De Koffer

Steve Beirnaert

DE KOFFER

Eerste druk: 25 oktober 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510454

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor mijn ouders

HOOFDSTUK 1

August Desmedt draaide uiterst voorzichtig de sleutel tweemaal om. Het zacht klikken van het slot klonk voor hem alsof het een stel mokerslagen was in het verder doodstille huis. Met ingehouden adem wachtte hij en luisterde naar elk minuscuul geluidje dat erop zou kunnen wijzen dat iemand hem gehoord had.

Niets. Niet in het huis, niet buiten.

August wilde dat zijn vertrek onopgemerkt bleef. En dat zo lang mogelijk, misschien wel voor altijd. Zou dat niet mooi zijn? Dat niemand ooit zou weten dat hij ervandoor ging?

Zijn rechterhand greep bevend de deurklink vast. Opgelet nu! Niet te snel te werk gaan, alles onder controle houden... Waarom trilde zijn hele lichaam toch?

Met een vloeiende beweging en bijna geruisloos ging de klink naar beneden. August opende de deur op een kier en werd meteen overweldigd door de volle geur van de buitenlucht na een stevige, nachtelijke regenbui.

Het was nog vroeg, erg vroeg. Dorothea zou ongetwijfeld klagen dat het nog midden in de nacht was, maar hij wist dat de ochtend eigenlijk al aangebroken was, al zou hij dat nooit tegen Dorothea zeggen als zij het tegenovergestelde beweerde. Gelukkig hoefde dat nu ook niet. Dorothea was niet op de hoogte van zijn vertrek en dat zou ook zo blijven!

August tuurde door de kier naar buiten. Niemand te zien. Niets bewoog, op een merel na die in de boom tegenover het huis druk zingend van tak naar tak sprong. August wist dat het zeker nog drie kwartier duurde voor de eerste buurtbewoner naar het werk zou vertrekken (een van de weinigen die dat op zaterdag moest), en tegen die tijd zou hij allang ver weg zijn.

De deur ging nu helemaal open. Daar, buiten, lag de weg naar de vrijheid. Een weg waar hij al jaren stilletjes naar hunkerde. Een vrijheid die hij al veel eerder had moeten grijpen! Maar goed, dat waren gedane zaken - of liever ongedane zaken - en als hij hier nog lang zou staan mijmeren, zou die vrijheid hem voorgoed ontnomen worden.

Hij tastte in het halfduister naar zijn koffer in de gang. Het verraste hem opnieuw hoe zwaar die was. Met moeite kreeg August het ding over de drempel naar buiten getild. Daar stond het dan. Groot, zwart en met een stel wieltjes zodat hij het gevaarte niet de hele tijd zou hoeven te sjouwen.

Wekenlang was hij na zijn werk de ene winkel na de andere binnengegaan, haastig snuisterend tussen koffers en reistassen, vormen en prijzen noterend in een klein notitieboekje. Het had hem veel genoegen geschonken - al was zijn ‘koffer-zoek-tijd’ erg beperkt geweest. Dorothea mocht niets merken en dus kwam hij maar beter stipt op tijd thuis.

Hij had besloten om zijn vrijheid terug te winnen, nadat Dorothea voor de zoveelste keer ruzie had gemaakt met Sylvie, de dochter van wijlen haar jongere zus. Al was het niet de gebruikelijke ruzie, die keer. Nee, de verwijten en scheldtirades die Dorothea Sylvie en voor het gemak ook haar man August naar het hoofd slingerde, gingen die avond niet alleen door merg en been - ze vermorzelden ook het kleinste beetje hoop en liefde dat nog leefde in het uitgedroogde, leeg gevreten en verwaarloosde hart van August Desmedt. Zo had Dorothea hem weggejaagd. En deed ze dat niet met iedereen? Hoelang was het niet geleden dat ze nog contact had met haar zuster Gerda, die amper een straat of drie verder woonde?

Twee dagen geleden was het dan zover. Eindelijk was de tijd aangebroken zijn uitverkoren koffer te gaan kopen. Zo gauw hij dat zou doen, besefte August, was er geen weg meer terug. En dat wilde hij meer dan ooit: geen weg meer terug - nooit meer terug.

August keerde zijn rug naar de straat om de voordeur weer te sluiten. Dit maakte hem zenuwachtig. Stel dat in die paar seconden dat hij niet de andere huizen in het oog kon houden toch iemand naar buiten kwam of uit een raam stond te kijken? Wat als iemand hem zag of hem nu plots aansprak? Of wat als een van de buren zelf iets wilde doen wat het beste geheim bleef en daar ditzelfde moment voor had uitgekozen - zoals de familie Coppenhollen met die illegalen die ze onderdak hadden gegeven. Zouden zij bij het eerste teken van onheil dan niet snel met de vinger naar hem wijzen om de aandacht van hun eigen zaakjes af te leiden?

Van zenuwachtigheid gleden de sleutels tussen zijn bezwete vingers uit en kletterden op de tegels. Wat een onhandigheid! Bijna net zo onhandig als die dag in de winkel toen hij de koffer kocht. Het perfecte model in de perfecte kleur, zwart, stond ergens achter in een rek en het kostte August veel moeite om de koffer uit zijn positie te krijgen en mee te nemen naar de kassa. Bij het zenuwachtig manoeuvreren gooide hij een vakkundig gestapelde toren make-upkoffertjes om.

‘Kan ik u helpen?’ vroeg de jonge vrouw in haar strakke winkeluniform, die haastig naar hem toekwam om nog groter onheil te voorkomen.

Door het zweet was Augusts hoornen bril gevaarlijk ver op zijn neus gegleden. Een pluk haar stak weerbarstig halverwege zijn kruin recht omhoog. Schaapachtig lachte August terwijl hij het puin van de omgevallen koffertjes bekeek.

‘Nee, dank u, sorry voor de - euh -’ Hij greep zijn koffer plots stevig vast. ‘Ik wil deze!’

Wat voelde hij zich jong, vrijgevochten en stoer. Het drong tot hem door hoe aantrekkelijk de winkelbediende was, hoe welgevormd en verleidelijk haar lichaam. Lonkten die rondingen naar hem? Zou hij... Het kon nu, of tenminste toch bijna. Waarom niet? Wat had hij te verliezen? Hij stond aan het begin van een nieuw leven.

En toen zag hij zichzelf in een van de spiegelende pilaren die door de winkel stonden. Hij zag de slungelige, wat gebogen man van méér dan middelbare leeftijd, in een slecht zittend pak met zweetplekken, het miezerige, grijzende haar dat vooral niet goed in model lag en de haast weerzinwekkende grijns onder de snor op het domme, plakkerige gezicht met de te grote bril met te dikke glazen. Zo zag hij zichzelf staan tegenover de mooie, jonge vrouw.

Zijn opwinding verdween meteen. Had Dorothea hem niet altijd uitgelachen als hij naar een mooie vrouw keek? Had ze hem niet honderd keer verteld hoe belachelijk hij eruitzag in bijna dezelfde woorden die nu bij hem opborrelden? Had zij al die jaren gelijk gehad?

Schuchter en snel had hij de koffer betaald. Weg, weg uit winkel, gauw naar huis, verder denken over zijn plan. En nu, amper twee dagen later, bracht hij dat plan tot uitvoer.

Met de voordeur afgesloten, bespiedde August de huizen in de straat. Alles was even rustig als voorheen. Hij kon vertrekken.

Waar August niet op gerekend had, was het geluid van de wieltjes. Snerpend gleden ze over de stoeptegels. Het galmde in de stille ochtend via de huizen door de hele straat. Versteend bleef August staan. Het kon niet anders dan dat iedereen nu wakker geschrokken was. Angstig speurden zijn ogen de straat af.

Maar ook nu leek niemand ook maar iets te beseffen van Augusts aftocht. Op de nog steeds kwetterende merel na, bleef alles slaperig stil en rustig. Ook bij zijn eigen huis bleven de levenloze gordijnen onaangeroerd. Maar had hij daar iets anders verwacht?

Toch nam August liever het zekere voor het onzekere. Hij zou de koffer de straat uitdragen en daarna pas verder trekken op de wieltjes. Maar dat plannetje viel hem al snel zwaar tegen: de koffer was een loodzware last. Al na enkele passen parelde het zweet op zijn voorhoofd. Zijn borstelige snor was helemaal doorweekt nog voor het einde van de straat. Ondertussen ontstond voor August ook nog een druk gevecht met zijn bril die weer eens driftig van zijn neus af wilde glijden, stap na stap na stap. De reis naar de vrijheid begon zwaarder dan August had verwacht. En hij was nog niet eens de straat uit.

Hoe had het ooit zover kunnen komen?

Met pijn in het hart herinnerde August zich hoe uitzinnig blij hij destijds was toen hij Dorothea wist te strikken. Hij had nooit eerder een vriendinnetje gehad, was nog nooit met een meisje geweest... En daar was Dorothea plots. Ze ontmoetten elkaar op de jaarlijkse thé dansant voor de laatstejaars van het Heilig-Hartinstituut (in die dagen een jongensschool) en de laatstejaars van de Onze-Lieve-Vrouwe-Van-Barmhartigheid Middelbare School voor Meisjes.

August was de sul van de klas; altijd al geweest, vanaf de allereerste dag dat hij ooit naar school ging. Daarnaast was hij ook nog eens een buitengewoon middelmatige leerling. Zijn klasgenoten konden imponeren met hun knappe uiterlijk, stoere gedrag of hun indrukwekkende intelligentie. August was en bleef een grijze, saaie muis. Terwijl sommige jongens uit zijn klas liefjes te over hadden, waagde geen enkel meisje het om August ook maar een blik waardig te gunnen. Maar wat een verlangen voelde August diep vanbinnen! Soms dacht hij dat hij zou ontploffen als er niet nu, onmiddellijk, een meisje zich zonder morren aan hem zou overgeven. Maar dat gebeurde nooit.

En toen verscheen dus Dorothea.

Het was een jaarlijks gebruik om, onder streng toezicht van de paters van het Heilig-Hartinstituut en de nonnen van de O.L.V. van Barmhartigheidschool, op het einde van het schooljaar de afstuderende leerlingen met het andere geslacht in contact te brengen. Hun volwassen leven stond voor de deur en dit zedige ‘ontmoetingsmoment’ leek de geestelijken van beide onderwijsinstellingen de perfecte manier om hun leerlingen daarop voor te bereiden.

De meeste leerlingen vonden het de saaiste bedoening uit hun schoolloopbaan en kenden het andere geslacht al veel intiemer dan de paters en nonnen durfden te vermoeden. Maar August had er maandenlang naar uitgekeken. Gespannen en nerveus liep hij door de sober versierde feestzaal op zoek naar een meisje dat oogcontact wilde maken. De vrouwelijke ogen bleven echter allemaal afgewend, behalve die van de nonnen die hem dreigend aankeken om te voorkomen dat onzedige gedachten bij hem zouden opkomen. Hoorde hij achter zijn rug gegiechel telkens als hij een groepje meisjes voorbij was?

En toen was er dat tikje op zijn schouder. Hij had haar nog niet eerder gezien, of misschien had hij haar wel eens gezien maar verder geen aandacht aan haar besteed, want - eerlijk is eerlijk - een schoonheid was ze niet.

Dorothea Clemènte Françine Reynders zou, mocht ze vandaag de dag jong zijn, geklasseerd worden onder ‘tieners met overgewicht’. In haar jonge tijd noemde men haar gewoon dik. Haar gezicht was onopvallend, niet echt lelijk, maar het stond altijd een beetje zuur. Ook haar uitstraling was niet bepaald charmant te noemen. Dat alles compenseerde ze met een scherpe tong en een dominante houding. Ze vroeg dan ook niet verlegen: ‘Zullen we dansen?’ maar verklaarde vastbesloten: ‘Wij dansen samen!’

August was overdonderd. August genoot. Een meisje wilde met hem dansen! Hij liet zich leiden door de grote berg aan ontluikende vrouw.

Twee maanden later, na het beëindigen van hun schoolcarrière, waren ze verloofd. Haar beslissing, waarin August graag meeging. Drie jaar liet Dorothea de verloving duren en toen besloot ze dat het hoog tijd was om te trouwen. Wat was hij blij geweest - en dom. O zo dom... Had hij maar beseft dat hij via de Grote Poort de Hel binnenstapte.

Zijn mijmeringen begeleidden August de straat uit en zo gauw hij de hoek om was, zette hij de loodzware koffer neer en trok die ratelend achter zich aan. Een enkele wagen reed voorbij. En terwijl hij zijn tocht vervolgde, waren Augusts gedachten bij zijn trouwdag, toen alles nog perfect leek te gaan en hij zijn geluk niet op kon. Had hij maar niet in dit sprookje geloofd, dat zou hem veel teleurstelling hebben bespaard. Lang had de illusie niet geduurd. Allesbehalve lang zelfs. Diezelfde nacht, de huwelijksnacht, besefte hij de fout die hij gemaakt had, besefte hij dat hij niet in de hemel was aanbeland.

Het was voor allebei de eerste keer die nacht. Het werd, zacht uitgedrukt, een fiasco. August bleef onbevredigd achter, terwijl Dorothea naar haar ouders terugkeerde en daar de nacht doorbracht. De volgende ochtend kwam ze weer naar hun nieuwe huis, maar werd er met geen woord gesproken over de pijnlijke toestand in de slaapkamer de vorige nacht. En zo begon de sleur van hun huwelijksleven: ze sliepen in hetzelfde bed, maar zonder elkaar aan te raken, zonder enige vorm van tederheid en liefde.

Drie keer probeerden ze het nog en telkens raakten ze iets minder ver voordat Dorothea de hele onderneming afblies. August had het altijd vreemd gevonden dat hoe meer ze hem in de slaapkamer afwees, hoe bezitteriger ze werd in het leven daarbuiten. Alles werd gepland door Dorothea, alles werd gecontroleerd door Dorothea. August verzette zich nergens tegen. Het kwam niet eens in hem op.

Toen werd Dorothea ziek. Van intimiteit was nu helemaal geen sprake meer. Het krampachtig regelen en besturen van hun leven was nog het enige waar ze zich mee bezighield. Jaar in, jaar uit. En August liet het gebeuren. Jaar in, jaar uit. Zijn enige vrijheid was zijn miezerige kantoorbaantje: een ambtenaar van het laagste allooi, die niet veel meer moest doen dan formulieren controleren en van stempels voorzien. Maar zelfs dat voelde beter dan de avonden en weekeindes thuis bij zijn vrouw.

Waarom onderging hij dat zo lang? Eénendertig jaar aan kwellingen... Waarschijnlijk de beste jaren van zijn leven weggegooid in een sfeer van achterdocht, verwijten en opgekropte pijn. Waarom had hij zijn koffer niet eerder gepakt? Waarom was hij er niet in de eerste week van zijn huwelijk vandoor gegaan? Wat voor gigantische slappeling was hij wel niet?

Een losse stoeptegel sprong omhoog toen de koffer eroverheen getrokken werd. August kon het gewicht onmogelijk tegenhouden. Met een klap kantelde de koffer om. Gelukkig had hij zijn eigen straat al een tijdje achter zich gelaten. Zelfs als iemand hier uit het raam zou kijken, zou hij niet worden herkend in deze buurt. En August betwijfelde of ze zich hem zouden herinneren, mocht er ooit een opsporingsbericht voor hem verspreid worden. Hij hield zijn adem even in bij die gedachte. Een opsporingsbericht. Zou het ooit zover komen? Zou zijn verdwijning zoveel onrust opwekken dat men hem werkelijk zou zoeken? Of zou niemand het opmerken? Dat was alleszins zijn bedoeling.

Het zou allemaal zo'n vaart niet lopen. Zijn fantasie ging met hem aan de haal. Dat kwam met al dat gemijmer over vroeger. Dat had nu toch geen zin meer. Hij had de teugels eindelijk zelf in handen genomen en daar ging het nu om.

Toen de koffer weer rechtstond, vervolgde August zijn langzame tocht. Meer opletten, nam hij zichzelf voor, en minder met zijn gedachten bij het verleden zitten. Want dat was Dorothea nu: zijn verleden. De koffer wiebelde weer en August moest al zijn kracht gebruiken om te voorkomen dat die opnieuw omviel.

De dag was nog maar net begonnen en het was maar de vraag of August die heelhuids zou doorstaan.

HOOFDSTUK 2

Als Dorothea op de hoogte was geweest van haar mans heimelijke vlucht, had ze er uiteraard alles aan gedaan om die te voorkomen. Eerst zou ze hem zo lang mogelijk in de waan laten dat zijn snode plannetje lukte, dat ze niets in de gaten had. En dan, op het allerlaatste moment zou ze toeslaan, met bruisend plezier en genoegen. Ze zou hem uitlachen en hem uitgebreid op het feit wijzen dat hij ook zonder haar ingrijpen schromelijk zou falen in zijn opzet. Hij was en bleef nu eenmaal de grootste sul die er op de aarde rondliep.

Dorothea was met August getrouwd om niet voor haar jongere zussen onder te doen. Toen ze in haar laatste schooljaar zat, was haar één jaar jongere zus Christiane net verloofd en Gerda had, hoewel ze dat nog geheim probeerde te houden, ook al een vriendje. Maar Dorothea was de oudste van het drietal. De baas, de leider! Zij moest en zou de eerste zijn - in alles. Later zou ze dan ook besluiten dat het de schuld van haar zussen was dat zij in een ongelukkig huwelijk beland was. Zij hadden ervoor gezorgd dat ze overhaast te werk had moeten gaan.

Veel keuze was er trouwens niet voor Dorothea. Haar bazige manier van handelen zorgde ervoor dat ze haar zusjes en een paar meisjes op school kon commanderen, maar het maakte haar niet populair bij het andere geslacht. Daarnaast had ze haar omvang en uiterlijk niet mee, iets wat ze maar al te goed besefte, maar waar ze, door haar verwrongen trots, weigerde iets aan te veranderen.

Gelukkig bleek August, die slungelige jongen op het thé dansant, een makkelijke prooi. Wat was hij heerlijk eenvoudig te beïnvloeden en zeker de eerste jaren bleef hij uiterst volgzaam.

Aan haar huwelijksnacht dacht ze nooit meer. Vreemd genoeg voelde ze zich nog het meest vernederd door haar ouders, die haar terug naar haar echtgenoot stuurden nadat ze die paar uurtjes die van de nacht nog restten in haar oude kamer thuis had doorgebracht.

Wat een puinhoop was haar huwelijk, al een halve dag na de voltrekking! August durfde haar nauwelijks aan te spreken, laat staan aan te raken - al vond Dorothea dat laatste eigenlijk niet eens zo erg. Het frustreerde haar alleen dat ze nu niet als eerste van de zussen een kind zou hebben, er waarschijnlijk zelfs nooit één zou hebben. Het duurde tot haar grote ontzetting dan ook niet lang voor Christiane en haar kersverse man een dochtertje kregen, dat ze Sylvie noemden.

‘Wat heb je nu aan een dochter?’ had Dorothea aan het kraambed haar zus toegebeten. ‘Als ik ooit een dochter krijg, dan trek ik haar meteen door het toilet. Jij kan beter hetzelfde doen!’

Christiane barstte in tranen uit, haar baby beschermend tegen zich aandrukkend, terwijl haar man René Dorothea in harde bewoording terechtwees voor zoveel ongevoeligheid. Dorothea had er volop van genoten. Het was de schuld van haar zussen dat ze nu met die idioot van een August zat opgezadeld en zij was niet het type om in stilte te lijden.

Haar uitvoerige geklaag over haar nutteloze echtgenoot vergalde steevast elke familiebijeenkomst - zozeer dat er na een tijd bijna geen familiebijeenkomsten meer georganiseerd werden. Hierdoor voelde Dorothea zich buitengesloten en klaagde ze nog meer. Dat eindeloze uitstorten van haar gekrenkte hart gaf haar voldoening, net als het opkloppen van allerhande (denkbeeldige) misère en van al het ‘onrecht’ dat haar werd aangedaan.

Haar zussen distantieerden zichzelf dan misschien wel van haar, August onderging haar tirannie lijdzaam en dat deed Dorothea alleen maar meer om zich heen trappen. Want het was uiteindelijk toch zijn schuld dat ze diabetes kreeg en zich nu driemaal per dag met insuline moest injecteren! De sukkel!

Dat ze al jarenlang door diverse dokters gewaarschuwd was dat ze haar eetpatroon sterk moest aanpassen om dit alles te voorkomen, en dat zij al die jaren de raad van de artsen laatdunkend in de wind had geslagen, dat alles vergat ze het liefst in haar zoveelste tirade tegen haar echtgenoot.

Door de ziekte weigerde ze steeds meer om het huis te verlaten, behalve om de andere bewoners in de straat lastig te vallen. Elke zes maanden maakte ze een bijkomende uitzondering: een koopjestrip waarbij ze zichzelf tegoed deed aan nieuwe jurken en handtassen, die vervolgens nauwelijks gedragen of gebruikt in een uitpuilende kast terechtkwamen.

August stond meer en meer in voor het huishouden en deed alle boodschappen. Dorothea haatte zijn inschikkelijkheid. Wat een dweil! Wat een walgelijke, laffe dweil. Zijn aanrakingen kon ze allang niet meer verdragen, zijn aanwezigheid steeds minder. De uren dat August aan het werken was, vond Dorothea dan ook heerlijk. Nu ze haar zussen niet meer kon treiteren, richtte ze haar aandacht op de buren. Haar tirannieke tentakels rijkten tot buitenshuis. Misschien kwam het door haar eigen inborst, maar Dorothea had een neus voor slechtheid in de mens en voor alles wat men verborgen wilde houden. Daar genoot ze bijna nog meer van dan klagen over haar eigen ongeluk.

Ze genoot van het bespieden, van het ontdekken en het koesteren van iemands donkere kant. En dan kwam het spelen met het slachtoffer: het confronteren, het dwarszitten, het vastzetten. Niets vermaakte haar meer. Wat moest ze nog altijd lachen bij de herinnering aan het gezicht van mevrouw Coppenhollen van drie huizen verder toen Dorothea ermee dreigde de politie in te lichten.

‘Dat kan u niet maken,’ had de vrouw, happend naar lucht, op een ijzig hoog toontje uitgebracht. ‘Het gaat hier om arme, onschuldige mensen. Wij helpen ze alleen maar.’

‘Het zijn sans-papiers,’ had Dorothea droogjes opgemerkt. ‘Illegalen, dus misdadigers. Dat u ze in huis neemt en in uw eigen bed vermoord wil worden, dat is uw probleem. Maar ik hoef mijn eigen veiligheid niet op het spel te zetten omdat u en uw man zo naïef zijn als een stel marmotten.’

‘Maar er is helemaal geen gevaar. Niet voor mij en mijn man, en ook niet voor u of wie dan ook in deze straat. Het zijn gewoon brave mensen die op zoek zijn naar een beter bestaan.’

‘Dat ze dat maar ergens anders gaan zoeken. Ik bel de politie.’ En een kwartier later had Dorothea de daad bij het woord gevoegd.

Of de hilariteit toen ze dat opgeschoten zestienjarige pubertje van een paar huizen verderop geconfronteerd had met wat ze hem de afgelopen maanden had zien doen. De woede die uit zijn ogen sprak, die even later omsloeg in angstige onmacht. Heerlijk!

Als er een tijdje niets te ontdekken viel, dan was er nog altijd plezier te halen uit kleine pesterijen met de directe buren. Klachten over struiken, hagen, overhangende takken, honden en katten, daar kon ze zich uren mee bezighouden en ze maakte er de halve straat gek mee.

Dorothea Desmedt Reynders was gehaat. Ze zag dat de mensen in de straat zich afvroegen hoe August met haar getrouwd kon blijven. Ze lachte om hun verbijstering als hij haar niet tegensprak, zichzelf niet eens verdedigde als zij hem voor de zoveelste keer en voor de hele buurt voor schut zette. Ze voelde dat allemaal.

En ze walgde van August omdat hij niets deed, behalve bij haar blijven.

Van haar eigen familie zag ze haast niemand meer. Haar ouders, en daarna Christiane en René waren allen overleden en Gerda had zich voorgenomen geen contact met haar enige nog levende zus op te nemen. Alleen haar nichtje Sylvie kwam regelmatig langs, maar deze bezoekjes eindigden meer dan eens in ruzie. Dat wicht wilde ook altijd geld van haar!

Dorothea had een saai, eenzaam en ongelukkig leven, allemaal dankzij haar zusters en haar schlemiel van een echtgenoot. Maar ze regeerde als een despoot over haar ongeluk en over haar omgeving.

Sinds een paar weken, echter, voelde Dorothea zich onzeker, misschien wel voor de eerste keer sinds haar huwelijksnacht. Ze had het gevoel dat August iets in zijn schild voerde. Hij was iets van plan! Maar hoe ze ook probeerde, ze kon maar niet ontdekken wat het was.

Dit zorgde voor een nieuwe, enorme frustratie. Dorothea wilde alles volledig controleren en iedereen naar haar pijpen laten dansen. Maar vreemd genoeg en tot haar grote ergernis, kreeg ze de laatste tijd niets los uit August. De hardste woorden, maar ook het meest gespannen stilzwijgen, braken hem niet. Was hij dan toch sterker dan ze al die jaren had gedacht? Zou hij nu nog in opstand komen, nu ze zoiets absoluut niet meer zou kunnen verdragen?

Ze haatte hem.

Haar angst was niet dat er een andere vrouw in het spel was. Ze besefte maar al te goed dat August alleen maar in vrouwelijke gunst zou vallen als hij daar dik voor betaalde. En dat geld had hij niet, want zij controleerde de bankrekeningen en zijn loon tot op de laatste cent.

Maar ze zag niet wat het anders zou kunnen zijn en dat kon ze niet uitstaan. Ze moest en zou het te weten komen, vroeg of laat.

Die ochtend was Dorothea zich echter niet bewust van Augusts stille aftocht door de duistere straten. Als ze dat wel geweten had, zou ze moord en brand geschreeuwd hebben. Ze zou hem, indien nodig, hardhandig in huis gehouden hebben. Maar zoals de feiten die vroege ochtend stonden, wist Dorothea er niets van. Ze gilde niet en hield August niet tegen.

Hoe frustrerend het ook was, Dorothea Desmedt Reynders kende het plan van haar man nog steeds niet.

HOOFDSTUK 3

‘Een superdagretour Amsterdam, alstublieft,’ fluisterde August tegen de loketbeambte. Zijn hart klopte in zijn keel. Wat was hij dicht bij zijn doel. Als hij eenmaal op de trein zat, kon niets of niemand hem nog tegenhouden.

De man achter het loket tikte met een zuur gezicht allerlei codes in op zijn computer.

‘U weet dat u met dit ticket vandaag ook terug moet komen?’ vroeg de man zuchtend.

August knikte. Dat soort dingen had hij allemaal stiekem opgezocht op het internet tijdens zijn werkuren.

‘Een weekendretour is zelfs een paar euro goedkoper,’ probeerde de loketbeambte August wat geld te besparen.

‘Een superdagretour,’ herhaalde Dorothea's echtgenoot, trots op zichzelf dat hij, nu hij zijn huwelijk achter zich gelaten had, zich niet meer zomaar overal in liet ompraten.

‘U moet het zelf weten. Het is uw geld. Dat wordt dan vierenvijftig euro en drieëntachtig cent,’ zei de man achter het loket.

August haalde zijn portefeuille tevoorschijn. Hier was nog zoiets waar hij trots op was: nooit eerder had hij zoveel geld in zijn portefeuille zitten en Dorothea had er helemaal niets van geweten. Toen ze drie maanden geleden zijn geld natelde, merkte ze al snel dat er vijftien euro ontbrak. August gaf met terneergeslagen blik, en volledig naar waarheid, toe dat hij dat bedrag had ingezet op een voetbalpoule op het werk. De tirade en de wekenlange verwijten die volgden, deden August diep vanbinnen heimelijk glimlachen. Want wat hij zijn vrouw niet vertelde, was dat de poule hem tweehonderdvijftig euro winst opleverde, die hij zorgvuldig op zijn werk verborgen hield. Hij had er het correcte bedrag voor de koffer van meegenomen de dag dat hij die kocht. En gisteravond had hij de rest mee naar huis genomen.

Zorgvuldig borg August het wisselgeld op en stak zijn portefeuille weer in de binnenzak van zijn slecht zittende jasje, dat door het gewicht van het geld nog meer naar links ging afhangen.

‘Overstappen in Antwerpen-Centraal. De trein vertrekt van spoor vijf,’ en met deze nors uitgesproken woorden schoof de loketbeambte het treinkaartje naar August toe.

Met het kaartje in de ene hand en zijn loodzware koffer voorttrekkend met de andere ging August op zoek naar perron vijf. Een smalle, lange en grauwe gang gaf toegang tot alle perrons. Aan de ene kant van de gang had je de trappen naar boven, één gewone trap en één roltrap per perron. Aan de andere kant had je de roltrappen die van de perrons boven naar beneden leidden. Het enige perron dat niet met roltrappen was uitgerust, was het perron met de treinen naar en uit Antwerpen - perron vijf. Hoewel er al jaren sprake was van een hoognodige opknapbeurt van het station van Donkelt, verkeerde het nog altijd in zijn smoezige, niet meer helemaal bij de tijd zijnde staat en was er van bijvoorbeeld een lift naar de perrons geen sprake. En al helemaal niet bij perron vijf.

Heel voorzichtig, trede per trede, sleurde August de loodzware koffer naar boven. Het gewicht dreigde hem bij elke stap naar boven genadeloos naar beneden te trekken. Bij de zevende trede miste zijn linkervoet bijna grip en wankelde hij zo erg, dat hij even dacht dat het zou gebeuren: van de trap vallen met koffer en al. Een belachelijk einde van zijn vluchtpoging - gebroken ledematen en (nog veel erger!) een opengebarsten koffer. Wat zou Dorothea daarom moeten lachen. En wat zou ze hem er treiterend telkens weer op wijzen: hij was nergens goed voor, niets eens om er simpelweg vandoor te gaan. Zelfs dat kon hij niet! Gelukkig dat hij zijn lichaam en de koffer nog net op tijd in bedwang kon houden en niét viel. Nog niet. Hij kon maar beter even op adem komen.

‘Zal ik u helpen, meneer?’

August keek geschrokken naast zich. Daar stond een meisje van een jaar of zestien, vriendelijk lachend en gekleed in het strakke uniform van de scouts, stevige wandelschoenen en warme kousen, een kort maar niet té kort rokje van onverwoestbare, stugge stof en een zedig dichtgeknoopt hemd uit al even onverwoestbare stof met een sjaaltje er nonchalant over gedrapeerd. Haar jeugdige frisheid en de glans van haar gevlochten haar brachten August even van de wijs. Maar toen merkte hij haar hand op, die al bijna het handvat van zijn koffer beethad.

‘Het zal wel gaan!’ beet hij haar snel toe. Maar zijn poging om nors en onbeleefd te klinken, mislukte doordat hij nog net iets te veel buiten adem was. Nog erger, hij greep naast het handvat, waardoor het meisje zijn koffer plots stevig beethad.

‘Maar nee, meneer,’ lachte het meisje hem toe. ‘Als we samenwerken, hebben we uw koffer zo boven.’

Snel greep August nog een stukje van het handvat en samen met het lieve meisje zette hij de beklimming naar het perron verder. Toegegeven, het ging een stuk makkelijker met de hulp van dit kind. Maar wat als er straks naar hem gezocht werd? Zou zij zich hem herinneren? Vast wel. Of zou de rest van haar dag zo vol ongewone en spannende ontwikkelingen zitten dat ze die sullige man op de stationstrap compleet vergat?

‘U hebt wel heel wat in uw koffer zitten, niet?’ begon het meisje plots ook nog nieuwsgierig te worden. ‘Gaat u lang op reis?’

‘Nee,’ hoorde August zichzelf antwoorden, ‘Ik ga terug naar huis. Ik ben een maand bij mijn zuster geweest. Ik woon in Frankrijk.’

‘Ben ik dat?’ vroeg August zichzelf af. Heb ik zelf die leugen bedacht en zo zonder blikken of blozen als waarheid verkocht? Word ik hier nog goed in?

Het meisje stopte met het optrekken van de koffer naar de voorlaatste trede.

‘Bent u hier dan wel goed? De treinen naar Brussel vertrekken van spoor twee.’

‘Nee, nee,’ zei August snel, zichzelf nu vervloekend dat hij die domme leugen over Frankrijk zomaar had laten ontglippen. ‘Het klopt, het klopt. Spoor vijf. In het weekend ook op spoor vijf.’

‘Zeker?’ Het meisje keek hem weifelend aan. ‘U moet het zelf weten.’

En met een beetje moeite sleurden ze de koffer de laatste twee treden op.

‘Daar zijn we dan. Een fijne dag nog!’ En met een laatste fijne glimlach snelde het meisje ervandoor, naar een groepje vriendinnen die, in eenzelfde uniform gekleed, haar een eindje verder op het perron al toewuifden.

‘Dank je wel,’ zei August haar nog na en snel trok hij zijn koffer de andere kant van het perron op, voordat die vriendinnen hem goed konden zien. Gelukkig vond hij al snel een bankje dat half verscholen achter een reclamebord stond. Met een diepe zucht plofte August neer. Nu alleen maar even wachten op de trein...

Wat een dag. Wat een avontuur. En wanneer was het eigenlijk allemaal begonnen? Wanneer had hij écht besloten dat hij zijn vrouw zou vermoorden? Die laatste ruzie van Dorothea met Sylvia was de druppel geweest. Toen had hij besloten: nu doe ik het, nu breng ik mijn plan ten uitvoer! Maar hij had dus al een plan. Ja... Al maanden, al jaren had hij zijn plan. Zo lang al, dat hij zich nu niet meer exact kon herinneren wanneer het eerste zaadje van zijn moordplan gezaaid werd.

Hoelang was het geleden dat hij voor het eerst op zijn werk een tiental minuten op het internet op zoek ging naar informatie over een mogelijk gif? Hoe vaak had hij die zoektocht niet herhaald? Om dan toch al snel te beslissen dat het rattengif, oud en al jaren vergeten in het schuurtje in de tuin, het beste middel zou zijn. En dat vervolgens herhaaldelijk checken op het internet. Kon arsenicum over de datum gaan? Verloor het na jaren iets van giftigheid? Vertraagde of versnelde de werking als het zo lang ongebruikt bleef?

Alle antwoorden die hij vond en opnieuw zocht en steeds opnieuw vond, stemden hem gerust. Dit was de beste manier om een eind te maken aan zijn hel van een huwelijk en aan het leven van zijn afgrijselijke echtgenote. En toch had hij nog zo lang gewacht - jaren... Hij kon het zich nu haast niet meer voorstellen. Hij had dit al veel eerder moeten doen! Dan had dat jonge meisje hem niet hoeven te helpen met de koffer, nee, dan was hij nog jong genoeg geweest om dat ding zelf naar boven te krijgen.

Maar al die tijd bleef het een zekerheid dat hij Dorothea zou vermoorden. Misschien dat die stelligheid hem de kracht had gegeven er zo lang mee te wachten. Hij wist dat ze zou sterven, dat hij zou beslissen wanneer ze zou sterven... Hij had de touwtjes in handen, niet zij - nooit meer zij! Al dacht Dorothea daar natuurlijk anders over, maar ja, zij wist niet wat hij haar aan wilde doen. Had hij ervan genoten, van zo lang te wachten, zo lang te weten dat hij haar het gif zou toedienen? Wou hij zo lang mogelijk de baas zijn, de voor haar onzichtbare baas? Misschien wel.

Of was hij gewoon bang geweest? Want als de stap eenmaal gezet was, bleef er geen weg meer terug. Van plan zijn Dorothea te vermoorden, had nog altijd het voordeel dat hij kon beslissen het niét te doen - iets wat hij elke dag opnieuw deed. Maar als het gif eenmaal was toegediend... Als er plots een lijk lag, waar al die tijd voordien een levend mens zat... Dan was men in één klap niet meer heer en meester van de situatie. Men had dan misschien wel het leven van een ander beëindigd, maar tezamen met dat leven glipte ook alle controle weg. Of zo voelde het tenminste voor August aan. Had hij daarom getwijfeld en eindeloos geaarzeld?

Of was het de angst geweest dat een leven van vrijheid, een leven zonder Dorothea, nooit zou kunnen evenaren wat hij fantaseerde over zo'n leven? Want betekende de dood van Dorothea niet dat hij zijn leven helemaal opnieuw moest beginnen? En in zijn dagdromen en fantasieën ging dat uiteraard zeer vlot. Voor hij het wist had hij een nieuwe vriendin, een aantrekkelijke, lieve jonge vrouw, zo iemand als de verkoopster van die koffers. Iemand die er voor hem was, alles voor hem deed, op alle vlakken. Maar August hoefde ’s ochtends maar één blik in de spiegel te werpen om te beseffen dat die dromen vooral dromen waren en zouden blijven.

Een leven zonder Dorothea betekende een leven alleen. Heel alleen. Niemand zou zich geroepen voelen om haar plaats in te nemen. Niemand die zijn vrouw, zijn geliefde, zijn minnares wilde worden. Daarin had Dorothea altijd gelijk gehad. Dat wist hij, had hij ook altijd geweten en altijd gevoeld. Als hij zijn moordplan uitvoerde, veroordeelde hij zichzelf tot een leven van eenzaamheid.