Losgeweekt

Door Jennifer Wagemans

LOSGEWEEKT

Novelle

Verschijningsdatum: 6 september 2022

© 2022 Jennifer Wagemans

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery Covers

NUR-code: 340

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

De wind schuurt ruw over mijn wangen. Het is koud, misschien zelfs kil, maar het geeft me geen onaangenaam gevoel. Het is eerder guur of bars, als een soort nuchtere, oer-Hollandse kracht die me aantrekt. De kou zet me met twee benen op de grond, precies zoals ik nodig heb. Dit gevoel zou ik graag vast willen blijven houden zonder dat mijn neus eraf vriest.

Met mijn lippen gespannen op elkaar geperst, herinner ik mezelf eraan waarom ik tijdens zonsondergang op het strand sta. ‘De weerman heeft niet gelogen, vandaag,’ mompel ik tegen niemand in het bijzonder. Het waait inderdaad behoorlijk hard, zo hard dat het geluid mijn hele hoofd kan vullen en de rest van mijn gedachten wegduwt.

Ik bal mijn vuisten en adem diep in. Nog een laatste keer kijk ik om me heen, om te controleren of ik echt alleen ben. Dan open ik mijn mond.

‘Ik heet Siem, kort voor Simone, en ik heb een hekel aan mijn voornaam!’

Ik schreeuw het zo luid als ik kan. Een ongewenste druppel probeert aan mijn neusholte te ontsnappen, dus bedenk ik snuivend wat ik nog meer wil roepen. ‘Ik ben 32 jaar oud en heb nog steeds geen idee wat ik wil met mijn leven!’ Mijn ogen beginnen te tranen, dit keer waarschijnlijk niet door de windvlagen die mijn gezicht belagen. Als ik opnieuw roep, slaat mijn stem over. ‘Jasper zegt dat ik overspannen begin te raken en ik ben doodsbang dat hij gelijk heeft!’

Mijn beste vriend had wel een punt. Jasper hoopte dat dit me zou helpen ontspannen en ergens voelt het inderdaad therapeutisch.

Meestal heb ik er de pest in dat hij me beter lijkt te kennen dan dat ik mezelf ken, maar nu ben ik hem daar dankbaar voor. Hij is degene die me heeft gedwongen een week vrij te nemen. Hij is degene die me heeft gedwongen wat tijd in een huisje aan zee door te brengen. Hij is degene die me hier uiteindelijk doorheen gaat slepen.

‘Het project waar ik nu aan werk is geweldig, maar de werkdruk moet omlaag!’ In gedachten verzonken probeer ik te bedenken wat ik nog meer zou willen zeggen, schreeuwen, afdwingen. Ik kijk uit over rimpelingen in de zee en over hun witte schuimkoppen. De zon lijkt rond de horizon te dansen, doordat de wolken die onze gouden lichtbol omringen net verhullen waar ze zich precies bevindt. Met ieder zuchtje wind is het alsof de zon net weer op een andere plek staat. Steeds vaker moet ik met mijn oogleden knijpen om scherp te kunnen zien. De wereld wordt donkerder, waziger en krijgt langzaamaan minder contrast. Het is net een impressionistisch schilderij.

In de verte beweegt een donkere vlek en ik herken direct het silhouet van een lange, magere man. Ondanks dat ik zeker weet dat ik hem niet ken, lijkt de vreemdeling doelbewust dichterbij te komen. De spieren in mijn bovenlijf spannen zich aan bij de gedachte dat ik nu een gesprek moet gaan voeren vol met sociaal wenselijke antwoorden. Alsof dat al niet ongemakkelijk genoeg is, heeft hij me vast horen schreeuwen en denkt hij nu ongetwijfeld dat ik gek ben.

Mijn gezicht wordt warm en ik vloek binnensmonds. Alsof ik de man niet gezien heb, schuifel ik het strand over, van de zee weg. Het risico dat hij dezelfde kant op moet als ik wil ik niet nemen. Ik besluit nog even op de trap voor een strandtent te blijven zitten, totdat hij voorbij is.

Voor ik het weet, heeft de vreemdeling naast me plaatsgenomen. Ik kijk strak voor me uit en overweeg om meteen de benen te nemen. Zou dat ongemakkelijker zijn dan blijven zitten en na dertig seconden weggaan?

‘Zo, even pauze, hoor. Deze knietjes houden het niet de hele dag meer vol,’ zegt de oude man, terwijl hij moeizaam plaatsneemt op de trap. Hij kiest dezelfde trede uit als waar ik op zit, waarna ik zo onzichtbaar mogelijk een klein stukje opschuif.

De vreemdeling trekt zijn gele regenhoed naar achteren, zodat het van zijn hoofd af valt en aan het touwtje om zijn nek blijft hangen. Hij ziet er ontspannen uit in zijn gele poncho. Zijn tevreden houding maakt dat ik me iets minder opgelaten voel. Niets aan hem straalt uit dat hij kwaad in de zin heeft en zijn ontspannen aura werkt aanstekelijk, hoe zweverig dat ook klinkt.

Ik besluit nog iets langer te blijven zitten, hem daarna vriendelijk gedag te zeggen en naar mijn vakantiehuisje te lopen.

‘Rolf,’ zegt de oude man terwijl hij zijn bergschoenen stevig in het zand zet. Het zou zijn naam kunnen zijn, maar misschien schraapt hij wel gewoon zijn keel.

Wanneer hij voorover leunt en met kraaienpootjes in zijn ooghoeken naar de horizon staart, besluit ik hem mijn naam te vertellen.

‘Simone,’ zeg ik. Hiermee voel ik me minder naakt dan wanneer ik ‘Siem’ had gezegd.

‘Zo, ‘t Gestrande Huijsdier, hè?’ verzucht de man, die vanaf nu in mijn hoofd Rolf heet.

‘Pardon?’

De man keert zich fronsend naar me toe, alsof ik een gekke vraag stel, en wijst over zijn schouder met zijn duim naar het dak van het gebouw achter ons.

Wanneer ik me flink concentreer, kan ik grote letters onderscheiden met lampjes erin die uitstaan. Het zou best kunnen dat de naam van de tent daar staat.

‘Heet deze strandtent ‘t Gestrande Huijsdier?’

Rolf knikt plechtig, met zijn ogen dicht. Zijn mouwen schuiven iets omlaag en ik ontdek de zijkant van een zilveren polshorloge, een mooi ding.

‘Al drie jaar. Iedereen in het dorp weet dat je hierheen moet als je een beesie kwijt bent,’ antwoordt hij, waarna hij luid zijn keel schraapt. ‘Het enige dat ik nu kwijt ben, is mijn kleindochter. Ze zwerft hier ergens rond.’

Ik draai mijn hoofd met een ruk naar hem om.

‘Moet je haar niet gaan zoeken dan?’

‘Nee, ze is echt een bengel en komt altijd op haar pootjes terecht. Ze weet me overal te vinden. Hartstikke leuk met dat kind, praat met iedereen, kan met iedereen overweg, altijd gezellig.’ Een trotse glimlach siert zijn gezicht, terwijl zijn ogen nog steeds in de verte turen. ‘Maar jij dan? Ben jij niet iets kwijt?’ oppert hij filosofisch.

Ik wist het, hij heeft me horen schreeuwen en gaat me nu vertellen dat ik mijn verstand ben verloren. Ik pers mijn lippen samen, want ik weet niet zo goed wat ik moet antwoorden. Moet ik doen alsof ik geen idee heb waar hij het over heeft?

Rolf wrijft over zijn stoppelbaard die net zo wit is als zijn haardos.

Voordat ik kan antwoorden, zwaait hij waarschuwend met zijn wijsvinger naar me. ‘Je bent geen huisdier kwijt, maar je lijkt wel je plezier kwijt te zijn,’ concludeert hij.

Ik slik hoorbaar en deins met mijn bovenlichaam iets achteruit. Zijn directe opmerking maakt dat ik even sprakeloos ben.

‘Dat is wel een beetje een persoonlijke opmerking, vindt u ook niet?’ reageer ik met overslaande stem wanneer ik weer enigszins ben bijgekomen.

De blik van de oude man staat ver weg en hij lijkt me niet te horen, of hij doet alsof.

‘Dat doet me denken aan mijn jongere ik. Ik was veel te druk met mezelf. Hard werken, altijd bij vrienden en familie over de vloer, te trots om niet iedere avond zelf te koken en het huishouden deed ik natuurlijk ook alleen.’

Voor mijn gevoel staat Rolf op het punt om zijn hele levensverhaal bloot te leggen. Dit is een prima alternatief voor het bespreken van mijn geschreeuw of weglopen midden in het gesprek, dus ben ik bereid om te luisteren.

‘Toen dacht ik,’ vervolgt hij luid en direct aan mij gericht, ‘ik ga op wereldreis en word schatzoeker!’ Zijn wijsvinger priemt vlak bij mijn gezicht en de stormgrijze ogen van de man kijken recht in mijn ziel. Hij vertrekt geen spier, dus hij moet wel bloedserieus zijn.

Een nerveuze kriebel in mijn buik zorgt er toch voor dat er bij mij een gesmoord gegiebel uitschiet. Gelukkig moet de schatzoeker daarom lachen.

‘Klinkt maf, niet? Maar in wezen is iedereen een schatzoeker. Iedereen zoekt naar eigen geluk op een eigen manier.’ Hij haalt zijn schouders op terwijl zijn ogen de zee weer afspeuren.

‘Dat is mij iets te filosofisch, al zit er een kern van waarheid in,’ moet ik toegeven.

Samen staren we even in stilte naar de ondergaande zon. In de verte varen volgens mij twee schepen, maar meer dan twee stipjes zijn het niet. De een toetert zo luid naar de ander dat ik het vanaf hier nog zachtjes horen kan. De ander toetert vrolijk terug. Het is net alsof ze met elkaar praten en in mijn hoofd ontvouwt zich een heel gesprek tussen de boten.

‘En ik krijg nog steeds korting met al mijn airmiles!’ onderbreekt Rolf de stilte. Zijn ogen glimlachen, maar de rest van zijn gezicht lijkt dat te willen verbergen.

‘Dat kan ik wel bewonderen. Ik ben gek op korting.’ Hoe vaak ik niet toch vijf extra tubes tandpasta gekocht heb om vijftig cent te besparen... Ik ben als een mot die aangetrokken wordt tot de lantaarn van het euroschap, en het voelt alsof Rolf dat begrijpt. ‘De aanbiedingen bij de supermarkt naast mijn huis zijn iedere maand hetzelfde. De bak met koopjes is altijd gevuld met onsamenhangende dingen. Zakken soep, kruiden, shampoo,’ som ik op.

‘Ik kan zeggen dat ik alle bonusacties ter wereld gezien heb! Maar jij hebt er ook oog voor, dat zie je meteen,’ zegt de koopjesjager.

‘Is schatzoeker en koopjesjager dan niet eigenlijk hetzelfde vak?’

‘Zo heb ik er nog nooit over nagedacht... Als ik boodschappen doe, sta ik altijd wel even te graven in de aanbiedingenbak.’

Ik weet niet goed wat ik moet voelen bij het feit dat ik dezelfde interesses heb als deze oude man. Het verbroedert toch op een manier.

‘Het wordt mijn oude lijf te koud hier, dus daar ga ik vanavond eens op kauwen.’ De oude man glimlacht. ‘Mocht je morgen niets te doen hebben, kom vooral eens bij het juttersmuseum langs. Daar heb ik pas een mooie verzameling onsamenhangende dingen liggen. Ik ben open van tien tot zes, want oude mensen houden van vroeg avondeten.’ Hij geeft me een knipoog.

Zo’n oprechte knipoog heb ik al in tijden niet gezien, een knipoog zonder bijbedoelingen. Ik voel me direct gewenst en merk dat ik al aan het knikken ben voordat ik het bewust wil doen.

‘Dat klinkt goed. En je kleindochter dan?’

‘Ik zal haar moeder zo eens bellen om te vragen of ze al naar huis zijn gegaan. Ik kan me niet voorstellen dat ze hier rond zijn blijven hangen tot ik terug wil gaan. Zie ik je morgen?’