MONSTERS EN MISLUKTE SUPERHELDEN

MONSTERS EN MISLUKTE SUPERHELDEN

Eerste druk: 1 oktober 2022

© 2022 Bart De Wolf

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510287

NUR 283

Voor Mick en Amelie, mijn twee monsters

en Merel, mijn échte superheld!

––––––––

1

De ochtend na het voorval

11 juli, Westerkerke – BREAKING – Op het strand van Westerkerke, tussen de waterlijn van de Zwarte Lagune en het aangrenzende bos zijn lichamen gevonden. De hulpdiensten werden gealarmeerd toen er wrakstukken aanspoelden. Er werden geen overlevenden aangetroffen. Vanwege de opmerkelijke toestand van de lichamen kan de politie nog niets kwijt over hun identiteit en de oorzaak van overlijden. Of dit iets te maken heeft met de zorgwekkende verdwijning van de tieners waarover gisterenavond bericht werd, wordt nog druk onderzocht. De politie doet een oproep naar getuigen. Later meer.

(Bericht op de website van De Westerkerkse Koerier, 11 juli dit jaar – 9:30)

––––––––

Later als ik groot ben, dan word ik een superheld. Het liefst wil ik dan kunnen vliegen.

Ik help dan de gewone mensen die in nood zijn en gooi alle boeven in de gevangenis.

Wanneer ik iemand gered heb, dan staat het de dag erna in de krant.

Zonder mijn superheldenpak herkent niemand mij, maar als ik tegen het onrecht vecht,

dan roept iedereen mijn naam: “SuperFlo!”

(Fragment schoolopdracht “Later als ik groot ben” – Floris, 9 jaar)

2

Zes dagen voor het voorval

Floris' dagboek – 04 juli – Leeftijd: 13 jaar en 6 dagen.

Toen ik vanmorgen opstond en in de grote spiegel op mijn kamer keek, was er opnieuw niets veranderd. Ik zag er niet stoerder uit, was niet groter en voelde me niet sterker. Ik telde nog steeds evenveel sproeten rond mijn neus, mijn haren waren nog even rood als altijd en zonder bril leek het alsof de spiegel beslagen was. Ik trok het hemd van mijn pyjama uit en spande mijn rechterbiceps. Toen ik niets zag gebeuren en vervolgens extra mijn best deed, kreeg ik alleen een venijnige kramp in mijn arm. Pffft.

De huid van mijn buik en borst was bleek, alsof ik helemaal nog niet buiten was geweest deze vakantie. Ik zag nergens schrammen of verwondingen. Blijkbaar had ik vannacht dus weer gewoon geslapen, niets bijzonders. Ik draaide mijn rug naar de spiegel. De schrale plek die daar een paar dagen geleden was verschenen, was niet echt groter geworden. Ik telde drie stugge zwarte haren en een muggenbeet.

Ik ging met mijn rug tegen de muur naast de spiegel staan en drukte mijn beide schouders tegen het behang. Met een potlood kraste ik een klein streepje op de wand, vlak boven mijn hoofd. Toen ik me vervolgens omdraaide en het streepje vergeleek met dat van gisteren, zag ik dat ik het enkel wat dikker had gemaakt.

Balen.

Ik wéét gewoon dat ik aan het veranderen ben. Ik had het alleen toch iets sneller – en vooral veel spectaculairder – verwacht.

Floris legde de pen naast het dagboek neer.

Hij las de laatste regels nog een keer en zuchtte diep. Boeiender dan dit kon hij het toch echt niet maken. Hij bewoog de tenen van zijn rechtervoet en voelde een onaangename tinteling. Zijn leven was zo saai dat zelfs zijn been ervan was gaan slapen. Hij sloeg het dagboek dicht, liep naar de andere kant van zijn kamer en schoof een gordijntje open. Onmiddellijk scheen een stralende zon recht in zijn gezicht. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en schermde ze met zijn handen af.

De vakantie was tot nu toe echt zomers geweest en in het geval van Floris betekende dat: extreem veel zonnebrandcrème smeren en zo veel mogelijk uit de zon blijven. En waarschijnlijk 's avonds alsnog overal verbrand zijn. Hij greep de halflege tube van zijn nachtkastje, schroefde het dopje eraf en vulde zijn handpalm met een flinke dot.

Beneden ging de deurbel.

Floris schrok en keek op zijn horloge. ‘Oh nee, Haroen!’

Hij was de tijd helemaal vergeten! Vanochtend zou zijn beste vriend hem ophalen om verder te werken aan hun boomhut in het bos.

Hij wierp een vluchtige blik op de bleke, roodharige, halfnaakte spriet in de spiegel en voelde een lichte paniek opkomen. Hij wreef de zonnebrandcrème snel over zijn gezicht, scande vluchtig zijn kamer op zoek naar een T-shirt, greep het eerste dat hij vond, rook eraan en trok walgend zijn neus op. Deze maar beter niet.

Beneden ging de deur open. Floris hield zijn adem in en luisterde gespannen. De stem van mama galmde door de gang. Ze klonk overdreven enthousiast, dus het was vast Haroen. Dan inderdaad de stem van zijn beste vriend: rustig, beleefd. Dan mama weer. Een goedbedoeld, maar ongetwijfeld lichtelijk beschamend grapje over het feit dat Floris nog in zijn bed lag. Of nog erger: strips zat te lezen op het toilet.

Gestommel op de trap!

Floris greep een verfrommeld T-shirt dat onder zijn bed lag, rook ook hier aan - de geur van zonnebrandcrème - en trok het zo snel hij kon over zijn hoofd. In de haast stak hij een arm in het gat waar zijn hoofd had moeten komen en kwam dit hoofd ergens halverwege de mouw vast te zitten. Net toen hij met zijn andere arm als een wildeman in de lucht aan het maaien was, kwam Haroen de kamer binnen. Hij zat al halverwege een enthousiaste begroeting, maar zweeg abrupt toen hij zijn vriend zag worstelen met het kledingstuk. Het T-shirt liet zich duidelijk niet zomaar bedwingen.

Haroen staarde bewegingloos naar het bizarre schouwspel. Er viel een ongemakkelijke stilte van ongeveer drie seconden...

‘Alles oké?’ vroeg Haroen uiteindelijk.

Floris kon het niet zien, maar hij wist exact welke sarcastische gelaatsuitdrukking zijn vriend op zijn gezicht had staan.

‘Zal ik later even terugkomen, komt dat beter uit?’ De stem van Haroen klonk spottend.

Floris zuchtte en wurmde zich weer uit het T-shirt, zijn hoofd nog wit van de crème. Hij zette zijn bril opnieuw recht.

Haroen keek naar het pezige lijf van Floris en trok een bedenkelijk gezicht.

‘Weer niks vannacht, zo te zien?’

Floris schudde zijn hoofd. Elke dag vroeg Haroen hem opnieuw of hij ondertussen al een superheld was geworden. En zoals elke dag moest Floris hem vertellen dat er weer niets gebeurd was die nacht.

‘Nope, geen veranderingen.’ Floris bromde het wat voor zich uit, terwijl hij het T-shirt opnieuw aantrok. Ditmaal op de juiste manier.

‘Nou ja, volgende keer misschien,’ schokschouderde Haroen.

‘Mja. Misschien. Kom, we gaan.’ Floris liep langs zijn vriend de gang in. Hij voelde zich stom en keek in het voorbijgaan Haroen niet eens in de ogen. Hij was het zat om ‘gewoon Floris’ te zijn en snakte naar verandering. Wat die verandering exact zou inhouden maakte hem weinig uit, maar zijn geduld was zo langzamerhand op.

Floris wist zeker dat hij ooit een superheld zou worden.

En dat ‘ooit’ mocht onderhand wel zo’n beetje gaan beginnen.

3

04 juli dit jaar – 10:33 // Nog steeds zes dagen voor het voorval

'Kijk, deze werkt nog!'

Haroen hield een kleine speelgoedrobot in zijn handen. De voetjes trappelden in de lucht onder een licht zoemende cadans. Om de zoveel seconden weerklonk een metalige robotstem die in het Engels commando’s afvuurde, afgewisseld met lasergeluidjes. Haroen hield hem zo hoog mogelijk zodat Floris hem vanuit de verte kon zien. ‘Nou, wat denk je?’

Floris keek op van tussen de stapel afgedankte printers en toetsenborden en schermde zijn ogen af voor de felle zon. Hij tuurde naar het ding dat Haroen in zijn handen had. Vervolgens stak hij enthousiast zijn duim omhoog: perfect!

Haroen stopte de robot in de rugzak en speurde verder tussen de verschillende hopen afval. Er lag vast nog veel meer dat ze konden gebruiken in hun boomhut.

Eigenlijk was de vuilnisbelt verboden terrein, het hele hek hing vol met waarschuwingsbordjes met gevaarlijk uitziende honden erop. Maar al die tijd waren ze hier exact nul honden tegengekomen. Er hingen ook driehoekige borden met doodskoppen, maar ook dat leek wel mee te vallen.

Floris verbaasde zich erover welke spullen hij hier al allemaal op de vuilnisbelt was tegengekomen. Oude radio’s, kleren waar soms zelfs nog het kaartje van de winkel aan hing, bakken vol speelgoed, hele verzamelingen cd’s... Allemaal dingen waar mensen ooit geld aan uit hadden gegeven en die ze uiteindelijk toch weer hadden weggegooid.

Sinds ze een opening in de omheining hadden “gevonden” – met behulp van een draadtang uit de gereedschapskist van de vader van Haroen – waren Haroen en Floris elke dag hier komen schatzoeken, op zoek naar bruikbare spullen om de boomhut mee op te leuken.

'Wat denk je hiervan? Als alarmsysteem?'

Deze keer hield Haroen een dromenvanger omhoog, waarvan twee ringen gebarsten waren. Het ding hing vol met pluimen die met neonroze verf waren overspoten. Hij zwaaide er grijnzend mee boven zijn hoofd.

Floris keek bedenkelijk. Hij vond een uitvalsbasis voor misdaadbestrijders geen plek voor roze dromenvangers. Hij kreeg ook onmiddellijk medelijden met de vogel die hier zijn vederdracht voor had moeten afstaan. En dromenvangers – zelfs degene die niet stuk of roze waren – maakten op de gemiddelde schurk waarschijnlijk maar weinig indruk. Hij trok zijn neus afkeurend op, schudde zijn hoofd en maakte een afwerend gebaar met zijn handen: Weg ermee!

Haroen mikte het ding terug bij het puin en graaide verder tussen de zooi. Af en toe wrikte hij iets tussen de troep uit, bekeek het kritisch, fronste zijn voorhoofd vervolgens nadenkend en keilde het uiteindelijk terug waar hij het had gevonden. Behalve de robot was de buit vandaag voorlopig behoorlijk teleurstellend.

Voorzichtig beklom Floris een nieuwe berg afval. Vorige keer had hij bijna zijn enkel verzwikt toen hij door het deksel van een rotte kist trapte. De houtsplinters hadden de huid van zijn been lelijk geschaafd, dwars door zijn sok heen. Er zat nog steeds een korstje. Hij kon de pijn opnieuw voelen nu hij er weer aan dacht, hij had er twee volle nachten niet goed van kunnen slapen. Uitkijken dus.

Even verderop, tussen een lekke voetbal en een gedeukte pedaalemmer, zag hij iets wat hem wél onmiddellijk enthousiast maakte.

'Har, kijk hier!' Zijn stem sloeg over van opwinding.

Haroen draaide zich om terwijl Floris zich bukte en een glazen fles opraapte van tussen het puin. Hij hield hem omhoog en schudde er enthousiast mee.

'Wat is het?' schreeuwde hij. 'Een fles?'

Vanaf die afstand kon hij niet onmiddellijk zien waar zijn vriend zo enthousiast over was.

'Er zit iets in!' riep Floris ter verduidelijking en hij hoorde zijn stem opnieuw overslaan.

Haroen keek hem vanuit de verte vragend aan. Hij gebaarde met zijn armen dat hij hem niet kon horen en hem totaal niet begreep.

'Een vloeistof!’ Floris vouwde zijn vrije hand tot een toeter voor zijn mond en riep zo luid hij kon: ‘En hij fluoresceert!'

Haroen balanceerde over het afval in een poging dichterbij te komen. 'Maar waarvoor dient het dan?' schreeuwde hij.

Alsof dat wat uitmaakt, dacht Floris. Had hij dan niet gehoord dat hij zei dat het fluoresceerde?

Haroen hupte behendig over de laatste hindernissen tot bij zijn vriend en keek naar het glazen ding dat Floris stevig vastklemde tussen zijn vingers. Het goedje was afwisselend oranje en paars, afhankelijk van de lichtinval. Door de heldere vloeistof dwarrelde een licht bezinksel terug naar de bodem.

'Het ziet er smerig uit,' zei Haroen. Hij trok een bedenkelijk gezicht en krabde achter zijn oor. ‘Volgens mij is het gewoon een fles met oud frituurvet.’

Floris staarde hem voor een halve seconde sprakeloos aan. Hij keek naar de fles in zijn handen en vervolgens opnieuw naar zijn vriend. ‘Dit is geen frituurvet.’ Hij schudde er demonstratief mee. ‘Frituurvet heeft geen oranje spikkeltjes!’

‘Nou,’ wierp Haroen tegen, ‘als je ziet wat jullie hier allemaal in de frituurpan gooien, dan zou het best wel kunnen.’ Hij staarde Floris een tweetal tellen doordringend aan en begon toen te schateren. ‘Gast, ik neem je in de zeik!’ Hij porde Floris tegen zijn schouder. ‘Fantastische vondst, echt.’ Hij boog zich voorover om de fles met mysterieuze inhoud extra goed te bekijken en tikte een paar keer tegen het glas. Er gebeurde niets bijzonders. Met zijn ogen volgde hij een ronddwarrelend spikkeltje in de vloeistof. ‘Wat zou het zijn, denk je?’

Floris bracht de fles op ooghoogte en dacht hardop na.

'Misschien is het wel radioactief en ontwikkelen we superkrachten als we het drinken,' fluisterde hij samenzweerderig.

'Ja, of we verliezen al ons haar en sterven een gruwelijke dood!' Haroen grijnsde.

Floris negeerde de opmerking en liet de fles heen en weer wiegen. Met verwondering volgde hij de hypnotiserende bewegingen van de onzuiverheden in de vloeistof. Zijn gedachten dwaalden af.

'Misschien is dit het wel,' fluisterde hij dromerig verder. 'Het restant van een ultra-geheim experiment. Het lot van de uitvinder, ontvoerd door geheimagenten, ligt in de handen van de dappere jongen die toevallig in aanraking komt met zijn brouwsel en superkrachten ontwikkelt.' In zijn hoofd klonk zijn stem exact als in een spannende filmtrailer.

Hij probeerde de kurk die er in vast zat los te draaien, maar er kwam geen beweging in.

'Wat denk je, Har? Zou het opgedronken of toch ingespoten moeten –'

Scrash! Glasgerinkel naast hem.

Floris schrok en keek om zich heen waar het geluid vandaan kwam. Haroen had het blijkbaar ook gehoord en keek hem met grote ogen aan. Hij haalde zijn schouders vragend op. Opnieuw gekletter, een paar meter verderop: een conservenblikje stuiterde door het afval en rolde in een spleet tussen onherkenbare troep. Vanuit zijn ooghoek zag Floris iets door de lucht suizen. Hun kant op. Het raakte Haroen hard tegen zijn slaap.

'Au!' Haroen trok een pijnlijke grimas en wreef over zijn hoofd. Op dat moment voelde Floris ook iets hards tegen zijn schedel beuken. Een seconde later viel er iets op de grond vlak naast zijn voeten. Iemand was hen met spullen aan het bekogelen.

'Hé, kijk jongens! Het is SuperFlop!'

Floris herkende de stem tot zijn grote spijt onmiddellijk.

Vanachter een grote berg afval grijnsden vier grotere jongens in hun richting, hun handen vol met stukken puin.

Haroen gluurde met een beteuterd gezicht naar Floris. Die staarde bewegingloos naar het gewapende viertal.

Het waren Dave en zijn bende.

Dave was sinds dit schooljaar nieuw in het dorp en was in dezelfde klas als Floris en Haroen geplaatst. En dat hadden de beide jongens geweten. Dave mocht dan wel in dezelfde klas als Haroen en Floris zitten, hij was een keer blijven zitten en was dus ouder én groter dan de rest van zijn klasgenoten. En daar maakte hij graag misbruik van. Floris snapte niet goed waarom, maar Dave had het duidelijk op hem gemunt. Samen met zijn bende was hij verantwoordelijk voor het merendeel van de littekens op het lijf van Floris én voor het aantal van gebroken brillenglazen dat elke maand leek te stijgen. Sloeg Dave Floris niet omwille van zijn rode haar of de keuze van zijn kleurrijke kleren, dan pestte een ander bendelid hem wel met zijn fascinatie voor stripboeken en superhelden. Haroen was dan weer de sigaar omdat hij wél met Floris bevriend was en dat op zich was voor de vrienden van Dave voldoende om ook hem het leven zuur te maken.

Dave was nog relatief nieuw in Westerkerke, maar zijn drie handlangers behoorden al jarenlang tot het grootste tuig van het dorp. Als er ergens heibel was, waren Vincent, Fedde en Owen gegarandeerd in de buurt. En blijkbaar had het geklikt tussen Dave en deze jongens. Als ze er samen op uit trokken, dan was niets of niemand veilig.

En zoals zo vaak waren deze keer Haroen en Floris opnieuw de pineut.

'Kom op, SuperFlop, toon ons jouw spider-sense!' Daves woorden waren nog niet koud of uit acht handen tegelijk werden blikjes, flesjes en andere projectielen in zijn richting geworpen.

Floris probeerde wanhopig de smurrie af te wenden met zijn handen, met wisselend resultaat. Er vloog iets hards tegen zijn been, iets nats tegen zijn schouder en iets wat smerig rook in zijn gezicht. Het enige dat hem lukte om vast te grijpen voordat het hem raakte, was helaas erg scherp.

‘Au!’ Floris gilde van de pijn.

Haroen keek machteloos hoe zijn vriend bedolven werd onder de troep. Een straaltje bloed liep langs zijn vingers naar zijn mouw. Floris maakte een vuist en probeerde de bloedende snee dicht te drukken. Er stonden tranen in zijn ogen.

'Dave, hou op! Wat heeft Floris jou ooit gedaan!' Er klonk een trilling in Haroens stem. Maar trilling of niet, Floris was blij met de steun.

'Kijk nu toch eens. Bijna waren we Captain Arabica nog vergeten.'

Dave had zich naar Haroen omgedraaid. Hij lachte vals.

Haroen schudde verward zijn hoofd. ‘Turkije ligt helemaal niet in Arabië.’

‘Bek houden!’ snauwde Dave. Hij maakte zich zo groot mogelijk.

Haroen was blijkbaar even vergeten dat Dave een volledige kop boven hem uitstak. Aarzelend zette hij een paar stappen achteruit.

Zonder waarschuwing slingerde Dave vanachter zijn rug een zwartgeblakerd deksel keihard in de richting van Haroen. De jongen bukte zich pijlsnel waardoor de metalen frisbee met een schel geluid tegen het afval achter hem beukte. Door de kracht van de worp vloog alles in het rond wat zich op het pad van het projectiel had bevonden. Geschrokken keek Haroen op. Als dat ding hem geraakt had...

Floris keek vol bewondering naar de snelle reactie van zijn beste vriend. Had hij ook maar zulke reflexen.

Dave liet zich echter niet van zijn stuk brengen. Zonder zijn doelwit uit het zicht te verliezen, trok hij op z’n dooie gemak een groot stuk metaal los. Hij wees er dreigend mee naar Haroen. ‘Zullen we eens kijken wie van jullie het hardst kan bloeden?’ Dave grijnsde onheilspellend, Haroen deinsde verder achteruit.

Floris stond als aan de grond genageld. Dit ging verkeerd aflopen, er moest toch íets zijn wat hij kon doen om zijn vriend te helpen?

Hij spiedde voorzichtig om zich heen. De troep en stukken afval waren nutteloos: hij zou nooit zo snel kunnen zijn om ze alle vier tegelijk uit te schakelen. En hij was nooit een held geweest in basketbal, darten of een andere sport waarbij gemikt moest worden, dus die optie viel al gelijk af. Hij liet zijn ogen verder glijden, langs de rand van de vuilnisbelt. Daar liep een olifantenpaadje tussen de woekerende struiken in de richting van het hek. Als zijn oriëntatie hem niet in de steek liet, dan zou daar ergens de opening naar het bos moeten zijn!

Floris probeerde zo onopvallend mogelijk Haroens aandacht te trekken.

'Haroen!' Hij klemde zijn tanden tegen elkaar en fluisterde hees naar zijn vriend. 'Hé, Har!'

Haroen liet voor heel even de blik van Dave los. Floris wees geniepig met zijn ogen naar de struiken. Haroen snapte onmiddellijk wat hij bedoelde en knikte terug.

Hij keerde zich weer naar Dave die dreigend dichterbij kwam en zei met een klein stemmetje: 'Dave, rustig aan, we doen niemand iets kwaad. Laat ons gewoon gaan.' Haroen sprak langzaam, maakte een kalmerend gebaar met zijn handen en zette voorzichtig kleine stapjes achteruit, het verraderlijke afval onder zijn voeten behoedzaam inschattend.

Dave en zijn vrienden negeerden het verzoek van Haroen en met z’n allen naderden ze dreigend.

Plots voelde Floris de glazen fles weer in zijn hand. De fluorescerende vloeistof, hij was hem bijna vergeten! Floris omklemde de fles stevig bij de hals en voelde de adrenaline door zijn lichaam pompen. Heel even voelde hij zijn dapperheid groeien. Zijn hartslag steeg naar ongekende hoogtes, de fles brandde in zijn hand. Hij zette zich schrap, raapte al zijn moed bij elkaar en haalde diep adem.

'Haroen!’

Haroen keek om.

Floris perste alle lucht uit zijn longen en brulde met overslaande stem ‘RENNEN!' Hij lanceerde de fles met een sierlijke boog tot vlak bij de jongens waar hij met een schel gerinkel in wel duizend stukjes brak. De oranje vloeistof spatte op hun kleding en één van hen, Vincent, greep schreeuwend naar zijn rechteroog waar een opspringende glassplinter hem geraakt had. De andere drie staarden verdwaasd naar hun armen en kleren die natgeregend waren door het vieze goedje.

En daar bleef het bij.

Floris keek ontgoocheld toe.

Er was geen explosie, niemand smolt gillend weg en er verschenen geen geesten.

Dave rook aan zijn T-shirt waar de vloeistof hem geraakt had en trok walgend zijn neus op.

'Blijf daar niet zo staan! Rennen!' Haroen trok Floris aan zijn mouw de struiken in naar het hek. Struikelend over zijn veters buitelde hij tussen de takken, onder het gebladerte en over de boomstronken, terwijl hij met stevige hand werd voortgetrokken door zijn beste vriend. ‘Volhouden Flo, we zijn bijna bij het hek!’ Het duizelde Floris voor zijn ogen. Zijn hart bonsde zodanig in zijn borstkas dat zijn ribben er pijn van deden. Hij kon bijna niet meer. Hij kon zich niet herinneren dat hij in zijn leven ooit zo hard had moeten rennen als op dit moment. Hij was nooit echt een sprinter geweest en wat hem betrof hoefde hij het ook helemaal niet te worden.

Bij het hek aangekomen bleek oriëntatie ook al niet zijn sterkste punt te zijn: er was in de verste verte geen opening te bekennen. Het hek was een dikke twee meter hoog en bovenaan afgezet met prikkeldraad.

Floris probeerde over het hek te springen, maar kwam nauwelijks tot halverwege. Met zijn pijnlijke hand kreeg hij geen houvast.

Haroen vouwde zijn handen en gaf hem zetje. Floris tuimelde over het prikkeldraad en in de brandnetels aan de andere kant. Haroen sprong via een boomstronk behendig over het hek en over de prikkels. Hij landde perfect op zijn beide voeten en trok Floris zonder aarzelen mee in de richting van het bos. Pas toen ze zagen dat Dave hen niet meer volgde, lieten ze zich buiten adem tussen de struiken vallen.

Floris voelde zich duizelig worden. Hij kon niet meer. Wat een rotdag.

Was hij vanochtend maar gewoon in bed blijven liggen.

4

11 juli, Westerkerke – UPDATE – Het duikteam van de brandweer heeft verschillende lichaamsdelen en kledingstukken uit het water gevist die mogelijk toebehoren aan meerdere personen. Waarschijnlijk zonk hun bootje en verdronken ze. Hun lichamen lijken aangevreten te zijn door zeedieren, hetgeen de identificatie ernstig bemoeilijkt. Er zou sprake zijn van minimaal vijf, zes verschillende personen, doch dit wordt niet officieel bevestigd. De politie raadt voorlopig aan niet in zee te gaan, het zwarte strand te vermijden en binnen de bewaakte zone van de kustwacht te blijven.

(Bericht op de website van De Westerkerkse Koerier, 11 juli dit jaar – 12:58 / Eén dag na het voorval)

04 juli dit jaar – 13:42 // Nog steeds zes dagen voor het voorval

'Geadopteerd?' Haroen keek Floris sceptisch aan. Hij trok één wenkbrauw omhoog en kneep het andere oog tot een spleetje. Vanuit de boomhut gooide hij een takje naar beneden. 'Hoe kom je daar nu bij?'

'Nou,' Floris dacht goed na over zijn woorden, 'om te beginnen: ik ben de enige met rood haar in de familie. Mama heeft bruine krullen, papa kort zwart haar en mijn zusje is blond. Mijn beide oma’s hebben grijs haar en opa is kaal.' Hij pauzeerde even en gluurde naar Haroen in afwachting van zijn eerste reactie.

'Nou en? Toen Minou kleintjes kreeg zat er ook één zwarte tussen allemaal witte.'

'Bij katten telt dat niet,' gokte Floris. Haroen reageerde niet. Opnieuw verdween een takje doelloos de diepte in.

‘Ik ben de enige thuis met een bril,' vervolgde Floris, 'en ik heb ook geen echte navel, kijk!'