Geen zomer zonder regen

Alex Peeters

Geen zomer zonder regen

Feelgood 

Verschijningsdatum: 24 juni 2022

© 2022 Alex Peeters

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510720

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Luchthaven, dinsdag, 14.05

‘Last call for boarding flight E153 to Nice at Gate 4. Last Call.’

Is het een groot cliché dat ik het land ontvlucht om aan mijn ex te ontsnappen? Dat ik hier op de luchthaven zit te wachten met een koffie van Starbucks, een veel te grote hoed op en een zonnebril die de helft van mijn gezicht bedekt? Dat ik denk dat ik er helemaal glamoureus uitzie maar toch amper opvallend? Ik, de steeds overenthousiaste Claire?

Als ik echt eerlijk ben, is ontspannen misschien niet het juiste woord. Ik denk dat het eerder een gevalletje van mijn ex een stap voor zijn is. Hij is degene die eerder het land zou moeten ontvluchten voor mij. Hoe ik er zo een puinhoop van heb kunnen maken? Sit back and relax, ik geef je even snel een update.

Lars. Denkend aan zijn naam overvalt het gevoel van pure verliefdheid me nog steeds. Ik ontmoette Lars op een feestje van mijn werk. Ik weet het, nog zo een cliché, mijn leven zit er vol van. Het lijkt of ik van het ene cliché in het ander rol. Hoe meer ik mij er tegen verzet, hoe meer ik gebrand lijkt ze te bevestigen. Als ik van de daken roep dat ik een zelfstandige vrouw ben die geen man in haar leven nodig heeft om gelukkig te zijn en om dingen gedaan te krijgen, dan ben ik ook diegene die twee uur later huilend een vriendin opbelt omdat ik de nieuwe pot choco niet openkrijg en dat een sterke troostende mannenhand toch wel erg fijn zou zijn.

Een nuchtere, realistische vrouw dat ben ik. Nou ja, dat probeer ik toch te zijn. (Iedereen heeft wel eens een emotionele breakdown, toch?) Niemand die me zegt wat ik moet doen of hoe ik de dingen moet doen. Heerlijk is dat! Kon ik daarna maar hulpeloos en verloren in de armen van mijn geliefde vallen en vragen wat hij vindt dat ik best zou doen, of aantrekken, of kook, of... Dat dus. Clichés. Zucht. Ik dwaal af, terug naar Lars.

Mooie, lieve, begripvolle, steunende Lars. Mijn werk als verkoopster – hoewel ik meer een manusje van alles ben tegenwoordig - bij een boetiek volgestouwd met, naar mijn menig veel te dure, (enkel en alleen omdat er een exclusief logo opstaat) kleding levert soms wel eens voordelen op. Zo is er een elk half jaar een event waar de collecties voor de aankomende seizoenen worden tentoongesteld. Het is op zo een event dat ik Lars ontmoette.

Hartje zomer, 27 graden, cocktail in de hand. Muziek dreunt door de boxen. Een mengeling van lounge met salsa vult de ruimte. De geur van zonnebrandcrème gemengd met dure parfums en cocktails komt je tegemoet. Onmogelijk om te blijven stilstaan en niet in een goed humeur te zijn. Zomer, zon, goede vibes. Alleen maar lachende en ontspannende gezichten. De harde realiteit verdwijnt voor een avondje naar de achtergrond.

Wanneer de muziek plots wegvalt en mijn baas zich op de runway begeeft, weet ik wat eraan komt. Stiekem begin ik al wat te giechelen. Het blijft gewoon best grappig om hartje zomer en in tropische temperaturen te zien hoe de runway zich vult met knappe modellen in de nieuwe herfst- en winter-collectie. Rolkragen, wollen jassen, fluweel, mutsen, sjaals, ...

Je ziet de modellen na elk rondje nog een beetje meer wegsmelten en verlangend naar de cocktail in je handen kijken. Het haar van de vrouwelijke modellen dat aan het begin van de show nog strak en stijl is, ziet er naar het einde toe steeds meer uit alsof de dames, een gefriseerd haar gekregen hebben in plaats van een coupé soleil. Traditiegetrouw sta ik alvast te grinniken bij dit vooruitzicht.

Na een standaard praatje over hoe goed het merk het doet, besluit mijn baas dat het tijd is om de show te starten en de nieuwste collectie van Le-Da ten toon te stellen. Muziek galmt door de boxen en wanneer de eerste modellen opkomen, begint iedereen te applaudisseren.

Als het eerste mannelijke model opkomt verandert het gedeelte van de zaal waar het grootse deel van mijn vrouwelijke collega’s zich bevinden in een – en ik kan het echt niet anders omschrijven – kippenren. Spontaan beginnen ze te lachen en te kakelen en te applaudisseren. Enkele dames wagen zich zelfs aan een ‘woehoe’ en een enkeling roept ‘trek die broek uit’.

Weet je wat nog zo een typisch dingetje is bij een fashion show? De helft van de mensen is enthousiast zonder echt naar de kleding te kijken. Het is de bubbel waar je inzit, het enthousiasme, de muziek, de adrenaline, de exclusiviteit die maken dat je eigenlijk bitter weinig op de kleding let en vooral naar andere mensen en hun reacties kijkt. Mode en retail, is echt een vak apart.

Na enkele jaren van dit soort events ken ik het gros van de modellen die meeloopten in de show. Af en toe zit er een nieuw model tussen en dit jaar was dat Lars. Lars. Zal ik zijn naam nog eens zeggen? Ja hè. Lars.

Ik kan niet anders dan zeggen dat ik meteen verliefd was. Op een ongezonde, geobsedeerde manier. Beeld het je even in. Hij komt uit de coulissen en maakt zijn eerste rondje. Het lijkt alsof ik nog als enige in de zaal zit want de muziek die door de boxen knalt is verdwenen op de achtergrond. Het is tropisch warm en toch heb ik het koud en warm tegelijk. Nog nooit heb ik een man gezien die zo knap is, zo verschrikkelijk aantrekkelijk. Ik stop meteen met giechelen want ik kan onmogelijk de enige zijn die ziet dat deze man, die van top tot teen gehuld in wol op deze zomerse dag, pure lust en passie uitstraalt. Mijn hoofd gaat met mij aan de haal en ik zie ons al samen over het strand wandelen, hand in hand kijken naar de ondergaande zon. Samen een kerstboom uitzoeken en die dan met zijn tweetjes versieren terwijl er op de achtergrond kerstmuziek door het huis galmt. Ik zal kost wat kost voor het einde van de avond zijn nummer hebben.

Na het einde van de show barst het feest los. Mensen in de mode weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Het laatste model is de runway nog niet af of stoelen en tafels gaan aan de kant. De bar gaat weer open, een live band neemt het podium in en het barst los.

Modefeestjes zijn spraakmakend, maar duren meestal niet zo lang omdat de meesten van ons morgen gewoon weer aan het werk moeten. Ik weet het, puntje voor verbetering. Ik kaartte het al enkele keren aan en zal vol overgave blijven lobbyen voor mezelf en al mijn verkoopvrienden en -vriendinnen. Zorg ervoor dat niemand de dag erna aan het werk moet. I got this. Dat kledingwinkels steeds vaker zeven op zeven open zijn, negeer ik hierbij bewust, dat is slecht een detail...

Wanneer de modellen de getoonde kledingstukken hebben verruild voor hun eigen outfit, voegen ze zich meestal bij ons. Zeker als het een mooie dag is zoals vandaag, waarbij de muziek en cocktails garant staan voor een ontspannende avond.

Ook Lars komt na enige tijd op de vloer terecht, waar het feest al in volle gang is. Subtiel als ik ben manoeuvreer ik mezelf in zijn richting. Dat ik daarbij enkele elleboogjes uitdeel negeer ik. In dit geval heiligt het doel de middelen, geloof me. Met een cocktail in de hand en een beetje zwiepend op de muziek zoek ik oogcontact met Lars. Deze man wordt de mijne.

Hij kijkt wat onwennig om zich heen en wanneer ik een vrouwelijke collega op hem af zie stappen, trek ik een klein spurtje om haar voor te zijn. Onhandig als ik ben, eindigt mijn spurtje al vallend in zijn armen. Lars bekijkt me met een uitdrukking die zowel amusement als ergernis uitstraalt.

‘Nu ben ik zeker dat ik voor je gevallen ben vanavond,’ zeg ik met een stralende glimlach en het ijs is onmiddellijk gebroken.

Lars barst in lachen uit en de rest van de avond staan we met elkaar te praten alsof niets of niemand anders nog bestaat. De blikken die ik de hele avond toegeworpen krijg van mijn voornamelijk vrouwelijke collega’s negeer ik met de minste moeite. First come, first served. 

––––––––

Lars is een man die bijna te mooi is om waar te zijn. Gespierd, afgetraind maar toch geen bodybuilder type dat in de zomer shortjes draagt die nog korter zijn dan de mijne. Perfectie dus. Lichtbruine haren die golven zoals de zee, een stemgeluid waar je van gaat zwijmelen, een glimlach die me elke keer weer deed smelten... poëtisch genoeg om het plaatje in je hoofd te hebben, toch? Oké, voeg aan dat beeld nu een pure seksuele uitstraling toe.

Ook qua innerlijk bleek Lars een lot uit de loterij. Hij was begripvol en ongelooflijk geduldig wat met mijn enthousiasme zeker van pas kwam. Hij luisterde en was zeker niet bang om me met beide voeten op de grond te zetten. Nooit had ik het gevoel dat iets hem te veel was. De perfecte man bestaat: Lars. Ik had hem, en toen werd ik obsessief jaloers...

Het liep zo goed tussen ons, we hadden die urenlange nachtelijke gesprekken over onze jeugd en onze toekomst en spraken steeds over ‘ons’. We konden samen lachen en samen huilen en deden elk weekend leuke dingen. Tijdens die eerste maanden stoorde het mij absoluut niet dat Lars een model was, ik was super trots en liep maar wat graag te pronken met zo een hunk naast mij.

Maar naarmate de tijd vorderde, begon ik jaloers te worden. Er kwamen barstjes in onze relatie. We merkten beiden dat we het leuk hadden samen maar of dit de real deal was, bleek minder zeker te zijn. Desondanks leken we elkaar niet te kunnen missen en deden we er alles aan om elke ruzie en elke discussie uit te praten. Het leek alsof er iets mijn brein insloop dat ervoor zorgde dat ik achterdochtig begon te worden.

Een schril stemmetje in mijn hoofd zei dat Lars dagelijks vergezeld wordt door mooie mensen, ik kende dat modewereldje zelf goed genoeg en sommige mensen laten zich absoluut door niets tegenhouden als ze eenmaal hun zinnen op iets of iemand hebben gezet.

Ik zag in elke vrouw een bedreiging. Ik raakte ervan overtuigd dat Lars een ander had. Natuurlijk had hij dat in de gaten en waar het eerste nog schattig leek dat zijn liefdevolle, ongelooflijk knappe vriendin – ik pep mezelf hier even op – haar territorium wou afbakenen, begon het hem algauw te belemmeren in zijn werk.

Ik zei lunchafspraken met hem af om hem dan stiekem te volgen zodat ik kon zien wat hij zou doen. Of ik hem misschien zou betrappen met iemand anders. Ik sliep nog amper, en was steeds in waak modus. Zodra Lars diep in slaap was ging ik als een volleert spion te werk om zijn mobiel uit te pluizen.

Het lijkt misschien moeilijk te geloven, maar ik schaamde me wel. Natuurlijk wist ik dat mijn gedrag niet goed te praten viel, maar de drang om Lars te controleren was te sterk. Helaas (-of gelukkig) zag ik geen enkel teken in zijn mobiel dat hij iemand anders zou hebben. Geen sms, geen belletje, geen verdachte nummers. Het zat echt werkelijk alleen maar in mijn hoofd en toch kon ik het niet meer stoppen. Het beest was losgelaten. Er is geen betere manier om mezelf te beschrijven. De druk van mijn job, de angst om Lars te verliezen, de kronkels in mijn hoofd zorgden ervoor dat ik in een recordtijd alles kapot maakte. Het moest fout lopen en dat deed het dan ook. Heel fout.

––––––––

Ik neem een slok van mijn Latte Macciotto en zucht. Terugdenken aan dit alles is geen boost voor mijn zelfbeeld. Ik blijf schrikken als ik terugdenk aan alles wat er die dag is gebeurd. Als een slechte film zie ik nog steeds voor me hoe alles is mis gegaan. Niet echt een herinnering die je voor de rest van je leven wil vasthouden. Nee, eerder een moment dat je zo snel mogelijk van je harde schijf wil wissen om er vervolgens nooit meer aan te denken.

De drukte rondom me neemt toe en ik probeer te ontspannen. Even naar mensen hun gedrag kijken, om te zien hoe deze mensen schijnbaar allemaal zorgeloos rondwandelen. Ik kijk en zie hoe die ene zakenman zenuwachtig zijn gate zoekt, hoe een groepje vriendinnen (aan het enthousiasme te horen zijn deze dames op weg naar een zonnige locatie om een bride to be te vieren.) heel relaxed nog even langs de tax free shop gaan-, hoe een verliefd koppeltje knuffelend en zoenend zijn weg zoekt, en hoor ik een ouder koppel aan de medewerker van Starbucks vertellen dat ze hun kinderen en kleinkinderen gaan bezoeken.

Even naar andere mensen kijken is leuk. En broodnodig, alles wat me maar kan afleiden om niet naar mijn eigen troep te kijken is welkom. Nog even en dan stap ik op het vliegtuig.  

Toen

Het is zo’n mooie warme dag waarop je aan de zonnestralen voelt dat de zomer in de lucht hangt. Die lucht is ongelooflijk blauw en er zijn amper wolkjes te bespeuren. Beeld je in hoe jouw knappe, hondstrouwe vriend samen met enkele vrienden een eerste terrasje pakt in de buurt van de winkel waar je werkt. Wachtende tot je klaar bent met werken zodat hij je kan verrassen met een etentje samen met jullie beste vrienden. Waarom? Zomaar, omdat de zomer in aantocht is, omdat het mooi weer is en omdat jullie wel een leuk uitje verdiend hebben nu het wat stroever loopt tussen jullie. Het enige probleem is dat jij niet op je werk bent...

Ik was namelijk undercover en volgde Lars al een hele dag. Het ging zelfs zo ver dat ik op het modellenbureau zijn agenda van de voorbije dagen ben gaan vragen. (Ik zucht even met jullie mee. Geloof me, ik vraag me ook af waar ik in hemelsnaam dacht mee bezig te zijn.) Gelukkig kenden ze me daar en kostte het mij een minimum aan overredingskracht om zijn agenda te mogen inkijken. Voelde ik mij op dat moment schuldig dat ik een absoluut ongeloofwaardig verhaal afstak over een verloren portefeuille met daarin net een belangrijk ticketje dat ik nodig had om iets op te halen? Nee. Nu? God ja. Ik schaam mij zo.

Toen Lars ontdekte dat ik niet op mijn werk was en even later te weten kwam dat ik op zijn werk was langs geweest en wat ik daar precies gevraagd had, was voor hem de maat vol. Toen ik aankwam bij Lars en onze vrienden en wilde uitleggen waarom ik niet op mijn werk was legde hij mij het zwijgen op. ‘Ik weet wat je gedaan hebt vandaag Claire. Ik kreeg net telefoon van mij werk. Dat je mij niet volledig vertrouwt daar had ik mij misschien nog kunnen overheen zetten. Ik vond het zelfs ergens nog wel schattig dat onzekere kantje van jou. Maar dit! Dit is echt een brug te ver. Dit is niet onzeker zijn, dit is obsessief! Ondanks al onze kleine discussies en problemen wilde ik graag aan onze relatie werken Claire, samen. Maar mijn werk erbij betrekken? Mij voor schut zetten? Wie denk je eigenlijk dat je bent? Hier houdt het voor mij op.’

En dat was het dan, ik zag onze vrienden naar mij opkijken, niet goed wetende wat ze nu moesten zeggen, dus zwegen ze. Die stilte woog zwaar en was duidelijk. Ik had dit verdiend. Ik had hem niet vertrouwd, terwijl ik zelfs geen enkele reden had om dat niet te doen en was duidelijk een stap te ver gegaan. Ik mompelde nog een excuus en droop stilletjes af.

Nadat Lars ontdekte wat ik gedaan had, ben ik zowat bij mijn baas gaan smeken of ik degene mocht zijn die de stoffen voor de nieuwe zomercollectie ging na kijken en goedkeuren. Door naar Italië te gaan ben ik alvast niet meer in de buurt van Lars en onze vrienden. Ik hoop dat de storm een beetje is gaan liggen wanneer ik terugkom en dat we dit misschien op een rustige, volwassenen manier kunnen afsluiten.

De tijd die de reis in beslag neemt, kan ik gebruiken om wat aan zelfreflectie te doen. Of gewoon om mezelf voor de kop te slaan zonder dat iemand ziet hoe diep ik mezelf in de shit heb gewerkt met mijn jaloers gedrag. De komende dagen focus ik op mijn leven, op de job en op mezelf. Dat het voorbij is tussen Lars en mij is duidelijk ik doe waar ik goed in ben. Vluchten, de kop in het zand steken en werken. Check.

––––––––

Oh Italië, wat heb ik jou gemist. De warmte, de vriendelijkheid en het feit dat dit land mij keer op keer een onderkomen geeft wanneer ik weer eens moet vluchten voor mijn eigen stommiteiten. Na een vlucht van bijna twee uurtjes naar Nice en een taxirit kom ik aan in Ventimiglia, een stad die mij nog nooit teleurgesteld heeft. Musea vol prachtige kunstwerken, de vrijdagse markt waar de geuren van vers gevangen vis, specerijen en bloemen je tegemoet komen. De prehistorische grotten die er elke keer even mooi uit zien, hoe vaak ik ze ook bezoek. Kunstenaars, schrijvers, toeristen, lokale inwoners, alles is hier gemoedelijk en warm.

Een ochtendloopje wordt hier algauw een wandeling van enkele uren omdat je zo dicht tegen de Franse grens zit. Het beste van twee werelden wanneer je Ventimiglia bezoekt: vertoeven in Italië, maar Franrijk direct naast je. Het Franse stadje Menton bevindt zich net naast Ventimiglia en op enkele kilometers van Menton ligt dan weer Monaco. De grandeur.

Het voelt als thuiskomen, nu meer dan ooit. Wanneer ik in het hotel mijn bagage naar de receptie sleep zie ik dat Julia achter de balie staat. Ik logeer al enkele jaren steevast in Hotel Sole Mare en Julia is zowaar een echte vriendin geworden. Zij keurde Lars helemaal goed toen we een jaar geleden voor de eerste keer samen onze vakantie hier doorbrachten.

Ze merkt me op en komt vanachter haar balie naar mij toe gestoven met open armen. ‘Claire, cara bella ragazza, wat ben ik blij jou weer te zien. Wat zie je er goed uit! Ik laat alvast een fles wijn naar je kamer brengen, kan je wel gebruiken denk ik na die ‘’vlucht’’ en je vliegreis.’ Julia’s gevoel voor humor is helemaal hetzelfde als het mijne want in plaats van in tranen uit te barsten – zoals ik eigenlijk had willen doen  – raak ik meteen verwikkeld in wat een slappe lach sessie lijkt.

‘Ja, die vlucht ging snel’ zeg ik ‘net zoals mijn reis hier naartoe.’

Julia geeft me de sleutel van mijn kamer voor de komende weken. Terwijl ik mij een weg baan naar de lift, verlang ik al naar die frisse kamer met airco en een lange, verkwikkende douche.

Na dat momentje van rust besluit ik gewoon lekker op mijn kamer te eten. Pure vermoeidheid en opluchting overvallen me nu ik ver van het thuisfront ben. Niet veel later val ik als een blok in slaap.

––––––––

De dagen zijn hier anders en verlopen in een ander tempo. Het is hier zo warm, vooral in de zomer kan de temperatuur oplopen tot rond de veertig graden. Nu de nazomer in het land is, zijn dagen van 28 graden geen uitzondering en is werken in de namiddag uitgesloten. Het feit dat ik zo hou van dit stadje helpt natuurlijk ook niet voor mijn productiviteit. Ongeacht mijn werk is dit toch wel een soort van vakantie. Ik probeer steeds mijn werk voor de middag af te hebben zodat ik op het heetst van de dag een dutje kan doen om daarna een hele namiddag en avond te genieten van al het moois.

Ik ga uit eten met Julia wanneer ze geen dienst heeft en onderhoud ondertussen een minimum aan contact met mijn vrienden en familie thuis. Ze weten dat ik even ruimte nodig heb zodat ik hopelijk binnen enkele weken zonder het schaamrood weer naar huis terug kan keren.

De eerste week van mijn verblijft vliegt voorbij. Voor het eerste in dagen sta ik mezelf toe om aan Lars te denken. Wat heb ik dit toch verpest. Ergens weet ik dat het hoe dan ook wel verkeerd zou gelopen zijn tussen ons, we willen namelijk andere dingen in het leven maar ik schaam me dat we op deze manier uit elkaar zijn gegaan. Mijn gedrag is op geen enkele manier goed te praten. Waarom doe ik dat toch steeds, zo obsessief in iets geloven wat er helemaal niet is?

Volgens mijn moeder – de vrouw weet echt alles – is het zo dat ik het zelf kapot wil maken voor iemand anders de kans krijgt iets te doen dat mij kwetst. Omdat ik nu eenmaal een heel aanwezig persoonlijkheid heb, moet dat dan ook op een bijzondere, soms zelfs spectaculaire, manier. Ze denkt dat het een soort verdedigingsmechanisme is om mezelf te beschermen. Nou, dat werkt goed. Te goed...

Ondertussen zit ik op het strand te bedenken hoe ik dat probleem kan aanpakken. Ik word er tenslotte niet jonger op en elke keer weer liefdesverdriet is ook niet echt een doel in mijn leven. Ik wil echt wel de ware ontmoeten en de rest van mijn leven met hem doorbrengen. Tijd voor actie!

Helemaal in gedachten verzonken duikt er plots achter mij een schaduw op. Met een lichte irritatie draai ik mij om – hallo, je steelt mij zon – en zie ik Silvano staan. ‘Hey Silvano, wat doe jij hier?’ roep ik uit.

‘Ik hoorde dat hier een mooie bloem gestrand was en kijk, hier is ze dan’ zegt Silvano.

Ik lach, gooi mijn haren achteruit en sta op om hem een warme omhelzing te geven. Silvano en ik, verschillen meer dan twintig jaar in leeftijd. Hij zou mijn vader kunnen zijn. Alleen is er niets, absoluut niets, aan deze man dat mij aan een vaderfiguur doet denken en voel ik mij op en top vrouw en gewaardeerd bij deze man. Deze man is namelijk smoking hot: hij heeft die typische Italiaanse vurigheid en toch is hij een van de meest rustige en nuchtere mensen die ik ken. Elke keer dat ik in Italië ben is hem ontmoeten iets dat op mijn to-do lijstje staat. Hij geeft me steevast een goed gevoel over mezelf.

‘Ik wist niet dat je in het land was. Julia zei dat je in New York zat om nieuwe samenwerkingen met stoffenleveranciers te bekijken. De Amerikaanse keuken nu al beu? Of te veel heimwee naar de Italiaanse zon?’ knipoog ik. Flirten doe ik altijd met Silvano. Ik kan er niets aan doen, dat is gewoon niet tegen te houden want deze man is een groot, knap, zuiders, een temperamentvol sexy beest en een echte ladiesman. Geen enkele vrouw heeft echter zijn hart al kunnen veroveren. Zijn lijstje met eisen is blijkbaar te lang.

‘Ik hoorde dat jij deze richting uitkwam dus ik kon niet anders dan meteen het vliegtuig op springen om jou te ontmoeten. Vertel, hoe gaat het met jou? Zullen we vanavond samen dineren?’ Terwijl hij dit vraagt krijgt hij weer die fonkeling in zijn ogen.

Hier hoef ik zelfs niet over na te denken, natuurlijk wil ik gaan dineren! Misschien doet het mij wel goed om aan Silvano mijn verhaal te vertellen over Lars en zo dat hoofdstuk te kunnen sluiten. Silvano heeft altijd wel goede raad en we zijn close genoeg om uit te doeken te doen hoe gek ik mij gedragen heb.

‘Dus, bella, vanavond dineren? Ik zou echt nog bij je willen blijven om te zonnen maar de plicht roept en helaas moet ik wel nog wat werk verrichten deze middag.’

We glimlachen naar elkaar en ik antwoord dat ik rond acht uur zal klaar staan zodat we eerst nog een wandeling kunnen maken voor we gaan eten. We omhelzen elkaar en ik kijk al uit naar de avond.

––––––––

Wanneer ik na een verfrissende douche mezelf klaar maak om met Silvano te gaan dineren, merk ik dat ik zowaar zenuwachtig ben. Liggend op de frisse lakens van het bed kijk ik de kamer rond. Het is een mooie comfortabele kamer in die specifieke Italiaanse romantische stijl.

Zachtroze accenten verzachten de crèmekleurige muren net genoeg zodat het niet overdadig aanvoelt. Het bureau, de stoel en de bank zijn in barokstijl en maken het geheel af.

Bedenkend hoe dankbaar ik ben om hier te zijn vraag ik mij af of ik mijn verhaal over Lars wel wil moet delen. Of wil ik gewoon genieten van een etentje met een knappe man?

Italië doet iets met me. Mijn werk lijkt hier altijd veel minder energie te kosten. Ik vlieg door mijn taken heen en lijk voor alles meteen een oplossing te vinden. Zelfs wanneer het Italiaans temperament van de stofleveranciers de overhand dreigt te nemen lukt het mij steeds om toch te verkrijgen wat ik wil. De zon die op mijn huid brandt omdat ik veel meer in de buitenlucht vertoef, zorgt voor een kleurtje waardoor ik er opgewekter uitzie en dat ook uitstraal. Het leven voelt gewoon weer makkelijker en opgewekter. Het strand en de zee vervelen nooit. De geur van zonnecrème, de geluiden van toeristen die genieten van hun vakantie, kinderen die uitgelaten spelen en de lokale inwoners die zich nooit zorgen lijken te maken en dankbaar zijn voor het leven dat ze hebben. Dit is waar ik mijn rust vind. Het is nu wel nog mooi nazomer weer, maar ik weet dat de winter even mooi is in Ventimiglia.

Ik denk aan Lars en besef dat de hectiek in mijn dagelijkse leven in België ervoor zorgt dat ik dat obsessieve controlerende gedrag vertoon. Misschien moet ik toch een sms’je sturen of een mail om mij te excuseren.

Nee, ik moet afstand nemen. Laat het los.

––––––––

‘Ja, Elsa, ik laat het los’ mompel ik hardop tegen mezelf. Ik neem mijn zwarte jurk uit de kast want ik weet dat die mij erg goed staat. De jurk heeft fijne bandjes die er fragiel uitzien, is halflang, nauw aansluitend en heeft een bandeau snit aan de buste. Het lijkt een eenvoudige model, maar door die snit ziet de jurk er in al zijn eenvoud elegant en klassevol uit. Aan zelfvertrouwen geen gebrek hier. Deze jurk is het eerste kledingstuk van Le-Da dat ik kocht met mijn allereerste loon en na al die jaren ziet hij er nog als nieuw uit. Hij ging al met me mee naar feestjes – braspartijen soms – en vergezelt me steeds wanneer ik op vakantie of werktrip ga. Hij symboliseert alles wat ik ben en, wie ik ben en de Claire die ik ben kwijtgeraakt in België.

Mijn haren laat ik los op mijn schouders vallen en mijn make-up hou ik naturel. Een vleugje parfum, sandaaltjes met een niet te hoge hak en een simpele zwarte clutch. Ik besluit nog snel een paar blinkende oorbellen in te doen en wanneer mijn spiegelbeeld naar me terug staart ben ik tevreden. Echt gelukkig. Mijn spiegelbeeld laat een Claire zien die er ontspannen en opgetogen uitziet, die gebruind is door de zon en die heel de wereld aankan. Zo voelt het ook.

Deze trip maken was de beste keuze die ik in de afgelopen weken heb gemaakt. Ik sluit het hoofdstuk Lars af, ik ben hier nog enkele weken aan het werk voor een terugkeer naar België zich aankondigt. Tot dan geniet ik van mijn leven hier. 

––––––––

Silvano is een echte gentlemen en staat al op me te wachten in de bar van het hotel. Hij ziet me niet meteen aankomen wat mij de kans geeft om hem nog eens goed te bekijken. Wat is het toch aan hem dat iedere vrouw laat zwijmelen?

Onze band is altijd al puur platonisch geweest, al zou ik er niets op tegen hebben als het iets verder zou gaan. Is het zijn uiterlijk? De manier waarop hij in het leven staat? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat ik het helemaal warm word vanbinnen wanneer ik op hem afstap.

‘Hey Silvano, mooi op tijd, zoals altijd.’ Ik tover mijn meest charmante glimlach tevoorschijn.

Wanneer Silvano zich naar me omdraait, verdwijnt de frons op zijn gezicht meteen en grijpt hij mijn hand om me een rondje te laten draaien. ‘Bella, Claire, je ziet er adembenemend uit. Ik was vergeten hoe graag ik jou in die jurk zie verschijnen. Zullen we?’

Helemaal warm van zijn compliment en zelfvoldaan door mijn juiste keuze van jurk, wandelen we het hotel uit richting de plaatselijke markt. Het is vrijdag en in de zomermaanden is het dan avondmarkt. Al van ver hoor je dat het daar gonst van de bedrijvigheid.

‘Ik zou hier best kunnen wonen’ zeg ik tegen Silvano. ‘Elke keer ik als hier kom verlies ik mijn hart een beetje meer aan dit stadje. Eigenlijk verlies ik mezelf niet, ik vind mezelf elke keer weer terug en het is steeds moeilijker om dat de rug toe te keren omdat ik weer naar huis moet.’

Zonder aarzelen antwoordt Silvano: ‘Blijf dan.’

Hij lijkt niet te beseffen wat hij net gezegd heeft, onderschat de kracht van zijn woorden. Want ja, waarom blijf ik gewoon niet? Zo gek klinkt het niet. Met wat overtuigingkracht kan ik best voor Le-Da blijven werken, ik kan misschien zelfs het aanspreekpunt worden voor het merk hier in Italië en Frankrijk. Ik zou de productie en stalen veel beter in het oog kunnen houden, maar waar zou ik wonen?

‘Ach, dat lijkt me een beetje onrealistisch vrees ik. Zelfs als ik hier zou kunnen blijven werken, kan ik niet voor eeuwig in het hotel verblijven.’

Silvano grijpt mijn hand en blijft staan. ‘Lieve Claire, laat los wat was. Je zegt zelf dat je gelukkiger bent hier, ik ben heus niet blind want ik weet ongeveer wat er gebeurd is in België met dat fotomodel van jou.’ Wanneer hij het woord fotomodel uitspreekt, blijkt zijn afkeuring door in zijn stem.

Hier wist ik niets van, ik dacht dat hij en Lars best goed met elkaar overweg komen. Dat leek toch zo toen we vorige zomer hier waren, maar dat had ik dus blijkbaar verkeerd ingeschat. Geen verrassing want ik zit er wel vaker naast de voorbije weken.

Wanneer Silvano verder gaat, kijkt hij diep in mijn ogen en lijk ik plots nog meer thuis te komen. In wat voor een cliché ben ik nu weer terechtgekomen? Jonge vrouw wordt... Ja, wordt wat? Verliefd op oudere man die haar vader kan zijn en die ze al jaren kent? Ik hoor niet eens wat Silvano zegt, verward door mijn eigen gedachten en gevoelens. Hij glimlacht en ik sta op het punt om te huilen.

Alles valt op zijn plaats, voor mij althans. Niet alleen het overheersende gevoel van de voorbije dagen zeggen mij dat dit mijn thuis is, ook Silvano is mijn thuis, het plekje waar ik hoor te zijn en waardoor het nooit lukte met iemand anders.

Maar wat als hij me enkel als een leuke vriendin ziet? Wat als hij mij te jong vindt? En wie zegt trouwens dat ik mijn gevoelens wel kan uiten want laten we eerlijk zijn: waarom zou Silvano mij ook op die manier bekijken?

‘Bella? Hoor je me? Ben je er nog? Ik zei dat ik in Menton nog een appartement heb, op de boulevard, vijftig meter van het centrum en een kleine vijf kilometer van hier. Als je wil kan ik het je wel verhuren. Tegen een vriendprijs uiteraard.’

Ik moet het allemaal even laten bezinken want het enige waar ik nu nog aan kan denken is dat ik getroffen ben door een blikseminslag die me zegt dat ik enkel in Italië blijf als ik bij Silvano kan blijven.

‘Denk er eens over na Claire, je bent hier nog enkele weken dus er is nog tijd genoeg. Ik heb trouwens ook vandaag nadat ik je zag, besloten nog zeker enkele weken hier te vertoeven. Kunnen we gezellig nog wat dingen doen wanneer we niet aan het werk zijn. Lijkt je dat wat?’

Ik zou willen schreeuwen dat het mij perfect in de oren klinkt. Toch antwoord ik rustig en beheerst. ‘Lijkt me heerlijk Silvano. Ik heb best honger ondertussen, dus zullen we gaan eten?’

Gedurende het diner dat overheerlijk is kan ik niet anders dan in Silvano’s ogen staren en me afvragen waarom ik dit niet eerder heb gezien, waarom ik dit niet eerder heb gevoeld. Hij was hier altijd al, vlak voor mijn neus. Hij is altijd een constante in mijn leven geweest. Of ik nu in Italië was of thuis in België vertoefde, Silvano was een zeker gegeven in mijn leven. Voelt hij hetzelfde? Zou hij het ook gevoeld hebben daarnet? Die connectie? Of ben ik nu weer overenthousiast aan het worden? Zie ik dingen die er niet zijn?

‘Claire, ben je er nog? Je lijkt mijlenver te zitten met je gedachten en ik heb mijn gezelschap graag voor mezelf alleen’ zegt Silvano terwijl hij knipoogt.

‘O nee, ja natuurlijk. Ik was even aan het denken. Je hebt me net gered om niet in overdrive te gaan’ antwoord ik met een lichte blos.

‘Vertel dan, bella, wat er in dat hoofd van jou omgaat.’

Met die woorden opent Silvano de sluizen en begin ik te vertellen. Over mijn job, hoe erg ik op mijn plaats ben bij Le Da, over Lars en hoe het zo fout heeft kunnen gaan, over mijn onrustige en obsessieve gedrag. Hoe thuis niet meer thuis is tenzij ik hier in Italië ben om dan tot slot te eindigen dat ik denk dat ik iets voel voor hem en dat hij ongetwijfeld een van de meest sexy mannen is die ik ooit heb ontmoet en en en en...

Ik stop met ratelen en zie dat Silvano voor het eerst, sinds ik hem ken, geen aanstalten maakt om iets zeggen. De stilte aan onze tafel is oorverdovend en de spanning is te snijden. Innerlijk ben ik al aan het schreeuwen en geef mezelf al een standje. Dit gaat fout.

Hij opent enkele keren zijn mond en wanneer ik denk hij eindelijk iets gaat zeggen  of gewoon een geluid zou produceren – sluit hij zijn mond weer.

Ik heb dit moment verpest. Wat een rustig, leuk diner met een vriend had moeten zijn is nu tot een gênant gesprek uitgedraaid.

Silvano kucht en excuseert zich. Wanneer hij opstaat kijkt hij me even aan en stap daarna weg zonder iets te zeggen.

Ik kan me wel voor mijn kop slaan. Dit patroon begint vermoeiend te worden. Zucht. Na enkele minuten vraag ik mij af: is hij echt weg of neemt hij gewoon zijn tijd voordat hij weer naar onze tafel terugkeert? Kan ik het hem kwalijk nemen? Natuurlijk niet! Mijn ogen worden glazig van de tranen die zich in een hels tempo naar buiten willen werken. Frustratie komt niet eens in de buurt van het gevoel dat me nu overvalt. Ik moet dit echt onder controle krijgen.

De persoon die zegt dat impulsiviteit een fijne karaktereigenschap is, heeft duidelijk nog nooit iets impulsiefs gedaan. En al zeker niet op het niveau waarop ik het heb gebracht.

Ik besluit dit verlies met trots te dragen, toch tenminste tot ik weer in mijn hotelkamer ben. Het is duidelijk dat Silvano niet van plan is terug te keren naar ons etentje.

Zoekend naar mijn handtas – waar had ik die verdomde clutch nu ook alweer neergelegd – zie ik in mijn ooghoeken Silvano met een fles rosé in de hand op onze tafel afkomen. Zie ik nu een glimlach op zijn gezicht of probeer ik gewoon een glimlach te ontdekken om mezelf ervan te overtuigen dat wat nu gaat volgen best zal meevallen...

Silvano neemt mijn hand vast, kucht en gaat van start. Mijn lichaam verkrampt en zet zich schrap voor wat nu gaat komen. ‘Goed, euhm, oké. Na dit allemaal te hebben gehoord – en dat is best veel informatie om te verwerken in een enkele minuut – kan ik best snappen waarom je zo halsoverkop besloot naar Italië te komen.’

Opgelucht kijk ik naar hem. Hij praat op een rustige manier waardoor ik meteen kalmeer.

‘Claire, bella, ik zou liegen als ik niet zou zeggen dat ik jou geen ongelooflijk mooie vrouw vind. En wat belangrijker is: je bent slim, gedreven en ambitieus. Oké, dat enthousiasme van jou mag wat getemperd worden maar of dat nu iets verkeerds is, dat betwijfel ik. Die kriebels die je meent te voelen komen volgens mij niet door mij. Kan het niet dat het aan heel deze situatie ligt? Aan het feit dat je hier bent? Dat je in Italië en Frankrijk kan zijn? Dat je rust hebt gevonden en dat je alles hebt kunnen overdenken en dat je jezelf weer kan zijn? Zoek toch niet steeds naar de liefde, laat die gewoon op jouw pad komen.’

Ik kijk hem aan en moet mijn tranen bedwingen. Is Silvano mij op een rustige manier aan het afwijzen?

Mijn ogen moeten er waterig uitzien want hij grijpt zijn stoel en schuift hem dichter naar me toe. ‘Claire, je bent voor mij zowat het toonbeeld van een perfecte vrouw. Ik wil gewoon dat je ten volle beseft dat ik zoveel ouder ben dan jij. Hoe jong en jeugdig ik nu wel kan zijn, ik ga sneller ouder zijn dan jij. Wil je dat dan? Wil en kan jij bepaalde dromen opgeven omdat ik mijn dromen sneller zal moeten opgeven? Laat ons gewoon doorgaan zoals we dat steeds deden. Jij en ik, samen, als vrienden, soulmates zelfs – nu we toch emotioneel doen – en daar stopt het, daar laten we elkaar los.’

Ik knik alleen want ik krijg geen woord meer over mijn lippen. Ook dit loopt fout, ook dit verpestte ik weer.

We eten onze maaltijd op en maken nog een wandeling voor Silvano me weer afzet bij het hotel. ‘Tot ziens schoonheid, geen sip gezicht, niet meer nadenken. Alles is goed tussen ons en met jou komt het ook snel goed, vertrouw me nu gewoon.’

Hoe moeilijk ik dat ook vind, ik knik overtuigend en Silvano neemt afscheid met een zachte zoen die mijn lippen amper raakt.

––––––––

De komende dagen stort ik mij op het werk, alsof mijn leven ervan afhangt. Ik krijg dat doseren niet onder knie. Wel weet ik dat de veranderingen die ik voel echt welkom zijn en goed aanvoelen, tijd voor actie. Het is nu of nooit, daar ben ik van overtuigd en dit is geen beslissing die ik zomaar even neem. Een andere richting inslaan en andere doelen voor ogen hebben dat is wat mijn prioriteit krijgt. Die balans zal en moet er komen.

Ik besluit nog diezelfde avond te bellen naar mijn baas om hem alles uit te leggen en of het een optie is om hier voor Le-Da te blijven werken.

Met een druk op de knop wordt er een lange mail naar vrienden en familie verzonden waarin ik meedeel dat zomer in België vanaf nu als vakantie beschouwd wordt omdat Italië nu mijn thuisbasis is. Of in elk geval voor het komende jaar.

Ik verstuur een kort maar krachtige sms naar Silvano waar in staat dat ik inga op zijn aanbod van het appartement en stort me met een en al enthousiasme – hoe kan het ook anders – op het regelen van alle praktische zaken. Omdat de bureaucratie in Italië en Frankrijk en hun relaxte manier van werken me niet vreemd is, maak ik me niet druk en dat loont. In no time is al het papierwerk geregeld.

Een gevoel van trots overvalt me opnieuw. Dit gaat echt gebeuren. Ik verblijf het komende jaar in Italië. Wat voelt dit goed om te zeggen, alsof heel mijn lichaam alle spanning van de voorbije periode loslaat. Dat ik nog geen positief antwoord kreeg van mijn baas is een klein stukje van de puzzel dat nog niet op zijn plek gevallen is. Ongetwijfeld komt ook dat in orde, mijn vertrouwen in deze verandering is torenhoog. Er zijn jobs genoeg en desnoods ga ik bij de stoffenleverancier zelf aan de slag.

Wanneer het einde van de week nadert, komt het besef dat ik mij oprecht gelukkig voel. De rust die in mijn hoofd heerst, voelt voor het eerst echt als rust aan. Het voelt niet als iets dat ik mezelf heb aangepraat. Nee, ik heb de controle over mijn leven teruggenomen en doe iets waarvan ik overtuigd ben dat het me ten goede komt.

De enige vraag die steeds weer komt bovendrijven is hoe kan je eigenlijk iemand graag zien als je jezelf niet eens graag ziet? Hoe kan je iets bereiken als je leven een chaos is, niet in balans? Die vraag stel ik mezelf meermaals sinds ik hier ben en ik realiseer me dat ik er eindelijk een antwoord op kan geven. Niet, dat gaat niet. Je kan niet al je liefde aan iemand geven als je zelf geen liefde hebt voor de persoon die je bent. Er is geen evenwicht als chaos overheerst.

Ik heb zoveel geleerd de afgelopen weken en ik ben zowel wijzers als volwassener geworden. Vol lof over mezelf en helemaal tevreden besluit ik dit verworven inzicht te belonen met een nieuwe jurk.

Lopende op de avondmarkt van Menton – ik kom hier tenslotte binnen enkele dagen wonen en me mengen onder de lokale bewoners is fijn – zie ik in de verte een kraampje met een jurk die mijn naam schreeuwt. Een lange jurk met een fel en kleurrijk bloemenpatroon. Wanneer je de jurk van dichtbij bekijkt zie je dat de bloemen in elkaar door te lopen. De diepe V-hals en korte pofmouwen maken het geheel af. Dat deze jurk misschien buiten mijn budget valt deert me niet. Deze jurk staat symbool voor mijn nieuwe begin. Net zoals mijn eerste jurk van Le-Da zal deze jurk me steeds het gevoel teruggeven van deze nieuwe start. Frisse, kleurrijke bloemen staan voor mijn nieuwe start. Mijn Italiaans-Frans avontuur.

De verkoopster overhandigt mij het zakje met de jurk erin, die een koopje blijkt te zijn en met een stralende glimlach loop ik verder over de boulevard. Even stop ik om uit te kijken over de zee. Het strand is verlaten, wat normaal is op dit tijdstip, en ik zet me neer op de rand waar de boulevard eindigt en het strand begint.

Ik adem de geur van de zee in, luister met gesloten ogen naar het geroezemoes van lokale bewoners, naar de spelende kinderen en hun ouders. Een handvol toeristen geniet nog van een welverdiende nazomer-vakantie in dit mooie stadje. In de verte hoor ik de kerkklokken luiden. Alles is perfect.

Althans, bijna alles. Telkens dwalen mijn gedachten af naar Silvano en wat hij zei in verband met dromen. Wil ik echt bij hem zijn? Is het verliefdheid? Nee dat is het niet, het voelt meer als houden van. Al jaren, ik heb het gewoon nooit willen zien of volledig beseft omdat het gewoon geen optie leek. Het leeftijdsverschil houdt me niet tegen, het zorgde er enkel voor dat ik er nooit verder over nadacht.

Nee, dit is geen verliefdheid, ik hou van die man, met heel mijn hart. Ik weet dat we de komende jaren geen problemen gaan ondervinden tussen ons en dat hij vooral de verdere toekomst doelt.

Wil ik kinderen? Want die kan of wilt Silvano me misschien niet geven en dat is helemaal te begrijpen. Ik zal respect hebben voor die beslissing, kinderen krijgen is iets wat nooit op mijn lijstje heeft gestaan en om eerlijk te zijn, het zal er ook niet opstaan. Misschien moet ik me gewoon over het taboe heen zetten dat het als vrouw blijkbaar not done is om te zeggen dat je geen kinderen wil. Elke onderonsje met vrienden, wanneer de standaardvragen hun weg in het gesprek bannen: ‘En Claire, wil jij kinderen?’ veranderen naarmate ik ouder word steevast naar: ‘En Claire wanneer begin jij aan kinderen?’ Elke keer weer breekt het angstzweet mij dan uit. Erkennen dat een moeder zijn niet iets is wat je wil, omdat je weet dat een kind in je leven niet iets is waar je met heel je hart achter staat. Misschien is dat wel net wat moeders doen. Het gaat over een kind dat je volledig nodig heeft, met alles wat je in je hebt. Het ligt niet in mijn kunnen. Ik besef dat dat uitspreken en toegeven moed vergt. Weer word ik gesterkt in de beslissingen en veranderingen die ik maak. Besluiten om hier te blijven en mezelf graag te zien, het zijn allemaal beslissingen die goed aanvoelen.

Het is tijd is om Silvano eerlijk op te biechten wat ik voel. Eerlijk duurt het langst en als ik dat niet ben zal – mezelf kennende, rust gevonden of niet – er binnenkort toch weer in een vlaag van kortsluiting de boel in het honderd doen lopen. Hem overladen met sms’en of overdreven zijn aandacht zoeken lijkt me geen goed plan. Nee, gewoon zeggen wat ik voel – ik wil niet ook hier moeten vertrekken met een zonnebril en hoed op.

‘Hoi Silvano, zin in een aperitief in Menton? Ik ben op verkenning en vond net een super charmante bistro.’

Ik verstuur het bericht en wacht in spanning en met een gezonde portie vlinders in mijn buik op zijn antwoord. Mijn blik dwaalt weer naar de zee en de warmte die de zon heel de dag lang achterliet op mijn gezicht gloeit nog na. De geur van lavendel dringt mijn neusgaten binnen en er is echt niets dat zo lekker ruikt.

‘Bella, ik ben er zo, bestel alvast een fles Prosecco. Proosten we op jouw nieuw begin.’

Een stralende glimlach vormt zich op mijn gezicht na het lezen van dit berichtje.

Slenterend langs de markt baan ik mij een weg naar de bistro. Het charmante restaurantje is gelegen in een smalle straat die eigenlijk meer op een steegje lijkt. Een steegje waar de heerlijk geuren van drank en eten je tegemoetkomen. Souvenirwinkeltjes met prulletjes in overvloed en waar karikatuurkunstenaars die je om de zoveel meter begroeten. De kleine winkeltjes met het beste ijs in de wijde omtrek omringen je en je ziet hier alleen maar vriendelijke mensen.

Dit stadje is als een droom. Wanneer ik bij de bistro aankom en het laatste tafeltje buiten kan bemachtigen bedenk ik dat echt alles meezit.

Niet te snel zweven, Claire, rustig blijven, je hebt nog een hele belangrijke klus te klaren.

‘Wat zit jij hier dromerig te glimlachen. Mag ik soms weten waarom de jongedame er zo gelukkig uitziet?’

Ik schrik uit mijn dagdromen en kijk recht in de ogen van Silvano die me zijn meeste betoverende glimlach schenkt. ‘Och, niets speciaals. Een glimlach uit dankbaarheid. Laten we het zo noemen.’ En dat meen ik ook, ik ben dankbaar.

Silvano neemt plaats en de ober brengt de fles Prosecco die ik alvast bestelde en schenkt ons elk een glaasje in.

‘Proost’ zeg ik. ‘Waarop zullen we proosten? Op mezelf natuurlijk, op nieuwe kansen, op verandering, op innerlijke rust én op het feit dat ik nu blijkbaar echt wel volwassen lijk te worden.’

Nog voor Silvano kan antwoorden en nog voor we proosten stromen de woorden als een waterval uit mijn mond. ‘E...en ik weet dat jij je zorgen maakt om ons leeftijdsverschil. Ik doe dat misschien ook, enkel niet genoeg om dit niet te willen. Ik wil geen kinderen Silvano, ik wil jou! Ik wil ons, voor zolang het ons gegund is. Ik ben niet verliefd op jou, dat stadium is al voorbij. God, Silvano, ik hou van jou! Jij bent het. Al heel de tijd. Vlak voor mijn neus en nog nooit zag ik het zo duidelijk als nu. Tuurlijk voelde ik het al...’

Een hand vouwt zich om het mijne waardoor ik mijn tirade abrupt stop. Ik lach zenuwachtig en knijp hem bijna. Dat Silvano niet meelacht doet een rilling langs mijn rug lopen. Ik heb hem nog nooit eerder zo ernstig zien kijken. Het gevoel van onmacht bekruipt me, vormt zich als een donkere wolk boven mijn hoofd. In een hoog tempo flitsen alle woorden die ik zojuist zei nog eens door mijn hoofd terwijl de adrenaline mijn lichaam doet trillen.  

‘Claire, bella, ik ben niet helemaal eerlijk met je geweest.’ Met die woorden beantwoordt hij mijn bekentenis.

Niet eerlijk geweest? O nee, ik maak me weer compleet belachelijk. Tuurlijk, hij gaat nu zeggen dat hij al iemand anders heeft. Wat stom van mij om te denken dat het misschien niet zo was.

‘Claire, luister naar me.’ Silvano grijpt mijn andere hand en gebaart dat ik naar hem toe moet komen.

Wanneer ik van mijn stoel schuif en naar hem toestap op me vervolgens op zijn schoot te vleien gaat er een schok door mij heen. Dit voelt helemaal perfect, ik wil niet horen dat ik niet juist ben voor hem. Hij moet dit toch ook voelen, die fysieke knettering nu net.

Dan begint hij te praten en met elke zin gaat mijn wereld iets minder snel draaien. ‘Jij bent voor mij, en hoe zeg ik dit zodat je het zeker begrijpt? Jij, Claire, bent voor mij al heel lang de reden dat ik doorga. Jou enkele keren per jaar zien zijn steevast de gelukkigste dagen. Ik zag je openbloeien van een onzeker meisje die haar eerste stappen in de modewereld zette, niet te verlegen om minder leuke klusjes te doen, tot een zelfverzekerde vrouw die weet wat ze doet en ja, ook weet wat ze wil.’

Tranen vormen zich in mijn ogen al is de lucht tussen ons gespannen. Wil ik wel horen wat hij nu gaat zeggen?

‘Ik lieg niet als ik zeg dat je bezoek met Lars mij een paar keer deed slikken van jaloezie. Die jongen is niets voor jou, jij hebt iemand nodig die je duwt maar ook draagt wanneer het nodig is. Iemand die naast je loopt en niet voor je. En ik wil die man voor jou zijn, Claire. Ik zou je zelfs kinderen geschonken hebben ondanks mijn leeftijd. God, Claire ik zou je de wereld geven. En net dat kan ik niet.’ Zijn greep wordt steviger wanneer hij mij nog dichter tegen zich aandrukt. ‘Ik wil je de wereld geven Claire. Ik wil je wereld zijn.’

Nog voor hij verder kan gaan, onderbreek ik hem en rolt er een traan van mijn wang ‘Laat me dat dan zijn Silvano, laat me je wereld zijn en jij de mijne.’

Silvano legt een vinger op mijn lippen en fluistert: ‘Ik ben ziek Claire. Ik leef vanaf nu in bonustijd.’

Ik kijk verschrikt naar hem op en bedwing mijn tranen wanneer hij vertelt dat hij uitbehandeld is. Dat de kanker zijn hele lichaam overneemt en daarom elke dag een geschenk is.

‘Mijn wereld stort in, Claire. En ik wil de jouwe ook niet laten instorten. Ik hou van jou, enorm veel. Dat heb ik altijd al gedaan en dat zal ik blijven doen maar houden van is ook loslaten. Nog voor ik je kan vasthouden moet ik je loslaten. Maar geloof me als ik zeg dat ik je wil vasthouden.’

Met betraande ogen en een hoofd vol gedachten kan ik de juiste woorden niet vinden. Er is maar een ding dat ik nu wil doen en ik buig me naar Silvano, druk mijn lippen zacht op de zijne waarna ik al fluisterend zeg dat niets me van hem kan weghouden.

‘Beloof me dat de tijd die ik nog heb en die we samen nog hebben, dat we die benutten. Geen gevoelens van spijt! Ik wil dat we alles kunnen zeggen wat we beiden moeten en willen zeggen. We laten niets onbesproken. Geen barrières tussen ons! Claire?’

Ik zie niets meer door mijn tranen en probeer zo nonchalant mogelijk mijn loopneus te verbergen. ‘Geen barrière. Niet voor ons,’ en ik lach en laat dan mijn tranen de vrije loop.

Silvano geeft mij een zakdoek en fluistert in mijn oor dat het tijd is om samen naar huis te gaan. Hij laat een fooi achter op de tafel en neemt de halfvolle fles Prosecco mee in zijn hand.

Het appartement van Silvano, mijn nieuwe woonplaats voor het komende jaar, ligt ongeveer 200 meter van de bistro. De wandeling is kort, toch is het voldoende om mijn tranen op te laten drogen en weer te kalmeren.

Silvano overhandigt me de sleutel en zegt met een twinkeling in zijn ogen: ‘O ja, ik moest je deze nog geven. Dit is de sleutel van jouw appartement. Welkom thuis Claire.’

Ik staar hem verbluft aan, wat zegt hij nu? ‘Mijn appartement? Silvano wat bedoel je? Ik huur het toch gewoon van jou. Oké, een vriendenprijsje dat wel maar het is jouw appartement.’

Weer verschijnt die ondeugende glimlach op zijn gezicht. ‘Laten we eerste naar boven gaan in plaats van hier in de inkomhal te blijven staan. Dat praat ook makkelijker.’

Nog steeds te verbluft om ook maar een woord te zeggen open ik de hoofddeur en nemen we de lift naar de tweede verdieping. Ik steek de sleutel in het slot, draai hem om en stap binnen. Het appartement zag ik al een keertje op foto maar het toch is veel ruimer dan ik dacht. Zelfs de inrichting is helemaal mijn smaak lijkt.

‘Vind je het mooi? Niet slecht hè?’ Een jongensachtig grijns verschijnt op Silvano’s gezicht, toch kan ik nog steeds niets uitbrengen.

Wat is hier aan het gebeuren? Silvano neemt me in zijn armen, streelt met zijn hand langs mijn zij en neemt dan mijn kin in zijn hand. Zachtjes kantelt hij mijn hoofd naar achteren zodat ik hem recht in de ogen aankijk en dan kust hij mij.

Eindelijk. Wat een zoen, wat een vuurwerk. Dit is een kus die me doet overlopen van liefde en gevoel. Een kus die zegt: ‘Ik hou van jou, ik zie je graag, ik heb je lief’. En wat heb ik deze man lief.

De rest van de avond en de nacht vrijen we. We hebben elkaar lief en ontdekken elke centimeter van elkaars lichaam. Dit is hoe liefde voelt in bonustijd.

Anderhalf jaar later, Menton Frankrijk

‘Bonjour Claire, ga je vandaag ook naar het strand of zien we je vanavond aan de haven?’ 

‘Sommige mensen werken nog hè, Liv. Dus ik zie jullie vanavond aan de haven!’ Ik stap in mijn auto en start de motor. Meteen vullen de boxen zich met mijn favoriete nummer. Hungry Eyes van Eric Carmen galmt elke ochtend in mijn auto. Silvano en ik speelden dit nummer elke ochtend sinds die ene nacht. Een nacht waarin we huilden, vrijden en lachten. Die nacht bracht ook de harde realiteit met zich mee dat het niet meer goed zou komen met de gezondheid van Silvano en dat afscheid nemen hoe dan ook te snel zou komen.

Silvano bekende dat zijn appartement eigenlijk al mijn appartement was en dat welke beslissing ik ook nam, hij voor me zou zorgen. Dat hij er voor me zou zijn, ook als hij er fysiek niet meer was.

Ik verzekerde Silvano die nacht dat ik bij hem zou blijven, hoe kort ook. Het leven en de tijd die hem nog gegund waren, dat moest onze tijd worden. We gleden in een routine van werken en genieten van elkaar. Het leek of we dit – werken, eten, samen leven – nooit anders gedaan hadden.

Toen de winter kwam, ging die ondanks Silvano’s ziekte zonder veel incidenten voorbij. Een keertje maar werd ik van mijn roze wolk geduwd toen een, wat eerst een banale verkoudheid leek, een longontsteking bleek te zijn en we in allerijl naar het ziekenhuis moesten. Toen zag ik voor het eerst hoe fragiel Silvano geworden was. Toen besefte ik voor het eerst ten volle dat onze tijd samen écht kort zou zijn. Ik besefte daar, in het ziekenhuis, kijkend naar de liefde van mijn leven, hoe gelukkig ik mezelf mocht prijzen.

Menton, mijn thuis, warmde eind april weer op en er verschenen weer meer toeristen. De stranden vulden zich weer, boten meerden weer aan en het geluid van bedrijvigheid klonk. Met een vingerknip was het hoogzomer en die zomer was de gelukkigste van mijn leven. We vierden elke dag, soms met gewoon samen een film te kijken en take away te eten.

Op 21 juli, de Franse feestdag, nodigden we vrienden en familie uit om samen met ons naar het vuurwerk te kijken. Silvano regelde voor iedereen een slaapplaats en dat in het hoogseizoen, niets hield hem tegen en je zag aan niets dat hij ongeneeslijk ziek was. Clichés die ik maar wat graag omarmde.

Op mijn verjaardag, einde juli, verkondigen we dat we zouden trouwen. Hoe snel alles ook leek te zijn gegaan, het leek niemand echt te verbazen. Natuurlijk schrokken sommige vrienden maar ik had mijn familie en beste vrienden steeds via mail op de hoogte gehouden. Dat heb je als je een hecht gezin vormt met je ouders, ze kennen je door en door en hebben aan een half woord genoeg. Ik ben dankbaar, voor hen en vooral voor Silvano.

De zomer maakte ruimte voor de herfst en wanneer je gelukkig bent, vliegt de tijd. Zo ook voor Silvano en mij, terugdenkend lijkt het onwerkelijk dat zo een geluk bestaat en dat ik het heb mogen beleven. We trouwden eind september toen het weer nog aangenaam was en de natuur zich stilaan rood kleurde. Rood, liefde, onze liefde. Ik had mijn arm willen geven om die herfstmaanden te behouden, om die koude winter nooit te laten komen. De wintermaanden bracht ons verdriet en afscheid. Een verkoudheid – weer een verdomde verkoudheid – vroeg te veel van mijn man. Silvano stierf in mijn armen, waar ik hem altijd had willen houden. Zonder pijn en op zijn voorwaarden sliep Silvano in om nooit meer wakker te worden...  

Een auto toetert ongeduldig achter mij en ik zie dat het licht al op groen staat. Ik steek mijn hand uit om mijn excuses aan te bieden en rijd door, de grens over naar Ventimiglia waar ik sinds het voor gaande jaar werk als vertegenwoordiger van Le-Da Italië.

Dankzij Silvano’s steun en vertrouwen in mijn kunnen trok ik de stoute schoenen aan en pitchte het idee aan mijn baas. Een vestiging in Italië met mogelijkheid om in Menton, Frankrijk ook een filiaal te openen met mij als partner. Na enkele vergaderingen waar ik met huid en haar mijn kunnen, ambitie en motivatie keer op keer verdedigde, ging mijn baas overstag. Het blijft nog raar om als gelijke aangesproken te worden door mijn baas en vroegere collega’s maar dit is wat ik hoor te doen. Mijn hart en ziel zit in de mode en retail, zit bij Le-Da.

‘...

I need you to see

This love was meant to be

...’

Ik zing luidkeels mee. Niets zal me tegenhouden om gelukkig te zijn, want dat beloofde ik Silvano. Ik zal blijven doorgaan en het leven voor ons beiden beleven. Ik zal gelukkig zijn en ik zal lachen, zingen en dansen. Al die dingen zal ik doen samen met Silvano in mijn hart. Mijn lieve, sterke man is – hij was – overtuigd dat er nog wel iemand bestaat die een stukje van mijn hart zal veroveren, als de tijd rijp is. Ik parkeer mijn auto voor de deur van het Le-Da filiaal en neem mijn smartphone. Ik scrol en bel het nummer van mijn voicemail. Silvano liet me een boodschap achter, enkele dagen voor zijn dood.

‘Lieve Claire, bella, ik mis je ongelooflijke goddelijke lichaam nu al. Vertel me nog eens waarom je aan het werk moest? O ja, je bent een sterke onafhankelijke vrouw en schat, dat siert je zo enorm. Laat dat ik je mis zeker niet tegenhouden. Ik bel je even om je eraan te herinneren dat de zon schijnt maar dat jij mijn licht en warmte bent. Lekker melig hé? Volgens mij moet je nu ongeveer glimlachen. Tot vanmiddag bella Claire. Te amo.’

Ik beluisterde het bericht elke ochtend tot enkele weken geleden, nu luister ik het aan het eind van de week. Het helpt mij om door het weekend te komen en het herinnert mij eraan om plezier te maken.

Silvano en ik lieten niets onbesproken en ook al was onze tijd kort, ik was dolgelukkig en ben dat nog steeds. Dankbaarheid is het woord om onze tijd samen uit te drukken. Ook al was onze tijd veel te kort, ik vond rust en vond mezelf. Zonder Silvano was dit nooit gelukt en had ik waarschijnlijk alweer in een ander land gezeten met een zonnebril en een grote hoed. Vanavond vieren we met zijn allen feest om hem te gedenken.

––––––––

Het is weer zomer, toeristen lopen af en aan, het leven gaat door en ik ook. Sommige dagen gaat het vlot, andere dagen zou ik liever niet uit bed komen en heel de dag naar Silvano’s favoriete films kijken met zijn shirt aan. Vanavond draait het om hem en zijn lieve, grappige, betrouwbare karakter. Dus zullen we lachen, drinken, eten en genieten van de ondergaande zon. Genieten van zomer en vakantie. Genieten van het leven. Want dat doe ik, al is het met af en toe een stekende pijn in mijn hart. Al leer ik elke dag om die pijn te laten omslaan in pure warmte. Ik ben waar ik moet zijn, hier dicht bij Silvano en ik vond mezelf. Ik ben Claire en ik ben eindelijk wie ik hoor te zijn. Ik ben thuis.