gesproken wordt.’

Ze heeft geen idee waar het precies over gaat, het is een taak van Dennis. Hij is tenslotte de adjunct van de school, dat betekent ook directietaken vervullen, al heeft hij niet echt de kwaliteiten. Daarover zijn Elise en Katja het eens. Niet Dennis, maar zij zou naast Katja een veel betere adjunct zijn. De procedure om Dennis eruit te krijgen is nog in volle gang. Elise kan niet wachten om de taak over te nemen. Geduld is een schone zaak, heeft Katja haar toevertrouwd.

Mokkend verlaten de ouders de school en de rust keert terug in de gang. Net als Elise naar haar klas wil lopen, gaat de telefoon. Ze rent naar het toestel en neemt hijgend op. ‘De Vulpen, met Elise.’

De stem van Peter Mankema. Opgelucht wil ze een grapje maken, dan hoort ze dat er geen cursussen of afspraken voor directeuren gepland staan. Uit de bestuursagenda blijkt niet dat er afspraken zijn, dus er is geen reden voor Katja’s afwezigheid. Hij stelt voor om de middag af te wachten alvorens actie te ondernemen.

Teleurgesteld en bezorgd stemt Elise in en loopt terug naar haar klas. De deur staat open en een enorm rumoer komt haar tegemoet. Wat heeft Trudy nu weer gedaan? Elise ziet haar groep drie samen met de kleutergroep in haar klas zitten. De twee groepen kijken naar een filmpje op het digibord.

Elise staart haar collega met een strak gezicht aan. ‘Hoe kun je dit nu doen? Lekker makkelijk, de kinderen kijken thuis al meer dan genoeg televisie.’

Trudy zet haar handen in haar zij en telt tot tien, tot ze kalm is. ‘Vijf minuten heb ik spelletjes gedaan. Het duurde behoorlijk lang, daarom kreeg ik het idee dat je naar Katja’s huis was gereden. Geen probleem, hoor. We zetten de film uit en ik ga weer naar mijn eigen klas. Speel je toch iets minder lang buiten, dan haal je de leertijd wel weer in.’ Trudy kan de ironie in haar stem niet onderdrukken.

Elise sist. ‘Maak je over mijn leertijd geen zorgen, liever over je eigen manier van lesgeven. Er valt nog wel wat winst te behalen. Daar zullen we het binnenkort eens over hebben.’

‘Wé?’ herhaalt Trudy, terwijl ze haar kinderen terug naar de klas stuurt.

‘Katja en ik, we gaan klassenbezoeken doen en dat nabespreken met de leerkracht. Sommigen geven zo slecht les, en als je van jezelf denkt dat je het allemaal wel weet, is het weleens goed om een spiegel voor te worden gehouden.’ Elise zet haar handen in haar zij en recht haar rug.

‘Nou ja,’ smaalt Trudy. Achter de laatste kleuter aan verlaat ze groep drie en gooit de deur met een klap dicht. ‘Oeps, sorry!’ zegt Trudy met een piepstem als ze terugkomt en haar hoofd om de hoek van de deur steekt.

De kinderen lachen, Elise vertrekt geen spier.

Tijdens de middagpauze zitten de teamleden samen in de koffiekamer. ‘Ik vind het niks voor Katja. Straks staat ze ergens in the middle of nowhere en wij doen niks,’ zucht Elise. Ze rommelt wat met haar brood in haar broodtrommel. ‘Een naar idee dat niemand weet waar ze is.’

Dennis trekt zijn stropdas was losser en neemt een hap van een dubbele, donkerbruine boterham met kaas.

Elise kijkt Dennis aan. ‘Weet je dat het geen gezicht is, een stropdas op een spijkerbroek? Als adjunct hoor je in een twee- of driedelig pak te lopen. Je bent het visitekaartje van de school. Dit stoort Katja en mij al wat langer. Nu Katja er niet is, voel ik mij verplicht om het te zeggen.’ Ze wrijft in haar handen en zucht nogmaals. ‘Wat is het toch afschuwelijk dat niemand weet waar Katja is.’

Dennis verslikt zich in zijn boterham.

Trudy pakt snel een beker water voor hem en klopt zachtjes op zijn rug. Ze draait haar hoofd naar Elise. ‘Goh, wat ben je het toch eens met Katja, hè? Fijn voor Dennis om kledingadvies te krijgen.’

Langzaam krijgt Dennis zijn gewone huidskleur weer terug. Hij zet het bekertje op tafel en doet zijn stropdas af. Hij maakt er een prop van en gooit hem door de teamkamer. ‘Zonder staat dan beter, denk ik,’ zegt hij kortaf.

Elise tuit haar lippen, ze wil iets zeggen, maar richt haar aandacht weer op haar broodtrommel.

Trudy steekt haar duim omhoog en knikt naar Dennis. ‘Veel beter, joh.’ Trudy kijkt hem glimlachend aan. ‘Misschien heeft Katja wel een sollicitatiegesprek, dat zou goed nieuws zijn. Dan begrijp ik het wel, dat je niets meedeelt over je afwezigheid.’

Elise loopt rood aan en gaat tegenover haar collega’s staan. ‘Ik wist het wel. Wat ongelooflijk laf om zo te praten over iemand die er niet is. Katja is een prima directeur en ja, jullie hebben er moeite mee, omdat er nu gekeken wordt naar jullie functioneren. Kritiek is nooit leuk, maar doe er je voordeel mee!’

Trudy voelt de spanning in haar schouders. ‘Nou doe rustig, ik begrijp dat het gemis van Katja groot is voor je, helaas denkt niet iedereen daar net zo over. Morgen zit ze weer fris en fruitig achter haar bureau. En wat het functioneren betreft, ik haal het maximale uit mijn kleuters, op een leuke en leerzame manier. Maak je geen zorgen!’ Trudy probeert kalm te blijven, dat lukt deels.

Elise zucht en gaat weer zitten. Ze kijkt naar de tafel. ‘Sorry, dat ik me zo laat gaan. Ik maak me gewoon zorgen. Ik voel me verantwoordelijk voor De Vulpen.’ Er rolt een traan over haar wang.

Dennis legt zijn boterham op zijn broodzakje en kijkt de teamkamer rond. Niemand zegt iets, alleen het gesnik van Elise is te horen. Dennis haalt diep adem. ‘Jij? Jij voelt je verantwoordelijk voor De Vulpen?’

Elise knikt en veegt met een pink een traan uit haar ooghoek.

Dennis schudt zijn hoofd en slaat zijn hand met een klap op tafel. ‘Zo’n vermoeden had ik al. De twee dames zijn het zo eens met elkaar. Weet jij ...’ Hij slikt de rest van de zin in.

Elise stopt met huilen en schudt haar hoofd: ‘Het is niet wat je denkt.’

‘O nee?’ Dennis schuift zijn stoel naar achter. ‘Jij weet vast niets van die brieven af? Waarschuwingen en dreigementen?’

Trudy kijkt verbaasd naar haar twee collega’s. ‘Mis ik iets?’ vraagt ze droog.

Elise haalt diep adem en kijkt Dennis met een strak gezicht aan. ‘Katja heeft mij alleen in vertrouwen gezegd dat ze zich zorgen om je maakt.’

‘Mag ik weten wat eraan de hand is?’ vraagt Trudy nieuwsgierig.

Dennis pakt zijn beker melk. Voor hij een slok neemt, geeft hij antwoord. ‘Dat hoor je nog wel. Een tipje van de sluier: als het aan de directeur ligt, heb ik mijn langste tijd op De Vulpen gehad.’

Trudy’s mond valt open en ze legt een arm op Dennis’ schouder, die zachtjes schokt. ‘Verdomme, die heks!’ mompelt ze.

Elise hoort het. Ze zwijgt en plukt aan haar broodkorsten.

Er wordt niet veel meer gezegd.

Elise staart afwisselend naar de telefoon en de parkeerplaats.

De klok tikt langzaam de lunchpauze voorbij.

Dennis geeft het voorbeeld en staat op. ‘De deur gaat open, tijd om naar de klas te gaan, dames.’

Met haar broodtrommel stevig in haar handen geklemd, loopt Elise langs Dennis. ‘Het spijt me.’

Dennis draait zijn hoofd weg en kijkt naar de buitendeur, naar de leerlingen die luidruchtig de hal binnen rennen. Hij kijkt alleen, want hij heeft geen zin om de kinderen erop te wijzen dat ze moeten wandelen. Zijn gedachten gaan terug naar de brieven van Katja, de daaropvolgende gesprekken en de houding van Elise. Hij wil niet weg van De Vulpen, maar voelt hij zich nog wel veilig? Katja speelt met Elise onder een hoedje, hij weet het nu zeker.

Hij sluit de buitendeur en loopt naar het kantoortje. Met trillende vingers zet hij de computer van Katja aan. Dit is de gelegenheid om even haar e-mail te checken. Hij voelt druppels op zijn voorhoofd. Zijn hart lijkt wel sneller te kloppen dan normaal als hij het wachtwoord wil intypen.

‘Dennis, ben je daar?’ Het is Trudy die in de gang op zoek is naar hem.

Dennis klikt op het kruisje op het beeldscherm, schiet overeind en loopt Trudy tegemoet.

‘Wil je mijn kraan even dichtdraaien, het lukt mij niet en …’ Trudy stopt met praten en kijkt haar collega aan. ‘Jemig wat zie jij er verhit uit.’

Zwijgend volgt Dennis Trudy naar de klas.

‘De sfeer zou juist ontspannen moeten zijn nou die draak er niet is, helaas heb ik dat gevoel niet, jij?’ ratelt Trudy door.

Dennis knikt. Hij draait de kraan dicht en veegt het zweet van zijn voorhoofd. Zonder iets te zeggen loopt hij de klas weer uit.

Trudy volgt hem naar de gang en kijkt hem bezorgd aan. ‘Gaat het goed met je?’

‘Kan niet beter,’ antwoordt hij sarcastisch.

Op dat moment gaat de klasdeur van Elise open, de kinderen komen de gang op om hun jas te pakken. Elise ziet haar twee collega’s staan en stapt op hen af. ‘Is er nieuws?’

Dennis schudt zijn hoofd. Hij steekt zijn handen in zijn broekzakken, draait zich om en wandelt terug naar het kantoortje. Daar zet hij de computer uit. Hij heeft niet de moed om in de e-mail van Katja te duiken.

Hij staart naar buiten met een dubbel gevoel. Zonder directeur voelt hij zich een stuk prettiger, haar afwezigheid vandaag doet iets met de sfeer.

De telefoon haalt hem uit zijn gedachten. Hij schrikt ervan.

Het is Peter Mankema die vraagt of er al iets van Katja is vernomen.

Dennis zucht. ‘Niets,’ antwoordt hij kortaf.

Het blijft even stil aan beide kanten, dan stelt Peter voor om toch af te wachten.

‘Prima,’ zegt Dennis en hij verbreekt de verbinding.

Met de telefoon in zijn hand wordt zijn aandacht naar de speelplaats getrokken. Hij ziet hoe een politieauto parkeert op de plek van Katja. Met ingehouden adem ziet hij twee agenten met stevige pas het plein op lopen. Dennis probeert met zijn handpalm de zweetdruppels op zijn voorhoofd tegen te houden. ‘Godverdomme …’ vloekt hij zacht.

Treffend

‘U zult geen spijt krijgen, dat verzeker ik u,’ sprak de slanke, blonde dame zelfverzekerd. Ze schoof met haar roodgelakte nagels een stapel papieren over haar bureau in de richting van de manager. ‘Echt een cv die prima aansluit op uw vacature. U weet dat directeuren niet voor het oprapen liggen. Het lijkt me niet zo ingewikkeld. Waarom verder zoeken als ik aan alle eisen voldoe?’

Een stilte.

‘Er is nog een school waar ik gesolliciteerd heb, al voel ik me meer aangetrokken tot De Vulpen,’ Katja vouwde haar handen en keek naar de grond, ‘die andere school wil mijn keuze uiterlijk morgen weten.’

De stevige manager zuchtte en zette zijn bril recht. ‘U lijkt me een prima kandidaat, echter ik ga hier niet alleen over,’ zei hij rustig.

De blonde dame begon te lachen. Ze ging even verzitten en keek de man doordringend aan. ‘U bent toch de manager, als ik me niet vergis, meneer Mankema?’

‘Helemaal,’ beaamde Mankema.

‘Dan snap ik niet wat het probleem is,’ antwoordde de vrouw.

Mankema haalde zijn schouders op. ‘Wij hebben een sollicitatieprocedure, mevrouw Poot, dat betekent dat ook teamleden en leden van de medezeggenschapsraad recht hebben om mee te beslissen wie de nieuwe directeur wordt van hun basisschool.’

Katja Poot kneep haar lippen samen en wreef met haar hand over haar knie. Ze keek hem doordringend aan. ‘Ik vind u zo’n imposante man, heeft u dan zo weinig te vertellen? Als u het mij vraagt, laat u zich te veel beïnvloeden door de mensen om u heen. Laten we het zo stellen. De teamleden rommelen wat aan. Het wordt tijd dat er een andere directeur komt, want de school staat al jaren stil. Dat betekent terugloop in leerlingen. Ik ga graag de uitdaging aan. Sterker nog, ik durf deze uitdaging aan te gaan. Het team heeft een harde hand nodig!’ Ze lachte vriendelijk.

‘Dat ben ik helemaal met u eens. Toch,’ Mankema schudde zijn hoofd, ‘kan het echt niet. U komt niet onder de sollicitatieprocedure uit. Het spijt me.’ Met zijn zakdoek veegde hij het zweet van zijn voorhoofd.

Mevrouw Poot stond op en nam plaats op het puntje van het bureau waar meneer Mankema achter zat. ‘Noem me Katja, dat klinkt veel prettiger in een gesprek,’ zei ze met een zachte stem.

Meneer Mankema glimlachte en draaide een beetje ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel. ‘Je hebt gelijk, Katja, mijn naam is Peter.’

‘Nou Peter, je hebt het warm, hè?’ Katja legde haar hand op zijn schouder. ‘Maak je niet druk. Jij neemt nu een beslissing en dan ben ik directeur van basisschool De Vulpen, deal?’

Peter schudde zijn hoofd heen en weer. ‘Dit kan niet,’ mompelde hij zacht.

‘Tuurlijk wel,’ fluisterde Katja in zijn oor, ‘je moet nu beslissen anders ga ik voor die andere school waarover ik je vertelde. En kies je voor mij, dan ben ik er volgende maand al.’

‘Nee, het enige wat ik je kan beloven, is dat ik je extra zal aanbevelen bij de commissie.’

Katja pakte de zakdoek van hem over en depte vol overgave het vocht van zijn gezicht. ‘O Peter, je bent woest aantrekkelijk, is je dat wel eens verteld?’ Katja’s lippen waren nu vlak bij Peters gezicht.

‘Nee,’ kreunde Peter. Hij wilde Katja wegduwen, maar hij deed het niet.

‘Hoeveel kandidaten heb je voor deze job, lieverd?’

‘Eén, maar die wordt het niet.’

‘Nou, wat houd je tegen,’ fluisterde ze in zijn oor.

Peter kwam een beetje bij en duwde Katja voorzichtig weg. ‘Ik wil dit niet, dit kan niet, dit mag niet. Bovendien, mijn vrouw …’

Katja lachte en ging weer rechtop zitten. ‘Je vrouw hoeft niets te weten. Stel je voor dat we collega’s worden. Dan zien we elkaar wekelijks op de bestuursvergaderingen. En ik verwacht natuurlijk ook dat jij mij begeleidt op De Vulpen, zeker de eerste weken. Ik zie het helemaal zitten.’ Ze liet haar hand met de zakdoek over zijn puistige wangen glijden. ‘Zeg Peter, zullen we vanavond de zaken verder afhandelen, onder het genot van een drankje en een hapje? Ik reserveer een tafel bij de Woelige Baren. Zorg jij voor de papieren, ik zal tekenen, en dan bedenken we meteen hoe we dit aan het team en de medezeggenschapsraad kunnen brengen. Iets in de trant van: het is vakantie, mensen moeilijk bereikbaar, snel beslissen, de eerste van de maand of zoiets. Ach Peter, daar komen we wel uit!’ Ze stond op, gooide haar blonde haar over haar schouder, trok haar rokje recht en boog zich voorover. Met haar hand pakte ze zijn kin en duwde zacht haar lippen op de zijne. ‘Dag schat, tot vanavond, zeven uur,’ zei ze zwoel. Daarna liep ze de kamer uit.

Peter bleef beduusd naar de deur staren, alsof ze weer zou omkeren en zou zeggen dat het allemaal een grap was geweest. Een nieuwe directeur voor de basisschool De Vulpen. Ze had zichzelf aangenomen, mevrouw Katja Poot. Peter haalde diep adem en schudde zijn hoofd. Al veertig jaar in het vak, dit had hij niet eerder meegemaakt. Een dame met pit, dat kon hij niet ontkennen. Langzaam kwam hij meer tot zichzelf. Zijn laatste jaar voor het pensioen, wat had hij te verliezen? Een team en de MR tegen hem. Hij kon het hebben. Die Katja, ze maakte iets in hem los, iets wat zijn vrouw nog nooit gelukt was.

In de computer zocht hij naar de juiste formulieren. Vanavond om zeven uur, onder het genot van een wijntje, zou de deal gesloten worden. Hij was zo vrij om de beslissing voor De Vulpen alleen te nemen. Tenslotte moest iemand het doen. De school had een goede leider nodig.