De Kracht van Elena

––––––––

Petra Doom

HET LIED VAN ARIANE

Eerste druk: 7 november 2022

© 2022 Petra Doom

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sleepy Fox Cover Designs

ISBN 9789464510942

NUR 285

––––––––

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

De Liederen van Kracht

Gave

Gebruiker

Effect

Lied van Afweer

Schreeuwer

Stoot van pure kracht

Lied van Harmonie

Fluisteraar

Beïnvloedt emoties

Lied van

Waarneming

Luisteraar

Voelt emoties, detecteert onderwereldwezens

Lied van Suggestie

Stemmer

Past herinneringen aan

Lied van Verhulling

Demper

Sluit geluiden op in een stilteschild

Lied van Eenheid

Heler

Geneest

Lied van Versterking

Zanger

Versterkt andere gaven of imiteert ze

––––––––

Woordenlijst

Echo: onderwereldwezen, onzichtbaar voor niet-begaafden

Kefálion: bestuur van de Kinderen van Orpheus

Kinderen van Orpheus: organisatie van begaafden, beschermen de wereld tegen onderwereldwezens

Liederen van Kracht: gaven, gevoed door muziek

Ophion: onderwereldwezen, onzichtbaar voor niet-begaafden

Orfeïsch gehoor: extra zintuig waarmee begaafden elkaars Liederen horen als muziek, en waardoor ze wezens uit de onderwereld kunnen ‘zien’

Orfinium: groenig metaal, zet andere Liederen om in een (zwak) Lied van Afweer

Orgándra: onderwereldwezen, lijkt voor niet-begaafden menselijk

Sirene: onderwereldwezen, neemt mensen in bezit nadat ze zijn gebeten door een ophion of Echo, kan onderduiken in de gastheer

Strijdgroep: minstens vier begaafden die samen trainen en vechten

Volbloed-Sirene: Sirene die een begaafde in bezit heeft genomen, sterker dan een gewone Sirene, kan niet onderduiken

Prelude

‘Oh, als ik Orpheus’ zang had,

dan zou ik de duistere vrouwe en heer overtuigen,

dan zou ik je terugroepen, mijn liefste,

uit de onderwereld.’

(Vrij naar Euripides)

Hoofdstuk 1

Wanneer had Elena Colin voor het eerst gezien?

Waarschijnlijk op het Conservatoire Eurydice, in een gezamenlijke les muziekgeschiedenis of koor. Of anders in het Orpheushuis, waar ze aan het begin van elk schooljaar de jonge begaafden begroetten die in Parijs waren aangekomen voor hun opleiding.

Ze herinnerde zich in elk geval dat ze Lorcan en hem samen had gezien. Twee bijna identieke Ierse jongens, de een ernstig en zwijgzaam, de ander vol opgewekte energie, allebei gekleed in een broek, overhemd en vest, alsof ze uit de negentiende eeuw waren gestapt en alleen hun jasjes daar hadden achtergelaten.

Ze herinnerde zich niet meer wanneer ze voor het eerst echt naar Colin had gekeken, naar zijn makkelijke glimlach, de nieuwsgierige sprankeling in zijn ogen, zijn beweeglijke handen.

Misschien toen ze hadden ontdekt dat ze allebei zwommen en samen baantjes waren gaan trekken, snelheidswedstrijdjes deden. Toen ze had gemerkt dat hij geen probleem had met verliezen, waterdruppels glanzend op de brede schouders die hij lachend optrok, waardoor ze het voor het eerst zelf niet erg had gevonden wanneer zij tweede werd.

Misschien was het geweest op het moment dat ze voor het eerst zijn handen over zijn piano zag dansen en daarna zijn Lied hoorde, soepel en speels, de complexe jazzritmes moeiteloos vloeiend. Of toen hij voor het eerst trefzeker een ophion-doorbraak had voorspeld, nauwkeuriger dan sommige Luisteraars die al jaren deel van een strijdgroep waren.

Ze wist het niet meer.

Maar ze wist precies op welk moment ze zich haarscherp bewust was geworden van het feit dat ze naar hem keek. Ruim een jaar geleden, toen hij naar haar Luisterde...

De zon was net aan het opkomen boven het grote, witte huis waarin ze was opgegroeid. Aan een kant was een olijfboomgaard, aan de andere kant lag een rotsige tuin met een massa oranjebloesemstruiken. Achteraan glooide de grond omhoog, een heuvel waar ze vaker dan ze zich kon herinneren tegen op was gerend om haar beenspieren en haar uithoudingsvermogen te trainen.

Vandaag rende ze niet, ze nam de tijd om te genieten. Ze woonde hier al sinds haar dertiende niet meer, maar elke zomer kwamen haar vader en zij terug, en elke keer maakte ze de eerste ochtend deze wandeling, om degenen te begroeten die ze, behalve haar moeder en haar broer, het meest miste.

Straks zou het warm worden, maar zo vroeg in de ochtend dompelde de nog laaghangende zon alles om haar heen in een gouden licht: de witte schuur aan haar rechterkant, de grillig gevormde olijfbomen, het natuurstenen muurtje. De onregelmatige grond onder haar voeten voelde nog steeds vertrouwder dan de straatstenen van Parijs.

Ze had er nooit spijt van gehad dat ze met haar vader was meegegaan toen hij was verkozen tot hoofd van de Schreeuwers. Haar moeder had hemel en aarde bewogen om haar ervan te overtuigen dat het een vergissing was: Elena had nog jaren voor ze aan haar verplichte opleiding moest beginnen. Haar vader zou hen blijven opzoeken, zoals hij altijd had gedaan. Wilde ze echt haar thuis verlaten?

Maar sinds haar zesde, toen haar ouders haar hadden uitgelegd wat het betekende om een Kind van Orpheus te zijn, had ze precies geweten wat haar levensdoel was. De wereld, gemaakt van leven en muziek, werd bedreigd door de onderwereld, gemaakt van leegte en dood. Tussen hen in stonden de strijders. Haar moeder had de keuze gemaakt om niet een van hen te zijn, maar Elena had altijd geweten dat zij geboren was om te vechten.

Boven aan de heuvel haalde ze diep adem, liet de geuren tot zich doordringen. Het zilte van de Kretenzische zee die in de verte glinsterde, de wilde tijm die net haar blauwpaarse bloemetjes ontvouwde, het aroma van bakkend platbrood in de verte.

Om een strijder te zijn, moest ze in Parijs zijn. Ze had geen spijt van haar keuze, maar dat betekende niet dat ze het hier niet miste. Hier had ze haar eerste stapjes gezet, haar Lied leren gebruiken. En nu zou ze hier leren om een strijdgroep te leiden.

De gedachte deed haar hart opspringen van opwinding en verwachting. Haar strijdgroep zou bewijzen dat haar vader het bij het rechte eind had, dat hij de enige logische opvolger was voor raadshoofd Demir, dat hij de enige was die begreep wat er moest gebeuren.

Al jaren waren er steeds minder begaafden die zich aan de strijd wilden toewijden. Nu er de laatste tijd steeds meer ophion-doorbraken waren, kregen de strijders het steeds zwaarder. Er was maar één zinnige oplossing: de minimumleeftijd verlagen, zodat degenen die wilden vechten, dat konden doen.

Na lang pleiten had haar vader de steun van raadshoofd Demir gekregen om één experimentele strijdgroep op te richten met jongere strijders. Omdat hij de cruciale beginfase waarin een strijdgroep zich op elkaar afstemde zo rustig mogelijk wilde laten verlopen, had hij het plan opgevat om dat hier te doen.

Ze waren naar Kreta afgereisd zodra de zomervakantie begon. Het voorbije schooljaar hadden ze zorgvuldig de beste kandidaten voor de strijdgroep uitgezocht.

Anouk, de nuchtere Demper die zich door niets uit het lood liet slaan, wiens hobospel zo gevoelig was dat ze nu al posities in orkesten kreeg aangeboden. Rafael, de Heler wiens tong net zo snel was als zijn vingers op de gitaar. Isabella, de altijd in het wit geklede fluitiste die alom werd gezien als de meest begaafde Stemmer van hun generatie. Lorcan, die eruit had gezien alsof hij had willen weigeren, maar ja had gezegd zodra Colin dat deed... de Fluisteraar en de Luisteraar die geen woorden nodig hadden om elkaar te begrijpen.

Alles ging goed. Beter dan ze had verwacht zelfs. Ze volgde met haar ogen de vlucht van een valk, die plotseling naar beneden dook, trefzeker. Zo zou zij ook zijn. Observeren, een precieze strategie bepalen, doelwitten uitschakelen. Geen fouten. Zich niet laten afleiden.

Een onverwachte stem deed haar opschrikken.

‘Ik ken niemand die zo zeker klinkt als jij.’

Ze keek opzij, terwijl haar hartslag versnelde en een geschrokken gevoel van betrapt-zijn zich door haar verspreidde.

Daar, met zijn rug tegen een afgesleten rotsblok, precies op de plek waar ze zelf vaak had gezeten, zat Colin.

‘Is dat zo?’ vroeg ze.

De opkomende zon gaf zijn zwarte haar een vage, roodachtige gloed. Hij had een mesje en een stuk hout in zijn handen. Zijn duim wreef over een snijlijn, en hij haalde met een gecontroleerde beweging nog een stukje weg.

‘Mm. Ik zou jou uit duizenden herkennen, alleen al daaraan.’ Colin blies wat houtsnippers weg en vouwde toen zijn hand open. ‘Wat denk je ervan?’

Ze ging naast hem zitten om het beter te kunnen zien. De vorm op zijn handpalm was nog ruw, maar ze had geen enkele moeite om die te herkennen. Haar hart sloeg een slag over, omdat het zo onverwacht volmaakt was. Over het lijfje van het houten wezentje liepen de typische lijnen van olijfhout, afwisselend licht en donker. Het verloop was zo toepasselijk dat het leek alsof het hout altijd al had geweten dat het dit uiteindelijk zou worden.

‘Een bij.’ Ze kon de verleiding niet weerstaan en stak een hand uit, raakte met een vingertop de ronding aan van een naar achteren gevouwen vleugel.

‘Apis mellifera adami,’ zei Colin. ‘Ik had er geen idee van dat er een hele verschillende ondersoort was op Kreta, zelfs nog anders dan de Griekse bij. Je moeder vertelde er gisteren over.’

‘Dat zal wel. De bijenkorven zijn haar lust en haar leven. Elke minuut dat ze niet aan het werk is, spendeert ze het liefst aan “haar volkeren”. Als kind waren de momenten waarop ik toekeek hoe ze de honing oogstte, een van de weinige gelegenheden waarbij ik stilzat, of dat beweert ze tenminste.’

Colin keek haar aan. ‘Je hebt haar gemist.’

‘Zo raar is dat toch niet?’

‘Voor mij niet. Maar voor jou lijkt het wel zo.’

Ze herinnerde zich hoe ze haar moeder had gevraagd om mee te komen naar Parijs. Haar moeder had meteen geweigerd. Alsof er geen haar op haar hoofd was die eraan dacht.

Colins blik was nog steeds op haar gevestigd. Zijn ogen waren diep, donkerblauw, de kleur van de zee die haar uitnodigde om haar kleren uit te trekken en erin te stappen.

Ze zette in een reflex haar gehoor aan en hoorde meteen de bekende klanken van Thelonious Monks ‘Round Midnight. Toen Colin het daarstraks had over hoe ze klonk, had ze gedacht dat hij het had over haar voetstappen, of de oppervlakkige emoties die elke Luisteraar oppikte, zelfs zonder zijn Lied.

Dit was meer dan dat. Hoeveel had hij gehoord? Hoeveel van haar hart dat was overgeslagen zodra ze zijn stem hoorde, haar nerveuze blijdschap toen ze hem zag, haar gênante...

Haar stem klonk scherp. ‘Heeft niemand je ooit verteld dat het van slechte manieren getuigt om zonder aankondiging naar iemands emoties te gaan zitten Luisteren?’

Hij zoog zijn adem snel naar binnen en zijn Lied viel abrupt weg. Colins donkere wimpers sloegen naar beneden, verborgen het blauw dat ze meteen miste. Zijn lange, krachtige pianistenvingers zetten de houten bij op de grond. Met snelle, ongeduldige gebaren begon hij de mesjes en vijlen te verzamelen die naast hem lagen.

Toen hij weer opkeek, waren zijn ogen vol zelfspot. Zijn blik schoot snel naar het huis achter hen en toen weer terug naar haar.

‘Je kunt de jongen wel van de straat plukken, maar de straat niet uit de jongen. Maar ik leer snel. Geen Luisteren buiten de training. Aye, aye, captain.’ Hij ging staan.

Elena wierp een blik op haar ouderlijk huis en zag het ineens door zijn ogen: de grote ruimtes, afgewerkt met liefdevol geschuurd en gevernist drijfhout, handgeweven tapijten aan de muren. Ze had zichzelf nooit gezien als iemand met een welgestelde achtergrond. Geld of bezittingen hadden niet veel betekenis voor haar, je kon ze niet meenemen in een gevecht. Maar ze was niet zo dom dat ze niet besefte dat er dingen waren die geld wel kon kopen: een veilige omgeving om in op te groeien, ruimte om jezelf te ontplooien.

Uit Colins spaarzame opmerkingen over zijn jeugd had ze wel begrepen dat die heel anders was geweest dan de hare. Een flat boven een rokerige kroeg, een achterbuurt waar ze niet eens hun best deden om te verbergen dat er werd gedeald... ‘De beste achtergrond ooit om een jazzmuzikant te worden,’ zo had Colin het schouderophalend afgedaan.

Het was alsof ze de stem van haar moeder kon horen, geduldig maar teleurgesteld: ‘Als je je blijft gedragen als een olifant, dan gooi je vroeg of laat een porseleinkast omver, Elena.’

Prima, had ze altijd gedacht. Wat had je aan porselein tegenover een ophion? Maar dít... dit was helemaal niet prima. De ontspannen, kameraadschappelijke sfeer tussen hen was verbrijzeld, als een fragiele bel die ze kapot had Geschreeuwd.

Ze krabbelde haastig overeind en hield hem de houten bij voor die ze van de grond had gegrist. ‘Vergeet deze niet.’

Zijn vingers die over haar handpalm streken, voelden als zandkorrels die haar alweer ontglipten op het moment dat ze ze voelde. ‘Dank je. Ik zie je straks bij het ontbijt.’

Haar Lied zoemde onrustig in haar keel, maar hier kon het haar niet bij helpen. Tenzij...

‘Wil je ze mee gaan begroeten?’ Toen hij vragend omkeek, wees ze naar de rij houten kastjes van ongeveer een halve meter hoog, die verderop stonden. ‘Ik ga de bijen altijd gedag zeggen als ik ben weg geweest.’

Zijn houding was behoedzaam, maar zijn blik was geïntrigeerd. ‘Ik wil ze niet verstoren.’

‘Pff. Mijn moeder schudt hun honingraten leeg. Ze zijn wel wat erger gewend dan een bezoeker uit Dublin. Wat is het ergste dat jij kunt doen, ze vragen om te dansen op A Taste of Honey?’

Even dacht ze dat hij zou weigeren. Toen draaide hij zich helemaal naar haar toe. ‘Zo brutaal ben ik niet. Sweet Honey Bee lijkt me geschikter om mee te beginnen.’

Ze grinnikte opgelucht en leidde hem naar het kleine, houten stadje waar de bijen leefden.

De zon had de kasten nog maar net bereikt en er waren pas een paar werksters actief, die richting de bloeiende tijm bewogen, hun goud-en-zwarte lijven glinsterend in de ochtendzon.

‘Bijenvolk,’ zei ze, zoals haar moeder het haar had geleerd. ‘Ik ben er weer. Deze bezoeker is Colin Walsh uit Ierland.’

Je hield niet zomaar bijen, je leefde met hen, en dus was het beleefd om hen voor te stellen aan wie op hun grond verbleef.

De bijen zoemden, meer werksters verlieten de kasten. Ze waren zich van hun aanwezigheid bewust, maar omdat ze op een veilige afstand stonden en geen plotselinge bewegingen maakten, trokken ze zich niet veel van hen aan.

Colins ogen volgden aandachtig de bewegingen van de bijen. ‘Volgens je moeder is de Kretenzische bij een van de vriendelijkste soorten, tenzij je ze echt boos maakt. Dan blijven ze veel langer woest dan andere soorten.’ Hij was even stil. ‘Ze klinken harmonieus. Je vraagt je af wat ze elkaar vertellen.’

‘Eigenlijk communiceren bijen vooral met geuren en bewegingen,’ zei ze. ‘Ze dansen voor elkaar, om duidelijk te maken waar de beste bloemen zijn.’

‘Echt?’ Hij klonk gefascineerd. ‘Dat is prachtig.’

‘Sommige bijensoorten, niet de honingbij weliswaar, zoemen wel om meer stuifmeel los te maken uit bloemen. Ze bijten in de meeldraden en vibreren, de trillingen zorgen ervoor dat er pollen vallen.’

Een snelle glimlach gleed over zijn lippen. ‘Als kleine Schreeuwers.’

Haar hart werd warm, omdat hij het begreep. Toen ze zelf voor het eerst had gelezen over florale sonicatie, zoals biologen het noemden, had ze het bijna niet kunnen geloven.

‘De eerste keer dat ik mijn Lied voelde was hier.’ Ze aarzelde, niet gewend om de rest van dat verhaal met iemand te delen.

‘Dat kan ik me voorstellen.’ Hij klonk weemoedig, of misschien verlangend. ‘Het is hier zo stil, veel stiller dan het ooit is in Parijs of Dublin. Het was te onweerstaanbaar om niet te Luisteren daarnet. Ik kon de zee horen, ergens scharrelde een egel rond, de bijen in de verte... Het is een levende stilte, die je uitnodigt.’

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe. Zijn ogen waren nieuwsgierig en geduldig tegelijk, als de zee bij eb, die trok, trok, trok.

‘Het was een warme middag,’ vertelde ze als vanzelf. ‘De tijm bloeide zo weelderig dat die helling daar paars leek. Ik was al de hele dag zo ongedurig, alsof er iets stond te gebeuren, maar alles was rustig. Geen onweer in de lucht, geen onverwachte bezoeker, alles ging gewoon zijn gang... En toen begon de zon te dalen en zwermden de bijen ineens met zijn allen richting de korven. Ik rende achter ze aan en hun gezoem werd iets dat ik binnen in me voelde, een kracht die zowel eiste als beloftes deed, een zwerm die klaar was voor actie... En ineens was het er.’ Ze tikte met haar hand op haar keel, bewoog haar vingertoppen. ‘Mijn Lied van Afweer. Ik denk nog altijd aan bijen, elke keer als ik het voel.’

Colin liet zijn adem ontsnappen. ‘Jij weet precies wie je bent.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb net zoveel te leren als jij. Minstens.’

‘Dat heeft er niets mee te maken.’ Hij gebaarde naar de bijen, de olijfbomen, de zee, en toen naar haar. ‘Jij weet waaruit je voortkomt en je weet waar je naartoe wilt.’

Hij klonk bewonderend, maar ze had niets gedaan om dat te verdienen, behalve geboren worden als een Schreeuwer.

‘Kun je dat allemaal horen?’ vroeg ze om zichzelf een houding te geven. Toen ze zijn gezicht zag betrekken, kon ze zichzelf wel slaan. ‘Colin...’ Ze reikte instinctief naar hem voor hij zich weg kon draaien. Zijn armspieren spanden zich onder haar hand, maar hij bleef staan. ‘Zo bedoelde ik het niet. Ik was lomp, daarnet, en niet eerlijk. Natuurlijk Luistert een Luisteraar.’

Hij haalde berustend zijn schouders op. ‘Ik had mijn mond kunnen houden over wat ik hoorde, het vergeten. Lorcan vindt dat ik dat vaker zou moeten doen en hij heeft gelijk, zoals meestal. Maar ik vind het niet zo makkelijk om iets wat mijn aandacht trekt weer los te laten.’

‘Waarom zou je?’ vroeg ze fel. ‘Je had gelijk. Mijn moeder snapt niet wat voor mij vanzelfsprekend is, en dat is moeilijk. Maar ze heeft me veel gegeven en ik hou van haar. Die twee dingen zijn allebei waar, ook al vergeet ik dat zelf soms. Je bent een verdraaid goede Luisteraar en daarom wil ik je in mijn strijdgroep. Vertel me altijd wat je hoort, want ik zal het altijd willen weten.’

Ze haalde haar hand van zijn arm en hield hem die voor.

Hij keek haar even zwijgend aan, zijn ogen onderzoekend. Toen gleed zijn hand in de hare, zijn greep krachtig.

‘Afgesproken,’ zei hij. ‘Ik heb alleen nog één vraag.’

‘Wat?’ Haar hart bonkte.

Hij was een Luisteraar, zelfs zonder zijn Lied zou zijn hand op de hare genoeg zijn om op te pikken hoe eerlijk ze zonet geweest was. Datzelfde zou gelden voor wat hierna kwam.

Colins ogen schitterden. ‘Er komt bij het ontbijt toch wel A Taste of Honey aan te pas, hoop ik?’

Ze lachte, opgelucht. ‘Idioot.’

Hij grijnsde.

Achter zijn donkere hoofd zag ze de bijen dansen, zwart en goud.

Later zou ze denken dat het was alsof ze haar hadden willen vertellen dat dat moment nog veel kostbaarder was dan ze toen beseft had.

Muziek

‘En als de aardsen je naam niet langer kennen

fluister dan tot de stille aarde: ik stroom.

Zeg aan het schitterende water: ik ben.’

(Vrij naar R. M. Rilke – Sonnetten aan Orpheus II, 29)

Hoofdstuk 2

Wanneer een Lied tot zwijgen is gebracht, is er stilte. Stilte is geen leegte. Stilte bevat de mogelijkheid van een nieuwe melodie. Daarom dragen we wit, dat alle kleuren bevat, zoals stilte elke klank bevat. We eren het Lied van onze gevallen strijders met hoop en vertrouwen.

Uit: Gebruiken en ceremonies van de Kinderen van Orpheus

Er was zo’n groot verschil tussen verlangen naar het onbereikbare, en aanvaarden dat iets echt onbereikbaar was. Elena had nooit beseft hoe belangrijk dat onderscheid was tot vandaag, nu haar blik naar de foto vloog, die vooraan in de ruimte was opgesteld.

Ze bleef staan op de drempel van de grote zaal van het Orpheushuis. De onderste helft van de wanden was bekleed met eikenhouten lambrisering, waarin symbolen waren uitgesneden die voor de Liederen van Kracht stonden. De bovenste helft was gedecoreerd met grote fresco’s van mythologische taferelen waarop goden, muzen en natuurlijk Orpheus figureerden. Ooit waren hier schitterende bals gegeven, waarop de grote componisten van de achttiende en de negentiende eeuw te gast waren geweest.

De zorgvuldig gecreëerde akoestiek gaf je het gevoel dat je een bad van muziek in waadde. Kleine groepjes musici zaten in nissen aan de rechterkant van de zaal, bij de ramen, zodat de muziek samen met het zonlicht naar binnen stroomde. De langzame, sussende klanken van het Zevende Troostlied gleden met zware bassen en subtiele fluittonen door de kamer. Iedereen die de zaal was binnengekomen, had zijn of haar Lied bij de melodie gevoegd, zodat die een eenparig, plechtig eerbetoon was geworden van alle aanwezige zielen.

Niets had natuurlijker moeten zijn dan het hare erbij voegen, maar ze kreeg het niet voor elkaar. Het eenvoudigste wat ze ooit had geleerd, haar Lied naar buiten laten, leek ineens onmogelijk. Ze vond geen leemte tussen haar ademhalingen, er waren geen stiltes tussen haar hartslagen.

Alles werd gevuld door de foto, die haar had geraakt als de klap van een ophionstaart.

Colin, zijn hoofd een tikje scheef alsof hij naar iets luisterde, zijn zwarte haar slordig, zijn jazzhoedje achterop zijn hoofd. Zijn donkerblauwe ogen fonkelden nieuwsgierig en zijn lippen trokken in een vaag lachje, zijn expressieve gezicht was een en al belangstelling. De bovenste knoop van zijn overhemd zat niet dicht, de tweede ontbrak helemaal, en zijn wat verbleekte turquoise vest met de gouden, barokke patronen was een soort statement, vol zorgeloze flair: ik lééf.

Toen ze hem voor het eerst had ontmoet, was dat precies geweest wat ze had gedacht: dat ze nooit iemand had gezien die zo lévend was als Colin. Zelfs nu nog leek hij de enige die echt leefde in de zee van witte gewaden, jurken, truien en jasjes, de kleur die begaafden droegen om het vertrouwen uit te drukken in de wedergeboorte van zijn ziel.

Onder de foto lagen drie kleine, gegraveerde gouden plaatjes: twee amandelvormige naast elkaar, een langgerekte ovaal eronder.

Twee weken geleden had ze gezien hoe net zulke plaatjes gelegd waren op de ogen en mond van Katerina Zelas, de Schreeuwer die op de verkiezingssamenkomst had gevochten tegen Thelxiope en gesneuveld was onder de klauwen van de Sirene. Naast haar waren andere strijders opgebaard geweest die Elena minder goed had gekend. Zoveel gezichten, stil en met goud bedekt.

Dat van Anouk was het moeilijkste geweest om te zien. Het Nederlandse meisje was Elena’s eigen Demper geweest, deel van háár strijdgroep. Dat ze er van haar ouders had moeten uitstappen, maakte geen verschil: Elena had haar moeten kunnen beschermen. In plaats daarvan had ze alleen maar kunnen toekijken hoe Anouk gedood en aan de kant gegooid werd.

Hoe zwaar die schuld ook woog, het was niets in vergelijking met wat ze nu voelde. Colin.

In haar nachtmerries zag ze hem nog elke nacht overeind schieten op het bed waarop hij in stasis had gelegen. Ze kon niet bewegen terwijl zijn ogen zwart kleurden, vleugels op zijn rug openklapten, en zijn gezicht de kille uitdrukking van Teles kreeg. Keer op keer zag ze hem Anouks keel openscheuren, de verkiezingssamenkomst in chaos veranderen, dwars door een raam wegvluchten.

Ze had willen meedoen met de jacht op Teles, maar ze had alleen maar mogen wachten en wachten. Tot ze eindelijk nieuws had gekregen.

‘Ze hebben zijn spoor gevonden.’ Haar vaders stem had zwaar geklonken. ‘Het is voorbij. Hij is Parijs uitgeglipt.’

‘Hij is...’ Ze had zich gedwongen de woorden te vormen. ‘Dat is goed nieuws.’

Een Sirene had de aanwezigheid van begaafden nodig om in deze wereld te kunnen blijven: net zoals ophionen alleen doorbraken in Parijs, zo konden Sirenen alleen hier iemand in bezit nemen. Meestal waren ze niet zo dom om Parijs uit te gaan, want dat betekende dat ze uit deze wereld gegooid werden.

Wanneer een Sirene op die manier terug naar de onderwereld verdween, dan ging dat niet vreedzaam: de geest van de gastheer werd aan stukken gerukt, nog heftiger dan wanneer een niet-begaafde bezetene vanzelf opbrandde. Het dreef de waanzinnige er onveranderlijk toe om zelf de dood op te zoeken.

Maar het was goed nieuws geweest, natuurlijk, of dat had ze zichzelf uit alle macht voorgehouden. Colin was al verloren geweest. En nu vormde Teles geen bedreiging meer.

De strijdgroepen hadden verder gezocht naar Colins lichaam, om zijn familie afsluiting te kunnen geven. Het was nog niet gevonden, maar dat was niet onverwacht. Teles’ vleugels hadden hem een flinke voorsprong gegeven.

Uiteindelijk zou er misschien nog nieuws komen van de politie of een instantie die onbekende lichamen borg, maar de traditionele tijd om daarop te wachten was verstreken en de wake was georganiseerd.

Achter haar kuchte Rafael. Ze besefte dat ze nog steeds als bevroren op de drempel stond, balde haar handen tot vuisten, rukte haar blik weg van de foto en dwong zichzelf om door te lopen.

Aan weerszijden van haar voelde ze blikken branden, terwijl ze door het middenpad liep. Elke strijder in Parijs die niet aan het patrouilleren was, was aanwezig, zoals het hoorde bij een wake voor een strijder die zijn leven had gegeven.

Colin verdiende dat ze zijn Lied eerden. Hij had niets liever gewild dan deel van een strijdgroep te zijn, en hij had net zo hard en verbeten gevochten als de strijders die waren gesneuveld met een opengereten keel. Dat zijn lichaam nog een poosje had rondgelopen, bezield door Teles, betekende niet dat hij niet hetzelfde offer had gebracht.

De lege rij stoelen vooraan kwam in zicht en haar handen voelden koud, haar keel leeg en lam zonder het zoemen van haar Lied. Hoe kon ze een ereplaats innemen op Colins wake, terwijl zij degene was die de missie had geleid om hem te redden en had gefaald?

Ze moest hier weg.

Maar de trage, dwingende klanken van het Zevende gingen onstuitbaar door, en hoewel haar Lied weigerde om zich erbij te voegen, brachten haar voeten haar naar de voorste rij aan de linkerkant, de plaatsen die waren voorbehouden voor enkele van de belangrijkste mensen in het leven van een strijder: de leden van zijn strijdgroep.

Die bij hem hadden moeten zijn toen hij viel.

Waarom had hij hun niets verteld? Waarom had hij niet het gevoel gehad dat hij haar kon vertrouwen met zijn verdenkingen over het toenemende aantal ophionen en Echo’s in Parijs? Hij was als enige op het spoor geweest van de duistere invloed die het Kefálion was binnengedrongen.

Misschien dat ze samen de puzzelstukjes wél op tijd hadden kunnen samenvoegen, dat ze samen achterhaald zouden hebben dat Elias Elgar, het hoofd van de Fluisteraars, een verbond had gesloten met de Sirenen en vrijwillig Thelxiope in zijn lichaam en ziel had toegelaten.

In plaats daarvan had Colin gezwegen, wat Elgar de gelegenheid had gegeven om hem te laten bijten door een ophion. En later, toen Colin in stasis lag, had Elgar Colins emoties zo beïnvloed dat zijn Lied het gif niet kon neutraliseren: het gif dat ervoor zorgde dat een Sirene toegang kreeg.

Ze ging zitten op een stoel die versierd was met kleine trosjes haberlea, de lilablauwe bloemen die van oudsher aan Orpheus waren toegewijd.

Rafael kwam naast haar zitten en leunde naar haar toe. ‘Als onze onverschrokken leidster stilletjes is, word ik bang. Wat is er aan de hand?’

Zijn Lied spoelde heel even over haar heen, de vertrouwde klank van zijn gitaar die het Zevende net iets vinniger tokkelde dan het in de zaal klonk. Het voelde als een zeebries die haar wakker schudde.

‘Niets,’ zei ze. Als ze had willen instorten, dan had ze dat eerder moeten doen.

Isabella en Ariane gingen naast Rafael zitten, hun fluit en piano zacht maar herkenbaar.

Genoeg slap gedoe. Als er een ophion tegenover haar was opgedoken, had ze ook geen tijd gehad om te janken. Ze ademde in en uit, en duwde haar Lied op pure wilskracht naar buiten. Het ritme van het Zevende was lastig, belachelijk complex voor zo’n trage, sussende melodie, maar het had een onverwacht effect: het verleidde haar hart ertoe om een stabiliserend basisritme te gaan slaan dat haar rustiger maakte.

In haar ooghoek zag ze beweging en ze keek opzij.

Twee eenzame figuren hadden plaatsgenomen in het midden van de verder lege rechterrij, die gereserveerd was voor familie. Lorcan zat rechtop, zijn gezicht zo afstandelijk dat het contrast met Colins beweeglijke trekken niet groter had kunnen zijn, maar toch was de gelijkenis met zijn tweelingbroer nog steeds als een pas geslepen mes, zo scherp dat het geen pijn deed tot je het bloed zag. Zijn moeder zat naast hem, klein en fragiel, haar schouders gekromd, haar hoofd met de wolk rood haar tegen hem aan geleund, alsof hij het enige was wat haar overeind hield.

Het moest fijn zijn om erop te kunnen rekenen dat iemand je wel overeind zou houden, dat het veilig was om in te storten.

Wat?

Ze klemde haar tanden op elkaar. Nee. Dat was niet wie zij was.

Ze dwong zichzelf om haar ogen op te slaan naar Colins foto, te blijven kijken, ook al had ze het gevoel dat haar ogen zouden gaan bloeden. Nog nooit in haar leven was ze iets uit de weg gegaan en daar zou ze nu niet mee beginnen. Dit was Colins wake. De onderwereld had een slag gewonnen. Dat betekende dat ze de volgende keer harder zou moeten vechten, en winnen. Ze staarde naar Colins donkerblauwe ogen tot die veranderden in een wolkeloze hemel van vastberaden blauw.

Het geluid van handen die elkaar raakten, versterkt door een Lied van Afweer, ging als een galmende klap door de ruimte. Meteen viel de muziek van het orkest weg, en overal in de zaal vielen de Liederen een voor een stil.

Haar vader stond vooraan, achter een spreekgestoelte dat gedrapeerd was met bloemen. Op zijn borst glansde de gouden lier.

De dag na de vreselijk misgelopen verkiezingssamenkomst was de verkiezing alsnog doorgegaan, maar de resultaten waren te verdeeld geweest. Er was dus een interim-raadshoofd aangewezen tot de situatie weer stabieler was. Hoe voorlopig het ook was, de lier om zijn hals te zien hangen, waar hij hoorde, was een lichtpuntje.

Met ernstige stem begon hij aan de openingstoespraak van de ceremonie. Dank Orpheus dat hij de wake leidde. Het ging er niet om wat hij zei, want dat zou altijd hetzelfde zijn geweest: dat Colin er niet meer was, dat hij te jong was geweest, dat ze zijn bijdrage aan de strijd zouden eren. Het ging om de manier waarop. Niemand zou Alexander Drakos ooit kunnen beschuldigen van sentimenteel gedoe. Het krachtige, zelfverzekerde ritme waarin hij sprak was geruststellend.

Onder andere omstandigheden had zij daar kunnen staan, als leidster van Colins strijdgroep. Maar hun groep was te omstreden, de omstandigheden van Colins einde te uitzonderlijk, en zij had de taak maar al te graag doorgegeven.

In plaats van te luisteren, liet ze haar ogen naar de wandschildering achter haar vader gaan. Op het fresco knielden zes gestaltes. Voor hen op de grond lagen zes in doeken gewikkelde vormen waarin je met wat goede wil de delen van een menselijk lichaam kon herkennen. In het midden was een lier afgebeeld waarop het hoofd van Orpheus rustte, de ogen droevig maar wijs, de lippen uit elkaar, alsof het de groep toesprak.

De zes waren de voorouders van alle begaafden: de eerste Schreeuwers, Luisteraars, Fluisteraars, Stemmers, Dempers en Helers. Niemand wist wie ze precies geweest waren of hoe ze eruit hadden gezien, maar alle afbeeldingen die Elena kende lieten zien hoe divers de groep was geweest: mannen en vrouwen, hun huidskleur variërend van licht tot donker, hun kleding uiteenlopend van rijke gewaden tot simpele lendendoeken. Elk van hen strekte een hand naar het hoofd uit, een weergave van het moment waarop ze een deel van Orpheus’ kracht ontvingen.

Haar vaders stem viel plotseling stil en hij verliet het spreekgestoelte. Ze zette zich schrap. Het moeilijkste kwam nu.

Isabella liep naar voren, voor één keer niet de enige witgeklede persoon in de kamer. Met haar lange gestalte leek ze op een kraanvogel in een besneeuwd landschap. Ze ging achter het spreekgestoelte staan en keek de zaal in.

Haar zachte stem leek tot elk van hen persoonlijk te spreken: ‘We eren Colins Lied. Wie wil een herinnering delen?’

De muzikanten begonnen het Zevende weer te spelen en het ene na het andere Lied uit de zaal volgde. Isabella’s fluit rees erbovenuit en ze stak haar handen uitnodigend naar voren, de palmen omhoog.

Elena hoorde Rafael zachtjes tegen Ariane fluisteren over wat de bedoeling van dit deel van de ceremonie was: iedereen die dat wilde kon een herinnering aan Colin door Isabella laten Stemmen en vertolken.

Niemand bewoog.

Een golf van verontwaardiging rees in haar op. Haar Lied dreunde met langzame, pijnlijke slagen door de zaal. Colin had genoeg levens geraakt, herinneringen beïnvloed. Had niemand er één te geven?

Ze voelde naast haar hoe Rafael opzij keek. Haar hersenen diepten de regels op: wie het dichtst bij Colin had gestaan, moest de eerste herinnering geven.

Haar ogen schoten naar de rij aan de andere kant van het gangpad, waar Lorcan nog steeds doodstil zat, zijn moeder een hoopje ellende. Iedereen zat te wachten tot Fiona zichzelf bij elkaar zou rapen, maar het was de vraag of ze dat zou kunnen. Lorcan zou haar plaats kunnen innemen, maar de koppige idioot zou dat heel goed kunnen weigeren.

Elena was nooit goed geweest in wachten. Toen er nog drie hartslagen verstreken waren waarin Isabella vooraan stond, haar gezicht sereen, haar handen een aanhoudende vraag, kon ze het niet meer uithouden en stond ze op.

Ze voelde de ogen in de zaal toen ze naar voren liep, pijlen gemaakt van medeleven en nieuwsgierigheid. Maar haar Lied murmelde in haar hielen, haar beenspieren: eindelijk, actie. Ze wierp één verbeten blik op Lorcan, die zijn ogen vernauwde, maar roerloos bleef zitten. Haar voetstappen creëerden een vastberaden ritme op de marmeren vloer, smeulend van woede. Colin had beter verdiend.

Isabella wachtte tot ze vlak voor haar stond en zei toen zacht: ‘Jij bent degene op wie we altijd kunnen rekenen.’

Zodra ze Isabella’s handen pakte, leken alle andere Liederen zachter te worden. Het hele Zevende Troostlied werd de achtergrond voor de zoekende fluit.

Welke herinnering moest ze in vredesnaam delen? Vooraf had ze zichzelf wijsgemaakt dat ze het wel zou weten zodra het zover was, maar ze besefte dat ze in werkelijkheid had gehoopt dat ze eronderuit zou weten te komen.

Met stijgende paniek drong tot haar door dat dit een heel slecht idee was geweest. De herinnering die zij deelde zou de eerste zijn, dus moest hij dubbel betekenisvol zijn. Maar alles wat er door haar hoofd spookte waren flarden van Colins mond, zijn ogen, zijn lach, zijn vingers die over een klein houten figuurtje streken...

Isabella kneep in haar handen. ‘Hou op met zoeken. Je weet wie Colin was. Wat je in hem eert.’

Ja. Dat wist ze.

Haar ogen vielen als vanzelf dicht en ze hapte naar adem toen de hele zaal verdween, alles om haar heen wegviel, om plaats te maken voor Colins stem die zachtjes Take the A Train neuriede, zijn voetstappen naast haar, zijn vingers die het ritme knipten in een plagerige uitnodiging die haar vulde met een prettige onrust. Hij was de enige ooit geweest die op de een of andere manier had geweten hoe zoiets haar Lied leek te roepen, het prikkelde om mee te doen.

Het was hun eerste missie geweest om Echo’s uit te schakelen en ze was opgewonden geweest, maar ook geconcentreerd. Erop voorbereid om iedereen in haar groep te beschermen.

De realiteit om haar heen vervaagde toen Isabella’s fluit de herinnering haarscherp maakte, zo levendig dat ze erin verdween.

Isabella’s stem begon te vertolken wat ze samen zagen in Elena’s herinnering: ‘Het is een zachte herfstavond. De geur van macarons drijft uit het bovenraam van een huis dat we passeren.’

Voor het eerst begreep Elena waarom het de Stemmer was die op een wake de herinnering beschreef. Ze zou op dit moment zelf geen woord uit haar keel gekregen hebben. Alles was te echt, te tegenwoordig: Colins bariton warm, de geur van geroosterde amandelen overweldigend, haar hart zo kwetsbaar dat het minste duwtje het zou kunnen beschadigen.

Ze probeerde zichzelf er bewust van te blijven dat ze in werkelijkheid in de grote zaal van het Orpheushuis stond, maar de herinnering slokte haar op. Er was geen verschil meer tussen Isabella’s stem en wat Elena herbeleefde.

‘Ik weet zeker wie de eerste Echo voor zijn rekening zal nemen: ik natuurlijk. We moeten beginnen met het leren kennen van onze basisrollen in de strijdgroep. Colin gaat ertegenin, beweert dat ik niet snap wat de basisrol van een Luisteraar is. Dat hij de eerste Echo kan uitschakelen nog voor ik mijn Lied naar mijn hielen heb laten stromen.’

Elena hapte naar adem toen Isabella’s fluit indringender werd. Colins brede lach, zijn fonkelende ogen, en zijn gespreide handen met de lange vingers vulden haar hele geest.

Ze was niet van plan geweest om hem zijn zin te geven. Toen had hij zijn hoofd schuin gehouden en gezegd: ‘Aha, we krijgen er twee. Delen?’ En ze had het in een opwelling gewoon gedaan, had de rest de opdracht gegeven om hem te helpen met de eerste Echo, terwijl zij de tweede voor haar rekening zou nemen.

Zodra de slangachtige schaduwkop was opgedoken, was Colin in beweging geweest, een en al harmonieuze kracht, zijn kralen van orfinium in zijn hand. Hij had de Echo zo loepzuiver getroffen, dat ze had willen blijven stilstaan om te applaudisseren.

Achteraf had ze zich afgevraagd wat haar had bezield om in te stemmen. Ze had niet kunnen weten dat het goed zou gaan. Maar Colin had iets... Zelf had ze geen problemen met mensen zover krijgen dat ze deden wat zij wilde. Als het nodig was, had ze behoorlijk doorslaggevende argumenten. Maar dat was iets totaal anders dan Colins vermogen om mensen niets liever te laten willen dan hem een plezier te doen. Zij was de voorbeeldsoldaat, verder reikten haar kwaliteiten niet, hoe graag ze dat soms ook had gewild. Juist als het om Colin ging.

Ze werd zich ineens weer bewust van Isabella’s handen om de hare en opende geschokt haar ogen. Hoeveel had Isabella hardop gedeeld? Ze trok haar handen terug, draaide zich om en keek de zaal in.

Haar ogen haakten in die van Anouks moeder. Céline leek griezelig veel op haar dochter, met dezelfde massa bruine krullen. Alleen Anouks nuchtere, scherpe blik ontbrak – haar ogen waren leeg.

Ze verplaatste snel haar blik. Fiona zat te snikken tegen Lorcans schouder, Ariane zag er peinzend uit, Rafael zat onderuitgezakt naar haar te staren met een halfhartige spottende trek om zijn mond. Daar kon ze niks uit opmaken. Haar ogen zochten paniekerig haar vader.

Hij knikte kort, goedkeurend.

Oké. Oké. Ze liep terug naar haar stoel, haar handen trillend. Alles in haar voelde rauw. Ze probeerde uit alle macht de rest van de zaal buiten te sluiten. Heel even lukte dat.

Toen liep Fiona naar voren en begon Isabella’s stem de herinnering te delen aan de eerste keer dat Colin een piano had aangeraakt. Elena wilde dat ze overeind kon komen en Schreeuwen, iets breken.

Haar handen balden zich tot halve vuisten en ze tikte de knokkels van haar middelvingers tegen elkaar, precies twee keer zo snel als het ritme van het Zevende, dat tergend langzaam door de zaal gleed.

Ze moest iets doén. Als ze niet snel een missie kreeg, zou ze gek worden.

Hoofdstuk 3

Het orkestje was na de ceremonie overgegaan op jazzmelodieën, zacht en soepel, maar de emoties van de aanwezigen voelden als scherpe prikken op Arianes huid.

Ze liep naar een lege raamnis en keek naar buiten. Witte beelden, begroeid met mos, kale takken, donkergroen gras. In de verte een muziektempeltje, waar de Dempers hun kunsten hadden vertoond tijdens de verkiezingssamenkomst die zo vreselijk was misgegaan.

Ariane had niet geweten of ze vandaag wel moest komen. De voorbije dagen had ze de uitnodiging met de lier in de rechterbovenhoek keer op keer tevoorschijn gehaald, gestaard naar het opschrift: ‘Wake voor Colin Walsh. We eren zijn Lied dat tot zwijgen is gebracht.’

Had ze wel het recht om hier te zijn? Tenslotte was zij verantwoordelijk voor –

Lorcans stem deed haar opschrikken. ‘Verberg je je?’

Hij was ongemerkt naast haar opgedoken. Ze was er veel te snel aan gewend geraakt dat ze de aanwezigheid van mensen ruim van tevoren voelde door de emoties die van hen uitgingen.

‘Ik wist niet zeker of ik hier wel hoorde te zijn.’ Of hij haar hier wel zou willen.

Het was de eerste keer in twee weken tijd dat ze Lorcan zag, hij was na de verkiezingssamenkomst niet meer naar school gekomen. Ze had eindeloos gewacht op bericht van hem, nadat ze hem had beloofd om hem te helpen Colin terug te krijgen. Rafael had haar verteld dat Lorcan zich dag na dag terugtrok in de bibliotheek van het Orpheushuis, alsof hij de aanwezigheid van anderen niet kon verdragen.

En toen was het nieuws gekomen dat de wake gepland was.

‘Geen van ons zou hier moeten zijn.’ Lorcans schouders waren strak, alsof hij een onzichtbaar gewicht droeg.

Van dichtbij zag ze dat het witte vest dat hij droeg gemaakt was van damast, met een ingeweven patroon van zacht glanzend parelmoer, spiralend boven zijn hart. Het was veel flamboyanter dan hoe hij zich gewoonlijk kleedde.

Lorcans hand bewoog naar de plek waar haar blik hem raakte, alsof hij die kon voelen.

Een felle steek emotie drong als een degen onder haar ribben naar binnen. Ze besefte dat haar Lied om hen heen hing, dat ze het naar buiten had gelaten. De zachte klanken van haar piano mengden zich met de jazz op de achtergrond.

Ze keek naar hem op. ‘Dat vest was van Colin, of niet?’

‘Ja.’

Zijn ogen waren stormachtig, en haar Lied bracht gemis met zich mee, fel en compromisloos. Ze hield haar adem in door de intensiteit van het gevoel. Lorcan fronste en wendde zijn blik af. De emotie viel weg, uitgewist.

De plotselinge leegte was zo frustrerend dat de vraag er al uit was voor ze het goed en wel besefte: ‘Waarom heb jij geen herinnering gedeeld?’

‘Herinneringen zijn voor wanneer het gevecht voorbij is.’ Hij gebaarde naar de muurschildering die de nis versierde: een man die met aandachtig gebogen hoofd een lier bespeelde. ‘Als Orpheus ons iets geleerd heeft, dan is het dat op het verkeerde moment achteromkijken dodelijk is.’

Op die manier was Orpheus volgens de mythe zijn geliefde Eurydice kwijtgeraakt, halverwege hun terugkeer uit de onderwereld.

Haar Lied bleef zoeken in de leegte, alsof zijn weigering om iets naar buiten te laten lekken het alleen maar vastberadener maakte.

Lorcans stem was een waarschuwing. ‘Hou op.’

Ze wist dat hij had geleerd om zijn emoties te begraven, zodat zijn broer er geen last van zou hebben. Voor een Fluisteraar was dat moeilijk: hij beïnvloedde van nature altijd onbewust zijn omgeving enigszins met zijn eigen emoties.

Tweelingen met verschillende gaven overleefden de zwangerschap normaal niet. Alleen Fluisteraars en Luisteraars vormden soms een uitzondering, wanneer de Luisteraar zo’n grote aanleg had dat hij onbewust voelde wat er gebeurde en zich zo intens liet Fluisteren dat ze in volmaakte harmonie waren.

Colin en Lorcan hadden op die manier de zwangerschap overleefd, maar niet zonder gevolgen: Colin was overgevoelig gebleven voor zijn broers emoties, vooral op stressvolle momenten. Toen ze deel werden van Elena’s strijdgroep was dat alleen maar erger geworden. Lorcan was uiteindelijk naar New York gegaan, om daar te leren het onbewuste deel van zijn gave te controleren.

Ze wist dat hij zich achteraf afvroeg of het de verkeerde keuze was geweest. Of hij had kunnen voorkomen dat Colin gebeten werd als hij hier was geweest.

Hij kon zichzelf niet blijven dwingen om zijn verdriet binnen te houden, uitgerekend vandaag. Was het om haar? Omdat ze ook een Luisteraar leek te zijn, net als Colin? Maar dat was ze niet.

‘Lorcan, je hoeft niet –’

Hij vernauwde zijn ogen. ‘Als je per se wilt Luisteren, laten we dan naar buiten gaan. Zoeken.’

Haar adem ontsnapte haar in een zucht van verbazing. ‘Wat? Maar de zoektocht is stopgezet.’

Hij keek haar minachtend aan, alsof ze zonet het domste had gezegd wat er bestond. ‘Zíj hebben de zoektocht stopgezet.’

Hij was vlak na het gebeuren zo zeker geweest, er zo van overtuigd dat ze Colin konden redden. Toen ze de uitnodiging voor de wake kreeg had haar hart gebloed voor hem omdat die zekerheid op niets was uitgedraaid. Maar hij had het helemaal niet opgegeven.

Drakos had hen ten strengste verboden om zich te bemoeien met de zoektocht. Met zoveel Luisteraars op de been zou het meteen zijn opgevallen als ze zich daar niet aan hielden. Maar nu...

‘Jij wilt de zoektocht voortzetten,’ zei ze.

‘Ik wil voor het eerst echt zoeken. Zij hebben Colin nooit een kans gegeven.’

Ze fronste. ‘Maar...’

‘Ze joegen op Teles, een Sirene die de wereld bedreigde. Voor hen was Colin al verloren. Terwijl Drakos weet dat er meer mogelijk is dan ons altijd is verteld. Hij heeft het levende bewijs daarvan gehoord.’ Zijn ogen pinden haar vast. ‘Jou.’

Het levende bewijs dat er... hoe had Lorcan het ook alweer gezegd? Dat er aberraties bestonden. Afwijkingen, die ooit zichzelf vernietigd hadden, of misschien allemaal uitgeroeid waren om te voorkomen dat ze de begaafden naar hun ondergang zouden leiden. Ariane zou nooit een echte Luisteraar zijn, ook al kon ze Luisteren. Zij was een Zanger. Ze had geen gave van zichzelf, ze kon alleen andere Liederen imiteren of krachtiger maken. Lorcan geloofde dat ze die gave konden inzetten om Colin te bevrijden van Teles.

‘Maar zelfs als een Zanger iemand die bezeten is geweest zou kunnen redden van de waanzin, ze hebben Colin niet gevonden. Ze zeggen dat dat betekent dat hij...’ Ze aarzelde, wilde het niet zeggen.

‘Dus jij gelooft echt dat hij ergens dood in de Seine drijft? Of onherkenbaar gemangeld is door een trein?’

Ze zette een stap achteruit, de beelden die hij opriep waren te wreed.

‘Ik... weet het niet, ik...’

Zijn viool steeg rondom hem op, krachtig en dringend.

‘Maar ik wel.’ Zijn hand balde zich tot een vuist, tikte op zijn borst, en zijn vastberadenheid spoelde over haar heen, oprukkend in mineur met de ingewikkelde opeenvolgingen van het Zevende Troostlied. ‘Als hij er niet meer zou zijn, zou ik het weten. Ariane. Ik zou het wéten.’

Het was moeilijk om zich te verzetten tegen de overtuiging die hij Fluisterde, maar ze deed het toch, zocht naar de logica.

‘Dus je denkt dat Teles nog in Parijs is? Waarom horen ze hem dan niet?’ Volbloed-Sirenen konden niet onderduiken en waren voor Luisteraars dan ook mijlenver te horen. Elgar was de uitzondering geweest, maar... ‘Denk je dat hij is ondergedoken, zoals Thelxiope in Elgar? Maar Elgar had vrijwillig een verbond gesloten met de Sirene, je denkt toch niet dat Colin...’

‘Natuurlijk niet!’ Zijn ogen waren felle, zilveren streepjes. ‘Jij was erbij, je hebt gehoord wat er gebeurde. Heeft Colin de Sirene uitgenodigd?’

Ze dacht terug aan hoe het had gevoeld: Colin, die koppig volhield, zelfs na weken in stasis nog steeds vocht, uitkeek naar het licht terwijl overal om hem heen duisternis was.

‘Nee,’ zei ze zonder aarzelen. ‘Absoluut niet.’

‘Nee,’ herhaalde Lorcan. Hij sloot zijn ogen. ‘Dat hebben wij gedaan, jij en ik.’

Ze voelde de zwaarte van dat moment weer op haar schouders landen, aangevoerd door de viool die schuld Fluisterde, klagend en doordringend.

De herinnering was nooit ver weg. Aan het moment waarop ze had gehoord hoe Lorcan met zijn Lied zijn broer een reddingslijn van hoop toewierp, hem bijna had gered. En hoe het daarna was misgegaan. Zij was er geweest om te Luisteren, op te letten dat alles ging zoals het moest gaan. Maar ze had niet geweten wat ze was en ze had Lorcans Lied op het verkeerde moment Versterkt, zodat Colin werd doordrenkt met angst en eenzaamheid... en de strijd had opgegeven.

Ze dwong zichzelf weer in het hier en nu te komen. ‘Wat denk je dan dat er is gebeurd?’

Hij keek haar verbeten aan. ‘Teles is meteen in het begin veel te lang ontkomen.’

Dat wist ze nog. Het had lang geduurd voor ze een spoor vonden. ‘Doordat Elgar de leiding over de zoektocht had.’

Elgar had de strijdgroepen opzettelijk inefficiënt ingezet, zoveel was achteraf wel duidelijk geworden. Hoe hij dat precies had gedaan en wat zijn plannen waren geweest, was nog steeds een raadsel. Elgar beweerde dat hij zich nauwelijks iets herinnerde van wat Thelxiope had gedaan terwijl de Sirene de overhand had in zijn lichaam. De raad had besloten om pas over zijn lot te beslissen wanneer er een definitief raadshoofd was verkozen.

‘Elgars sabotage heeft absoluut geholpen,’ zei Lorcan. ‘Maar het zou op zichzelf niet genoeg zijn geweest. Teles moet een schuilplaats hebben gevonden.’

Zoiets had hij eerder al gezegd. Daarom had hij de voorbije dagen in de bibliotheek doorgebracht, begreep ze ineens. Niet, zoals Rafael had gedacht, om zich van de rest van hen af te sluiten, maar om te zoeken naar aanwijzingen.

Haar maag trok nerveus samen. ‘Weet je waar hij is?’

‘Ik heb mogelijkheden. Maar om die te verifiëren heb ik iemand nodig die kan Luisteren.’ Zijn onrust en woede zongen op de klank van zijn viool, sijpelden in haar naar binnen. ‘Je zei dat je me zou helpen hem terug te halen. Hou je je aan je belofte? Laten we dan gaan.’

Een prikkend gevoel deed haar over haar arm wrijven en ze keek om zich heen, werd zich weer bewust van de tientallen andere mensen in de zaal. Ze stonden hier wel uit het zicht, maar haar Lied en dat van Lorcan waren duidelijk hoorbare tekens van de dissonante discussie die ze hier stonden te voeren.

Haar ogen bleven hangen bij Fiona’s kleine gestalte. Het verdriet van Colin en Lorcans moeder was overweldigend duidelijk. Voor haar was dit het definitieve afscheid van haar zoon.

‘Je kunt je moeder toch niet zomaar achterlaten. Zij...’

‘Mijn moeder.’ Hij maakte een ongeduldig, spottend geluid. ‘Denk je dat ik voor haar hier zou moeten blijven?’ Hij keek haar een paar tellen zwijgend aan. ‘Kom mee. Luister naar haar.’

Zijn ogen daagden haar uit om terug te krabbelen, te weigeren, maar dat kwam niet eens in haar op. Ze volgde hem de nis uit.

Een groepje van vier mensen draaide zich naar hen toe toen ze passeerden.

‘Ik eer het Lied van Colin Walsh,’ zei een grote man met gemillimeterd haar. Achter hem herhaalde de rest van de groep hetzelfde.

Lorcan knikte. ‘Ik eer Katerina Zelas’ Lied.’

Toen ze doorliepen zei Lorcan somber: ‘Ze hebben hun Schreeuwer verloren in het gevecht tegen Elgar en Thelxiope. Vorige week was de wake voor haar en de andere gevallen strijders.’

De vier stonden bij elkaar alsof ze elkaar nodig hadden om overeind te blijven. Op de avond van de verkiezingssamenkomst hadden ze zo bedreigend geleken. Op dit moment zag ze vooral hoe jong ze nog waren, misschien halverwege de twintig, terwijl het verdriet diepe sporen op hun gezichten had getrokken.

Lorcans moeder stond te praten met iemand die Ariane tot haar verrassing herkende.

‘Meneer Valdez?’

‘Dag Ariane.’ Haar leraar muziekgeschiedenis keek haar even oplettend aan, maar wendde zich toen tot Lorcan. ‘Lorcan. Ik eer Colins Lied.’

‘Dank u. Zou ik mijn moeder even kunnen spreken?’

‘Natuurlijk. Ik zie jullie maandag.’

‘Lorcan.’ Zijn moeder klonk alsof ze in zee lag en eindelijk een reddingsboei zag. Ze pakte hem bij zijn arm. Haar ogen waren vochtig en roodomrand toen ze Ariane aankeek. ‘Jij bent degene die hem als laatste heeft gezien. Gehoord.’

Ze had hetzelfde zangerige accent als Lorcan en Colin. Van veraf had Fiona er heel anders uitgezien dan haar zoons: klein, met koperrood haar dat golfde om een gezicht als van een elfje: hartvormig, met een regen van lichte sproeten op haar jukbeenderen. Van dichtbij zag Ariane dat haar grote, melancholieke ogen precies hetzelfde donkerblauw waren als die van Colin, en dat haar blik Lorcans intensiteit had.

Fiona haalde haperend adem. ‘Jij bent de Luisteraar die bij hem was toen het gebeurde, toch? Bij dat muziekcafé, Les Oreilles.’

Ariane keek snel naar Lorcan. Het was duidelijk dat hij zich had gehouden aan de afspraak met Elena’s vader om niemand te vertellen dat ze een Zanger was. Zijn moeder kende het tweede deel van het verhaal dus niet, het gedeelte waarin hun gecombineerde Liederen onbedoeld de weg naar Colins ziel hadden vrijgemaakt voor de Sirene.