Iedereen is mooi

Claudia Vanzegbroeck

Iedereen is mooi – deel 1

Feelgood 

Verschijningsdatum: 1 juli 2022

© 2022 Claudia Vanzegbroeck

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

Maandag was nooit mijn favoriete dag, want ik kwam maar traag op gang. Daar kwam nog eens bij dat ik totaal geen ochtendmens was. Laat staan dat ik om zes uur in de ochtend al vol energie zat om naar de redactie van Gisella te vertrekken. Met ingehouden adem trok ik de deur van mijn kleerkast open en haalde het eerste beste kledingstuk eruit. De kleur deed er niet toe, want alles in mijn kast was voornamelijk zwart. Mijn favoriete kleur. Mijn kleerkast puilde uit met vormloze truien en veel te ruime broeken, maar ik kon het niet verdragen wanneer ik de knoop van mijn jeans met ingehouden adem moest dichttrekken. Dus koos ik altijd voor een maatje groter zodat ik tenminste nog kon ademen. Ik haatte het wanneer ik een modepop in de spiegel naar zichzelf zag staren en walgde van al die overdreven make-up. Nooit zou ik zo artificieel worden en daarom had ik gezworen dat ik altijd mezelf zou blijven, bij alles wat ik deed. Als redacteur vond ik het dan ook veel minder belangrijk om er goed uit te zien. Wat vooral van betekenis was, waren de woorden die uit mijn geest op een wit blad op mijn laptop terechtkwamen. Niet mijn uiterlijk. Ook al zat ik in de modebranche, want Gisella was een internationaal modebedrijf met een redactie-eenheid van Europa tot in de Verenigde Staten en met winkels over heel de wereld.

––––––––

IN EEN MUM VAN TIJD was ik aangekleed en haastte me naar de badkamer om me op te frissen. Na een snel ontbijt dat bestond uit twee boterhammen met kaas en een kop koffie, nam ik de trein van Mortsel, de plek waar ik woonde, naar Antwerpen-Centraal. De grote klok in het station vertelde me dat het al bijna acht uur was. Om negen uur werd ik op de redactie verwacht. In het station haalde ik nog snel koffie bij Starbucks en liep met mijn beker in mijn hand het stationsgebouw uit. Aan een ijlings tempo stapte ik naar mijn werk, waarvan het imposante gebouw gelegen was in een zijstraat van de Meir. Gelukkig moest ik niet ver te voet, want maar al te vaak waren de treinen niet op tijd. Ook vandaag was het weer een strijd om stipt op mijn werk aan te komen.

Met al mijn kracht duwde ik de zware glazen ingangsdeur open en holde naar de liften. Tot mijn grote opluchting kwam er net eentje aan. Met een borstkas die zwaar op en neer ging, stapte ik in en keek nog even in de spiegel. Gelukkig maar, want pas toen merkte ik dat mijn mascara was uitgelopen. Voordat de lift op de zesde verdieping stopte, veegde ik snel de vlek weg met mijn zakdoek en stapte uit. Door een labyrint van gangen haastte ik me naar mijn vaste werkplek. Ik werkte hier nu meer dan drie jaar en hield enorm van mijn baan. Ik was gek op nieuwe woorden en woordspelingen en probeerde om met mijn teksten te doen wat ik niet kon met mijn kleding: ze een unieke nuance geven.

Met een opgelucht gevoel dat ik toch nog op tijd was, hing ik mijn parka aan de kapstok en ging naast Emma, mijn vaste collega, zitten.

‘Hoi, je bent net op tijd. Er is zonet een onverwachtste meeting ingepland,’ zei ze.

‘Hoezo? Is er iets gebeurd?’

Emma was een rasechte Antwerpse schone met lange, steile haren die tot bijna halverwege haar rug vielen. Haar helderblauwe ogen en egaal bleke huid bezorgden haar een fris uiterlijk. Ze lachte altijd en was enorm begaan met de collega’s om haar heen. Ik herinnerde me nog de eerste werkdag toen we hier samen begonnen. Het klikte meteen. Eerst waren we goede collega’s, maar al snel groeide die innige band uit tot een hechte vriendschap. Vaak zagen we elkaar ook nog tijdens het weekend. Emma was een topredacteur. Ze was iets ouder dan ik, vier jaar om precies te zijn. Ik was vijfentwintig, zij negenentwintig, maar zij had veel meer ervaring. Dat kwam omdat ze voordien ook al had gewerkt bij een plaatselijke krant. Ze kende de kneepjes van het vak. Dankzij haar had ik al veel bijgeleerd.

––––––––

EMMA STOND OP EN GAF aan dat de vergadering zo zou beginnen. Ik nam mijn laptop onder mijn arm en volgde haar naar de open ruimte helemaal achteraan. De omgeving was modern ingericht met witte tafels en blauwe bureaustoelen. Planten maakten het geheel af en zorgden voor een rustige sfeer die soms moeilijk te vinden was op deze werkplek. Zeker in drukke tijden zoals nu. Begin september was er altijd veel werk.

Hoofdstuk 2

De vijftien redacteurs die hier al een hele tijd werkten, namen plaats en wachtten op de komst van Patty Maessens, onze HR-manager.

Emma en ik namen plaats helemaal achteraan. ‘Heb jij een idee wat er aan de hand is?’ fluisterde ik.

Emma fronste haar wenkbrauwen. ‘We zullen het snel horen.’

Op dat moment kwam Patty binnen. Ze was een kleine dame met korte blonde haren die keurig geknipt waren. Op haar neus prijkte een knalrode bril die haar gebloemde outfit nog meer opfleurde. Zelf zou ik nooit kiezen voor zo’n opvallende kleur, maar het stond bijzonder mooi met rood.

Patty knikte en keek of iedereen aanwezig was. Ze nam eerst nog een slokje van haar koffie die een assistent voor haar neerzette en begon dan te praten.

‘Ik zie dat het hele redactieteam aanwezig is, goed zo. Mijn boodschap richt zich specifiek tot jullie afdeling.’

Ze vouwde haar vingers in elkaar en keek naar een dame van middelbare leeftijd die zonet de ruimte was binnengekomen. Ze had kort grijs haar en droeg een ovalen bril. Net als Patty zag haar outfit er onberispelijk uit.  Ze droeg een modern mantelpakje met bijpassende blouse en hoge pumps. Al glimlachend ging ze naast Patty zitten en keek ons allen aan. Patty knikte vriendelijk naar haar en ging dan verder: ‘Collega’s, mag ik jullie voorstellen. Dit is Mimi Leisure. Hoofdredacteur van onze afdeling in New York City.’

De dame glimlachte naar iedereen in de zaal en keek daarna weer naar Patty.

‘Mimi heeft de voorbije jaren uitstekend werk verricht en van ons tijdschrift in de Verenigde Staten een waar succes gemaakt. Jammer genoeg heeft ze besloten om ermee te stoppen. Dit was een persoonlijke keuze waar niemand achter stond, maar waar we wel begrip kunnen voor opbrengen. Ik geef haar nu het woord.’

Patty gebaarde naar de plek waar zij had gestaan en ging zelf in een stoel zitten die wat verderop stond. Mimi ging rechtop staan en liet haar blik over eenieder glijden.

‘Jullie zijn een uitstekend redactieteam en omdat Gisella New York een nieuwe richting wil inslaan op het vak van mode, dachten we eraan om een nieuwe hoofdredacteur vanuit dit filiaal aan te stellen. Het is de bedoeling dat we de Europese en Amerikaanse modestijlen gaan combineren. De oprichtster, Gisella Peterson, wil een nieuwe look creëren en daarvoor heeft ze mensen uit Europa nodig die willen bijdragen aan dit nieuwe project.’

Er klonk onrustig geroezemoes in de zaal. Collega’s keken elkaar aan en begonnen te fluisteren. Mimi klapte in haar handen en maande aan tot stilte.

‘Dames en heren, we hebben al enkele personeelsleden aangesteld om ons te vergezellen naar the city that never sleeps en nu is het tijd voor een hoofdredacteur die alles in goede banen zal leiden. Met andere woorden... iemand die mij zal opvolgen. Daarvoor hebben we een persoon op het oog met veel ervaring en een klare kijk op de dingen. Patty en ik hebben het er al uitgebreid over gehad. Daarom geef ik haar nu weer het woord.’

Patty stond op en lachte breed. ‘De werknemer die Mimi zal vervangen is niet alleen een creatieve duizendpoot, maar ook een innovatieve schrijfster...’ Weer klonk luid gefluister in de zaal. Patty knikte. ‘Ja, het is een dame. Iemand die de uitzonderlijke kunst bezit om aan alles een goed einde te breien. Ook in periodes van extreme stress. Ik heb het er met haar al over gehad. Eerst wilde ze deze uitdaging niet aangaan omdat ze dacht dat ze niet goed genoeg zou zijn, maar niets is minder waar.’

Ik keek naar Emma en zag de rode kleur op haar wangen. Op dat moment hoorde ik haar naam vallen.

‘Emma Smet, wil jij Mimi vervangen voor ons filiaal in New York?’

Emma ging staan en slikte. ‘Dat wil ik bijzonder graag. En ja, eerst twijfelde ik omdat ik dacht dat ik het niet zou aankunnen, maar na lang nadenken wist ik dat ik deze uitdaging moest aangaan, ook al is het een bijzonder grote stap om naar een ander land te verhuizen. De Verenigde Staten dan nog wel, maar ik neem het aanbod graag aan.’

De rest van de collega’s begonnen hard in hun handen te klappen.

‘We zullen je missen,’ riep er iemand.

Ik zat er als verdoofd bij en besefte dat ik mijn beste vriendin van het ene op het andere moment kwijt was. Zo plots van de ene dag op de andere. Ik was hier niet op voorbereid. Dag na dag hadden we de moeilijke uurtjes samen doorstaan en nu ging ze weg. Hemeltje, dit was wel het allerlaatste dat ik had verwacht. Waarom had ze me er eigenlijk niets over gezegd?

Hoofdstuk 3

De meeting was eindelijk voorbij en Emma werd omringd door de redactieleden en Mimi. Patty knipoogde nog even naar haar en verliet toen met snelle tred de vergaderruimte. Ik stond aan de zijkant van de zaal en mijn hersenen werkten aan een stuk door. Nee, niet Emma. Verdorie, waarom moest dit gebeuren? We hadden het zo goed samen.

Zonder een woord te zeggen, ging ik weer naar mijn plek en begon aan een nieuw artikel dat klaar moest zijn tegen vanavond. Mijn vingers gleden over de toetsen, maar ik had moeite me te concentreren. Het besef dat mijn beste vriendin naar de andere kant van de wereld zou verhuizen, kwam hard aan. Mijn ogen werden vochtig en dwongen me te stoppen met typen. Dit kon toch niet waar zijn.

––––––––

EEN HALFUURTJE LATER kwam Emma binnen. Ze klemde haar kiezen stevig op elkaar en ging zitten.

‘Sorry, Kim, ik had Patty beloofd om er met niemand over te praten. Daarom wist je van niets.’

Ik draaide mijn stoel naar haar toe en slikte. ‘Ik kan het best begrijpen. Jij bent erg goed in wat je doet, maar ik zal je wel missen. Voor hoelang ga je?’

‘Om te beginnen voor een jaar en dan zien we wel hoe het verder loopt. Het is een grote stap met een enorm risico. Als ik niet slaag voor mijn opdracht betekent dit meteen ontslag. Dus falen is geen optie.’

Mijn mond viel open. ‘Dus je komt nooit meer terug naar deze vestiging?’

‘Nee, dat waren de consequenties, maar die neem ik er graag bij. Het is een hele uitdaging. Ik hoop dat je me een beetje kunt begrijpen.’

Ik schudde mijn hoofd en stond op. Zonder te weten waar ik naartoe ging, leidden de gangen me naar de toiletten. Met een hart dat klaarstond om uit mijn borstkas te springen, klapte ik de toiletbril naar beneden en ging erop zitten. Ik moest nadenken. Dit was een enorme klap voor me. Het kwam harder aan dan ik had verwacht. Mijn god, Emma. Natuurlijk gunde ik haar die baan. Ze verdiende een nieuwe kans en wellicht zou ze ook slagen in haar opdracht, maar ik zou haar nooit meer zien.

Ik pinkte een traan weg, snoot mijn neus en stapte weer naar buiten. Vervolgens waste ik mijn handen, sprenkelde wat water in mijn gezicht en ging terug naar mijn werkplek. Emma was er niet meer. Vermoedelijk zou ze nu bij Patty zitten. Ik keek om me heen en zag hen inderdaad in de hoek van het kantoor samenzitten. Patty keek even naar mij, maar ik draaide me meteen weer om en probeerde om verder te werken aan mijn artikel. Ik moest mijn verstand op nul zetten en ervoor zorgen dat ik goed werk leverde. Anders zou ik misschien op een dag wel mijn ontslag krijgen en dat was het laatste wat ik wilde. Zo goed ik kon ordende ik mijn gedachten en maakte enkele notities op papier. Ik herlas mijn verhaal vanaf het begin en merkte op dat ik belangrijke woorden was vergeten. Hoe kon het ook anders na zo’n nieuws?

Na enkele minuten zat ik eindelijk geconcentreerd te typen toen Emma weer terugkwam. Ik deed of ik het niet opmerkte en ging gewoon door. Als ik de woorden die nu in mijn hoofd hingen niet meteen intikte, zou ik zo meteen alles weer vergeten zijn.

Emma kwam naast me staan en legde haar hand op mijn arm. ‘Kim, we moeten praten. Ik heb het gevoel dat je boos op me bent.’

Ik stopte en draaide mijn stoel naar haar toe. ‘Ik ben helemaal niet boos. Alleen erg geschrokken.’

Emma liet een theatrale zucht. ‘Ik weet het en ik heb er met Mimi al over gepraat. Ze weet dat we beste vriendinnen zijn. Wil je eventjes meekomen?’

Mijn ogen trokken zich op. ‘Waarom? Dit hoeft zij toch niet te weten? Dit is tussen ons.’

Emma’s mondhoeken krulden omhoog. ‘Dat denk ik niet. Kom even mee.’

Ze liep voor me uit en bleef wachten tot ik eraan kwam. Uiteindelijk kon ik niet anders dan haar te vergezellen naar de vergaderruimte. Patty stond ons al op te wachten en begroette me vriendelijk.

‘Hey Kimberley, alles goed?’

‘Ja, prima. Dank je. Wat kan ik voor je doen?’

Patty’s glimlach werd breder. ‘Je klinkt altijd zo professioneel. Maar ik weet dat je het nu erg moeilijk hebt.’

‘Dat is me altijd geleerd. Ik ben wel nieuwsgierig naar wat u te vertellen heeft.’

Patty knikte. ‘Ga zitten.’ Ze stak haar hand uit naar een krukje dat voor haar stond.

Voorzichtig nam ik plaats en hield gespannen mijn adem in.

‘Kimberley, we zijn altijd zeer tevreden over jou geweest.’

Oeps... Nu komt het. Meestal wanneer iemand begon met een positieve boodschap volgde daarna een negatieve. Hemeltje, werd ik nu ontslagen?

‘Wat is jouw antwoord hierop, Kimberley?’

Ik knipperde met mijn ogen en schrok. Mijn onderlip begon te trillen.

‘Het spijt me, maar ik heb niet gehoord wat u zei. Ik was even in gedachten verzonken. Sorry, dit is niet mijn gewoonte.’

Tot mijn grote opluchting kon Patty er nog om lachen ook. ‘Ik begrijp het. Ik weet dat jij en Emma onafscheidelijk zijn. Als jullie samenwerken, zijn jullie een uitstekend team en dat wil ik ook zo houden.’

Hoofdstuk 4

Wat... Had ik dat goed gehoord? Zou Emma dan toch niet naar New York gaan? Rillingen gleden over mijn onderrug en mijn onderlip begon te trillen.

Ik keek naar Emma, maar aan haar gezichtsuitdrukking kon ik niet merken wat ze dacht. Wat had dit gesprek te betekenen?

‘Hoezo, wat bedoelt u precies?’

‘Dat ook jij meekunt naar New York. Jij en Emma zijn twee handen op een buik en dat werkt. Gewoon voor ons bedrijf, maar wel onder dezelfde voorwaarden. Als je niet presteert, vlieg je eruit. Terugkomen naar dit filiaal is geen optie meer. Aan alle uitdagingen zitten ook nare kanten verbonden. Dit is er zo eentje.’

De woorden sijpelden een voor een naar binnen en hoe graag ik nu wilde opspringen om haar te omhelzen, ik kon het niet. Was dit een middel om van me af te raken?

‘Bent u tevreden over mijn werk?’

Patty kwam voor me staan en legde haar handen op mijn schouders. ‘Ja, ik ben erg tevreden over jou. Anders zou je deze kans nooit krijgen. Wat dacht je?’

Mijn blik gleed van Patty naar Emma. Langzaamaan begon alles door te dringen. ‘Wij samen?’ vroeg ik aan Emma.

Ze knikte. De tranen sprongen haar in de ogen. ‘Wij gaan samen naar New York. Volgende week vertrekken we al. Patty heeft voor vliegtuigtickets gezorgd. Alle onkosten worden door de firma betaald. Kim, dit is een geweldige kans voor ons allebei. Wil je me alsjeblieft helpen?’

‘Ja... Ja, natuurlijk.’

Pas nu besefte ik dat dit een unieke kans was die anderen niet zomaar zouden krijgen. New York, een wereldstad waar ik altijd graag naartoe had willen gaan, maar het gewoonweg niet kon betalen. Nu kreeg ik de kans en wel dankzij mijn baan. Een job die ik graag deed en alles werd nog betaald ook. Ik hoefde er alleen maar voor te zorgen dat ik uitstekende artikels bleef schrijven. De grote beslissingen... die waren voor Emma.

‘Er is wel één grote vereiste,’ sprak Patty.

Oeps, nog een voorwaarde. ‘En die is?’

‘Kimberley, je bent een mooie vrouw, maar jouw kledingstijl ziet er niet uit. Zeker niet voor New York. Eerlijk gezegd vond ik het al jammer dat je er hier in onze afdeling zo onverzorgd bijliep, maar voor een wereldstad kan dit echt niet. Je moet daar dringend iets aan doen.’

Natuurlijk, dat wist ik ook wel. Maar waarom zou ik veranderen? Ik voelde me goed in de kleding die ik nu droeg. Niemand anders hoefde daar zijn oordeel over te vellen. Weg met alle beknopte regeltjes en modevereisten. Mijn haren hingen sluik naast mijn gezicht met hier en daar een lok die uitstak en ik hield er niet van om naar de kapper te gaan. Puur tijdverlies noemde ik dat.

‘Kimberley, beloof je me dat je iets aan je uiterlijk gaat veranderen. Je wilt toch geen buitenbeentje zijn, tussen alle anderen in New York?’ vroeg Patty.

Mijn vingers werden koud, want ik hield er niet van om gepusht te worden. Maar het was dat of niet naar New York gaan.

‘Oké, ik zal mijn best doen.’

‘Ik help je daar wel bij. Ik ken een uitstekende styliste in Brooklyn die jou zeker zal kunnen helpen,’ sprak Emma op bemoedigende toon.

‘Stacey London?’ vroeg Patty.

‘Ja, zij is de allerbeste.’

Patty knikte goedkeurend. ‘Dat denk ik ook.’

Emma en ik gingen weer naar onze werkplek. ‘Wat vind je ervan?’ vroeg ze.

Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en liet ze talmend over mijn ogen glijden. ‘Geweldig, natuurlijk. New York, mijn god. Daar wilde ik al zolang naartoe.’

‘Wel dan, hoeveel collega’s zouden niet in jouw plaats willen zijn? En... je krijgt er ook nog gratis stylingadvies bovenop.’

Verward knipperde ik met mijn ogen. ‘Het klinkt allemaal fantastisch. Ik word hiermee overrompeld en moet nog wennen aan het idee. Waar heb ik dit aan verdiend?’

‘Dankzij jouw talent en je prachtige persoonlijkheid. Je bent de beste vriendin die ik ooit heb gehad. Niets was je te veel. Je was er altijd voor me, zelfs in stresserende tijden was het nooit erg als je moest overwerken. Daar kan ik je nu iets voor teruggeven. Patty ging meteen akkoord nadat ik het haar had voorgesteld.’

Mijn ogen sperden zich wijd open. ‘Heb jij haar dit gevraagd? Dus ze wilde me helemaal niet ontslaan?’

‘Nee, natuurlijk niet, gekkie.’ Emma keek op haar horloge en nam haar handtas. ‘Kom, het is middag. Laten we samen gaan lunchen en plannen maken voor de toekomst.’

Hoofdstuk 5

Emma en ik liepen door de luchthaven van Newark. We waren net de douane gepasseerd en ik voelde me opgelucht dat de lange rijen snel werden weggewerkt. Door de intensieve identiteitscontrole duurde het langer dan normaal, maar we waren erdoor. Nu lag New York aan onze voeten. Een droom die werkelijkheid werd. Mijn hart klopte als een bezetene en mijn mondhoeken krulden constant omhoog. We wandelden naast elkaar met onze koffers achter ons aan en keken naar het overaanbod aan vlaggen die overal te bewonderen waren.

‘Ongelooflijk, zelfs iemand met geheugenverlies wordt er nog aan herinnerd in welk land hij zich bevindt,’ merkte ik op.

‘Ja, ze kunnen er iets van. Ik vind de Amerikaanse vlag wel mooi. Ze heeft prestige.’

Om ons heen kijkend tot we bij de uitgang kwamen, stapten we de luchthaven uit en namen een gele taxi die ons naar een appartement in hartje Manhattan zou brengen.

‘We zijn gelegen op korte afstand van het hoofdkantoor. Dat bespaart ons veel tijd. We hoeven zelfs geen metro te nemen om naar het werk te gaan,’ vertelde Emma.

‘Heerlijk! Ik ben dan ook van plan om zoveel mogelijk te voet te gaan. Ik moet meer bewegen.’

Emma keek me verwonderd aan. ‘Hoezo?’

Ik draaide mijn rechterheup naar haar toe en glimlachte. ‘Voor mijn gezondheid. Mijn arts heeft me al vaker verteld dat ik te lang voor een scherm zit. Dus dat advies neem ik alvast mee.’

Emma rolde met haar ogen en glimlachte. Vervolgens draaide ik mijn hoofd naar het raam en genoot van de taxirit naar het Fashion District. We reden over een betonnen brug waarvan ik de naam niet wist en in de verte kon ik de skyline van Manhattan al bewonderen.

‘Mijn god, Emma. Kijk!’

Mijn ogen werden groot en mijn mond viel automatisch open. ‘Dit is geweldig! Ik heb dit beeld al zo vaak op televisie gezien, maar nu zijn we hier echt. Dit is toch gewoon fantastisch!’

Rillingen liepen over mijn rug en mijn handen werden ijskoud. Mijn hart klopte snel en de emoties die New York bij me losmaakte, waren haast niet te omschrijven.

‘Ja, dit is prachtig. We gaan er het allerbeste van maken. Jij en ik.’

We duwden onze vuisten tegen elkaar, maar na enkele seconden hield ik het niet meer. Ik pakte mijn zakdoek en depte mijn opkomende tranen. Het waren tranen van geluk, want pas nu besefte ik wat voor een unieke kans ik had gekregen.

‘Kijk, de Empire State Building en de Chrysler Building! Deze laatste is mijn topfavoriet!’ riep ik sterk geëmotioneerd.

Ongecontroleerd knipperde ik met mijn ogen en bewonderde de prachtige Art-Decostijl van het gebouw. Deze stad liet je meteen al je beslommeringen vergeten. Ik wendde mijn blik niet meer af en zag mezelf al door de straten van Manhattan lopen met een Starbuckskoffie in mijn hand op weg naar het werk. Dit was echt iets voor mij. Mijn schrijfprestaties zouden alleen maar schitteren in deze prachtige wereldstad. Dat moest gewoon want New York liet harten sneller slaan. Het was een plek waar dromen werden gerealiseerd. Niet voor niets werd het de stad van The American Dream genoemd. Dat voelde ik nu heel sterk tot in de kern van mijn ziel. Ik was er klaar voor. Helemaal klaar om te starten aan een nieuwe toekomst. Eentje die nog erg onzeker was, maar waar het zeker niet fout mocht gaan.

––––––––

DE TAXICHAUFFEUR STOPTE voor een groot appartementencomplex in 42nd Street. Het gebouw had wel zestig verdiepingen. Mijn nek deed pijn wanneer ik naar de top keek. Hemeltje, dit was hoog. Zo’n immens gebouw om in te wonen had ik nog nergens gezien. Het was imposant en ik vond er maar geen woorden voor. Ik stond er met mijn hand boven mijn ogen naar te kijken, toen Emma me uit mijn dromen haalde.

‘We moeten naar binnen gaan. Hier, neem je koffer.’

Ik zag dat ze een fooi gaf aan de taxichauffeur. Hij glimlachte eerst maar nam toen met een brede lach afscheid.

‘Dank u wel,’ riep ik hem nog na. Hij stak zijn hand op en vertrok.

Duizenden lichtjes flikkerden om ons heen en ik had ogen te kort om al deze drukke pracht te aanschouwen. Op de achtergrond klonk het geloei van politieauto’s en aan de overkant steeg stroom uit de straat, maar zelfs dat stoorde me niet. Het hoorde er nu eenmaal bij. Even verder zag ik het museum van Madame Tussauds. Overal waren koffiebars en kleine tentjes waar je iets kon eten of drinken. Het was heel anders dan de rustige buurt in Mortsel waar ik met mijn ouders samenwoonde. Weemoed steeg even op want dat was de keerzijde van de medaille. Mijn ouders, ik miste ze nu al maar ze stonden voor de volle honderd procent achter me in alles wat ik deed. En dat sterkte me in mijn zelfvertrouwen. Dit voelde goed en o zo juist.

‘We hebben het hier inderdaad wel getroffen,’ sprak Emma.

‘Ja, hier is echt alles dichtbij.’ We sprongen allebei letterlijk een gat in de lucht en riepen er luidkeels bij: ‘New York City, here we come!’

Dit was zo overweldigend. Dit voelde heerlijk en even leek het alsof ik dit alles beleefde in een onwerkelijke droom. Maar toen we het appartement betraden op de tweeëndertigste verdieping, besefte ik dat het allemaal echt gebeurde.

Hoofdstuk 6

Diezelfde avond gingen Emma en ik de stad in. We dineerden in een Chinees restaurant en stopten onze hongerige magen goed vol. Daarna maakten we een wandeling over Times Square. De unieke verlichting en de mensenmassa waren ongelooflijk. Dit had ik nog nooit eerder gezien, maar de drukte stoorde me niet. Dit was New York zoals ik het verwachtte. De diepe indruk die deze stad op me maakte en de enorme opwelling die ik nu voelde waren onbeschrijflijk. De sfeer die deze stad uitademende was uniek en zo veelbelovend. We bleven staan op de plek waar ieder jaar met Nieuwjaar de bekende bol naar beneden viel. Er stonden nog meer toeristen naar te kijken. Aan de rechterkant hingen verlichte posters met reclame van voorstellingen die momenteel werden gehouden op Broadway.

‘Heb jij ooit al een Broadway-musical gezien?’ vroeg Emma.

‘Nee, nog nooit. Maar ik zou het weleens willen doen. Jij?’

Ze knikte overtuigd. ‘Zeker weten. Dat zullen we dan samen eens doen, goed?’

We knikten en slenterden door de drukbezochte straten van New York. The naked cowboy begroette ons vriendelijk en zong een opgewekt liedje. We moesten uitbundig lachen om zijn imposante houding. Emma gaf hem vijf dollar en trok me mee in de richting van het Fashion District.

‘Wat verderop heb je Macy’s, de grote warenhuisketen,’ vertelde Emma.

‘Ja, ik heb er al veel over gehoord.’

We gaven onze ogen goed de kost en hielden toen halt.

‘Kijk, dit is het gebouw van Gisella New York. Dit wordt onze toekomstige werkplek,’ ging Emma verder.

Het gebouw lag op een hoek van de straat en was niet zo hoog als de rest van de wolkenkrabbers. Het had slechts twintig verdiepingen. De vele ramen weerkaatsen het licht van de straten en aan de overkant stond een bronzen beeld van een kleermaker die achter zijn naaimachine zat te werken. Dit moest het Fashion District vertegenwoordigden. We liepen ernaartoe en namen wat foto’s. Daarna haalden we koffie bij Starbucks en liepen met onze papieren beker trots over straat. Toeristenbussen reden af en aan en overal gebeurde er wel iets. Het was druk maar toch aangenaam. Iets wat ik me bij ons amper kon voorstellen. Dit was New York en het was gewoon fantastisch om hier te zijn.

‘Jij kent hier goed de weg,’ zei ik.

‘Ja, ik ben hier al meerdere keren op vakantie geweest. Eerst met mijn ouders en daarna alleen. De stad bleef me maar aantrekken.’

Ik herinnerde me de periode dat Emma er een tijdje niet was. Nu kon ik me precies voorstellen waar ze was geweest en wat ze allemaal had gedaan. Ze was teruggekomen met een bron aan inspiratie en haar artikels lieten dat ook uitvoerig doorschemeren. Emma was een persoon die niet graag opviel, maar deed het toch door haar unieke talent. De manier waarop ze met mensen omging en daarbij zichzelf nooit uit het oog verloor, vond ik bewonderenswaardig. Ze was de zus die ik nooit had gekend. Mijn ouders hadden ervoor gekozen om geen kinderen meer te krijgen na mams moeilijke bevalling van mij.

‘Zie ons hier nu lopen met onze koffie. Dit was een beeld dat ik me al zo vaak voor ogen had gehouden en nu gebeurt het allemaal echt. Ik kan het nog steeds niet geloven.’

Mijn hartslag ging als een razende tekeer en ik kon maar niet begrijpen waar ik dit allemaal aan had verdiend.

Hoofdstuk 7

De volgende ochtend sliepen we lang uit en recupereerden van de jetlag die de vorige avond was ontstaan. Het modern ingerichte appartement was ruim genoeg voor wel zes personen. Het had een grote keuken met een aangrenzende woonkamer en een prachtige badkamer. In de kast lag een stapel witte sponzen handdoeken. Deze werden opgehaald door de verantwoordelijke van het appartementencomplex, net als in een hotel. Schoonmaken hoefden we zelf niet te doen. Ook daar werd voor gezorgd. Dit gebeurde tijdens de werkdag. Het klonk allemaal veel te mooi om waar te zijn.

Ik liep naar het raam en staarde naar buiten. Op de achtergrond hoorde ik het voortdurend loeien van politiewagens en keek neer op de diverse gebouwen. Hun stijl was zo verschillend. Een modern gebouw stond naast een wolkenkrabber. Aansluitend vond je een pand met een zeer oude infrastructuur. De stijlen pasten helemaal niet bij elkaar, maar dit was net wat New York zo uniek maakte. Het kon allemaal in deze wereldberoemde stad. Vandaag zouden we een bezoekje brengen aan Central Park en Ground Zero. We gingen het beursgebouw bezoeken en natuurlijk mocht een bootreis naar het Vrijheidsbeeld niet ontbreken. Vanaf morgen moesten we dan aan de slag en ik kon nauwelijks wachten op mijn eerste opdracht.

––––––––

HET GEBOUW VAN GISELLA had iets adembenemends. Op zichzelf zag het er heel gewoon uit maar het was de speciale sfeer die het uitademde. De glazen deuren schoven open en het had een enorm onthaal met twee vriendelijke receptionisten. Ze begroette ons hartelijk en overhandigde ons een badge die we vanaf nu overal zouden moeten dragen. De badge fungeerde eveneens als toegangssleutel tot elke verdieping. We betraden de liften en gingen naar de vierde etage. Toen de deuren opengingen zagen we een immense inkomhal omgeven door allerlei soorten planten. Er hingen spots aan het plafond die de intrede bij het bedrijf een warme uitstraling gaven. Een dame in een strak mantelpakje kwam naar ons toegelopen en stak haar hand uit. Ze had een kort maar krachtig kapsel en straalde niets dan zelfvertrouwen uit.

‘Goedemorgen. Zijn jullie de nieuwe collega’s uit België?’ vroeg ze op vriendelijke toon.

‘Hi, dat klopt. Mijn naam is Emma Smet en dit is mijn collega Kimberley Adams. ’

De vrouw knikte. ‘Ik had jullie al verwacht. Momentje, ik bel even naar Gisella.’

Emma en ik keken elkaar vragend aan. Dé Gisella? Dé oprichtster van dit bedrijf? Ik kon mijn oren amper geloven.

De receptioniste lachte en legde de hoorn op de haak. ‘Gisella verwacht jullie.’

Emma ging als eerste naar binnen en gedroeg zich op een natuurlijke manier. Het leek wel alsof dit voor haar allemaal normaal was. Ik liep als een klein kind achter haar aan en vertrouwde op haar goede aanpak. De kantoren waren opgetrokken in modern wit meubilair met een stijl die precies dezelfde was als in België. In de verte klonk geroezemoes en ik merkte dat er kledingrekken stonden en een vijftal modellen aan het werk waren. Alle afdelingen liepen door elkaar. Wat me vooral opviel was dat de computers voornamelijk vooraan stonden en ik vermoedde dat dit de plek van de administratie moest zijn. Achteraan vonden fotoshoots plaats. We gingen naar een uithoek van het gebouw en kwamen bij de redactie terecht. Daar zagen we Mimi. Toen ze ons zag, stond ze op, kwam naar ons toegelopen en begroette ons hartelijk.

‘Hello, welkom collega’s. Ik ben vandaag special naar hier gekomen om jullie te begroeten en wegwijs te maken. Dit wordt jullie nieuwe werkruimte.’ Ze gebaarde naar twee lege werkplekken die vlak naast elkaar waren gelegen. De ruimtes werden gescheiden door wanden die op hun beurt werden omgeven door hoge planten. De omgeving was rustig in tegenstelling tot de rest van de verdieping want daar heerste grote drukte.

Mimi draaide zich om en wendde zich tot een oudere dame in een stijlvolle zakelijke outfit. De blauwe kleur die ze droeg paste perfect bij haar donkerbruine ogen.

‘Mag ik jullie even voorstellen? Dit is mevrouw Gisella Peterson. De oprichtster van dit geweldige bedrijf.’ Mimi deed een stap achteruit en maakte plaats voor Gisella. Ik schatte haar rond de zestig en was helemaal in de ban van de indruk die deze dame maakte. Haar donkerbruine krullen hingen tot net iets voorbij haar schouders. De naturelle make-up liet haar ogen mooi uitkomen. Ze had een stralende glimlach, maar aan de harde contouren van haar gezicht kon ik merken dat ze al heel wat had meegemaakt. Met de warme uitdrukking op haar gezicht stelde ze mij meteen op mijn gemak.

‘Goedemorgen Belgische collega’s. Bevalt New York een beetje?’

‘Het is hier geweldig. We hebben er allebei erg veel zin in,’ sprak Emma in haar beste Engels.

Gisella glimlachte lieflijk en keek toen naar mij. Haar ogen gleden van mijn gezicht tot aan mijn voeten. Ik merkte even een afkeer, maar ze herpakte zich snel. ‘En voor jou? Jij bent Kimberley Adams, is het niet?’

Oeps, dat klonk niet zo best. Aan mijn kleding te zien wist ze meteen wie ik was. Had Mimi haar over mij verteld?

‘Dit is een fantastische kans die ik graag wil gebruiken om hard te werken.’

Gisella nam mijn handen in de hare en kneep erin. ‘Jij doet me aan iemand denken die ik erg goed heb gekend. Geloof in jezelf, Kimberley.’ Daarbij liet ze haar korte afkeurende blik over mijn outfit glijden en ik begreep dat ik dringend moest gaan shoppen.