Naar het licht

Verlies draag je altijd met je mee

NINA VERHEIJ

Hamley Books

NAAR HET  LICHT

Eerste druk: 28 september 2022

© 2022 Nina Verheij

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661118

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

The part of me that’s you

will never die

Lady Gaga,

‘Always Remember Us This Way’

Proloog

Haar grote teen raakte de kille houten vloer. Snel trok ze hem terug onder de dekens. Als op commando begon haar maag te rommelen, een verontwaardigd protest dat ze zich toch zeker niet liet tegenhouden door een beetje kou. Hij had gelijk. Het was haar eigen schuld dat ze haar bord niet had leeggegeten en daar werd haar maag nu het slachtoffer van.

Ze zuchtte. Haar vader wist dondersgoed dat ze niet van hutspot hield. En al helemaal niet als er van die grote stukken ui in zaten. Nog gemener was geweest dat ze geen toetje had gekregen – chocoladevla nota bene! – omdat ze het eten op haar bord amper had aangeraakt. Normaal was haar papsie nooit zo streng. Misschien had een van de ouders van haar vriendinnetjes haar vader ingefluisterd dat hij te makkelijk was met zijn kinderen. Dat hij hun moest leren om te eten wat de pot schafte.

Ze liet zichzelf uit bed glijden en liep naar de bureaustoel waarop haar kleding van de vorige dag lag. Snel deed ze haar legging, beenwarmers en sokken aan en trok ze een trui over haar nachthemd. Het geruite dekentje dat normaal gesproken op haar voeteneinde lag, sloeg ze om zich heen. Dat de nachten zelfs in juni nog zo fris konden aanvoelen, snapte ze nog steeds niet. Het was de pech die haar leven als koukleum met zich meebracht.

Op haar tenen trippelde ze naar haar slaapkamerdeur. Ze opende hem tot een kier en luisterde. Het huis was stil. Heel zacht dacht ze het gesnurk van haar vader te horen aan de andere kant van de gang, maar het zou ook kunnen dat haar hersenen dat geluid uit gewoonte invulden.

Ze sloop de trap af, sloeg de laatste tree over omdat die altijd kraakte en stapte de keuken in. Zelfs in het donker wist ze precies waar ze moest zijn. Haar hand gleed over het aanrecht tot ze aan de andere kant van het keukenblok was. Op haar tenen reikte ze naar de knop van het keukenkastje. Het deurtje piepte toen ze het opende.

Zorgvuldig trok ze het krukje dat naast het keukenblok stond naar zich toe. De koektrommel bevond zich zoals altijd op de bovenste plank. Met beleid tilde ze hem op en zette hem op het aanrecht. Even verzette het deksel zich, toen vloog hij open.

Ze lachte. Ook zonder licht kon ze de Smarties op de deugnietjes zien glimmen. Ze legde het deksel op het aanrecht en pakte in elke hand een koekje. Tevreden liet ze zich op de kruk zakken, met haar rug tegen het keukenblok. Haar benen zwierden als vanzelf heen en weer. Als haar moeder de volgende dag zou ontdekken dat de halve koektrommel leeg was, kon ze altijd nog haar broer de schuld geven. Die was nog meer in de groei dan zij, de kans was groot dat hij vaker dan ze wist op jacht ging naar iets om te snaaien. Vermoedelijk niet midden in de nacht, maar toch op zijn minst als zijn ouders niet thuis waren.

Kruimels plakten aan haar vingers. Een voor een likte ze ze af, alsof ze net een cake had gebakken en nu de gebruikte materialen weer schoon probeerde te krijgen. Een nieuwe hap verdween in haar mond. Een van de Smarties liet los en stuiterde weg over de houten vloer. Grinnikend haalde ze haar schouders op. Die ruimde ze morgen wel op.

Langzaam begon haar maag zich te vullen. Een tevreden knor klonk vanonder haar trui. Ze klopte op haar buik. Vlug draaide ze zich om en drukte ze het deksel weer op de koektrommel. Op het krukje staand, duwde ze het blik terug op zijn plaats.

Alsof er nooit iets was gebeurd.

Net toen ze haar hand wilde terugtrekken, hoorde ze achter zich gerammel aan de buitendeur. Snel liet ze zich op de grond zakken en draaide ze zich om. Maakte de wind zulke geluiden? Of was het een dier dat zijn weg naar een warmer binnen probeerde te vinden?

Opnieuw klonk er gekraak. Haar hartslag bonkte tegen haar borstkas. In een reflex pakte ze haar dekentje van de vloer en kroop ze in het hoekje achter het aanrechtblok. Ze schatte in dat het te laat was om terug naar boven te rennen en te doen alsof ze niets had gehoord. Wie weet had ze mazzel en was het slechts haar levendige fantasie die haar wilde straffen voor het plunderen van de koektrommel.

Net toen ze tot de conclusie kwam dat ze het zich allemaal had verbeeld, zag ze de buitendeur bewegen. Een dun lichtstraaltje scheen over de houten vloer. Stof dwarrelde omhoog in het schijnsel. Ze probeerde te slikken, maar haar mond was droog.

Langzaam werd de deur verder opengeduwd. Een arm met een zaklamp kwam in beeld. Ze sloot haar ogen, sloeg haar armen en haar dekentje om haar hoofd en duwde zichzelf tegen de muur en de zijkant van het keukenblok.

Dit was niet echt. Ze had een nachtmerrie. Haar hoofd vertelde haar wat er zou kunnen gebeuren als ze zo stom was om ’s nachts op koekjesjacht te gaan.

Ze gluurde onder haar armen door naar de schim die nu in vol ornaat in de kamer stond. Zijn lichtstraal scheen heen en weer, alsof hij ergens naar op zoek was. Met een beetje geluk zou hij denken dat ze slechts een hoopje deken was.

Toen de zaklamp zich naar de keukenkastjes verplaatste, dook ze voor de zekerheid nog iets verder weg. Op hetzelfde moment vroeg ze zich af of ze het kastje van de koekjes open had laten staan.

Voetstappen bewogen zich in haar richting. Ze herkende het geluid van de koektrommel die over de houten plank schoof en vervolgens de klik van het losschietende deksel. Zelfs onder het dekentje bereikte haar het gekraak van iemand die aan het kauwen was.

Waarschijnlijk was het slechts een zwerver die op zoek was naar wat voedsel. Als hij haar betrapte, kon ze aanbieden om hem de weg naar de voorraadkast te wijzen. Morgen zouden ze toch weer naar de supermarkt gaan, hij mocht alles meenemen wat hij wilde.

Hoewel ze eigenlijk niet meer durfde te ademen, leek doodgaan door gebrek aan lucht haar een nog slechter plan. Langzaam zoog ze zuurstof in haar longen en ademde ze weer uit. Rustig blijven was het allerbelangrijkst. Paniek hielp niemand. Het mocht een wonder heten dat de indringer haar hart niet hoorde, zo hard klopte het.

De vloer naast haar kraakte. Ze kneep haar oogleden nog iets dichter tegen elkaar aan. Als zij hem niet zag, zag hij haar ook niet. Gewoon stil blijven zitten, hij was zo weer weg.

Ineens klonk het gekraak iets verderop. De inbreker moest zich hebben verplaatst naar de andere kant van de woonkeuken. Voetstappen liepen heen en weer door de ruimte. Als hij op zoek was naar iets waardevols, kon hij lang zoeken. Haar ouders gaven niet echt om spullen, ze staken hun geld liever in gezellige weekendtripjes met het hele gezin. Kamperen in de natuur of op dagtochtjes naar watervallen. Soms mocht er zelfs een vriendje of vriendinnetje mee.

Ze luisterde aandachtig naar het kraken van de houten vloer. Dichterbij, dan weer verder weg. Durfde ze het aan om te kijken? Een paar seconden maar?

Haar knokkels begonnen inmiddels zeer te doen van het knijpen in haar dekentje. Voorzichtig verslapte ze haar grip, zonder de stof uit haar vingers te laten ontsnappen. Ze tilde een hoekje op, maar zag alleen de zijkant van het keukenblok. Langzaam leunde ze iets naar voren, zodat ze om het hoekje kon gluren.

Waar was hij gebleven? De schim met de zaklamp was nergens meer te bekennen. Ze boog nog iets verder naar voren. Op hetzelfde moment verscheen de lichtstraal weer in beeld. De inbreker moest bij de zithoek zijn gaan kijken. Misschien was zijn interesse gewekt door het hoekje voor oma. Sinds ze in het ziekenhuis was opgenomen, brandde er vierentwintig uur per dag een kaarsje voor haar. Hoe oma’s gezondheid daarmee geholpen werd, bleef een raadsel, maar zo’n vlammetje had in elk geval iets magisch.

Snel liet ze zich opnieuw naar achteren zakken. Het licht van de zaklamp scheen voor haar langs en verplaatste zich naar het dressoir tegenover haar. Een voor een werden de spulletjes die op het dressoir stonden verlicht, alsof hun waarde werd ingeschat. De straal bleef hangen bij het houten Boeddhabeeldje van haar moeder, een souvenir dat ze ooit cadeau had gekregen van haar tweelingzus. Bij haar tante thuis, in Nederland, stond een identiek exemplaar dat haar moeder op haar beurt aan haar zus had gegeven.

Niet het beeldje, niet het beeldje, herhaalde ze in gedachten tegen de schim. Haar moeder zou het haar nooit vergeven als ze een inbreker haar dierbaarste bezit had laten stelen zonder ook maar een poging te hebben gedaan om hem te stoppen. Ze had liever dat hij haar spaarvarken zou meenemen, desnoods inclusief haar zelfgespaarde munten. Of het lelijke kleimannetje dat haar broer ooit op school had gemaakt.

Ze kneep haar ogen tot spleetjes en probeerde de schim met haar geest te dwingen om door te lopen. Jammer genoeg had Boeddha overduidelijk zijn aandacht getrokken. Ze zag hoe hij zijn hand om het beeldje klemde en het oppakte. Het liefst wilde ze roepen dat hij het moest terugzetten, dat hij zijn vieze inbrekersvingers om een ander voorwerp moest sluiten.

Uit het niets schoot er een kramp door haar kuit. Haar gezicht vertrok in een pijnlijke grimas. Ze had veel te lang in dezelfde houding gezeten. In gedachten sprak ze haar lijf streng toe. Dit was niet het moment voor protesterende spieren.

Een tweede steek trok door haar onderbeen. Ze kon niet meer. Zo stil mogelijk probeerde ze haar kuit een andere positie te geven, zodat ze kracht kon zetten met haar tenen. Nog een klein stukje.

De vloer onder haar voeten kraakte.

Met het Boeddhabeeldje in zijn hand draaide de inbreker zich om.

Dag 1

––––––––

Door een zee van afstand

Door een muur van leegte

Door een land van stilte

Door mijn hele leven

Miss Montreal, ‘Door De Wind’

1

Even moeten mijn ogen wennen aan de donkere keuken. De zaklamp schijnt over doodnormale voorwerpen die deze nacht allemaal iets duisters lijken uit te stralen. Terwijl mijn blik zich verplaatst naar de plek waar het gekraak vandaan kwam, sluiten mijn vingers zich nog iets steviger om het Boeddhabeeldje.

In eerste instantie onderscheid ik naast het keukenblok slechts een geruite deken, dan valt de glinstering van twee ogen me op.

Als vanzelf verplaatst mijn zaklamp zich naar de hoek. Boven de rand van de dikke stof uit staren de ogen me geschokt aan. Onze blikken haken zich in elkaar, alsof we beiden niet weten wat we met elkaars aanwezigheid aan moeten.

Ik hoor hier niet te zijn, maar hetzelfde geldt voor haar.

Bewegingloos blijft ze zitten. Wellicht hoopt ze dat haar gebrek aan actie mij doet geloven dat ze een standbeeld is. Zoals een kikker voor dood op de grond blijft liggen, zodat een kat die net nog met hem speelde, hem niet interessant meer vindt.

Buiten blaft Betty. Mijn ogen worden losgerukt van die van het meisje. Als er maar geen mensen op straat zijn die ons zouden kunnen betrappen. Of dat Betty’s geblaf ervoor zorgt dat er boven iemand wakker wordt.

Ik draai me terug naar het keukenblok.

‘Kom hier,’ beveel ik met een stem die overtuigender klinkt dan ik me voel.

Het meisje gehoorzaamt direct. Met de deken stevig om haar schouders geslagen, komt ze overeind. Ze schudt met haar been, alsof ze de slaap eruit wil jagen.

Betty blaft opnieuw. Angstig kijk ik naar het plafond, maar ik hoor nog niemand bewegen. Snel laat ik het Boeddhabeeldje in de backpack glijden die tegen mijn benen leunt. Nogmaals wordt mijn blik naar het kind dat voor me staat getrokken. Veel ouder dan een jaar of tien kan ze niet zijn.

‘Trek je schoenen aan.’

Nog een laatste blik werp ik door de ruimte. Ben ik iets vergeten? In dat geval heb ik pech gehad. Ik slinger de rugzak op mijn schouders, waarbij mijn lange haar klem komt te zitten tussen de hengsels. Met moeite ruk ik het los. Wanneer ik mijn zaklamp weer op het meisje schijn, prijken er twee wit met roze schoenen aan haar voeten. Ze kijkt me aan alsof ze trots is op haar eigen snelheid. Mijn blik glijdt naar haar blauw met roze gestreepte beenwarmers, die haar onderbenen iets vrolijks geven. Ik jaag de herinneringen weg die aan de randen van mijn gedachten sluipen en gebaar haar om voor me uit de achterdeur uit te lopen.

Geruisloos trek ik de deur achter me dicht. Als ik opkijk, schrik ik van mijn eigen spiegelbeeld in het raam. Donkere schaduwen spelen over mijn gespannen gezicht, mijn ogen zijn niet meer dan twee glimmende kooltjes. De andere meiden in mijn klas zouden me uitlachen als ze me zo zouden zien, bepakt en bezakt alsof ik de Mount Everest ga beklimmen.

Snel draai ik me om en laat ik de nachtelijke kou langs mijn wangen blazen. Wat mijn klasgenoten met hun oppervlakkige levens denken, doet er nu niet toe.

Even knipper ik met mijn ogen, dan doe ik een paar stappen de tuin in. Naast het pad zit Betty. Ze kwispelt als ze me ziet en duwt haar neus tegen mijn hand.

‘Lopen maar,’ fluister ik meer naar het kind dan naar mijn hond. Zonder te protesteren, doet het meisje wat ik van haar vraag. Wel zie ik dat ze rilt en de lappendeken nog iets dichter om haar bovenlijf heen slaat. Als geboren koukleum begrijp ik hoe ze zich voelt.

Tactisch het grindpad vermijdend stap ik via een grasstrook naar het hekwerk dat de tuin omringt.

De straat ligt er verlaten bij. Slechts een sporadische lantaarnpaal en een enkel lichtje van de vrijstaande dorpshuizen verraden waar we zijn. Ik kijk om me heen naar de beboste heuvels waarvan ik weet dat ze er liggen, maar die door de nacht zijn opgeslokt.

Zwijgend volgen we de weg. Mijn zaklamp schijnt langs het meisje heen op de straat voor haar. In de huizen die we passeren, blijft elk teken van leven uit. Toch zou ik willen dat de hemel helder was, zodat de maan ervoor zou zorgen dat ik mijn lichtje niet nodig had.

‘Ik zie niks, waar gaan we heen?’ piept een stemmetje voor me.

Mijn blik glijdt naar het meisje en ik realiseer me dat mijn zaklamp onbewust naar mijn zij is gegleden. Snel til ik hem op en schijn ik weer voor haar.

‘Shhht. Gewoon doorlopen.’

Nu al begint de rugzak te knellen op mijn schouders. De kans is groot dat ik de banden verkeerd heb afgesteld.

‘Ik heb het koud,’ zegt het kind. Ze draait zich half naar me om, als een schichtig hertje dat klaar is om weg te rennen.

‘Als je wat sneller loopt, krijg je het vanzelf warm,’ fluister ik terug.

Hoewel het met elke stap die we zetten donkerder lijkt te worden, ben ik blij als we het dorp hebben verlaten. Voor ons verdwijnt het pad tussen de bomen. De stilte van de nacht helpt enigszins om mijn lichaam te doen ontspannen.

Ik ben onderweg.

Meteen versnel ik mijn pas, zodat ik naast het meisje loop. Betty volgt mijn voorbeeld. Als drie wat vreemde musketiers marcheren we over de rijbaan. Langzaam schijn ik met mijn zaklamp heen en weer, in de hoop dat we eventuele kuilen of dieren die ons pad kruisen, op tijd zullen spotten.

Het zou zo’n twee uur lopen moeten zijn. Ik durf geen inschatting te maken van hoe groot de kans is dat er voor die tijd al iemand wakker wordt die zich realiseert dat er iets mis is.

Langzaam beginnen mijn ogen te wennen aan onze omgeving. Aan de rechterkant van de weg is de helling steil en vrijwel direct begroeid met sparren. Aan de linkerkant kabbelt een ondiep beekje. Ik hoor het water stromen. Het is een vriendelijk geluid dat me gerust zou moeten stellen, al ben ik vooral blij dat ik voor vertrek nog heb geplast.

Als ik opzij kijk naar het meisje draait zij net haar hoofd naar mij. Ze lijkt iets te willen zeggen, maar sluit haar mond weer voordat er woorden uit komen. Te laat bedenk ik dat ik naar haar zou kunnen glimlachen om haar gerust te stellen. Ze heeft haar blik alweer op de weg voor ons gevestigd.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoelang we al onderweg zijn. Een kwartier? Een halfuur? Ik zou op mijn horloge kunnen kijken, maar dat verandert niets aan het feit dat het einde van deze rijbaan voorlopig nog niet in zicht zal komen.

Het klokje om mijn pols knelt. Het is lang geleden sinds ik het ding voor het laatst heb omgehad. Niet omdat het lelijk is, of onhandig, maar omdat ik er gewoon niet aan denk. Meestal ligt mijn smartphone toch in de buurt.

Vannacht is dat anders. Vannacht heb ik mijn smartphone uitgeschakeld en ontmanteld. Waarschijnlijk was het ietwat overdreven om de accu eruit te halen, maar ik wil geen enkel risico lopen. Op tv hebben ze iemand die een telefoon gebruikt altijd al gelokaliseerd voordat diegene drie keer met zijn ogen heeft kunnen knipperen.

Een schrapend geluid rukt me terug naar het hier en nu. Nog net op tijd zie ik dat het meisje naast me over haar eigen voeten struikelt. In een reflex grijp ik haar bij de rand van haar trui, waardoor ze overeind blijft.

‘Doe je voorzichtig? Een gat in je knie kunnen we nu niet gebruiken.’ Ik hoop luchtig te klinken, maar voor mijn gevoel ben ik net een strenge schooljuf.

Ik wil nog iets zeggen, tot ik achter ons het geronk van een motor hoor.

2

Mijn hart mist een slag. Ze zijn naar ons op zoek, we zullen worden betrapt!

In een reflex duw ik het meisje naar het stroompje. Ze wankelt in een poging niet in het water terecht te komen. Opnieuw geef ik haar een zetje. Dit keer houd ik haar vast bij haar schouders.

‘Snel, de heuvel op.’

Water dringt mijn veterboots binnen. Ik pak het kind bij de hand en help haar naar de andere kant van het beekje.

‘Hup, klimmen.’

Het geluid van de motor zwelt aan. Het is lastig in te schatten hoe ver hij nog van ons verwijderd is. In deze stilte reizen zware klanken ver. Ik durf niet om te kijken, maar het feit dat onze lichamen nog niet door koplampen zijn omhuld, is een goed teken.

Op handen en voeten klautert het meisje tussen de jonge boompjes en volwassen sparren door. Ik volg haar zo snel als me lukt, maar mijn rugzak is zwaar. Even voelt het alsof hij achter een tak blijft hangen en me terug de heuvel af trekt. Naast me verschijnt Betty. Haar geruststellende blik lijkt me te willen zeggen dat ik niet moet opgeven. Ze heeft gelijk. Met alle kracht die ik in me heb, trek ik mezelf omhoog. Mijn handen en voeten glijden weg op de natte bosgrond, maar we zijn er bijna.

Op het moment dat twee felle lichtbundels onze omgeving beschijnen, zitten we veilig verscholen achter een groepje bomen. De zaklamp heb ik nog net op tijd tegen mijn lichaam gedrukt.

Het voertuig mindert geen vaart terwijl hij de kronkel in de weg bedwingt. Als de bestuurder al iets heeft gezien, zoals een glimp van mijn rugzak, zal hij slechts gedacht hebben dat het rotzooi was, achtergelaten door luie toeristen.

De bochten in de weg zorgen ervoor dat de auto net zo snel weer uit het zicht verdwijnt als hij verscheen.

Ik haal de zaklamp van mijn borst en schijn naar het meisje naast me. De angst in haar ogen is terug. Ze had de weg op kunnen rennen en om hulp kunnen roepen naar de chauffeur, maar de kans is groot dat hij haar dan had aangereden. Niemand verwacht midden in de nacht een kind op de rijbaan. Zoiets gebeurt misschien in Amsterdam, maar niet in de middle of nowhere in Fulenië.

Ik werp het meisje een glimlach toe. ‘Dat was op het nippertje.’ Zodra ik mezelf overeind heb getrokken, sla ik de bladeren en aarde van mijn spijkerbroek. ‘Kom, we moeten door.’

Even overweeg ik om onze route hier op de heuvel te vervolgen, maar dat idee verwerp ik direct weer. De ondergrond is veel te steil en de bomen staan te dicht op elkaar om snel vooruit te kunnen komen. We zouden er te lang over doen om ons eindpunt voor deze nacht te halen. Ik wil niet riskeren dat het al licht wordt voordat we er zijn.

Voorzichtig laat ik mezelf weer door mijn knieën zakken en glijd ik de heuvel af, terug naar het stroompje. Natte voeten heb ik nu toch al, dus ik wacht in het water tot het kind me is gevolgd. Met moeite til ik haar naar de weg. Betty holt vrolijk voor haar uit.

‘Hoe heet je hond?’ vraagt het meisje.

‘Betty,’ antwoord ik, terwijl ik om de beurt mijn schoenen schud in de hoop een deel van de nattigheid kwijt te raken. Tevergeefs natuurlijk. Ik maak aanstalten om verder te lopen, maar de verwachtingsvolle blik van het meisje houdt me tegen. Ze kijkt me aan alsof ze verwacht dat ik mezelf nu ook netjes ga voorstellen, of haar om haar naam ga vragen.

Als teken dat onze onderbreking lang genoeg heeft geduurd, geef ik haar een duwtje tegen haar schouder. Zichtbaar met tegenzin begint ze te lopen.

Zwijgend volgen we Betty, die ondanks haar middelbare leeftijd vol energie het schijnsel van mijn zaklamp in en uit huppelt. Was ik zelf maar zo optimistisch. Waar ik aan begon, wist ik, denk ik, hoop ik. Toch is de overtuiging dat ik hier goed aan doe op dit moment even ver te zoeken.

Ik kijk naar de hemel, naar de donkere wolkenlucht. Morgen zal alles beter zijn. Dit eerste stukje is gewoon het zwaarst.

Huizen, hotels en in schaduwen gehulde heuvels trekken aan ons voorbij. Telkens bekruipt me het gevoel dat we worden begluurd, dat iemand ons betrapt. De stukken door de bossen zijn prettiger, hoewel het donkere landschap voor weinig afleiding zorgt.

Keer op keer dringt mijn plan mijn gedachten binnen. Met dezelfde frequentie stijgt het bloed naar mijn hoofd. Het is beter om nog niet te veel aan de toekomst te denken nu ik nog zo’n lange tocht voor de boeg heb. Elke stap is vooruitgang.

Na een tijdje voelt zelfs de rugzak als een welkome reisgenoot. Eentje die voor even de twijfel met betrekking tot mijn missie naar de achtergrond verjaagt.

We passeren een aantal hutjes waarvan ik vooraf op Google Maps heb gezien dat het restaurantjes zijn. De weg neemt een slinger tussen de sparren door en ineens zijn we er. Als op commando trekt de lucht een stukje open. De zwarte vlakte voor ons begint te glinsteren door de komst van de maan.

Het Nureliomeer.

Flarden van herinneringen dringen zich aan me op, maar ik negeer ze. Mijn ogen scannen de rand van het meer, de indrukwekkende rij bomen die het water als bewakers omringen. Of het ons uiteindelijk gelukt is om er binnen twee uur lopen te zijn, maakt me niet uit. Het belangrijkste is dat we het ruim voor de zon opkomt hebben gehaald.

Opeens voel ik me kwetsbaar, aangestaard door dit landschap dat ik de komende dagen als mijn huis zal moeten beschouwen.

De wolken schuiven opnieuw voor de maan, het uitzicht wordt aan ons zicht onttrokken. Als de wind en de stroming geen rimpelingen in het water hadden veroorzaakt, zou de zwarte deken ons uitdagen om dichterbij te komen. Nu blijf ik er ver vandaan.

Geveinsd vastberaden begin ik langs de bosrand te lopen. Hoewel ik geen instructies heb gegeven, hoor ik dat het meisje me volgt.

Nachtelijke geluiden bereiken ons tussen de bomen door. Een uil, een krak, geritsel. Het voelt anders dan net, toen onze route tussen dezelfde torenhoge wachters lag ingeklemd. Alsof ze ons proberen te dwingen om bij het meer te blijven, ons bang te maken voor alles wat ons te wachten staat zodra we worden opgeslokt door moeder natuur.

Na een paar honderd meter houd ik halt. Ik wil nog niet te ver lopen nu dat nog niet nodig is. Met tegenzin kijk ik opzij naar de sparren en draai ik me om naar het meisje.

‘Laten we proberen om nog wat te slapen voordat de zon opkomt.’

Met een gebaar beveel ik haar om voor me uit het bos in te gaan. Ik neem haar haar aarzeling niet kwalijk.

Naast me kijkt Betty nieuwsgierig toe. Dan verdwijnt het meisje met stevige stappen tussen de bomen, alsof ze wil bewijzen dat ze heus niet bang is voor een beetje duisternis.

3

Een druppeltje nevel landt op het puntje van mijn neus. Ik probeer het weg te krijgen door met mijn gezicht te wiebelen, want het kriebelt. Meteen ontsnapt er een gaap aan mijn mond. Voor mijn gevoel heb ik amper een oog dichtgedaan. Om ons heen is het nog donker, maar in de richting van het meer denk ik de eerste zonnestralen te zien. Met mijn zaklamp schijn ik op mijn horloge. Vijf over zes.

Ik wring me uit mijn slaapzak en rek me uit. Mijn handen raken de vochtige takken van de spar die zich vannacht over me heeft ontfermd. Slechts een enkele druppel landt op mijn wangen, de rest raakt mijn muts. Het wollen ding zit scheef op mijn hoofd door het vele woelen. Je zou denken dat er in een slaapzak niet veel te bewegen valt, maar zelfs dat is me gelukt. Ik trek de muts recht, net als de sjaal die mijn lange haren inmiddels in een wurggreep houdt. Een rilling van vermoeidheid en ochtendkou siddert door mijn lijf. De jas die ik vannacht heb aangehouden, trek ik nog iets dichter tegen me aan.

Naast me op de grond ligt het meisje. Ze slaapt nog. Met mijn hand deels voor de lichtstraal beschijn ik haar gelaat. Haar engelengezichtje komt slechts een klein stukje boven haar lappendeken uit. Als een rolmops heeft ze zichzelf in haar kleed gerold. Haar gezichtsuitdrukking lijkt er eentje van tevredenheid. Of misschien beeld ik me dat maar in.

Stilletjes loop ik naar het Nureliomeer. Aan de bosrand blijf ik staan, op veilige afstand van de kabbelende donkergroene vlakte die zich in alle richtingen uitspreidt. Ik had gelijk: de zon doet net als ik haar best om op te staan. Ochtendnevel drijft over het water mijn kant op. Hoewel de grootsheid van dit stukje natuur me beangstigt, moet ik toegeven dat het iets magisch heeft om de wind te zien dansen met de mist.

De overkant van het meer is nog grotendeels in duisternis gehuld. De sparren vormen een donkere muur. Mijn blik verplaatst zich uit zichzelf naar het noordwesten. Het is vanaf hier niet te zien, maar dat is waar mijn route zich straks zal vervolgen. Voor nu is het nog even wachten tot de restaurantjes opengaan. Ik heb zoveel mogelijk eten meegenomen, maar wat verse proviand is altijd welkom.

De grond onder me kraakt. Mijn voeten hebben een stapje naar voren gezet. Ik geef toe aan de drang en loop naar de waterrand. Het eerste stuk is zo ondiep dat ik zelfs op dit tijdstip de stenen op de bodem al kan zien.

Ik buk en raak het zachtjes klotsende oppervlak aan. De kou trekt mijn vingers in. Met gesloten ogen dwing ik mezelf om het begin van mijn reis te visualiseren. Dit is het, dit is wat ik al jaren wil, waar ik al jaren op wacht.

Als ik overeind kom, staat ze naast me. Al voor ik haar zie, voel ik haar aanwezigheid. Zwijgend staren we naar onze spiegelbeelden, die vredig kabbelen op de wind. Los van elkaar, omringd door nevel. Hoelang we zo staan, weet ik niet. Misschien wacht ze op een teken van mij, op toestemming om een einde te maken aan dit moment. Van heinde en ver komen toeristen naar deze plek om de schoonheid te ervaren. Nu we hier zijn, mogen ook wij hier best even van genieten.

Ik draai mijn hoofd naar het meisje. Direct reageert ze op mijn beweging door naar me op te kijken, haar blik verwachtingsvol. Ik probeer vriendelijk te klinken als ik vraag: ‘Hoe wil je dat ik je noem?’

Ze fronst. ‘Welke naam vind je bij me passen?’

Ik laat haar blik los en staar over het meer. Even blijft het stil.

‘Fien,’ antwoord ik dan.

‘Fien,’ herhaalt ze, alsof ze de naam in haar mond wil proeven. ‘En hoe noem ik jou?’

‘Jo.’

Ze knikt. Ik zie hoe haar ogen zich opnieuw verplaatsen naar het heldere water. ‘Wist je dat dit meer gevuld is met tranen, Jo?’

‘O?’ reageer ik. Stiekem herinner ik me de legende nog van vroeger, maar ik merk dat ik plots in een optimistische bui ben, dus ik gun haar het plezier om het verhaal aan me te vertellen.

‘Nur, de dochter van een graaf, had een geliefde genaamd Elio. De graaf was het niet eens met hun relatie, omdat Elio een gewone schaapsherder was. De graaf gaf zijn onderdanen opdracht om Elio te bedelven onder een rotsblok. Nur hield Elio’s hand vast terwijl hij onder de rots lag en haar tranen vulden dit meer. Die rots die je daar ziet,’ Fien wijst naar het midden van het water, ‘is de rots die Elio verpletterde.’

Ze kijkt me aan met een dramatisch gezicht.

‘Dat is best tragisch,’ antwoord ik. ‘Maar eigenlijk ook wel een mooie manier om Elio te eren.’

Samen staren we een paar seconden zwijgend naar de rots.

‘Heb je al honger? Ik heb het van tevoren opgezocht, die hut daar gaat pas om negen uur open. Als je het nog even volhoudt, stel ik daarom voor om onze benen nog wat rust te gunnen voordat we vertrekken.’

Fien knikt alsof ze het volledig eens is met mijn logica. Waarschijnlijk durft ze mijn stellige mededeling niet in twijfel te trekken nu ik haar zojuist mijn naam heb toevertrouwd en we samen de legende van Nurelio hebben herdacht.

Ik trek me terug naar de bosrand en laat me tegen een boom zakken. Fien volgt mijn voorbeeld en leunt tegen de spar naast me. Als ik tussen de begroeiing door naar mijn spullen gluur, zie ik dat Betty haar hoofd op mijn rugzak heeft gelegd. Hoewel ik niet zeker weet of haar al wat oudere benen de tocht die ons nog te wachten staat aankunnen, zou ik dit nooit zonder haar willen doen.

Een diepe zucht maakt zich los vanuit mijn borst. Ik merk hoe mijn oogleden opnieuw zwaar beginnen te worden. Nog heel even dutten kan geen kwaad. Wanneer de eerste mensen verschijnen, zullen hun stemmen me snel genoeg bereiken.

4

Beetje bij beetje lost de ochtendnevel op. Telkens wanneer ik mijn ogen open, is de omgeving weer wat zichtbaarder geworden. Samen met een mager zonnetje komen ook de toeristen tevoorschijn. Hoewel ze er van een afstandje ongevaarlijk uitzien, lijkt het me voor nu beter als we ons onttrekken aan hun zicht. Ik ben niet iemand die per se alle risico’s uit de weg gaat, maar mijn missie op dag één al verpesten, staat niet op de planning.

Fien blijkt in slaap te zijn gevallen. Voorzichtig tik ik tegen haar schouder. Ze lijkt niet eens verbaasd als ze mij ziet in plaats van haar ouders. Zoals ook ik me vroeger niet snel door verrassingen uit het veld liet slaan.

Ik wijs naar de mensen in de verte. Meteen hijst ze zichzelf overeind. Even verwacht ik dat ze naar hen toe zal rennen, met haar armen zwaaiend en om hulp roepend. Ook dit keer beslist ze anders. Ze loopt voor me uit naar Betty, geeft mijn hond zachtjes een aaitje over haar kop en laat zich opnieuw op de grond zakken. Daar vervolgt ze haar dutje. Ik haal mijn schouders op als ik Betty’s blik zie. Ik weet het ook niet, schatje.

Mijn klokje vertelt me dat het niet lang meer zal duren voor het restaurant haar deuren opent. Ik besluit alvast die kant op te lopen, terug naar het pad dat ons vannacht hier bracht. Hoewel de kans bestaat dat Fien er tijdens mijn afwezigheid alsnog vandoor gaat, voel ik me in mijn eentje minder kwetsbaar. Als iemand me ook maar enigszins verdacht aankijkt, trek ik gewoon een sprintje. Ze zullen het niet verwachten van een meisje van mijn postuur, want ik ben tenger en niet heel lang, maar met mijn voetbalbenen loop ik iedereen eruit.

‘Godra morgan,’ zeg ik in mijn beste Fuleens. Goedemorgen. Het voelt vreemd om mijn andere moedertaal, of liever gezegd: vadertaal, weer te spreken. Toch vloeien de woorden over mijn lippen alsof ze nooit zijn weggeweest.

De mevrouw achter de balie glimlacht en overhandigt me een kop koffie. Mijn blik scant de vitrine. Ik bestel ponkaken, een soort Fuleense pannenkoeken met honing en gevuld met kwark, en smunkies, een zoet dessert dat lijkt op donuts, gevuld met bessenjam. Wanneer de vrouw zich omdraait om alles voor me in te pakken, valt mijn oog op de schaar die op de toonbank ligt. Voor ik mezelf kan tegenhouden, heb ik hem in mijn jaszak gestopt.

Ik leg een paar bankbiljetten neer die ik stiekem al op het vliegveld heb gepind en wens de vrouw een fijne dag. Terwijl ik naast de deuropening blijf staan om mijn koffie zo snel mogelijk naar binnen te gieten, houd ik de omgeving nauwlettend in de gaten. Als er een logische eerste plek is om me te komen zoeken, is het hier.

Mijn blik blijft rusten op een groepje jongens die elkaar aan de waterkant staan uit te dagen. Een van hen waagt zich met omhooggetrokken broekspijpen in het meer, de anderen lijken geen zin te hebben in de kou.

Meteen vraag ik me af wat ze hier komen doen. Misschien is het een vooroordeel, maar ik zou ze op het eerste gezicht niet inschatten als liefhebbers van natuurreisjes.

Dan zie ik wat er echt aan de hand is.

Terwijl de jongens elkaar al rouwdouwend staan te filmen en daarbij ook een paar andere vakantiegangers in de weg lopen, grijpt een van hen alle commotie aan om zijn hand in de jaszak van een nietsvermoedende toerist te steken. Voor ik me goed en wel realiseer wat er gebeurt, is de ontvreemde telefoon al doorgegeven en uit het zicht verdwenen. Aan de manier waarop de jongen met de blauwe kuif en zijn vrienden te werk gaan, kan ik opmaken dat dit niet de eerste keer is dat ze iemand zijn spullen ontfutselen.

Mijn eerste instinct is om op de zakkenroller af te lopen en te vragen waar hij mee bezig is. Dan denk ik aan de schaar die ik zojuist van de toonbank heb meegepakt. Wie ben ik om met mijn vingertje te wijzen? Tegelijkertijd herinner ik mezelf eraan dat ik op dit moment geen aandacht op mezelf mag vestigen. Als er iets is waar ik nu geen behoefte aan heb, is het een getuigenverhoor afleggen bij een politieagent.

De jongen met de blauwe kuif en zijn vrienden verplaatsen zich verder langs het meer, in de richting van twee ouders met hun spelende kinderen. Op naar hun volgende slachtoffer.

Binnen enkele slokken sla ik mijn koffie achterover. Ik heb hier nu geen tijd voor. Hoe ongemakkelijk het ook voelt om niet in te grijpen, ik heb een belangrijkere taak om me op te concentreren.

Ik breng het kopje terug naar de balie en bedank de vrouw nogmaals. Met stevige passen begin ik terug te lopen naar mijn spullen. Zoals ik zelf de stelende jongeren probeer te negeren, heeft ook geen van de toeristen oog voor het jonge meisje dat in haar eentje langs het meer wandelt. Ze zijn te druk bezig met hun selfies.

Onbewust schud ik mijn hoofd bij het zien van het geluk dat ze uitstralen. Een verliefd stelletje probeert zowel zichzelf als het meer op de foto te krijgen. Als ze gewoon iemand anders om hulp zouden vragen, zou het resultaat een stuk mooier zijn. Jasper en ik zouden dat toch anders aanpakken.

Ik schrik zo van mijn eigen gedachten dat ik bijna stop met lopen. Jasper en ik zouden sowieso niet zo klef doen, we zijn immers geen setje. Oké, vermoedelijk zouden we die andere mensen belachelijk maken door hen voor eventjes na te doen, maar dat betekent niks. Jasper is Jasper en ik ben ik.

Ik versnel mijn pas. Het heeft geen zin om mijn stemming te laten verknallen door verliefde toeristen of een groepje boefjes.

Als ik mijn spullen bereik, staan Fien en Betty al op me te wachten. Fien heeft haar lappendeken opgerold en houdt hem in haar armen geklemd. Zonder iets te zeggen, berg ik het ingeslagen eten op en slinger ik mijn rugzak op mijn rug. Gedrieën lopen we terug naar het meer. Ik wijs in de verte.

‘Daar moeten we heen.’

Fien wacht niet op mijn commando, maar begint voor me uit te lopen, langs de bosrand. Het verbaast me dat ze niet tegensputtert. Ze kijkt niet eens achterom naar de groeiende groep mensen die hier slechts naartoe is gekomen voor een onschuldig dagje uit. Zelf werp ik regelmatig een blik naar de restaurantjes om te zien of we niet worden gevolgd. Of ik geen bekenden zie die me herkennen en schreeuwend achter ons aan komen rennen.