De Misleiding

Liv Anders

DE MISLEIDING

Thriller - fictie

Verschijningsdatum: 14 juni 2022

© 2022 Liv Anders

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

NUR-code: 332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

PROLOOG

HOTEL AAN HET MEER VAN GENÈVE

Cyriel Kwint zou zelf niet op het idee komen hier een verblijf te boeken. Hij vond het een omgeving voor mensen die zich graag spiegelen in de holle blik van anderen. Het knipmessende personeel, de hoge vertrekken met hun gedateerde inrichting, de mahoniehouten deuren waarachter de gasten fluisterend verdwenen: het leek bij een andere wereld te horen. Zelfs de zwanen hadden iets vreemds door de manier waarop ze op gezette tijden de oever beklommen en kontwiegelend, met een zekere dedain, vanuit hun ooghoek de gasten aan de tafeltjes op het gazon observeerden.

‘Kom nou maar mee. Het zal je goed doen.’

Met die woorden had zijn neef, hoogleraar in de natuurwetenschappen aan de KU Leuven, hem weten over te halen mee te gaan naar een forum voor het behoud van de natuurlijke kustlijnen in Europa. Een soort denktank, volgens Jules. ‘Er moet iets gebeuren, dat is duidelijk.’

––––––––

Het was dag drie. Na wandelingen door het stadje, een bezoek aan een museum over het leven van Charlie Chaplin en het zitten op terrasjes, steevast weggedoken achter een krant, in de hoop dat er niemand op hem af zou komen om een praatje te beginnen over wat hij nu weer op zijn planning had staan, had hij besloten Jules naar het conferentiecentrum te vergezellen. 

‘Jij die zo van architectuur houdt, je moet echt eens komen kijken naar het futuristische gebouw waarin wij samenkomen. Compleet uit glas opgetrokken, zodat het aan de ene kant de bergen met daarboven een staalblauwe lucht weerkaatst, en aan de andere kant een groene oever met een ribbelend meer. Die Zwitsers hebben transparantie willen nastreven. En dat is ze goed gelukt.’

‘De transparantie die ze ook toepassen bij hun bankpraktijken, bedoel je?’

‘Kom nou maar. Morgen vertrekken we weer en heb je niks meegekregen van de felle discussies die daar af en toe oplaaien. Er zijn weinig deelnemers die tegengas geven, maar juist die enkelingen die dat wel doen, zorgen voor verhitte gesprekken.’

––––––––

De weg slingerde langs de oever, klom, verdween van tijd tot tijd achter een rotspartij die voor een kort moment het uitzicht op het meer, met zijn zeil- en rondvaartboten, aan het oog onttrok.

Met één hand nonchalant op het stuur van de cabrio hield Jules een vurig betoog over erosie, afbrokkelende kliffen, huizen die in Engeland en Denemarken met rots en al in zee verdwenen waren. ‘Als we niet in actie komen, gaat het water het van ons winnen,’ riep hij met een onheilspellende stem, terwijl hij na elke bocht het gaspedaal weer indrukte.

Hij keek de diepte in en had liever dat zijn neef beide handen aan het stuur hield, in plaats van net te doen alsof ze over de Keyserlei van Antwerpen reden. Het mocht dan wel rustig zijn op de weg nu het hoogseizoen met zijn afgeladen bussen nog moest beginnen, een ongeluk zat in een klein hoekje. ‘Hoe lang hebben we nog?’

‘Tien minuutjes. Vijf als die idioot achter ons zich blijft gedragen alsof we in een achtbaan zitten.’

Een motorrijder, opgedoken vanuit het niets, kleefde aan de bumper van de cabrio, claxonneerde, en haalde met een snelle zwaai vlak voor een bocht in. Voordat hij uit het zicht verdween, gaf hij een sein met zijn achterlicht.

‘Kamikaze,’ reageerde Jules. ‘Dit soort schooiers zouden ze hun rijbewijs moeten afnemen. Heb je zijn nummerplaat onthouden?’

‘Man, ik probeer al twintig minuten mijn hoogtevrees onder controle te krijgen.’

‘Ik wist niet dat je daar last van had. Of hoort dat bij een depressie?’ Jules wierp hem een zijdelingse blik toe, een spottende lach verscheen rond zijn lippen.

Hij kende zijn neef goed genoeg om diens opmerking niet te zwaar op te nemen. Jules was voor hem de oudere broer die hij nooit had gehad, het maatje met wie hij elke zomer op het strand van Nieuwpoort zijn vakantie doorbracht. Ver weg van de eeuwige ruzies tussen zijn vader en moeder, die - op zijn negende - moe van alle scheldpartijen eindelijk uit elkaar gingen. ‘Hoe meer je klimt, weet je, des te dieper je valt,’ zei hij, en hij liet een zucht ontsnappen. Hij had het aan den lijve ondervonden. De snelheid waarmee hij op weg was geweest naar de ultieme top in zijn vakgebied, het gevoel dat hij alleen maar beter werd, de euforie, gevolgd door de klap in zijn nek toen niemand nog iets van hem wilde weten en hij aan zijn lot werd overgelaten.

De weg dook naar beneden. In de verte, middenin een park met gemillimeterd gazon, verscheen als een glimmende diamant het congrescentrum. Hij kon nauwelijks zijn ogen geloven. Hij had vaag over het project gehoord in de tijd dat de wereld om hem heen nog tot hem doordrong. Maar dat het voltooid was... ‘Calatrava?’

‘Zo ken ik je weer. Dezelfde architect als van het treinstation in Luik. Het heeft natuurlijk een fortuin gekost, maar daar zitten ze hier niet mee. Drie maanden geleden is het met veel grandeur geopend. Zal je wel ontgaan zijn, doordat je in de kreukels lag.’ Jules strekte zijn nek in een poging het gebouw met zijn monumentale overkapping, dat veel deed denken aan het oog van een insect, nog beter te kunnen zien.

‘Let je een beetje op de weg, meer kreukels kan ik er niet bij hebben.’ Het klonk als een grapje, maar de elasticiteit was uit zijn leven verdwenen. Zijn zelfvertrouwen had een flinke dreun opgelopen. De gedachte dat hij op een haar na de top had bereikt en nu moest accepteren bergafwaarts te gaan, boezemde hem eigenlijk nog meer angst in dan de rijstijl van zijn neef. 

‘Nog vier bochten en dan komen we op een recht stuk. Ik kan deze weg zo onderhand met mijn ogen dicht rijden.’

‘Doe dat maar als je alleen bent.’

Ze gingen door een tunnel, waarna het licht nog scheller leek dan even tevoren.

‘Verdomme, kijk nou.’

Een zwarte Citroën DS stond schuin op de weg, met zijn achterkant gevaarlijk dicht bij de afgrond.

‘Dat scheelde niet veel.’ Jules minderde vaart, passeerde de auto, waarin een man met zijn hoofd op het stuur lag, en liet de cabrio niet ver van een muurtje tot stilstand komen.

Het bloed trok weg uit zijn gezicht. Eén foute beweging en ze zouden eindigen in het dal. Waarom was hij niet gewoon in het hotel gebleven? Hij had in een luie stoel op het balkon kunnen zitten met een Bourbon, genietend van de zuivere lucht die hij morgen weer in moest ruilen voor uitlaatgassen. ‘Zou de chauffeur onwel zijn geworden? Of is er iets met zijn auto?’ Voorzichtig stapte hij uit en volgde zijn neef, die al bezig was een reactie los te krijgen van de man achter het stuur.

‘Wat is er gebeurd? Hoort u mij?’

De man richtte zich langzaam op, knipperde met zijn ogen en keek hen door het open portierraam verbaasd aan. ‘Reed u achter me?’

‘Zoiets ja. Niet vlak achter u, hoor. Kunt u zich herinneren wat er gebeurde?’

‘Ik weet nog precies wat er gebeurde,’ reageerde de man met een gebroken stem, en hij streek met zijn handpalm langs zijn neus, waaruit bloed sijpelde. ‘Ik zag hem pas toen het te laat was en...’

‘...hij u als een waanzinnige de pas afsneed,’ maakte hij de zin van de onfortuinlijke bestuurder af, terwijl hij zijn neef veelzeggend aankeek.

‘Die gek drukte me bij het passeren naar dat lullige muurtje daar. Ik schrok me wezenloos.’

‘U mag blij zijn dat u er zo goed vanaf bent gekomen.’ Jules opende het portier en ondersteunde de man bij het uitstappen. ‘Het lijkt me beter dat ik u even help de wagen weer recht op de weg te zetten, als u dat goed vindt.’

––––––––

Nog geen tien minuten later daalden ze verder af naar het meer, op korte afstand gevolgd door de Citroën. ‘Vreemd,’ merkte Jules op, toen ze de met populieren omzoomde laan afreden naar het congrescentrum.

‘Bedoel je dat hij nog steeds achter ons zit?’

‘Hij zwaait en rijdt naar de aparte parkeerplaats voor VIP’s.’ Ze kwamen langs een slagboom en Jules volgde de instructies van een parkeerwacht.

‘Wie zou hij zijn? Dat voorval met die motorrijder leek een aanslag op zijn leven.’

‘Ik heb hem hier nog niet eerder gezien. Maar ja, wat wil je met meer dan zeshonderd deelnemers. Kom, we zijn net op tijd. Je pasje ligt bij het gastenloket.’

In de hal van het complex, een atrium dat als een facetlens het binnenvallende licht brak, liepen ze de man weer tegen het lijf.

‘Ik ben u zoveel dank verschuldigd. Ik moet er niet aan denken dat er een vrachtwagen of een bus vanuit die tunnel was opgedoken. Laten we na afloop wat drinken in de VIP-lounge. Met mijn visitekaartje komt u daar makkelijk binnen. Ik moet er nu vandoor. Mijn speech...’

Net als zijn neef vond ook hij het vanzelfsprekend iemand die in nood verkeert te hulp te schieten. ‘U had toch hetzelfde gedaan?’ reageerde hij, en terwijl de man knikte en snel wegliep, staarde hij naar het kaartje in zijn hand: Agustin Marquez, Directeur Tramonto milieubeheer Corsica.

––––––––

VIER JAAR LATER

CORSICA

ANTOINE

Liever geen vragen

Eindelijk zie ik hem straks weer. Ik heb hem gemist. Drie dagen naar het zuiden van het eiland. Ik had niet verwacht dat ik daar zo veel problemen mee zou hebben. Niet dat ik niks te doen heb hier, als hij er niet is. Er is elke dag wel een akkevietje. JP kwam gistermiddag langs en had weer commentaar op de consumptie in de bar. Hij kan het niet laten elke dag de recette te controleren. Hoe kan hij verwachten dat ik omzet draai in deze periode van het jaar met als enige gasten een filmploeg die drie dagen in Bonifacio aan het filmen is?

‘Houd je dingen voor me achter?’ vroeg JP op een akelige toon. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat dat stelletje zo weinig zuipt?’ Daarbij gaf hij me een klap op mijn schouder die ik uren later nog kon voelen. ‘Dit is onze kans, Toine, je krijgt die niet twee keer in je leven. We pompen er verdomme niet voor niks geld in. Er moet ook wat redelijks uitrollen.’

Wat hij daarmee bedoelde, vroeg ik hem voorzichtig.

‘Deze productie kan alleen doorgaan doordat Seahorse Corp. er geld in investeert. Dacht je nou echt dat Cyriel Kwint na die onbenullige laatste film van hem nog een fortuin bijeen kan harken voor een nieuwe film?’

JP kwam aan de bar zitten, wat hij zelden doet, en vroeg om een Sex on the Beach. Extra sterk heb ik hem gemaakt, want iemand met zo’n bodymassa als JP kan wel een stootje hebben. En daarna wilde hij er nog een.

‘Morgen komen ze in mijn villa filmen, zoals je weet. En daarna een party. Dat kost ook weer handen vol geld. Al die hotemetoten uit Ajaccio willen weleens van dichtbij zien hoe Romy Schatz er in levenden lijve uitziet. En dan dat hete ding, die ehh...’

‘Evi Valentura.’

‘Bloedmooi die meid, strak in het vel, net een veulen zo hoog op de benen, dat soort trekt mannen aan, daar moeten we grof op inzetten.’

‘Hoeveel geld heb je er dan ingestopt?’ vroeg ik, toen JP halverwege zijn tweede Sex on the Beach was. Hij draaide wat met zijn ogen naar het plafond, trok zijn dikke wijsvinger langs zijn neus, en knalde er toen spontaan uit: ‘Vijf miljoen.’

‘Zozo,’ reageerde ik laf. In een slag vijf miljoen witwassen. Slim van JP.

‘Snap je ’m?’ vroeg hij.

Ik knikte, zonder verder iets te vragen, want JP houdt niet van vragen, zeker niet als ze over geld gaan.

‘Je houdt je kop, begrepen?’

‘Ik weet van niks. Mag ik alleen één vraag stellen?’

JP keek me aan met een glazige blik, zoals altijd als hij onweer verwacht. ‘Wel iets optimistisch, graag, iets waarop ik kan bouwen, anders hou je het maar voor je.’

‘Waarom investeer je in een film, als je niet zeker weet of hij een succes wordt?’

‘Jongen, jij had ambtenaar moeten worden. Of verzekeringsagent. Als je nooit een risico durft te nemen in het leven, blijf je altijd een loser. Seahorse kan hier alleen maar garen bij spinnen, dat snap je toch wel?’ 

En toen stapte hij op, wijzend naar de scheurkalender achter de bar: ‘Je loopt achter, jongen, je leeft gisteren. Zie je morgen op de party. En doe een trendy pak aan, niet zo’n achterlijk shirtje met een broek die van je kont zakt, zoals nu.’

Terwijl JP naar zijn boot in het haventje liep, scheurde ik 18 mei af en staarde naar de spreuk op het volgende blaadje: De mensen zijn zó onnozel en ze richten zich zó op hun directe behoefte, dat iemand die bedriegt, altijd wel iemand vindt die zich wil laten bedriegen.

Een uitspraak van Machiavelli stond eronder, iets wat voor hetzelfde geld uit de mond van JP had kunnen komen...

ROMY

Op het randje

Bij een balustrade van tientallen pilaartjes zou je een Griekse tragedie verwachten. Elektra of Antigone. Niet een fatale ruzie tussen een vrouw van middelbare leeftijd en haar minstens twintig jaar jongere minnaar. Ik kijk naar de knokkels van mijn handen, pijnlijk wit na alle krachtsinspanningen, net zo verkrampt als de rest van mijn lichaam. Nog even en ik verlies mijn evenwicht.

Oliviers borst plakt tegen mijn rug aan, een stoot warme adem golft door mijn haren. Zijn hand klimt naar mijn kruin. Ik slik – ik weet wat er komen gaat. Na acht takes is elk haartje op mijn hoofd een brandhaard.

‘Vuile slet!’ schreeuwt hij, en hij rukt mijn hoofd naar achteren.

Een steek van oor tot oor. Mijn kop staat in de fik en het lijkt eeuwen te duren voordat Olivier me weer loslaat. Het liefst zou ik zuchten, maar dat mag niet. Je schijnt niet te zuchten als je op het randje van de dood balanceert. Je zucht pas als de dood je eenmaal bij je lurven heeft gegrepen.

Cyriel houdt dit keer gelukkig zijn mond. Houten klazerig vond hij het, emotieloos. ‘Laat haar toch gillen dat wijf,’ riep hij geïrriteerd, en nog ergere dingen die ik liever zo snel mogelijk weer vergeet.

Mijn gedachten rollen over de rotsen naar beneden, naar de baai van Girolata met zijn halvemaanvormige strand. De laatste toeristen zijn nog geen kwartier geleden aan boord gegaan van de veerboot naar Ajaccio. Obers stapelen stoelen op elkaar en een zeilboot zet koers naar het noorden. Met een schuine blik kijk ik op mijn horloge: half zes. Ze kunnen elk moment komen. De heren keurig in smoking, de dames in een little black dress of iets fleurigs met veel bloot. Zij zijn de speciale genodigden op de cocktailparty, georganiseerd door de rijkste man van het eiland: Jean-Pierre Paoli. Ik knijp mijn ogen iets toe. De roodgele zon strooit duizenden pareltjes over de golven en als Olivier verdomme niet achter me had gestaan, dan was ik...

‘Hier zal je voor boeten. Je zou me nooit, nooit verraden.’ Oliviers onderlichaam schuurt hitsig tegen mijn jurk aan, zodat hij naar mijn heupen optrekt. Ik sluit mijn ogen en voel een heftige reactie in zijn bermuda. Automatisch pers ik mijn billen samen. Waarom zadelen ze me op met een tweederangsacteur, die op een van de belangrijkste momenten in het draaiproces het verschil niet meer weet tussen spel en realiteit?

Evi staat zich nu vast te verkneukelen bovenaan de trap naar het terras, in de typische Evi-houding, triomfantelijk, een hand op de heup en borsten vooruit. Precies zoals je al die wannabe actrices voor de paparazzi ziet poseren op de rode lopers van Hollywood en Cannes. Plekken waar ik nog wel kom, maar waar de lenzen meestal op andere, jongere exemplaren gericht staan.

Ik probeer me los te rukken, schreeuw om de aandacht te trekken van de mensen beneden op het strand, maar slechts één ober heft zijn hoofd op en glimlacht bij het zien van de grote blauwe matras op de helling beneden ons. 

De camera zoomt voor de zoveelste keer in, terwijl ik me langzaam bevrijd uit de kleffe handen van Olivier en met mijn bovenlichaam ver, naar mijn gevoel veel te ver, over de rand van de balustrade hang. Ik bevries, moet aan iets anders denken, want zo ga ik overgeven en dan moet weer alles opnieuw.

Vanochtend heb ik van een afstand naar mijn body double gekeken toen Olivier haar in zijn woede en vertwijfeling over de omheining werkte. Op dat moment trok er een duizeling door mijn hoofd. Heel even was het alsof de aarde onder mijn voeten weggleed. Met een doodskreet begon Nadine, gekleed in hetzelfde strapless jurkje als ik, aan haar vrije val. Ook zonder identieke kleding lijkt Nadine op mij. Alleen is ze minstens vijftien jaar jonger en moest onze visagiste haar ouder maken. Maar we hebben dezelfde rossige haren, vrijwel dezelfde lengte, 1.68 m, een lange, slanke nek, lichtblauwe ogen en heel veel sproeten. 

Hoe kom je met je gedachten de tijd door, die stroperig trage tijd totdat het verlossende drieletterige woord volgt? Waar maak ik me zo druk om? Heeft het met vertrouwen te maken? Ík ga toch niet vallen? Daar is Nadine voor. Daar wordt Nadine dik voor betaald en bovendien vindt ze gevaar leuk, ook al gaat ze het uit de weg. Een specialistenteam is anderhalve dag bezig geweest met het veilig installeren van een gigantische luchtmatras op de rotsen onder het terras van de villa. Niets, maar dan ook niets mag aan het toeval worden overgelaten.

‘Er kan niks misgaan,’ verzekerde Nadine me toen ik haar vroeg hoe ze haar zenuwen de baas blijft. ‘Ik doe dit stuntwerk al jaren, meestal loop ik wat blauwe plekken op, of spierpijn, en af en toe een flinke dosis migraine. Maak je geen zorgen, ik check zelf altijd van tevoren of alle veiligheidsmaatregelen zijn gerespecteerd.’ Want mocht haar door een of andere nalatigheid iets overkomen, vertelde ze, dan zou de verzekering niets uitkeren. Toch dacht ik kort voor Nadines val zweetdruppeltjes te zien op haar voorhoofd. Ik kan me niet voorstellen dat ze nooit droomt over een ongelukkige landing, waarbij haar zwanenhals, die mooie zwanenhals die ons beiden zo breekbaar maakt, spontaan dubbelklapt. 

‘Cut! Fantastisch. Dames en heren, we laten het hierbij voor vandaag.’

Ik trek mijn jurk weer op zijn plek en loop weg zonder Olivier aan te kijken. Opluchting trekt als een fris briesje door de crew. Met een tevreden glimlach knikt Cyriel naar Ron, de productieleider, geeft zijn trouwe cameraman Laurens een klopje op de schouder, en grijpt het glas whiskey dat Lotta hem voorhoudt. Cyriel en Lotta. Cylo voor intimi. Twee handen op een buik. Cyriel, de prikkelbare, onzekere, gevoelige, begenadigde regisseur, verslaafd aan whiskey, vrouwen en God mag weten wat nog meer, en Lotta, nuchtere Lotta, de beste script supervisor die er in de Europese filmscene rondloopt. Lotta die alles ziet en alles hoort, en die alles haarfijn aanvoelt.

––––––––

Terwijl de crew de laatste resten van de apparatuur opruimt en obers in smoking statafels en potten met palmbomen een plekje geven op het terras, komt Jean-Pierre Paoli, de eigenaar van de villa, de monumentale trap af in gezelschap van de eerste gasten, een clubje in donkere smoking geklede mannen, een enkeling in het gezelschap van een vrouw. 

‘Hoogwaardigheidsbekleders,’ fluistert Lotta. Ze duwt haar tas en paperassen onder haar arm en kijkt vanuit haar ooghoek naar het spektakel, alsof ze het liefst nog een extra scène aan de opnames had toegevoegd. ‘Heel interessant. Die mannen waren er gisteren in Bonifacio ook, weet je nog? Compleet inwisselbaar. Kijk maar,’ merkt ze met een spottend lachje op. ‘Het zijn andere gezichten, maar ze hebben dezelfde uitgezakte buiken en dragen vast ook hetzelfde parfum. Figuranten in hun eigen leven, duiken overal op, omdat ze heel goed weten in welke setting je gezien moet worden.’

Ik schiet in de lach. ‘Als eilandbewoner zou ik me ook wat graag laten fêteren op een party van een Nederlands-Vlaamse filmploeg. Er zijn vervelender dingen in het leven.’

‘Zoals?’

‘Zoals een te strakke jurk. Ik ga me gauw omkleden en opfrissen, de zweetdruppeltjes lopen over mijn rug.’ 

EVI

Aanstormend talent

Vanochtend heb ik snel wat foto’s op Facebook en Instagram gezet. Cyriel heeft het liever niet, hij zegt dat je het publiek geen kijkje moet geven achter de schermen van een filmopname. Dat breekt de sfeer. Ik durf hem niet te vragen welke sfeer, ik wil niet dom overkomen. Volgens Cyriel ben ik een aanstormend talent. Dat zei hij een paar dagen geleden met een glas whiskey in zijn hand, en hij was op dat moment niet dronken. Hij keek me zo indringend aan toen hij dat zei, ik kreeg er spontaan een geil gevoel van. Onwijs gaaf. Op je eenentwintigste met de top of the bill werken, schrijft Kelly, mijn allerfavorietste influencer, over mij op haar Facebookpagina. De droom van elke studente aan de toneelacademie. Gelukkig weet Kelly niet dat ik nooit op een toneelacademie heb gezeten en via modellenwerk aan mijn rol in deze film ben gekomen. Modellenwerk klinkt toch wel wat onnozeler dan toneelacademie. Dat is kunst met een grote K. Papa en mama snappen er niks van en vinden dit glamourwereldje o zo gevaarlijk en oppervlakkig. Zij staan al bijna hun hele leven in dezelfde pizzeria en kijken niet verder dan de grens van ons dorp, begrijpen niet dat je alleen via de juiste contacten een heel eind komt in deze wereld. En dat je alles daarbuiten meteen moet deleten. Dat bleek gisteren weer.

––––––––

‘Je hebt geluk.’ Nicolas wijst naar een reepje land in de verte. ‘Dat daar is Sardinië. Alleen bij helder weer...’

‘Sar-di-ni-ë. Komen daar de sardientjes vandaan?’

Nicolas schiet in de lach. ‘Dat zou zo maar kunnen. Nu je het zegt. Je zet me aan het denken.’

Ik zet die loser aan het denken. Hij komt zelf uit Bonifacio. Dan had hij het sardientjesverhaal toch moeten kennen. Het was het eerste wat me te binnen schoot toen hij over Sardinië begon. Waarom ben ik hier beland? Waarom laat ik me door de eerste de beste buschauffeur verleiden om naar de overkant van de zee te gaan staren, een beetje te kletsen over visjes, terwijl de anderen aan boord van een jacht genieten van een exotische cocktail? Het is allemaal de schuld van Lotta.

‘Evi, er staat iemand op je te wachten,’ zei ze, toen de opnames in de oude haven er eindelijk opzaten. ‘Grijp je kans! Nicolas kent de omgeving op zijn duimpje, en bovendien is het goed voor je Frans.’

Had ik maar nee gezegd, maar nee klinkt bot en ik wil niet als moeilijk overkomen. Voordat ik het besefte, nam Nicolas mijn hand beet, niet zachtjes maar ruw, zoals je een kind vastpakt dat een onuitstaanbare pestkop is, en toen moest ik er wel aan geloven om mezelf niet belachelijk te maken.

Nicolas rijdt ons al twee weken van de ene locatie naar de andere. En dat niet over lijnrechte wegen, nee, die hebben ze hier niet op dit eiland. Alles is met bochten, omlaag, omhoog, smaller dan smal en dan heb ik het nog niet over de walgelijke ravijnen... een paradijs voor types met hoogtevrees. ’s Ochtends vroeg staat Nicolas met zijn busje trouw te wachten op de parkeerplaats van het bungalowpark, waar we zijn ondergebracht. Als hij niet op het gaspedaal hoeft te trappen, loopt hij op locatie wat rond te neuzen bij de visagie. En dan verdwijnt hij weer een tijdje. Vooral de laatste drie dagen was hij onzichtbaar. ‘Ik kom alleen als ik nodig ben,’ zegt hij, ‘en in de drie opnamedagen hier was ik niet nodig.’

Een arm slaat om mijn schouder, een zware arm die niet van plan is me zomaar weer los te laten. ‘Ik-ik geloof dat ik weer terug wil, naar de cast.’

‘Vind je het dan niet mooi? Dit uitzicht vanaf de citadel?’

‘Prachtig, echt prachtig zo hoog boven de zee uittorenen, maar jij hebt de hele dag in het zonnetje gelegen, terwijl wij aan het werk waren. Ik ben best moe.’ Het liefst had ik eraan toegevoegd dat ik duizelig word, maar over je zwaktes beginnen maakt je nog zwakker in de ogen van anderen, en zeker in de felle ogen van deze opgefokte Corsicaan, van wie ik het Frans maar met moeite kan ontrafelen, omdat het in de verste verte niet lijkt op het Frans van school.

‘Werk, zeg je? Hoor ik het goed? Noem je filmen werk? Een tekstje opdreunen en met je heupen wiegen. Meer kan ik er niet van maken. Ik zag het wel, hoor. Ik heb niet in de zon gelegen, maar vanaf een beschut plekje naar jullie gekeken tijdens de opnames. Cast, cast. Blabla. Klinkt allemaal zo gewichtig. Stelt niks voor.’ Nicolas trekt zijn arm terug, haalt een pluk tabak uit zijn binnenzak en begint een sigaret te rollen. ‘Ook een trekje?’

‘Nee, dank je. Ik rook niet.’

‘Dit is niet zomaar een sigaret, hier word je ehhh... licht en vrolijk van.’

‘Nee, zelfs dan niet. Ik moet er niet aan denken.’

‘Slecht voor je babyhuidje?’

‘Ik rook niet, zeg ik je toch. En ik ga nu terug.’

‘Toe, één trekje.’ Nicolas houdt een aansteker bij zijn sigaret en inhaleert diep. ‘Hier! Eentje om mij een plezier te doen.’ Hij trekt aan de hand die ik voor mijn mond houd, waardoor ik uit mijn evenwicht raak en net op tijd een smak op mijn achterhoofd kan voorkomen. Tranen schieten me in de ogen.

‘Zeg niet dat dit mijn schuld is,’ reageert Nicolas geschrokken. Hij schudt met zijn hoofd, pakt me beet en probeert mijn hoofd tegen zijn borst aan te drukken.

Uit alle kracht duw ik hem van me af. ‘Fuck off. Snap je dan niet dat ik hier helemaal geen zin in heb, dat ik terug wil naar de haven, dat ik er schoon genoeg van heb om een beetje met jou naar de zee te staan zwijmelen, dat ik niet naar Corsica ben gekomen voor een avontuurtje met een opgefokte buschauffeur?’

Nicolas kijkt me indringend aan. ‘Meen je dat? Meen je dat echt wat je daar zegt?’

Zonder te reageren loop ik voor hem uit en volg de bordjes die over het stoffige pad van de citadel naar beneden leiden. Stel je voor: een hersenschudding, bloed, ziekenhuis... mijn carrière stopt nog voordat hij echt begonnen is.

ROMY

Post-success syndrome

De jurk paste me als een handschoen vond styliste Sophie, toen ze me vanochtend van alle kanten bekeek. ‘Echt een pareltje.’ Inderdaad, een glimmende, goudgele handschoen, prachtig bij mijn golvende rode haren, maar zo strak dat ik alleen door mijn adem minutenlang in te houden er weer uitkom.

Lotta troonde me mee naar een marmeren badkamer waarin overal spiegels hangen. Ik schrok toen ik eenmaal alleen was met mijn spiegelbeeld, dat me ongegeneerd van alle kanten aankeek: een vijftigjarige actrice met een groot talent voor karakterrollen, lijdend aan een post-success syndrome, want na mijn gloriejaren krijg ik steeds minder aantrekkelijke rollen toebedeeld en op een dag zal ik alleen nog maar goed zijn voor omarollen. Uit piëteit. Omdat sommigen me nog koesteren uit de tijd dat ik met flair en zelfverzekerdheid over de rode loper schreed van filmfestivals, waar producers kwamen met gezag en regisseurs met talent en aanzien. Waar paparazzi opgewonden naar me riepen voor alsjeblieft-toe-nou nog een foto in mijn oogverblindende Oscar de la Renta creatie. Karel heeft me al zovele malen gewaarschuwd niet zo negatief over de toekomst te denken, maar Karel heeft makkelijk praten. Hij maait op dit moment waarschijnlijk het gazon van onze woning in Brasschaat en laat zich zo in een tuinstoel zakken met een verfrissend biertje.

Ik kijk naar mijn tepels, opstandig rood nadat de satijnen stof van mijn jurkje er negen takes lang tegenaan heeft geschuurd. De visagiste mocht mijn gezicht en decolleté dan regelmatig droogdeppen met een donzig sponsje en me troostend een flesje water in de hand duwen, de hitte op het terras heeft mijn lichaam een klap met een zweep gegeven. 

Eindelijk, eindelijk druipt mijn jurk als een slangenhuid naar mijn voeten. Relax, relax, zegt een stemmetje in mijn hoofd als ik hem wegtrap. Morgen is er een pauze in het draaischema. Morgen ga ik heerlijk naar het strand en genieten van het uitzicht in de baai. Morgen doe ik alles wat ik tot nu toe niet heb kunnen doen: badlaken op het zachte zand, duik in het verkwikkende zeewater, smoothie aan de bar. Zei Cyriel niet dat de afgelopen vier dagen de zwaarste waren? Dat we van nu af aan niet meer zulke eindeloze kilometers in een busje hoeven te zitten met aan het stuur ene Nicolas, die inhaalt als er elk moment een tegenligger aan kan komen en met 100 km per uur door de bochten scheurt? Ik laat mijn string over mijn heupen glijden en op de grond vallen. Hoe kan ik relaxen als ik nog steeds Olivier achter me voel?

De bruisende waterstraal glijdt langs mijn borst en buik, ik grijp de flacon waar Pour Femme op staat en vraag me af of onze gastheer hier vaker vrouwen ontvangt. Volgens Lotta is hij een happy single en is Villa La Sirène boven op de rotsen van Girolata niet zijn enige woning.

‘Hij heeft ook nog een huis in Cap d’Antibes en, hou je vast, een chalet voor twaalf personen in Megève. Naar die locaties vliegt hij met zijn privéjet. Tenminste, dat schrijven ze in de Paris Match,’ voegde ze er lachend aan toe, toen ik mijn wenkbrauwen hoog optrok. Ik wist niet dat Lotta dat soort bladen leest en begrijp nu waar ze haar kennis van collega’s binnen de film- en theaterwereld vandaan haalt.

Mijn lichaam keert langzaam terug naar zijn oorspronkelijke staat, zelfs mijn hoofd komt tot rust nu ik mijn haren met een pluizige badhanddoek, waar met grote goudkleurige letters JP opstaat, droogwrijf. Nog even mijn best doen tussen de hoogwaardigheidsbekleders, zoals Lotta ze noemt. De diva van weleer uithangen. Voor Cyriel, want anders komen zijn projecten niet meer van de grond en hoef ik hem straks ook geen nieuw scenariovoorstel te doen. Ik kijk naar de jurk die Sophie voor me heeft klaargehangen. Een appelgroene, half doorzichtige cocktailjurk, veel te chic voor de aanwezige gasten, lang niet chic genoeg voor deze duizelingwekkende villa, ver weg van de gewone wereld, op een ingenieuze manier tegen de rotsen aangeplakt, met een glazen lift die naar het strand leidt. Vanavond zullen we daar aan boord gaan van de boot die ons vanochtend hier heeft gebracht en in nog geen twintig minuten terugvaren naar het haventje bij ons bungalowpark. Bijgeschenen door de sterren, want elke nacht staan hier sterren aan de hemel. Alsof iemand van de special effects ’s avonds een feestelijke sluier over het eiland gooit. Waarom ben ik nooit eerder op Corsica geweest? Ik ga Karel, mijn lieve honkvaste Karel, hier aan zijn haren naartoe slepen. 

Door het halfopen raam klinkt pianospel en een zoetgevooisde stem. Paoli doet er alles aan om indruk te maken op zijn gasten en heeft volgens Lotta een bekende ster van het eiland ingehuurd om op zijn vleugel te spelen. Ze noemde zijn naam, maar ik ken de artiest niet. Niet alles wat zich op eilanden afspeelt, waait over naar het vasteland. Nadat ik mijn haar heb geföhnd, hijs ik me in mijn cocktailjurkje, maak een spiegelbeeldrondje van 360 graden en ga op weg naar de visagie voor een finishing touch.

ANTOINE

Op een dag loopt het fout af

JP heeft het professioneel aangepakt. Geen studenten maar knappe, jonge serveersters in jurkjes met zachte pasteltinten, kleding die de meisjes na het werk natuurlijk weer moeten inleveren, want zo te zien komen ze uit de garderobekast van Delacrosse. Die loopt hier niet rond, omdat hij zich zo stierlijk verveelt op zijn Parijse atelier. Die komt hier om gezien te worden tussen de machtige bestuurders van het eiland. De filmapparatuur was nog maar nauwelijks opgeruimd of Delacrosse stak zijn bebrilde neus al om de hoek, op zoek naar iemand met aanzien, zodat hij morgen aan de zijde van een of andere belangrijke bobo in de Corse Soir komt te staan.

Ook Edouard Le Fur is er, de goeduitziende dertiger uit Grasse, over wie het gerucht gaat dat hij zijn baan te danken heeft aan zijn vader, eigenaar van Le Provençal, de grootste krant onder de 45e breedtegraad, de denkbeeldige lijn ter hoogte van Lyon die het land in tweeën deelt, een door een slimme reclameman bedachte slogan waarmee het dagblad zijn lezers al jarenlang aan zich weet te binden. Edouard, de misdaadjournalist in wording. Voor wie JP vandaag ruimhartig zijn villa als fieldlab ter beschikking stelt, want Edouard moet nog veel oefenen als het gaat om tactisch omgaan met de plaatselijke bevolking, bij wie het bloed soms al bij 40 graden tot het kookpunt komt. Toch mag ik hem wel. Dankzij Edouard ben ik veel meer te weten gekomen over wat er zich hier op dit eiland zoal afspeelt.

‘Je begrijpt, ik moet voorzichtig zijn,’ liet hij me weten, toen hij weer eens een Pietra kwam drinken aan de bar van U Cavallo di Mare. ‘De politie heeft niks met wijsneuzen zoals ik. Ik moet heel erg oppassen met wat ik zeg en doe. De roddels op dit eiland verspreiden zich met de snelheid van een Mistral op een gure februaridag.’

‘Bedoel je: voordat je het weet...?’

‘Precies. Voordat je het weet, kijk je in de loop van zo’n akelig ding.’

‘Waarom ben je niet gewoon voor je vader blijven werken, als eindredacteur? Was dat geen beter idee geweest dan misdaadjournalist te worden van Corse Soir? Het voelt toch een beetje als vragen om moeilijkheden.’

‘Achter een bureau hangen met een kartonnen koffiecup in mijn hand is niks voor mij. Ik heb spanning nodig, en die hoef ik hier niet te zoeken, die hangt hier constant in de lucht.’ 

––––––––

Voorzichtig vroeg ik hem of hij meer wist over Seahorse Corp., het bedrijf van JP. Niet dat JP zo veel geheimpjes voor me had, daar niet van, maar was het waar dat JP zo rijk was geworden met handel in wapens?

‘Wie heeft je dat verteld?’

Ik twijfelde, zag het moment weer voor me dat JP veel te diep in het glaasje had gekeken, de avond waarop hij inzag dat zijn huwelijk nog aan een enkel zijden draadje hing dat op knappen stond. ‘Hij vertelde me over export van wapens. Zoals je over export van waterpistooltjes praat, eigenlijk.’

‘Dat heeft hij dan heel netjes gedaan. Je zou het kunnen aanscherpen door te zeggen dat de heer Jean-Pierre Paoli medeplichtig is aan oorlogsmisdrijven in Afrika. De tonnen die hij met illegale wapenhandel verdient, verdragen natuurlijk het daglicht niet, dat begrijp je wel. Toch?’ Edouard ging wat ongemakkelijk verzitten op zijn barkruk, alsof hij zich plotseling realiseerde dat het ging over niemand minder dan mijn baas en de loop van het akelige ding nu wel erg dichtbij kwam.

‘Ik bemoei me er verder niet mee, weet je. Ik ben hier gekomen om een vakantiepark te runnen, niet om me te verdiepen in de activiteiten van de eigenaar. Zolang ik redelijk goed met hem door één deur kan, vind ik het prima.’

Waarop Edouard naar voren leunde, me met zijn donkere ogen indringend aankeek en fluisterde: ‘Op een dag loopt het fout af, Antoine. Neem dat maar van mij aan.’

EVI

Overdrijven is ook een vak