VuurZee

Tony P. Morgan

Godijn Publishing

Copyright © 2024 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

DEEL 7 – DE VERGETELHEID (1)

62

14 dagen na de start, Zwavelbergen, late namiddag

63

15 dagen na de start, Zwavelbergen, late ochtend

DEEL 1 – CAHMIL

1

Een week vóór de start, Nova Alba, voormiddag

2

Een week vóór de start, Nova Alba, voormiddag

3

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

4

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

5

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

6

Een week vóór de start, Nova Alba (Natrix), middag

7

Een week vóór de start, Nova Alba (Natrix), middag

8

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), bij dag en dauw

9

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), bij dag en dauw

10

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), vroeg in de ochtend

11

Ruim een jaar vóór de start, Weeshuis van de Heilige Ianus (Westranum), avond

12

Ruim een jaar vóór de start, Weeshuis van de Heilige Ianus (Westranum), avond

DEEL 2 – LUTHAR SANT

13

12 dagen vóór de start, niet ver van Haleru, rond middernacht

14

12 dagen vóór de start, niet ver van Haleru, na middernacht

15

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Eiermarkt), avond

16

10 dagen vóór de start, Nova Alba (Sint-Agathakathedraal), voormiddag

17

10 dagen vóór de start, Nova Alba (Sint-Agathakathedraal), voormiddag

18

10 dagen vóór de start, Nova Alba (Sint-Agathakathedraal), voormiddag

19

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Eiermarkt), avond

20

9 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), nacht

21

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Eiermarkt), avond

22

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Eiermarkt), avond

23

6 dagen vóór de start, Nova Alba (Eiermarkt), avond

DEEL 3 – DE ONTHULLING

24

4 dagen vóór de start, Dampstad, avond

25

3 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), middag

26

Negen maanden vóór de start, Yum-Kimaa, namiddag

27

3 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), middag

28

4 dagen vóór de start, Dampstad, avond

29

4 dagen vóór de start, Dampstad, avond

30

3 dagen vóór de start, Nova Alba (Zevenslot), vroege namiddag

31

daags vóór de start, Zevenslot, middag

32

Daags vóór de start, Zevenslot, namiddag

DEEL 4 – DRIJFZAND

33

2 dagen na de start, Nova Alba, avond

34

2 dagen na de start, Haleru, middag

35

2 dagen na de start, Nova Alba, avond

36

2 dagen na de start, Haleru, middag

37

3 dagen na de start, Haleru, vroeg in de ochtend

38

3 dagen na de start, Haleru, vroeg in de ochtend

39

3 dagen na de start, Haleru, ochtend

40

3 dagen na de start, Haleru, middag

41

3 dagen na de start, Nova Alba, ochtend

42

3 dagen na de start, Nova Alba, middag

DEEL 5 – VLAKLAND

43

3 dagen na de start, Haleru, avond

44

3 dagen na de start, Haleru, avond

45

5 dagen na de start, Nova Alba, late voormiddag

46

5 dagen na de start, Vlakland, late voormiddag

47

5 dagen na de start, Nova Alba, middag

48

5 dagen na de start, Vlakland, avond

49

6 dagen na de start, Vlakland, namiddag

50

5 dagen na de start, Nova Alba, namiddag

51

6 dagen na de start, Vlakland, late namiddag

52

6 dagen na de start, Vlakland, vooravond

53

6 dagen na de start, Vlakland, avond

DEEL 6 – DE QUINBRAI

54

8 dagen na de start, Barnum, middag

55

6 dagen na de start, Nova Alba, avond

56

8 dagen na de start, Barnum, namiddag

57

9 dagen na de start, Barnum, ochtend

58

9 dagen na de start, Nova Alba (begijnhof), voormiddag

59

11 dagen na de start, Zwavelbergen, late namiddag

60

12 dagen na de start, Zwavelbergen, ochtend

61

10 dagen na de start, Nova Alba (begijnhof), voormiddag

DEEL 7 – DE VERGETELHEID (2)

64

15 dagen na de start, Zwavelbergen, middag

65

10 dagen na de start, Nova Alba (begijnhof), voormiddag

66

15 dagen na de start, Zwavelbergen, vooravond

67

10 dagen na de start, Nova Alba (begijnhof), voormiddag

68

16 dagen na de start, Zwavelbergen, voormiddag

69

16 dagen na de start, Zwavelbergen, middag

Illustraties:

Bence Varga

Tony P. Morgan

VuurSaga, deel 2
VuurZee
Tony P. Morgan
1e druk september 2024
Uitgeverij: Godijn Publishing
Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving
Landkaart: Jeroen Mies
ISBN 978-94-6464-220-9
ISBN e-book 978-94-6464-219-3
NUR 334

Voor mijn moeder omwille van haar onvoorwaardelijke liefde

DEEL 7 – DE VERGETELHEID (1)

62

14 dagen na de start, Zwavelbergen, late namiddag

Dit was ooit een mens geweest. Aan de lichaamsbouw te zien vrij jong nog. Wellicht vol idealen en levenslust, net als hij. Iemand die hier nietsvermoedend kampeerde, eenzaam en alleen? Dat was te gek voor woorden. Uitgezonderd dwazen als zij sloeg niemand bij zinnen zijn kamp op in de Zwavelbergen. Op het ene moment voelde je hier de hel onder je voeten, op het andere vroren je tenen eraf. Hier leken de dieren ontsnapt uit de onderwereld. En hier was het niet alleen ijskoud, ook gevaarlijk onbeschut zo dicht tegen de boomgrens.

Typisch voor Aron dat hij de aanhoudende dreiging in de lucht had genegeerd en was afgedwaald van de groep. Hij had geen zitvlees. Omdat hij ook geen partner meer had in de Zevenslag en niemand die hij echt vertrouwde, was elke afleiding een kans om zich even aan de groep te onttrekken. Zo trokken verbrande dennen deze keer zijn aandacht. Hun stammen kleurden zwart. Het roet vloekte met de sneeuw rondom. Hij dacht aan onbedachtzame reizigers die niet vakkundig hun kampvuur hadden aangelegd. Of het vuur onvoldoende hadden gedoofd. Maar omdat hij het niet vertrouwde, was hij op verkenning gegaan, slechts gewapend met een muts en handschoenen.

Het lijk te midden van een omvangrijke schroeiplek zette een domper op zijn enthousiasme. De doordringende geur en de aanblik van het door vuur verteerde lichaam deden zijn ogen tranen.

Wat was de identiteit van deze man? Wist hij van de Zevenslag af en wilde hij een graantje meepikken van de mogelijke buit? Zou zomaar kunnen, want onderweg ernaartoe hadden ze veel armoede gezien. Bij een lege beurs en dito maag werden Deelgenoten op een eervolle missie al te vaak met schattenjagers verward. Als deze vrijbuiter hen was gevolgd uit jaloezie en hebzucht, dan was dit helaas zijn verdiende loon. Zelfs met magie in je vingertoppen had je in de Zwavelbergen niets te zoeken, wat zou een gewone sterveling hier dan moeten. Als die arme stumper bovendien bij toeval door de bliksem was getroffen, had hij dubbel pech. Of was het geen toeval?

“Hierheen!”

Zijn metgezellen snelden meteen toe. De laatste dagen waren ze bij het minste verontrust. Net als bij Aron verstilde het beeld van de dode de groep, helaas niet de eerste op hun tocht, tot Tomo het voortouw nam zoals hij in feite al heel de Zevenslag had gedaan. Hij wroette met zijn hiel in de assen van de brandplek. Een kleine rookpluim steeg op.

“Dit is heel recent gebeurd. Het is nog warm.”

Het verminkte hoofd kantelde toen Tomo het lichaam met zijn brede sneeuwlaars langzaam opzij rolde. De aanblik was afschuwelijk, het gezicht onherkenbaar. Hij inspecteerde het lijk en woelde in de grond langszij.

“Ik zie nergens een medaille. Die zou nochtans het vuur overleefd hebben.”

Dat was goed nieuws: een Deelgenoot kon het dus niet zijn. Niet dat ze daar nog op hadden gerekend. De hoop hun twee vermiste vrienden ooit terug te zien, laat staan levend en wel, hadden ze al lang opgegeven.

“Wat is hier verantwoordelijk voor?” vroeg Finn.

“Of wie?” gooide Aron in de groep.

Ze staarden een laatste keer naar de zwartgeblakerde schedel. De oogkassen gaapten terug.

“Voorlopig gaan we uit van een ongeluk. Onweer kan in de bergen ongemeen heftig zijn en in dit landschap van lage bomen en struiken is de mens een bliksemafleider.”

Terwijl Tomo het zei, speurde hij de besneeuwde omgeving af.

“Is de schroeiplek niet te groot voor een blikseminslag?”

“Je kan gelijk hebben, Jondo. Denk je aan kwaad opzet?”

“Dat heeft ons al vaker getroffen dan ongeluk.”

“We nemen geen risico en blijven bij elkaar, oké? Ik wil niet dat nog iemand in zijn eentje op verkenning gaat. En zeker niet ongewapend.”

Aron begreep de hint, duidelijk aan zijn adres. Hij haatte het toe te moeten geven, maar Tomo had gelijk: alleen samen maakten ze een kans. Er waren al te veel slachtoffers gevallen. Met zes bleven ze over, zes, terwijl ze met elf waren vertrokken. Intussen waren ze zo ver dat opgeven ondenkbaar was. Ze waren het aan zichzelf, de afvallers en de hele natie verplicht door te zetten. Of zoals Tomo het gisteren had verwoord:

“De reis is bijna ten einde, het doel in zicht. De laatste rechte lijn is zelden kaarsrecht, maar kronkelend. Dat weten we. Maar we zullen slagen. We zullen dat zogenaamde dodendoek mee terugnemen naar de hoofdstad. Samen. Heelhuids.”

Het gaf de burger moed, maar aan de eindmeet wachtte de gevreesde monoliet. En de grot van vergetelheid. Wie weet welke verrassingen nog meer. Hoewel ze vooraf waren gebrieft, restten nog te veel onduidelijkheden. Niemand wist bijvoorbeeld waar het onheilspellende ‘vuurzee’ voor stond, nochtans het codewoord van de hele proef.

De waarschuwing om vooral samen te blijven, was niet aan Moria besteed. Zij had haar eigen agenda. Toen de rest van het team zich bezighield met het lijk en kamp opsloeg voor de nacht, glipte ze weg. Tomo had het in de gaten, maar zag het door de vingers. Ze keek even achterom. Hij zag er stoer en strijdvaardig uit. De dikke vachten die hij boven zijn kledij droeg, gaven hem de aanblik van een echte spierbundel. En dan zijn bruine huid. Zijn berenmuts. Hij leek op een knappe, onverschrokken pelsjager.

Geen van hen had een makkelijk leven achter de rug. Hij zijn huidskleur. Zij haar geslacht. Ze waren gedoemd om tot een minderheid te behoren, hadden het stereotype van minderwaardigheid tegen en het voortdurende karwei het tegendeel te bewijzen. Als rivalen waren ze aan deze uitdaging begonnen, als ex-koppel. Het liefdeswater leek te diep om ooit nog de andere oever te bereiken, maar ze berustten in de wetenschap dat ze elkaar nodig hadden. Niet dat ze voor elkaar door het vuur gingen, maar ze werkten elkaar ook niet tegen. Er was een gunfactor die er daarvoor niet was. Misschien het eerste spoor van iets meer? Met haar mouw veegde Moria snel de hoopvolle glimlach van haar mond.

Hooguit een kwartier. Zo lang was ze weg van de groep toen ze het tweede lijk aantrof, opnieuw tot op het bot verbrand, te midden van een brede strook verschroeide aarde. Wat was er in godsnaam gebeurd? Een natuurfenomeen? Of was Arons angst terecht en ging het om een brandstichter? Hoe dan? Een doelgerichte, magische bliksem? Weinig aannemelijk, maar in deze fase mocht ze niets uitsluiten.

In de buurt vond ze een ongeschonden zadeltas. Onwaarschijnlijk dat deze man hier te paard was. Hij had allicht zijn ros achtergelaten aan de sneeuwgrens, wetende dat de hoeven van het dier telkens zouden wegzakken in de aandikkende laag sneeuw. In de tas niets bijzonders, wel duidelijk legerspullen. Meneer x was een soldenier. Afgedwaald van zijn regiment? Haar oog viel op de gesp van zijn broeksriem. Het cijfer zeven. Allemachtig, dit was een lijfwacht van de Raad van Zeven. Normaal droegen zelfs alleen Meesters een dergelijke riem. Had Bahl Ca’Sar, de Meester-Major, twee Meesters op patrouille gestuurd om hen te helpen? Te waarschuwen misschien? Hadden zij levensbelangrijke informatie mee in hun graf genomen?

Bij haar terugkeer besloot ze haar vondst te verzwijgen. Onderweg schoot ze nog twee sneeuwhoenders neer met pijl en boog. Hoewel ze best snel waren, goed gecamoufleerd en uitermate schichtig, raakte ze beide hoenders in de nek. De pijl doorboorde hen; ze waren op slag dood. De voorbije dagen had ze vaker gejaagd. Het was nu een goed excuus voor haar afwezigheid.

Die avond kroop iedereen rond het kampvuur dicht bij elkaar. Ook Moria warmde zich aan het vuur, al hield zij zich wat op de achtergrond. Als enige vrouw in de kliek was ze het gewend. Bovendien had ze haar krediet verspeeld. Het zou tijd en moeite kosten dat terug te verdienen.

Door de vlammen heen zag ze hoe Tomo en Finn druk in gesprek waren. De kaart van het Landarchief trilde in hun koude handen. Een snijdende wind stak op en deed de vlammen oplaaien. De quinbrai waren wakker. Ze piepten en kropen in een hoekje van hun kooi.

Zo stiekem mogelijk haalde ze de schets boven waarop Tomo stond afgebeeld. Ze was de tel kwijtgeraakt hoe vaak ze die al had bekeken, maar telkens deed de tekening haar naar adem happen. Ook nu weer. Ze maakte zich klaar voor een korte nacht in een tent die te weinig gezelschap bood en te veel wind doorliet.

63

15 dagen na de start, Zwavelbergen, late ochtend

Na enkele uren lopen, nou ja, steil klimmen, bereikten ze het bevroren meer. Of dat dachten ze. Het was niet bevroren. Er lag niet de minste ijslaag op, het water van het meer dampte. Rondom was minstens twee meter van de oever sneeuwvrij.

“Bevroren meer? Huh, ze zouden het beter het dampende meer noemen,” spotte Aron.

“Het is misschien ironisch bedoeld,” zei Jondo.

Tomo haalde de kaart tevoorschijn die –dat diende gezegd– tot dusver behoorlijk betrouwbaar bleek.

“Ik snap er niks van. We zitten voorbij de boomgrens. De temperatuur ligt ver beneden het vriespunt.”

“Dan ligt het niet aan de omgevingstemperatuur, maar aan die van het water,” meende Finn. “Mogelijk was het vroeger bevroren, vandaar de naam, maar nu niet meer.”

“Magie?”

“Ik heb weleens gehoord van water dat door de aarde zelf wordt opgewarmd. Zoals die fonteinen met hete druppels onderweg. Misschien is dit zo’n warmwaterbron.”

Een warm bad? Wie kon die lokroep weerstaan? Na dagen ontbering was dit de perfecte verkwikking. Alle mannen, op Tomo en Aron na, ontdeden zich joelend van hun bolster en stonden snel in hun ondergoed, klaar om erin te duiken.

“Wacht!” riep Aron.

Iedereen bevroor, wat gezien dit klimaat niet zo moeilijk was.

“We weten niet hoe warm dit water is. Kijk het eens stomen. Wie weet is het kokend heet en verbranden we allemaal ons gat.”

Hij dacht terug aan het verkoolde lijk en al zijn gesneuvelde vrienden.

“Landrot! Heb toch eens wat ballen aan je lijf, Aron. Ik ben gerust bereid dat risico te nemen.”

Jondo nam een korte aanloop en dook met een welgemeende ‘joehoe’ het water in. Zijn hoofd verdween in de damp, gevolgd door een kreet van pijn.

“Jondo!” brulde Aron.

De waterrat schaterlachte. Zijn lange haar kleefde op zijn voorhoofd en tegen zijn wangen.

“Denk je dat je grappig bent?”

“Kom op, stelletje ijspegels, waarop wachten jullie? Het is zalig.”

Met zijn tweeën raceten ze om het eerst het warme sop in te gaan: Liam en Finn. Het water toverde hen om in kleine kinderen die elkaar onderduwden en nat spetterden. Liam was al in Jondo’s nek gekropen. Hij brulde vervaarlijk en ging Finn als een echte zoetwaterpiraat te lijf. Zelfs Aron kleedde zich nu uit. De verleiding was ook hem te groot.

“Wacht!”

Nu was Tomo de spelbreker.

“Wat nou weer?”

“Herinner je nog wat op de kaart van het Landarchief staat, Finn? Ik toonde het je gisteren. Naast dit meer staat een doodskop.”

“Nou en? Van wat warm water is nog nooit iemand gestorven.”

“Wat als er een soort zuur in zit? Of een ziekte waarvan je huid afsterft?”

Finn controleerde voor de zekerheid zijn armen. Hij stak een been boven water en wreef over zijn knie.

“Zie je wel? Geen vlekje. Niets aan de hand, kniesoor. Kom er liever bij, het zal je goed doen.”

Inmiddels stond ook Aron al kniehoog in het meer. Hij maakte een kommetje met beide handen en doopte zichzelf herhaaldelijk.

“Het ruikt wel een beetje raar. Naar rotte eieren.”

“Zie je wel, we nemen te veel risico.”

“Onzin. Die rotte eieren ruiken we al dagen.”

“Jullie moeten er uitkomen. Nu meteen.”

Niemand gaf Tomo gehoor.

“Moria, zeg jij eens iets.”

Maar Moria had enkel aandacht voor de grijze hemel, die plots nog meer verduisterde. In een ooghoek zag ze een lange staart wegvliegen, steeds hoger het luchtruim in kronkelend. Nog geen seconde later klonk een schelle krijs, vergelijkbaar met de roep van een bovenmenselijk grote pauw. De quinbrai werden gek. De vijfarmige beestjes rammelden bezeten aan hun kooi. Direct gingen ook bij de zwemmers alle alarmbellen af. Ze waadden het meer uit, hun handen schepten het water achter zich weg. Op de oever graaiden ze hun kleding en laarzen bij elkaar.

Het gevaarte cirkelde rond. Het was rossig van kleur, bedekt met schubben en borstelige, roodbruine haren ter hoogte van zijn hoofd, poten en staart. In duikvlucht stevende het recht op hen af, met twee gigantische, leerachtige vleugels half geplooid om snelheid te maken. Moria zag een gebogen nek die minstens even lang was als de monsterlijke staart.

“Net wat we nodig hebben,” zei ze schamper. “Een draak met ambitie.”

De draak hield de voorste poten, veel kleiner dan zijn gespierde klauwen achteraan, dicht bij zijn romp en opende zijn muil. Opnieuw weerklonk door de bergen een krijs die door merg en been sneed.

Jondo, Liam en Finn verschuilden zich half aangekleed en ongewapend achter schuin opstekende rotsen. Aron daarentegen worstelde met zijn evenwicht en zijn kleding. Hij plofte op zijn gat en voerde een felle strijd met een broek die weigerde vlot over zijn natte benen te schuiven. De drakenkop, niet met oren of horens bovenop, maar met afschrikwekkende stekels onderaan zijn muil, naderde akelig snel. Grote neusgaten snoven luid. Aron keek pal in twee zwavelgele ogen waarin hij razernij en verdorvenheid meende te herkennen. Het beest opende nogmaals zijn muil, maar nu gloeide ook de krop van zijn keel. Iedereen wist wat dit betekende. Een tel later spuwde de draak een vernietigende balk van vuur uit. Tomo besefte het gevaar en spurtte zo snel als zijn magische benen het hem toelieten, vlugger dan het menselijk oog waarnam. Hij rolde Aron op het nippertje van de brandhaard weg. Het vuur woei rakelings langs hen heen en verzengde een lange strook sneeuw en onderliggende korstmossen. Zwarte rook steeg op. Zelf hield Tomo er slechts schrammen en schroeiplekken aan over, maar Arons mouw stond in brand. Tomo drukte zijn arm in de sneeuw tot de vlammen doofden.

Opnieuw gekrijs. Achter hen doemde een tweede draak op.

En verderop een derde.

Drie draken.

“Moria, pas op!”

Hij sprong op haar af, greep haar arm en trok haar opzij in een diepe kuil die zich achter een ophoping van sneeuw en ijs had gevormd. Meteen rolden ze zich tot een bolletje en schuilden onder hun bovenarmen. De vuurstraal brandde boven hun hoofden. Het ijs siste en loste een golf van water in de put. Ze proestten en hoestten, wreven het nat uit hun ogen, maar beseften dat ze nipt aan de dood waren ontsnapt.

“We moeten hier weg,” hijgde Moria. “Een gezamenlijk salvo van die drie duivels overleven we niet.”

Aron was tot bij zijn vrienden gestrompeld net voordat een nieuwe steekvlam tegen de rotsen beukte. Ondanks de stenen schutting was de hitte bijna ondraaglijk. Ze bedekten hun ogen tegen vonken en steenslag en hielden de adem in alvorens opnieuw naar boven te kijken. Waar waren die monsters? Van welke kant kwamen ze deze keer?

“We moeten bij de anderen zien te komen, Moria, onze krachten bundelen. Dat is onze enige kans. Hou je klaar.”

Tussen twee luchtaanvallen door zetten ze een sprint in. Vreemd genoeg bereikte Moria als eerste de plaats van dekking. Ogenblikkelijk schoot ze in paniek. Waar was Tomo?

Achterop, een tiental meter. Hij was gevallen, uitgeschoven of gestruikeld. Hij miste in elk geval een sneeuwlaars. In niemandsland keek hij verschrikt om zich heen, radeloos, toen de draken hem omsingelden.

“Dit redt hij nooit,” zei Finn.

“Wacht maar,” zei Aron en knipoogde naar Jondo. De metamorfose was nauwelijks met het blote oog zichtbaar, maar Aron werd zo licht als een veertje. Dankzij een klein zetje van Jondo stond hij binnen een mum van tijd boven op de rots. Een van de draken kreeg Aron in de gaten en rook zijn kans.

“Ogen dicht,” waarschuwde Jondo, die hard in zijn handen klapte. Het hemelruim baadde plotseling in een fel licht waardoor de verblinde draak zijn doel miste en tegen de rots te pletter vloog. Waar Liam vervolgens met zijn voet op de grond stampte, spleet de aarde zich. De draak verdween in de nieuw gevormde kloof en door de aardbeving werd hij bovendien onder de stenen van de verbrokkelende rots bedolven.

Eén draak verslagen.

De ene na de andere pijl vertrok van Moria’s boog. Ze raakte de draken probleemloos, maar het was net alsof ze tandenstokers naar hen gooide. En hoe was het met Tomo? Aron riep zijn naam en dat hij zich uit de voeten moest maken, maar de afstand was te groot. Ondanks zijn verbazingwekkende snelheid kon hij nooit tijdig bij hen zijn en door het drakengekrijs hoorde hij ook niets. In een reflex koos hij voor de enige optie die overbleef: het meer. Hij ademde diep in en dook onder water. Het vuur uit twee gruwelijke kelen spatte op het wateroppervlak uiteen, een wolk van damp achterlatend.

Tomo leek voorlopig gered, maar toen gebeurde het onmogelijke. Metershoge, groene vlammen schoten op vanuit het water en verspreidden zich razendsnel over het meer. In een mum van tijd stond heel de plas in lichterlaaie. Het meer brandde.

“Mijn God, hij kan niet meer bovenkomen.”

“En weldra zit hij zonder zuurstof.”

De paniek stond in Moria’s ogen.

Tomo was gevangen.

Onder een zee van vuur.

DEEL 1 – CAHMIL

1

Een week vóór de start, Nova Alba, voormiddag

”Moria?”

Riep iemand haar naam? Of klonk het zo? Misschien was het gewoon een woord waar een o, een i en een a in voorkwamen, toevallig in die volgorde. Of misschien werd iemand anders bedoeld die precies hetzelfde heette? Moria was tenslotte een veel voorkomende meisjesnaam.

Ze haastte zich voort over de drukke hoofdas die liep van het Zevenslot tot de overdekte vismarkt aan de Haleruaanse stadspoort en de lompe brug over de Ay. De hoofdstraat sneed Nova Alba doormidden, reet haar ondervoede buik open en legde al haar ingewanden bloot. Je kon er de goorheid zien, ruiken en voelen van te veel menselijke aanwezigheid op een veel te klein oppervlak. De stank van urine en vissaus, de misvormde ledematen van bedelaars, de huichelachtige smoelen van verkopers en ronselaars voor het leger. Hier was alles doordrenkt van de druilerige regen en getekend door de zuurtegraad en fundamentele lelijkheid van de mens. Ze haatte de grootstad. Bij elke pas die je zette, moest je uitkijken dat je niet in de stront trapte. En als het dan om dierlijke mest ging, had je nog geluk.

“Moria!”

Nee, dit kon geen toeval meer zijn. Iemand riep daadwerkelijk haar naam. Iemand die haar volgde. Hoewel de stem bekend klonk, weigerde ze te reageren. Ze boog haar hoofd en verborg haar gezicht nog meer voor de realiteit, nog dieper in de brede kap van haar mantel alsof ze zich beschutte tegen de motregen, wat trouwens geheel terecht zou zijn. Nee, ze had geen zin om herkend te worden, noch om uit te leggen wat ze op straat deed. Niet hier. Niet nu.

In de hoofdstraat liepen rang en stand door elkaar, van de rijkste burgers tot het armste schorremorrie. De hoofdstraat was van iedereen, de rest van de stad allesbehalve. In het noorden vond je sinds mensenheugenis de statigste gebouwen, zoals het rechtshuis aan het Halfrond, de Sint-Agathakathedraal en het Tol- en Stadhuis, van waaruit de meier en zijn gevolg deze metropool bestierden. Het noordelijke stadsdeel was ook de geliefde woonplaats van rijkelui, die wedijverden in wat het gewone volk het hoger gelegen ‘Stenen Kwartier’ noemde om er de meest imponerende woon- en werkhuizen te bouwen op de beste locaties, liefst met de fraaiste uitzichten en de hoogste torens. Men zei wel eens dat in Nova Alba ijdelheid geen grenzen kende. Toch wel, die grens was de hoofdstraat, want geen inwoner van macht en middelen die zich verwaardigde om ten zuiden ervan te wonen, stel je voor, tussen dat uitschot.

Naar die volkse buurt, waar huizen slechts uit hout bestonden en mensen uit bloed, zweet en tranen, was Moria op weg.

Om haar achtervolger op het verkeerde been te zetten, sloeg ze plots een nauwe zijstraat in, maar ze liep daarbij haast een takkenvrouwtje omver dat haar nijdig aankeek, haar verwenste met een onverstaanbare vloek. Moria was even de kluts kwijt. Direct daarna voelde ze een hand op haar schouder.

“Hee, Moria.”

Nu kon ze niet anders. Ze draaide zich om.

“Zie je wel,” zei haar belager, “ik wist dat jij het was. Zeg, wat doe jij hier op straat? In deze buurt nog wel.”

“Ik probeer jou te ontlopen, Cahmil. Is dat niet duidelijk?”

Ze zette er opnieuw een stevige pas in, maar hij was vastbesloten haar bij te benen.

“Grappig. Moet je niet in het Zevenslot zijn? Op het oefenperk achter de Amaranth vindt nu een sessie boogschieten plaats, tenzij ik me vergis.”

“Je vergist je.”

“Tiens, ik ben vrij zeker van niet. Wacht, je maakt me iets wijs, niet? Kijk, je draagt zelfs boog en foedraal. Ben je er stiekem vandoor gegaan om op eigen houtje te gaan boogschieten? Moria, jij schelm, je bent aan het spijbelen.”

“Nou en? Ik had geen zin. En trouwens, de pot verwijt de ketel. Ben jij geen Deelgenoot, net als ik? Jij moet er evengoed zijn.”

“Oké, die zit.”

“Wat denk je, Cahmil? We doen alsof we elkaar niet gezien hebben. Als jij zwijgt, dan ik ook.”

Ze hadden er alle belang bij dit potje gedekt te houden. Ongetwijfeld zat Meester Ca’Ladres, die brompot, te sakkeren dat ze een oefensessie hadden gemist. Alweer. Hij zou haar zeker de oren wassen. Het was toch godgeklaagd, hoorde ze hem al preken, terwijl de andere Deelgenoten alle kansen grepen om zich verder te bekwamen voor de Zevenslag, liet zij die aan zich voorbijgaan. Het frustreerde de meester-trainer mateloos dat iemand met zoveel talent haar potentieel verkwanselde. Zij, zijn favoriete leerlinge. In feite zijn enige leerling-e, vrouwelijk, want de andere twaalf Deelgenoten waren leerling, mannelijk. Die haantjes-de-voorste liepen over van ambitie en konden niet wachten om zich te bewijzen. Hen moest je meestal afkoelen, daar waar Moria voor weinig scheen warm te lopen.

“Ik begrijp jou niet. Wil je dan geen deel uitmaken van de toekomst van de Republiek?” zei Meester Ca’Ladres aldoor. De rest van zijn preek kende ze uit het hoofd, elke klemtoon die hij legde. “Je bent uitverkoren, Moria, vergeet dat niet. Jij behoort tot een bevoorrechte groep jongeren die door de Meester-Major, zwaar wege zijn naam, eigenhandig werd geselecteerd om later onze grote natie te vertegenwoordigen. Het bewijs is de vuurcirkel die je op jouw onderrug draagt en de magische gave die ermee samenhangt. Dat is niet niks, Moria, besef je dat wel? Het is jouw plicht de beste versie van jezelf te worden, ten dienste van het land.” Om tot slot even het verleden op te rakelen: “Vorig jaar stapte je ternauwernood door de Grote Vuurcirkel. Toen was je euforisch dat je het had gehaald, dat je net op tijd je selectie als Deelgenoot veilig kon stellen. Je begon daarna zo enthousiast aan je opleiding, wou bijleren en liefst zo snel mogelijk. De wereld lag aan je voeten. En toen sloeg alles om. Waar is dat gedreven meisje naartoe?”

Ze legde haar hand op haar borst en kon onder haar tuniek de contouren voelen van de medaille in de vorm van een gouden vlammencirkel. Wat was ze trots geweest toen dat eremetaal om haar nek hing, haar toebehoorde, op het Halfrond, onder het applaus van de toegestroomde menigte. Dat leek nu zo lang geleden. De medaille was zwaar gaan wegen.

“Niet zo snel, Moria.”

Juist, Cahmil liep nog steeds achter haar aan, als een eendje net uit het ei. Hoe aandoenlijk ook, ze moest hem zien kwijt te raken. Hij mocht niet te weten komen waar ze naartoe ging en beslist niet wie zo dringend haar hulp nodig had.

“Je wilt van me af,” zei Cahmil teleurgesteld. “Iemand heeft dringend je hulp nodig en ik mag niet weten wie dat is.”

Moria had onmiddellijk door wat er speelde. Ze stopte en keek hem ernstig aan.

“Stop met mijn gedachten te lezen, Cahmil. Je weet dat ik daar een hekel aan heb.”

“Stop jij dan met te doen alsof. Dat is ook niet netjes. Zeg het gewoon als je liever niet wilt praten.”

Ze staarde naar de grond. Uiteindelijk was Cahmil altijd al een goede vriend geweest, een vaste waarde. Hij was eerlijk als goud en dat was een kostbaar goedje in deze leugenachtige tijden. Wie had er per slot van rekening niet tegen haar gelogen? Zelfs de vorige Meester-Major, de Grote Leider, had de waarheid geweld aangedaan door een andere identiteit aan te nemen toen ze hem voor het eerst ontmoette. En Tomo? Aan hem wilde ze liever niet denken.

Iedereen loog. Behalve Cahmil.

Hij had bovendien een moeilijk jaar achter de rug. Ten eerste was snel duidelijk dat er geen ridderbloed door zijn aderen stroomde. Desondanks werd hij als Deelgenoot verplicht het eerste jaar van zijn ridderopleiding af te maken en zonder onderscheid alle studies, trainingen en praktische proeven te volgen. Zijn eerstejaarsopleiding was zo goed als afgerond, maar of je hem geslaagd kon noemen, was een andere zaak. Studeren vond hij op zich niet erg, de theorie lag hem meestal wel, maar elke fysieke proef die hij aflegde, mislukte, en elke strijd was verloren nog voor hij in de arena stapte. Zeker in het begin hoorde je hoe hij vloekte, zichzelf prutser noemde, tot leedvermaak van de rest. Na een tijdje legde hij er zich bij neer: een ridder werd hij nooit. Hij had andere talenten, waaronder zijn vermogen in iemands hoofd te kruipen. Vroeger kon hij de gedachten die hij opving alleen tekenen, maar nu had hij zoals de meesten zijn gave verbeterd en was hij in staat ze onmiddellijk te lezen. Hoe dan ook, met een dergelijke vaardigheid kon je in het dagelijks leven toch meer aanrichten dan op een slagveld?

Ten tweede was hij ook in de liefde onfortuinlijk. Na een kortstondige romance met een eerbaar en huwbaar meisje realiseerde Cahmil zich dat hij meer op jongens viel, alleen waren de geesten daar duidelijk niet klaar voor. Homofilie werd weliswaar niet ontkend, het bestond wel, maar achter gesloten deuren. Voor de meeste burgers was het onvoorstelbaar dat een man gevoelens had voor een andere man. Als hij langs zijn neus weg al eens een opmerking maakte over de mannenliefde, werd die door de andere Deelgenoten op veel spot en gelach onthaald. Sommigen walgden er zelfs van, wat Cahmil al helemaal niet begreep. “Mietjes zijn de schimmel die het graan doet rotten,” zei Malvo zelfs, alsof het een weerzinwekkende ziekte betrof die de hele maatschappij bedreigde. Het raakte Cahmil tot in zijn ziel, maar hij stond niet sterk genoeg om tegen toekomstige ridders als Malvo in te gaan. Dus koos hij voor de weg met de minste weerstand: hij hield het geheim. Alleen aan Moria had hij het verteld. Zij luisterde, toonde begrip en aanvaardde Cahmil zoals hij was.

Nadien stortte hij zich onverdroten op zijn werk, sloot zich op in de Zaal der Majoren, waar hij elk vrij moment fresco’s schilderde. Zelfs ’s nachts droop de verf langs zijn arm als hij zich bij kaarslicht rekte om de wolkenlucht boven een vechtscène van de laatste dramatische toetsen te voorzien. De uitputting nabij was hij en fel vermagerd. Pas toen zijn werk erop zat, de heroïsche veldslagen op de vier wanden één groot verhaal vertelden en Cahmil compleet was ingestort, kwam hij gelouterd uit de strijd, alsof hij zelf aan alle gevechten van zijn fresco’s had deelgenomen en nog had gewonnen ook.

Om kort te zijn, Cahmil had niet één slecht botje in zijn lichaam en nu het eindelijk wat beter met hem ging, verdiende hij meer respect dan Moria hem had gegeven.

Ze vonden een droger plekje onder de eeuwenoude tamme kastanje, een monumentaal exemplaar in het midden van het Reuzenplein, niet zo genoemd omdat het dermate groot was, maar omdat de huizen rondom zo klein waren. De kastanje had een brede kroon en nog net voldoende herfstbladeren om beschutting te geven. De regen zeurde. Enkele straatschoffies roosterden kastanjes in een gietijzeren pan boven een vuurtje. Heerlijk, hun koude handen waren er dankbaar om.

“Waarom ben je vandaag niet in het Zevenslot? Omdat boogschieten niet je ding is? Ik heb begrepen dat je best nog wat oefening kan gebruiken, eigenlijk. Welk woord gebruikte Meester Ca’Ladres ook alweer?”

“Middelmatig. Bedankt om mij daaraan te herinneren.”

“Doe gewoon je best, Moria. Dan kan je jezelf niets verwijten.”

“Zo zit ik niet in elkaar.”

“Dat weet ik. Maar is alles wel goed met je? Ik maak me grote zorgen.”

“Mensen verwachten van mij dat ik presteer, Cahmil, dat ik uitblink. Ik ben een legende, naar het schijnt. Tijdens de lange weg naar Nova Alba heb ik zogezegd op mijn eentje de anderen langs de gevaren heen geloodst. Ik nam het op tegen Gytrash. Ik ontmaskerde Gus. Ik moedigde mijn reisgenoten aan niet op te geven in de Kloof van Gollen. Zodra we Deelgenoten waren, was iedereen het erover eens dat ik de meeste kans had op slagen. Maar weet je, misschien ben ik net als jij geen geboren vechter of een geboren leider. Misschien vind ik net als jij dat de wereld al genoeg rivaliteit en geweld kent. Klaar.”

“Ik ken een Moria die vroeger anders sprak.”

“Wel, tijden veranderen. Mensen ook.”

“Dat klinkt heel cynisch. De Moria van vroeger zou veel positiever hebben gereageerd en de vooruitgang hebben gezien die ze heeft geboekt in plaats van de tegenslagen.”

“Er bestaat zoiets als naïviteit, Cahmil.”

“Wel, als je het mij vraagt, is naïviteit heel verfrissend. Heeft het soms met Tomo te maken dat je zo sip bent? Hij zal het spijtig vinden dat je deze morgen niet op de oefensessie was.”

Ze trok een wenkbrauw op.

“Toch is het waar. Hij heeft het me zelf gezegd. Tomo houdt nog van je, Moria.”

2

Een week vóór de start, Nova Alba, voormiddag

Lang geleden dat ze die woorden had gehoord. Ze betekenden nog bitter weinig, zeker na wat hij haar had gelapt in Yum-Kimaa. Tomo was verleden tijd. In het heden had hij geen plaats meer. Dat kon niet, dat mocht niet, anders zouden al haar inspanningen hem uit haar hoofd te bannen vergeefs zijn. Het kostte veel verdriet en de grootste moeite van haar hart een steen te maken. Dat moest zo blijven. Daarom koos ze in het Zevenslot een andere koers telkens als een aanvaring dreigde. En daarom ontweek ze altijd zijn zoekende blik. Als ze deed alsof hij niet bestond in haar leven, niet bestaan had en nooit meer zou bestaan, dan was alles draaglijk. Tot zover de theorie.

“Ik ben er zeker van dat je met Tomo het perfecte duo zou vormen voor de Zevenslag. Waarom praat je niet met hem?”

“Dat lijkt me geen goed plan, Cahmil. Laten we het daar maar op houden.”

“Zeg, je neemt toch deel?”

“Geloof me als ik zeg dat ik het echt niet weet.”

“Menens? Denk je dat je geen kans maakt?”

“Misschien ben ik er niet klaar voor. Ik ben ook het enige meisje en er zijn elf andere, stoere kandidaten.”

“Tien. Ik pas, dat weet je. Van een Deelgenoot wordt algemeen verwacht dat die meer met een zwaard overweg kan dan met een penseel.”

“Ongeacht. Het zijn allemaal goede vechters met geweldige krachten.”

“Het zijn geduchte tegenstanders, dat geef ik toe, maar dat ben jij ook. Je hebt net zo veel kans als zij om de Zevenslag te winnen. Meer zelfs. Ik zou het in elk geval heel erg vinden als je je terugtrekt. Ik neem aan dat je weet wat je laat varen bij een forfait?”

Ze kende de gevolgen maar al te goed. Niet alleen gaf ze een mogelijke zetel op aan de regeringstafel van het land, ook haar gave stond op het spel. De Raad van Zeven zou samenkomen voor overleg en over haar weigering tot deelname oordelen. Dat oordeel zou onverbiddelijk zijn. Welke andere keus hadden ze dan haar naam voorgoed te schrappen uit het Vademecum, het boek waarin alle magie stond opgetekend?

Aan de andere kant zou het een opluchting zijn. Niet langer het gouden kind, maar doodgewoon Moria, niemand bijzonder, een eenvoudig meisje dat net als alle andere haar weg in de wereld moest zoeken. De keuze om te doen wat je wilde met je leven, was al even aanlokkelijk als de belofte van magie en roem.

“Waarom hebben wij eigenlijk een superkracht gekregen, Cahmil?”

“Tja, gewoon. Door die vuurcirkel op je onderrug, een gift van de Meester-Major, zwaar wege zijn naam. Hij selecteert zestienjarige kandidaten om later deel uit te maken van …”

“Ja, ja, die speech heb ik al zo vaak gehoord, maar waarom wij?”

“Wij zijn bofkonten, veronderstel ik.”

“Dragan vertelde mij dat mijn nominatie niet willekeurig was. Mijn vader heeft aan de Meester-Major gevraagd mij Aspirant te maken. Gevraagd. Voor bewezen diensten.”

“Nou en? Luister, Moria, is het eerlijk dat ik een weeskind ben en dat jouw beide ouders zijn vermoord? Soms heb je pech en soms heb je mazzel. Beschouw jouw talent als een geschenk. Je hebt er niet om gevraagd, maar je kan er wel het beste van maken.”

Alsof ze Cahmils woorden kracht wilden bijzetten, knetterden de kastanjes in het vuur. Hij staarde haar aan en liet een stilte vallen.

“Er is nog een reden waarom ik je opzocht,” gaf hij toe. “Nadat ik met Tomo had gesproken, voelde ik de onweerstaanbare drang zijn gedachten te tekenen. Gewoonlijk doe ik dat niet, dat weet je. Ik heb tot mijn eigen schade en schande geleerd dat gedachten heel privé zijn en dat je die moet respecteren, zeker die van je vrienden. Maar deze keer was anders. De houtskool nam het van mij over en geleidelijk ontstonden er beelden op het perkament.”

Buiten haar wil om was Moria geïntrigeerd. Hoe kon het ook anders. Gedachten. Van Tomo. Kwam zij daarin voor? Ging het om haar? Had hij Cahmil ingeschakeld als tussenpersoon? Was het Tomo’s manier zijn liefde voor haar te tonen, het met beelden uit te drukken als het met woorden niet lukte?

Nee, dom wicht, dacht ze, ik dreig in dezelfde val te trappen: mijn hart blootleggen om het daarna te laten vertrappelen. Je gevoelens openstellen voor iemand maakte je kwetsbaar. De samenleving lustte kwetsbare vrouwen rauw.

“Waar is die tekening dan?” vroeg ze desondanks.

“Niet hier. Ik wou het risico niet nemen ze kwijt te raken. Je weet tenslotte nooit wat je in dit deel van de stad kan overkomen. Ze ligt in mijn barak, in het Zevenslot. Kom bij me langs, Moria, want het is belangrijk dat je ze bekijkt. Die tekening maakt me bang. Er is iets mee. Ik denk dat het geen gedachten zijn, maar een visioen, een voorspelling van wat Tomo tijdens de Zevenslag te wachten staat.”

“Je bedoelt: iets slechts.”

“Ik zou me beroerd voelen als ik iets achterhield wat hem later kon helpen. Jij niet?”

“Het is lief dat je het me wilt tonen, Cahmil, voor Tomo en voor mij, maar hij maakt zijn eigen keuzes. Bovendien, wie zegt dat het om hem gaat? En verwijst die schets naar zijn toekomst? Het kan gewoon een herinnering zijn, een droombeeld, een fantasie. Zie je? Die tekening zou wellicht meer vragen oproepen dan antwoorden geven. Ik zou er vooral het ergste in zien en dan brengt het mijn hoofd op hol terwijl daar waarschijnlijk geen reden toe is. Trouwens, wat zegt Tomo er zelf van?”

“Hij heeft ze nog niet gezien. Ik dacht … Het gerucht gaat dat je niet aan de Zevenslag deelneemt.”

“Ik snap het. Dus hoopte jij dat die tekening mij op andere gedachten zou brengen, omdat ik zou denken dat Tomo tijdens de Zevenslag gevaar loopt.”

Tot zover Cahmil die altijd de waarheid vertelde.

“Ben je wel echt in Tomo’s hoofd geweest? Heb je die tekening niet gewoon zelf gemaakt?”

“Nee, echt. Ik lieg niet, Moria.”

“Wie heeft jou gestuurd?”

“Niemand. Geloof me, ik wou gewoon …”

Waarom wilde iedereen dat ze tegen wil en dank aan de Zevenslag deelnam? Welk belang had Cahmil daarbij? Echt, waar bemoeide hij zich mee? Nee, ze konden de pot op. Ze had meer dringende zaken af te handelen, zei ze kribbig, en te veel tijd verloren.

Hoewel Cahmil nieuwsgierig was naar wat ze daar precies mee bedoelde, dacht hij er niet aan haar gedachten te lezen. Ze was al boos genoeg.

“Zie ik je later nog?” vroeg hij. Een antwoord kreeg hij niet. Moria was al de hoek om.

“Maak je geen zorgen om mij,” riep hij haar nog na, “zo ver zijn we niet afgedwaald. Ik vind mijn weg wel alleen terug door de smalle steegjes.”

Moria hoorde hem niet meer. Het was al laat. Ze zette een lange, krachtige looppas in. Opnieuw had ze Tomo in haar gedachten toegelaten en dat allemaal door een stomme tekening, terwijl iemand anders haar aandacht nodig had, iemand die er wél de ganse tijd voor haar was geweest.

3

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

Deze achtergestelde wijk kende ze. Ze was er al een paar keer geweest, hoewel niet altijd van harte. Een jong, naïef meisje als zij verwachtte je er niet omdat dit veruit het gevaarlijkste stadsdeel was. Alles draaide er om de centen. Wie hier woonde, had als enige doel je geld afhandig te maken en wie hier kwam, raakte het snel kwijt.

De eerste straat links, de tweede rechts. Moria rende nog wat harder. Niet alleen was ze in feite al veel te laat, maar hoe minder tijd ze hier doorbracht, hoe beter. Het was late ochtend, toch lagen er nog aardig wat zuiplappen langs de kant die hun roes van de vorige nacht uitsliepen, zonder bed en zonder gêne. Bij elke man die ze voorbij rende, vroeg ze zich af of het een zakkenroller, rover of moordenaar betrof. Of alle drie. Elke vrouw hier was een potentiële hoer.

Cahmils tekening spookte nog door haar hoofd. Was het inderdaad een voorafspiegeling van onheil dat Tomo boven het hoofd hing? Of ging het om een nachtmerrie waarvan hij zwetend was ontwaakt, maar die verder geen enkele symboliek had? Moest ze zich daar dan zorgen over maken? En was dat aanleiding genoeg om van mening te veranderen?

Een scherpe draai rechts en daarna door die smalle doorgang. Ze was bijna in het beruchte ‘Schoremstraatje’, afgelijnd met louche kroegen, kantoortjes van woekeraars en bordelen vermomd als badhuizen. Moria herinnerde zich hoe bang ze was toen ze hier voor het eerst kwam. Omdat de eerste etages van de houten huisjes overhingen, leek de straat op je af te komen. Ze had nauwelijks kunnen ademen. Nu hingen er ondanks het natte weer boven haar hoofd kleren, lakens en oude vodden te drogen als spoken aan waslijnen die eruitzagen als griezelige wurgkoorden.

Het meeste wat nu echter haar keel dichtkneep, was dat ze tegen Cahmil had gelogen, niet over haar motivatie voor de Zevenslag, dat niet, maar over haar capaciteiten en verborgen leven. Nee, ze had niet het juiste beeld van zichzelf opgehangen. Ook met de waarheid waarom ze de oefensessie vandaag oversloeg, nam ze een loopje, want de echte aanleiding zocht ze nu op, in een kroeg die ‘De Brakke Hond’ heette.

Ze schonk de aanwezigen in de kroeg geen aandacht en liep meteen tussen de volle tafels en banken door naar de toog achteraan. Ze zette haar kap af.

“Je bent laat,” zei de waard.

“Sorry. Opgehouden. Is hij nog hier?”

“Achteraan, zoals gewoonlijk.”

“Bedankt, Borgo.”

“Graag gedaan. Je hebt me gevraagd je te verwittigen zodra hij weer opdook. Wel, hij zit hier sinds deze ochtend.”

In de achterkamer hing een dikke, stinkende walm die in je keel kleefde en een onvermijdelijke hoest uitlokte. Hier was stevig gerookt en stevig gedronken. Vier mannen zaten over een tafeltje gebogen waarop een kring van bierpullen stond en een grote kruik. Daartussen lag een hoop bikkels, botjes van een schapenpoot, in verschillende maten en kleurschakeringen. Moria herkende het spel, maar kende de regels niet precies. Het werd het ‘armemensenspel’ genoemd, maar het was niet duidelijk of dit naar de financiële staat van de spelers verwees bij de start of na afloop. Ze wist wel dat spelers om beurten bikkels van de hoop gristen en dat hun tegenstanders moesten raden hoeveel. En eventueel van welke kleur of grootte. Er werd veel geld op ingezet. Het leek een onschuldig gokspel, maar altijd namen er wel beroepsspelers aan deel die van de ene kroeg naar de andere trokken met een zakje bikkels om hun behendigheid te verzilveren. Ze waren zo vingervlug dat ze je een rad voor ogen konden draaien: gegarandeerd zette je je geld in op een getal of kleur en telkens opnieuw bleken die anders dan je had ingeschat. Het was je reinste bedrog.

Moria gokte dat op zijn minst de twee heren aan de overkant van de tafel valsspelers waren. Een van hen, een kale man met een opvallende tatoeage in zijn dikke nek, stond op toen ze binnenkwam. Niet uit beleefdheid, of wat dacht ze, maar uit verbazing dat een jonge deerne als zij dit heiligdom van mannelijkheid durfde te betreden. Tot overmaat van ramp kwam Moria hun spel blijkbaar verstoren. Ze nam de oude man die het dichtst bij de deur zat immers onder de oksel en probeerde hem overeind te trekken.

“Kom, Casimir,” spoorde ze hem aan, “dit spel is voorbij.”

“Vertel dat tegen je ouwe moer,” zei de man met de stierennek. “Laat die gozer spelen. Wie ben jij om ons spel te komen verkloten?”

“Zijn kleindochter. Kom, opa, je familie wacht op jou. Ze zijn ongerust.”

“Als dat jouw opa is, dan ben ik jouw suikeroom, pop.”

De anderen lachten, ook omdat het Moria niet lukte haar zogenaamde grootvader overeind te krijgen. Hij bromde, rochelde, stribbelde tegen. Ze ergerde zich blauw. Wat zagen mensen toch in drank? Welk plezier lag er op de bodem van een kruik als je er finaal een lege beurs en een kater aan overhield? Om maar niet te spreken van de problemen die je je meestal op de hals haalde of de last die je anderen bezorgde. Verwaarlozing bijvoorbeeld bij kinderen wiens moeder voortdurend op kroegbezoek ging. Ze wist er alles van. Nee, ze kon geen begrip opbrengen voor mensen die zich laveloos dronken. Zelfs niet voor Casimir. Alleen was ze hem veel verschuldigd. En hij zou hetzelfde doen voor haar, dus had ze geen seconde geaarzeld toen bleek dat hij weer in de rats zat.

“Niet zo snel, liefje. Je opa heeft nog schulden af te dokken.”

Ook dat nog. Moria voelde in haar zakken. Geen rooie duit.

“Wel? Komt er boter bij de vis? Of ga je ons in natura betalen? Een lekker wijfie als jij. Je weet wat ze van roodharige mokkels zeggen. En ik durf erom te wedden dat je nog maagd bent, heb ik gelijk?”

Moria zag hoe hij aanstalten maakte zijn broek los te knopen en huiverde. Zelden had ze in iemands ogen een geilere blik gezien. Ook zijn maten hadden belangstelling, want de oude bok stond eveneens recht en de andere lachte zijn rotte tanden bloot.

“Kom, kom, niet bang zijn. Je opa heeft er niks op tegen dat je effe zijn schulden aflost.”

4

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

”Raak haar aan met een vinger en je bent hem kwijt.”

De indrukwekkende gestalte van de waard vulde de deuropening. Hij speelde nonchalant met een mes.

“Ho maar, Borgo,” zei de getatoeëerde, “het was maar om te lachen, een beetje amusement.” Hij keerde zich naar Moria. “Nietwaar, pop?”

“Je hebt haar gehoord,” negeerde de waard hem, “dit spel is afgelopen.”

“En mijn geld dan, Borgo? Die gozer zit op zwart zaad.”

“Beschouw het als huurgeld. Je mag al blij zijn dat ik je toelaat mijn klanten te belazeren. Je hebt me begrepen. Oprotten, jullie.”

De drie mannen graaiden alles van de tafel, staken hun boeltje in hun zakken en verlieten de kamer.

“Dat is de tweede keer vandaag dat ik je moet bedanken.”

“Ooit moet hij zijn drankrekening vereffenen. Die is intussen zo lang als mijn arm.”

“Ik breng het in orde. Beloofd.”

“Vuur,” lalde Casimir zomaar ineens. “Vuurzee.”

Ze keek Borgo vragend aan, maar die snapte het evenmin.

“Ga naar huis, ouwe vriend. Daar heb je vuur. Kan je je opwarmen.” En tegen Moria: “Blijf hier voorlopig maar weg, oké? Jullie allebei. Die gasten zijn dom, maar ze vergeten geen gezicht, zeker als het hen niet aanstaat.”

Casimirs ogen stonden slap in hun kassen en waren betraand van de rook. Er leek meer drank dan bloed door hem te stromen. Veel gewilliger dan daarvoor liet hij zich ondersteunen en meevoeren, maar dat kon ook te maken hebben met Borgo’s biceps. Met Casimir als een lappenpop tussen hen beiden bereikten ze de achterdeur waarlangs in het verleden heel wat gasten waren vertrokken als dieven in de nacht.

“Een goede raad?” gaf Borgo mee. “Stop zijn hoofd onder de drinkfontein aan de rand van de markt en steek een vinger in zijn mond. Eens kotsen helpt hem erbovenop.”

Moria wist niet of ze zijn vaderlijk advies ter harte moest nemen, maar bij de fontein besloot ze het toch op te volgen, tenminste, wat zijn eerste tip betrof. Casimir proestte het uit toen het water over zijn hoofd stroomde, maar het scheen hem toch wat terug te brengen naar het hier en nu. Hoewel hij op zijn knieën bleef zitten, slaagde hij erin Moria enigszins bewust aan te kijken. Las ze in zijn blik verlegenheid dat een jonge vrouw hem van de gok- en drankduivel had gered? Ze hoopte van wel. Die schaamte zou hem leren. Wat bezielde hem in zijn oude gewoontes te vervallen?

“Echt, Casimir,” zei ze, zonder daarom een antwoord te verwachten, “waarom? Je was zo goed bezig.”

“Doe geen moeite,” mompelde hij. “Ik ben het niet waard. En jij hebt me niet meer nodig. Ik ben zo goed als dood.”

“Onzin. Je stelt je aan. Sta op. Ik breng je naar huis.”

“Laat me gewoon en ga weg.”

“Geen sprake van. Ik ken jou. Als ik je niet in de gaten hou, dan maak je dadelijk rechtsomkeer naar ‘De Brakke Hond’.”

Toen hij doorhad dat ze niet zou inbinden, liet hij zich meeslepen in de richting van de Haleruaanse stadspoort in het oosten. Het leek Moria beter het plein niet recht over te steken en zo dicht mogelijk bij de gevels te blijven. Een roodharig meisje met haar arm om een dronken grijsaard viel zeker op. Anderzijds bestond de kans dat buurtbewoners hier wel vreemdere taferelen gewend waren.

Net toen ze dacht dat ze ongezien de stadspoort zouden bereiken, blokkeerden drie mannen hun de weg. Dit meende je niet: het tuig uit de kroeg. Hun kale leider stak zijn kin omhoog, waardoor je veel beter de inktfiguur in zijn nek zag: een slang die naar zijn rechteroor kronkelde. Haar gespleten tong likte haast zijn geringde oorlel.

“Nou, pop, ik word niet graag belachelijk gemaakt,” dreigde hij, “en zeker niet door een griet. En ik scheld ook niet zomaar poen kwijt waar ik recht op heb.”

“Wij willen geen problemen, oké?” was al wat Moria kon uitbrengen. Ze besefte meteen hoe onnozel dat klonk.

“Da’s dan spijtig, schatje. Wat je in de Schoremstraat ook koopt, narigheid krijg je er gratis bij.”

Dit was precies wat Moria had willen vermijden: dat alle aandacht naar haar ging. Tussen dit ruige volkje was je beter een geest, want gezien worden en, erger nog, in de belangstelling staan, had meestal nare gevolgen voor een outsider, voor een jongere, voor een meisje en al zeker voor een Deelgenoot. Het was maar goed dat niemand erachter kwam dat ze tot al die categorieën behoorde.

Wat had ze in feite gedacht? Dat ze Casimir met een vingerknip kon bevrijden? Een simpele, vlotte reddingsoperatie was het plan. Moria kon die hoop nu wel vergeten. Een meute toeschouwers was er als de kippen bij, ramptoeristen die watertandden naar een robbertje vechten of een plas bloed.

“Laat ons door,” beval Moria zo bloedloos mogelijk.

“Of wat? Je schiet een pijl tussen onze ribben? Mijn maat hier steekt een mes tussen die van jou nog voor je je boog kan aanspannen.”

Ze wist dat hij gelijk had.

“Je weet niet tegen wie je praat. Dit hier is Meester Casimir, zwaar wege zijn naam, voormalig raadslid en vooraanstaand burger van Nova Alba. Hij heeft heel veel goeds voor de gemeenschap gedaan. Uit liefde en respect zet je een stap opzij.”

Toeval of niet, maar Casimir schraapte juist op dat moment zijn keel als om haar bij te vallen. Het had het omgekeerde effect. Het drietal lachte de onmondige sukkelaar vierkant uit.

“O, ik ken hem zeker, pop, wees gerust. Maar weet je dat niet? Deze morgen heeft hij dat respect weggespoeld met liters zwaar bier en die liefde heeft hij naar het schijnt gisteravond gevonden onder de rok van Schele Rosa.”

Het gelach breidde zich uit naar alle omstanders en isoleerde Moria helemaal. Ze moest snel iets verzinnen of dit liep fout af. Ze wist heel goed dat er ondanks de grote toeloop geen enkele getuige zou worden gevonden als er iets met hen gebeurde. De bewoners hier sloten altijd de rangen en een verklikker werd zonder pardon de keel doorgesneden. Geen haan die er naar kraaide.

“Hee, ik ken haar,” zei een vrouw bij overmaat van ramp, “van toen ik eens in het Zevenslot moest zijn. Zij is een van hen.”

“Ja,” bevestigde een andere, “zij is dat meisje.”

Gemompel steeg op uit het gedrang. Dat meisje. Ze kon er net zo goed in haar blootje staan, zo voelde ze zich uitgekleed door tientallen ogen. Iemand sprong achter haar en probeerde haar tuniek zelfs omhoog te trekken om te controleren of ze een vuurcirkel op haar onderrug had. Ze schrok op. Een jonge aap. Moria duwde hem weg, maar daardoor kreeg ze het volk nog meer tegen zich. En van Casimir hoefde ze blijkbaar niet veel te verwachten. Hij was nog te suf om recht op zijn benen te staan.

“Wacht even,” riep tatoeageman. “Wacht dan toch. Snappen jullie het niet? Als ze inderdaad is wie jullie zeggen, als ze zo’n Deelgenoot is, dan is ze veel waard. Er is vast en zeker iemand in het Zevenslot die veel duiten wil neerleggen voor haar vrijlating.”

Moria slikte. Haar vrijlating?

Even kwam het tot een wapenstilstand toen een uitgemergeld tienermeisje zich naar voren wurmde. Iedereen zweeg, benieuwd wat het kind zou doen of zeggen. Blijkbaar dichtte men haar een soort wijsheid toe die verder reikte dan haar leeftijd. Lang, sluik haar verborg haar linkeroog. Rond haar andere oog tekenden zich donkere kringen af, waardoor ze er heel vermoeid of zelfs ziekelijk uitzag. Ze bekeek Moria van top tot teen en stak een graatmagere vinger naar haar uit.

“Ik zie jou. Jij bent de overlever, de breker, de grote verbinder.”

Moria stond perplex. Het meisje sprak alsof ze haar woorden sprokkelde en op een groot vuur gooide dat haar toekomst deed oplaaien.

“Kijk door de wand van de windhoos heen en je zal zien. Je kleine zus zal je helpen.”

Goed gespeeld, dacht Moria, maar als die bleekneus zich opwierp als een zieneres in wording, dan zat ze er nu wel goed naast. Een zus had ze niet. Nooit gehad.

“Laat ze gaan,” waarschuwde het meisje nog, “ze heeft krachten.”

“En dan? Wij ook,” klonk het. “Laat ze maar proberen. Benieuwd of die krachten haar kunnen helpen, alleen en zo ver van huis.”

“En wat doen we met die ouwe sok?” vroeg rottetandenman.

“De Ay staat hoog deze tijd van het jaar. Gooi hem erin.”

Dit was foute boel. Ja, ze had krachten, maar ze hadden gelijk: wat had ze er nu aan? In een paar seconden overwoog Moria haar opties. Haar ogen speurden het marktplein af, de lucht, de wijde omgeving. Niets, geen voor de hand liggende oplossing. Gewoon vechten dan maar? Ook pijl en boog zou weinig kunnen uitrichten man tegen man. En een ander wapen had ze niet. Verduiveld, waarom was ze zo onvoorbereid naar hier gekomen? Ze was onbesuisd op pad gegaan zodra Borgo haar had verwittigd, zonder stil te staan bij de risico’s. Nu kon ze geen kant meer uit. Dankzij haar training zou ze haar huid duur verkopen, ja, maar wanneer ze haar klem hadden, was ze verloren. Magie was de enige uitweg, maar als ze die willekeurig inzette, had ze weinig of geen controle en was de afloop onzeker. Hoe dan ook, ze moest het erop wagen, trachtte zich te focussen. Maar waarop? Waarop?

5

Een week vóór de start, Nova Alba, late voormiddag

Op enkele meter passeerde een kar, getrokken door twee runderen. Het was nu of nooit. Moria richtte al haar aandacht op de koeien, balde haar vuisten en kronkelde zich in bochten. Meteen kopieerden de dieren haar gebaren. Ze loeiden luid, maakten het oogwit zichtbaar en schopten met de achterste poten. Het voorste deel van de kar versplinterde. Bovendien sloeg de wagen opzij, waardoor de hoeder die ernaast liep op de grond smakte en bedolven werd onder de zavel die hij vervoerde. Bevrijd van de zware kar leken de koeien helemaal door een horzel gestoken. Ze sprongen als wilde buffels die door geen mens ter wereld getemd wilden worden. Het razende vee joeg de massa uiteen en klauwde met zijn hoeven naar Moria’s drie belagers. Een van hen wankelde achteruit en viel in een drinkbak. Een andere koos het hazenpad. Alleen de leider hield haar gevangen in zijn blik, net als het zienermeisje, dat woorden vormde met haar dunne lippen: ik zie jou.

Moria rukte zich van de massa los en spurtte de eerste de beste straat in. Achterom kijken durfde ze niet, maar ze ging ervan uit dat de meest fanatieke schoften haar achterna kwamen als ze over de eerste verwarring heen waren. Ze was een te kostbare vangst om te laten schieten. Zie je wel? Achter haar hoorde ze al geschreeuw en gedreun. Trappelende voeten, veel te veel naar haar zin.

Ze versnelde. Zigzaggend rende ze door de smalle, natte straatjes en voortdurend scande ze vruchteloos de omgeving af naar hulp, links, rechts, eender waar. In haar haast stootte ze hooibalen om en schopte ze tegen een mand met appelen, alles om haar achtervolgers af te remmen. Maar het geluid zwol aan, kwam dichterbij. Opnieuw dook ze een smal straatje in dat rook naar vis, pis en veren. Haar hart stond stil toen ze inzag welke fout ze had gemaakt: dit was een steeg. Ze liep dood tegen de gevel van de overdekte vismijn en de ommuring van de stad. Een vlucht meeuwen stoof op toen ze bij de muur kwam. Hier stopte het.

Voor het eerst keerde ze zich om, zwetend, en niet alleen van de inspanning. Een tienkoppige horde blokkeerde de ingang van het steegje. De lelijkaard met de tattoo stond vooraan te grijnzen, zijn blik even giftig als de slang in zijn nek. Met een zo vast mogelijke hand viste ze een pijl uit de koker en spande haar boog, maar ze wist dat ze nauwelijks de tijd had daar iemand mee uit te schakelen. Als het al enige troost mocht zijn, dacht ze, was ze dood geen ene gram goudpoeder waard. De kans was groot dat ze het er levend vanaf bracht. Maar tegen welke prijs?

Met haar rug raakte Moria bijna de stadsmuur, haar boog in de aanslag. Boven haar hoofd hoorde ze hoe de meeuwen krijsend terug neerstreken op de wallen. Dat was haar kans. Ze stak vlug de pijl weg, hing de boog om haar schouder en met haar beide handen in de lucht beval ze de vogels aan te vallen. Die vlogen massaal op de tegenstand af en mikten meteen op de ogen, eerst met een salvo van brandend zure meeuwenstront, daarna met hun spitse bekken. De dorpers doken weg, bedekten hun kwetsbare hoofden met hun armen en zochten beschutting bij elkaar. Hoe fel ze ook blind met stokken zwaaiden naar het meeuwengeweld, de nijdige vogels gingen niet weg. Integendeel, er kwamen er steeds bij.

Moria beklom ondertussen de bemoste stadsmuur. Makkelijk was dat niet. Haar nagels zochten naar grip tussen de voegen en haar voeten schoven telkens weg. Intussen kwam de kaalkop met zijn mantel over zijn hoofd op Moria af. Hij greep haar been vast en probeerde haar onderuit te trekken. Ze zakte een meter. Haar kaak schaafde tegen de ruwe stenen. Zo hard beukte ze met haar borst tegen de muur dat haar adem werd afgesneden en ze sterretjes zag. Wild trapte ze naar zijn woeste gezicht, naar het serpent onder zijn kin, maar pas bij de derde poging raakte haar voet iets: zijn mantel viel op de grond. Daardoor hadden de meeuwen plots vrij spel. Ze pikten op hem in alsof hij een vetbol was in hartje winter. Het rood op zijn handen verraadde hoe ze steeds meer putjes in zijn blote schedel wisten te tikken.

Moria begon opnieuw aan de klim, maar haar krachten namen af en ze slaagde er niet in bovenop de wallen te geraken. Omdat ze geregeld terug naar beneden gleed, kregen haar belagers nieuwe moed. Ze namen een aanloop om op haar af te springen.

“Hee,” klonk het vanaf de stadsmuur. “Hier, neem mijn hand!”

Een meisje. Ongeveer zo oud als zij, schatte ze. Kort, donker haar. Zwarte kleren. Een stevige hand en pezige armen. In een mum had ze haar op de muur getrokken.

Met gebogen hoofd hijgde Moria uit. Beneden bliezen haar achtervolgers de aftocht. De steeg liep leeg. Witheet riep de kaalkop nog een onverstaanbare verwensing en wierp een stok naar haar die ze maar net kon ontwijken. De meeuwen zochten hun vertrouwde plek weer op. Ze had het gehaald.

“Bedankt,” zei Moria, overeind komend. “Ik wist niet …”

Ze praatte tegen zichzelf. Het meisje was weg. Hoe raar was dat, haar redder nam zelfs niet de tijd een bedankje in ontvangst te nemen. Moria speurde de metershoge stadsmuur af. Niemand te zien.

Er was geen tijd te verliezen. Ze rende naar de stadspoort voordat de dorpelingen doorhadden dat ze daar via de trap van de muurtoren moest afdalen. Gelukkig was blijkbaar niemand van hen zo bij de pinken. Buiten het dagelijkse voetverkeer was het bij de Haleruaanse poort vrij rustig. Alleszins geen vijand in zicht. Misschien was het hier te openbaar, vermoedde Moria, liepen hier te veel potentiële getuigen rond.

Ze keek om zich heen of ze Casimir ergens zag. Hem achterlaten was een gok geweest, opsplitsen hun enige kans. Hopelijk was alle aandacht zodanig naar de dolle koeien gegaan en Moria’s ontsnapping dat hij zich uit de voeten had kunnen maken. Wie lette er op zo’n moment op een dronken nietsnut? Ze veronderstelde dat ook niemand wist waar Casimir woonde. Als hij zelf nog helder genoeg was, was hij ongetwijfeld naar huis gewaggeld.

Bij de poort merkte Moria dat er een affiche op de rechtersteunmuur was aangeplakt. Een blik zei genoeg. “Luthar Sant,” fluisterde ze tegen zichzelf. Ze keek angstvallig rond, trok het papier van de muur en stak het onder haar gordel.

6

Een week vóór de start, Nova Alba (Natrix), middag

Casimirs huis, hut, stulpje of hoe je het ook wilde noemen, lag niet zo heel ver buiten de stadsmuren. Goed verborgen wel. De weg ernaartoe vond je alleen als je wist waar je moest zoeken. Bovendien lag zijn door klimplanten overwoekerde woonst zo dicht bij het moerasland van Natrix dat nieuwsgierigen op afstand bleven. Dat moeras was namelijk een notoire dodenpoel waar elk dier en elke plant je naar het leven stond. Wie het woord ‘Natrix’ gebruikte bij een onrustwekkende verdwijning, dacht aan een misdrijf. Je kon wel raden dat stedelingen die spoorloos verdwenen, zoals overspelige echtgenotes of vijandige bendeleiders, ergens in het moeras op hun buik dreven en dat hun lijken nooit meer gevonden werden. Criminelen werden soms veroordeeld tot ‘de dood door Natrix’, wat betekende dat ze poedelnaakt in het midden van het moerasgebied mochten zwemmen. Voor zover bekend had niemand van hen ooit kunnen navertellen hoe dat partijtje schoolslag was verlopen.

Casimir lag in zijn bed te stinken. Hij snurkte decibels bij elkaar. Moria begon het huisje te luchten en op te ruimen, zo stil mogelijk om hem niet te wekken. Ze was hier nog maar onlangs geweest en het was er alweer een rommeltje. Rondslingerende huisraad, vuile kleren, aangekoekte etensresten: haar mentor liet duidelijk de boel de boel en verwaarloosde zichzelf weer. Ze rakelde het vuur op om de meeste kou te verdrijven, zocht en vond een paar eieren en maakte voor zichzelf een kruidige omelet klaar. Vlees was beter om aan te sterken als een nuchtere Casimir er straks al in slaagde een hap door zijn keel te krijgen, maar dat was niet voorradig en Moria bedankte ervoor te jagen in een omgeving die haar deed denken aan het drasland nabij het Woekerwoud. Daar had ze al kennisgemaakt met de geneugten van een moeras. Ze had het maar op het nippertje overleefd.

Toen de druiligere regen ophield, besloot ze drinkbaar water te halen in de beek, het enige stromende en dus veilige water in de buurt. Ze ging ook op zoek naar wortelknol en paddenstoelen zoals de heksenboleet en de witte bolamaniet. De zoektocht bracht haar tot rust en haar gedachten dwaalden af naar haar eigen toekomst.

Meester Ca’Ladres had het juist: ze was haar motivatie kwijt. Ze wist zelf niet precies waarom. Misschien was het omdat haar status als Deelgenoot niet meer zo aanvoelde als een privilege, maar als een opdracht. Een verplichting. Akkoord, ze maakte deel uit van iets dat groter was dan zijzelf, zoals iedereen tot in den treure zei. Dat klonk echter steeds meer als een holle leuze. “Ik begrijp jou niet. Wil je dan niet speciaal zijn?” daagde Cahmil haar geregeld uit. Maar was je enkel speciaal als je over magie beschikte?

De verwachtingen waren ook nog eens zo hoog gespannen dat ze alleen kon falen. Soms wilde ze dat deze kelk gewoon aan haar voorbijging, dat ze iemand anders kozen die wel uit het juiste hout was gesneden. Zelfs al vertelden ze haar keer op keer dat ze bijzonder was en dat ze over zoveel kwaliteiten beschikte, dan nog stofte ze de lof van zich af. Zij? Moria uit het bescheiden Moldragon? Voorbestemd om tot de Raad van Zeven te behoren? Bekwaam om het land te leiden?

Uiteraard wilde ze niet onderdoen. Vooral Malvo gaf haar vaak het gevoel dat ze minder waard was en ten onrechte was geselecteerd omdat ze een meisje was. Dat deed haar bloed koken. Maar op andere momenten twijfelde ze zo hard aan zichzelf dat ze hem het liefst gelijk wilde geven: zie je wel dat ze het niet kon?

Een andere, misschien wel belangrijkere vraag was niet of ze het Deelgenootschap waard was, maar of ze het überhaupt wilde. Het was waar, een jaar geleden had ze ervoor gevochten, schreeuwde ze moord en brand dat zij het verdiende, dat ze haar ouders zaliger trots wilde maken. Nu haar toekomst vast leek te liggen, verstikte dat haar. Ze voelde zich als een kroonprinses wiens lot het was in de voetsporen van de koning te treden. De troon was al voorverwarmd, de maat voor de kroon al genomen. Haar wachtte een monochroom bestaan terwijl het leven net zo veelkleurig was, zo divergent als het licht in een holle lens. In plaats van de unieke kansen die ze als Deelgenoot kreeg, zag ze vooral de kansen die ze liet liggen en waarvoor ze misschien meer in de wieg was gelegd. Wie kon beweren dat ze niet gewoon een betere huisvrouw was, zoals haar goede vriendin Youla, die ondertussen was getrouwd en de smidse van haar vader had overgenomen? Wie zei dat ze geen betere dienstmeid was, een kloosterzuster, waarzegster of kantklosster? Was niet het mooie van de toekomst dat je niet wist wat die bracht? Zeker, de Natte Schaduwen in Mo Gerbba hadden haar iets voorspeld: “Moria… Moria Max… Max voor maximum… Moriah met een h… h van Meester…” Maar je kon in veel dingen een meester worden of het maximale bereiken, toch? Nee, haar besluit stond vast. Ze nam niet deel aan de Zevenslag. Hoe vertelde ze dat aan Casimir na alles wat hij het voorbije jaar voor haar had gedaan?

Ze was tevreden over de vangst. Met de wortels en paddenstoelen ging ze in het huis direct aan de slag. Ze stampte de wortelknol en kookte de zwammen in tot een sterke bouillon. Toen ze later buiten het afval weggooide, verscheen Casimir in de deuropening. Hoewel dikke wolken de herfstdag toedekten, knipperde hij met zijn ogen als scheen de zon met al haar macht. Zijn lippen waren droog en hij wreef met zijn hand over zijn rimpelige voorhoofd alsof hij zo de hoofdpijn weg kon masseren die hij ongetwijfeld had. Hij zag er oud uit. Ziek en versleten.

“Je zal wel dorst hebben.”

“Hmm.”

“Ik heb een warm drankje voor je klaargezet op de tafel binnen,” zei ze, boog en foedraal nemend.

Even later strompelde Casimir terug naar buiten. Hij zag lijkbleek, hield zijn hand op zijn buik en repte zich naar de bosrand waar hij zijn maaginhoud tussen de struiken ledigde. Alles braakte hij uit en toen hij dacht dat het klaar was, kwam de rest, tot zijn buik alleen nog maar samenkromp en er een lange, diepe rochel uit zijn keel kwam.

“Wat heb je mij in hemelsnaam gegeven?”

“Het is eigenlijk vergif, maar in kleine doses kan het geen kwaad omdat het er toch meteen weer uitkomt. Je maag trekt ervan samen. Het is een middeltje van mijn moeder. Huh, wie had ooit gedacht dat ze iets positiefs zou nalaten? Ze nam het als ze te veel gezopen had, zo goed als elke dag dus. Je kan het ook gebruiken als je per ongeluk iets giftigs hebt gegeten en je wilt dat je maag leeg is.”

“Wel, ze is leeg, geloof me.”

“Dat overgeven was een tip van Borgo.”