Striemen aan het zwembad

Deel 2

Fiona Gothfield

Striemen aan het zwembad – deel 2

Feelgood 

Verschijningsdatum: 8 juli 2022

© 2022 Fiona Gothfield

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661163

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Skinnydippen

Sanne

Dat die mannen dachten dat ze er zomaar van af zouden komen, hoe durven ze?! Wendy is net terug naar haar kamer vertrokken, maar ik kan de slaap niet meer vatten. Ik probeer me niet vies te voelen, want zo voel ik me op dit moment. Gewoonweg vuil, vies, besmeurd... Die heren hebben me gebruikt, bah. Ze zullen morgen wel anders piepen na ons plan... 

––––––––

De volgende ochtend hebben Wendy en ik om negen uur afgesproken bij het ontbijtbuffet. Na het ontbijt zullen we eindelijk de kinderen zien via FaceTime. Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat we ze nog hebben gezien, ook al heb ik Liv en Noa gisteren nog gehoord, of toch gelezen wat ze te zeggen hadden. Ze hebben blijkbaar de tijd van hun leven in Antwerpen bij Lucas en Roos. Ze zijn al enkele keren gaan zwemmen, Noa en Roos koken iedere avond en Liv heeft zelfs gezelschapspelletjes meegedaan... Wie had dat gedacht?

Na het horen van mijn wekker, zet ik hem uit en stap ik uit bed. Waarom ben ik op vakantie zelfs al voor mijn wekker wakker? Met een slaapkop ga ik naar de badkamer en bekijk ik mezelf in de spiegel. Ugh, wat een wallen. Ik word er echt niet jonger op.Vanavond op tijd slapen... Wat maak ik mezelf toch weer wijs?

Ik was mezelf en poets mijn tanden, voordat ik een zwart shortje aantrek met ruffles aan de onderkant. Hm, misschien hebben Liv en Noa toch wel een goede smaak. Daarboven doe ik een witte casual T-shirt aan. Nu nog waterproof make-up en we kunnen weer de deur uit! Ik doe concealer op mijn wallen om ze weg te werken en mascara op mijn wimpers.

‘Dat kan er wel mee door,’ moedig ik mezelf aan. 

––––––––

‘Ah ben je daar nu eindelijk?’ vraagt Wendy met een zenuwachtige blik in haar ogen, terwijl ze me staat op te wachten aan het ontbijtbuffet. 

‘Ja, ik moest mijn wallen wegwerken.’ 

‘Ja, dat doe ik ook en ik ben hier toch op tijd.’ 

‘Het is al goed, wat gaan we eten?’

‘Ik ga volledig voor het Engelse ontbijt!’ 

‘Jij? Bonen en worst? Ben je ziek?’

‘Een mens moet af en toe eens wisselen van spijzen, niet?’ 

‘Ja, Wendy... Dat klopt, maar jij die bonen en worst gaat eten? Dat wil ik eerst zien voor ik dat geloof.’ 

We scheppen onze borden vol met lekkernijen die uitgestald zijn in de buffettoog. Ik neem fruit en een kommetje met muesli, terwijl Wendy zich waagt aan het Engelse ontbijt. Ik eet nog eerder mijn schoen op, voor ik Wendy bonen zie eten...

Onze vaste zitplaats is bezet en we besluiten iets verder weg te gaan zitten, met uitzicht op de binnentuin. Hij is prachtig versierd met palmbomen en de Rosa de Bayahibe, dit is het nationale symbool van het land. Deze cactussoort heeft geen stekels maar bladeren en is versierd met een prachtige roze bloem. 

‘Alles oké, San?’ 

‘Ja, ik was even in gedachten verzonken. Het zijn prachtige planten!’

‘Ja, inderdaad.’ 

‘Wist je dat die plant daar de Rosa de Bayahibe is? Ze is het nationale symbool van de Dominicaanse Republiek en is beschermd,’ zeg ik terwijl ik de plant aanduid in de binnentuin. 

‘Hier, madam heeft biologie gestudeerd en haalt weer haar boek der kennis en weetjes boven, hoor.’ 

‘Och, doe ik dat zo vaak dan?’ 

‘Uhm, alleen maar elke dag tien keer of zo. Typisch, betweterige leerkracht.’ 

‘Ik heb gewoon een passie voor biologie,’ lach ik het weg. ‘Zeg me liever nogmaals hoe we straks ons plan moeten uitvoeren. Hashtag mamabrein en zo...’  Haha, dat zouden Liv en Roos absoluut zeggen!

‘Ja, dus...’ 

Ik doorloop het plan opnieuw en ondertussen begint Wendy aan haar Engels ontbijt. 

‘Ugh, dit is vreselijk!’ 

‘Ik zei het je toch... Ik zou nog eerder mijn schoen kunnen opeten, dan dat jij die bonen eet.’ 

‘Dit ga ik echt niet opeten,’ zegt Wendy, terwijl ze het bord aan de kant schuift. ‘Ik ga iets anders halen.’ 

Terwijl Wendy aanschuift bij het buffet waar broodjes en koffiekoeken te verkrijgen zijn, bekijk ik de binnentuin en eet ik van mijn muesli. Dan voel ik mijn gsm in mijn broekzak trillen. Dat zal vast wel Liv zijn die zich afvraagt wanneer we zullen FaceTimen. Ik pak mijn gsm en bekijk het bericht. 

––––––––

Liv: Hey mama, om hoe laat zullen we even bellen? We gaan

hier dadelijk aan het avondeten beginnen. X-jes

––––––––

Ik beantwoord haar berichtje dat we over een uurtje wel klaar zullen zijn met ons ontbijt. Ze antwoordt erop dat ze dan ook eerst zullen avondeten. Wendy komt ondertussen weer aan tafel zitten. 

‘Dit zal me veel beter smaken!’ zegt ze met een bord vol mini-koffiekoeken. Hm, misschien moet ik daar ook een bord van nemen. 

‘Ik denk dat ik er ook enkele ga halen. Het is toch vakantie!’ 

‘We moeten ervan profiteren nu het kan, San.’ 

‘Je hebt gelijk!’

Ik zie Oliver vanuit de verte bonen opscheppen op een bord van een van de hotelgasten en hij kijkt mijn kant op. 

‘Ugh, dat die zelfs nog maar durft kijken. Ik ben razend,’ zegt Wendy.

Ze vindt het zelfs nog erger dan ik dat hij zich zo misdraagt. Ach, wat had ik ook moeten verwachten van zo’n jonkie. Hij is twintig jaar jonger dan ik, heeft nog heel zijn leven voor zich. Waarom zou je jezelf dan beperken?  

‘Straks leren we hem en Carlos een lesje!’ 

‘Heeft Oliver vandaag een shift aan het zwembad?’ 

‘Ja en Carlos heeft duikinitiatie.’ 

‘Perfect. Hoe ga je hem straks benaderen?’ 

‘Misschien moet ik gaan aanschuiven bij het Engels ontbijt?’ 

‘Ja, dat is een optie. Ga je het hem op de man af vragen?’ 

‘Ik vind het wel eng, maar ik denk wel dat ik het beste op die manier kan doen.’ 

‘Het is wel een aanbod dat een jonge gast als hij niet kan weigeren. Kom op, nog een laatste keer flirten. Het is voor het goede doel.’ 

‘Maar we moeten ervoor zorgen dat Carlos ook akkoord gaat.’

‘Ja, misschien staat hij er helemaal niet voor open.’ 

Ik kijk terug naar Oliver en strijk een lok haar opzij, wordt er in deze tijd nog altijd op deze manier geflirt of ben ik echt oud geworden? 

‘Wat moet ik nu doen?’ vraag ik aan Wendy. 

‘Probeer anders je borst vooruit te duwen. Dat kunnen mannen sowieso niet weerstaan!’ 

Ik doe wat Wendy zegt en Oliver laat de lepel met de bonen bijna naast het bord van de hotelgast vallen. 

‘Schuif maar aan als de meeste hotelgasten weg zijn.’ zegt Wendy. 

‘Ja, misschien nadat we de kinderen hebben gehoord?’

‘Oh ja, dat was ik al even vergeten. Ik ben zo benieuwd naar hoe het plan zal uitdraaien!’ 

‘Dat loopt wel los. Als ze erop ingaan, natuurlijk.’ 

Ik neem een koffiekoek van Wendy’s bord, ze had er toch te veel genomen dan ze op kon eten, en verorber hem met veel smaak. Hm, dat is lang geleden.

––––––––

‘Hey mama!’ roept Noa door de telefoon wanneer we de kinderen bellen. 

‘Dag schat, hoe gaat het daar?’ 

‘Hier gaat alles supergoed! Mogen we niet na jullie vakantie hier blijven?’ 

‘Dat moeten we aan tante Wendy vragen,’ en ik kijk haar aan.

‘Natuurlijk mogen jullie nog langer blijven. Dat weten jullie toch, meisjes? Waar zijn Lucas en Roos?’ 

‘Roos zit boven met Yannick en Lucas was even naar de wc gegaan,’ zegt Noa.

‘Ik roep Roos wel even!’ gaat Liv verder. 

‘Yannick is toch niet blijven slapen, Noa?’ vraagt Wendy bezorgd. 

‘Nee hoor, Roos stuurt hem iedere avond mooi naar huis na de film.’ 

‘Ah, dan ben ik al gerust.’ 

Ondertussen komen ook Liv, Roos en Lucas in beeld. 

‘Roos, waar is Yannick? Ik wil hem nu wel eens zien, hoor.’ Noa draait de camera en richt hem op Yannick. We zien de jongen verlegen naar het beeld kijken en hij zegt schuchter: ‘Hallo, mevrouw Verstrepen.’

Oh nee, wat heeft hij nu gezegd!  

‘Kalm blijven Wendy!’ zeg ik tegen haar wanneer ik in haar arm knijp. 

‘Oh, sorry, heb ik iets verkeerd gezegd?’ vraagt Yannick oprecht. Roos fluistert iets in zijn oor. ‘Mijn excuses, mevrouw Pauwels.’ 

‘Noem me maar Wendy.’ 

Ik knijp nogmaals in haar arm en nu kan er toch een lachje van af. 

‘Wat gaan jullie vandaag doen?’ vraagt Noa heel nieuwsgierig. Het angstzweet breekt me uit. Als Wendy nu maar niet over ons plannetje begint. Nee, dat zou ze niet doen. 

‘We gaan straks nog even naar het zwembad en daarna hebben we een excursie naar Monkey Island, volgens tante Sannes planning.’ 

‘Whoo, klinkt leuk!’ gilt Roos. 

‘Ja, dan kunnen we jullie toch zien... Onze aapjes!’ 

‘Mamaaaa,’ zegt Liv. 

‘Is maar een mopje! Je bent zo snel op je tenen getrapt, Liv.’ 

‘Dat is niet waar!’ 

‘Hebben jullie vanavond nog leuke plannen?’ 

‘Ja, we gaan naar de bioscoop.’

‘Welke film gaan jullie kijken?’ 

‘Cruella!’ 

Ondertussen zijn er al heel veel hotelgasten die het restaurant verlaten en ik merk dat het zeer rustig is geworden bij Oliver. Hij laat zijn ogen af en toe naar onze tafel glijden en ik kijk af en toe terug om de interesse toch gewekt te houden.

‘Mam, naar wie ben je zo aan het lonken?’ vraagt Noa. Shit, betrapt.

‘Oh, niemand, hoor. Ik denk dat ik zo nog even langs het buffet ga. Ik heb nog een beetje honger.’ 

‘Ja, ja... Jij die jezelf zo gestructureerd aan je dieet houdt,’ rolt Liv met haar ogen. 

‘Toe mam, je amuseert je toch wel?!’ 

‘Ja natuurlijk, tante Wendy en ik hebben tot nu toe de tijd van ons leven gehad!’ 

Wendy bevestigt wat ik net zei, goede safe!  

‘We moeten wel zo gaan, anders zijn we niet op tijd voor de film,’ zegt Lucas. De eeuwig nuchtere jongen...

‘Ja, we hebben het begrepen!’ zegt Wendy. ‘Maak je maar klaar en geniet van de film.’

‘Jullie veel plezier aan het zwembad en bij de aapjes!’ roept Noa.

‘Dank je wel! Veel plezier, schatjes!’ zeg ik terwijl ik een kushandje gooi. Noa gooit er eentje terug, maar Liv, Roos en Lucas zijn al vertrokken. Noa zwaait nog gedag en we zwaaien terug. Er beginnen mensen naar ons te kijken met verveelde blikken, dus ik hang de telefoon op. 

‘Heb je dat gehoord! Die kerel noemde me mevrouw Verstrepen!’ Wendy raast haar frustratie en woede er in één zin helemaal uit. 

‘Wen, hij heeft zich herpakt. Hij zal er niet bij stilgestaan hebben of zo. Het is toch geen ramp? Ik ben toch ook mevrouw Verstrepen.’ 

‘Ja, maar Dennis heeft jou niet bedrogen. Die neef van hem heeft mij wel bedrogen en ik zal hem!’ 

‘Wen, doe rustig, de mensen beginnen te kijken!’ zeg ik wanneer ik de blikken van andere gasten weer ter hoogte van onze tafel halt zie houden. 

‘Waarom blijf ik eraan herinnerd worden? Ik ben het echt beu!’

‘Je moet gewoon met Mark naar huis gaan,’ zeg ik al lachend. 

‘Haha, alsof dat ooit zou gebeuren.’

‘En trouwens... We gaan toch helemaal niet vandaag naar Monkey Island?’

‘Nee, uiteraard... Maar we konden toch moeilijk tegen de kinderen zeggen wat we van plan zijn met die mannen?’ 

‘Ja, dat is wel waar,’ bevestig ik. ‘Ik ga naar Oliver.’

‘Ga je het vragen?’ 

‘Ik ga mijn moed bijeen rapen, het is nu of nooit. Het moet gewoon.’ 

‘Go, go, go!’ 

Ik trek mijn stoute schoenen aan en sta op, ik duw mijn borstkas vooruit en loop op Oliver af. Het restaurant is zo goed als leeg en de meeste mensen zijn vertrokken naar het zwembad of op een excursie. Hij is aan het opruimen en heeft niet gemerkt dat ik onderweg ben naar hem. Hij draait zich om en schrikt van mijn verschijning. 

‘Wie was die vrouw gisterenavond?’ 

Wauw, Sanne... Dat je dat zomaar op de man af durft te vragen!

Hij kijkt me serieus aan en ik merk dat hij nadenkt over zijn antwoord. 

‘Lola is een collega van me, we hebben niets, hoor.’

Ik trek mijn neus op. 

‘Hm, oké dan. Wendy en ik vroegen ons af welke uren je vandaag moet werken?’ 

‘Ik werk deze ochtend aan het ontbijt en daarna tot vier uur in de bar van het zwembad.’ 

‘Oké, goed. Heb je zin om straks mee met ons te gaan zwemmen?’ 

Hij kijkt bedenkelijk. Zou hij door hebben dat we iets van plan zijn? 

‘Oh, klinkt leuk! Ik had wel al met Carlos afgesproken dat we vanavond na het werk zouden uitgaan, maar zwemmen met jullie dames klinkt natuurlijk heel verleidelijk.’ 

Yes, zo kunnen we ons plan gemakkelijk uitvoeren!  

‘Carlos kan gerust mee gaan zwemmen, hoor, dan hoeven jullie je plannen niet te wijzigen.’ 

‘Oh, dat zal hij fijn vinden. Hij vond het gisteren heel erg leuk met je, vertelde hij.’ 

‘Fijn om te horen.’ 

Ik probeer enthousiast te zijn, maar de woede begint onder mijn vel te zitten en ik weet dat ik moet vertrekken. 

‘Waar spreken we af?’

‘Ik zie je straks wel aan het zwembad.’ 

‘Goed. Tot straks, schoonheid!’

Ugh, charmeur... Gelukkig trap ik niet in zijn leugen. 

‘Tot straks.’ 

Ik draai me om en wandel terug naar Wendy, terwijl ik met mijn ogen rol. Ze laat een lachje zien. ‘Die weet niet wat hem straks overkomt.’

‘Dus hij komt?’ 

‘Ja en hij had afgesproken met Carlos vanavond, dus die zal wel meekomen.’

‘Dat is goed, dan hoeven we die niet meer zelf te vragen.’

‘Inderdaad. Zeg, wat doet Mark vanavond?’ 

‘Geen idee, ik heb hem niet meer gesproken sinds gisterenavond.’ 

‘Misschien zien we hem wel aan het zwembad.’ 

‘Ja, zou ik hem het plan ook vertellen?’

‘Is dat niet vreemd? Ik bedoel, hij ziet je zo hard zitten en dan ga je vertellen dat je gaat afspreken met twee jonkies?’

‘Hij had gehoord wat Oliver en Carlos aan het bespreken waren, waarop ik enorm boos ben geworden. Ik denk dus wel dat hij het begrijpt als we zeggen dat we met die jonge mannen afspreken en dat het niet ‘serieus’ is. Daarbij ziet hij me helemaal niet zitten.’ 

Ze maakt aanhalingstekens met haar vingers terwijl ze ‘serieus’ zegt. Ik negeer haar laatste zin. Ze moest eens weten.

‘Goh, je kunt het hem wel vertellen, denk ik.’ 

De rest van het zaalpersoneel begint stilaan met het opruimen van de tafels. 

‘Ik denk dat we naar buiten moeten, San.’ 

Ik neem mijn zonnebril en zet hem op mijn hoofd. Wendy schuift haar stoel al onder tafel en we gaan naar buiten. Bij het passeren van de buffettoog waar Oliver stond, begroet hij ons.

Wendy knikt, dik tegen haar zin, en ik zeg gedag. 

––––––––

Ik drapeer mijn handdoek op een strandstoel aan het zwembad en trek mijn shortje en T-shirt uit. Wendy doet hetzelfde, maar blijft zich toch nog steeds ongemakkelijk voelen. 

‘Kom op, Wen. We gaan die mensen toch nooit meer zien.’ 

‘Nee, dat is waar. Je hebt gelijk, maar toch... Ik wil niet dat iedereen mijn striemen ziet, om nog maar te zwijgen over de cellulitis op mijn benen.’

‘Je ziet er prachtig uit!’ 

‘Jij ook, Sanne. Kom, we gaan eerst nog iets te drinken halen.’

‘Ik ga wel, blijf jij maar hier,’ zeg ik, terwijl ik met mijn ogen gebaar naar een paar strandstoelen verderop. Wendy krijgt een rode blos op haar wangen. ‘Of beter nog, ga maar naar hem toe!’ 

‘Hoe kan ik nu in mijn bikini naar Mark gaan?’ 

‘Uhm, je bent aan het zwembad... Het is normaal dat je een bikini draagt.’ 

Wendy rolt met haar ogen. 

‘Ga maar drinken halen, in plaats van mij zo te pushen! Voor mij een piña colada!’ 

‘Zo vroeg op de ochtend?!’ 

‘Ah ja, als je wilt dat ik met Mark ga praten, dan moet ik alcohol hebben...’

‘Overdrijver!’ 

‘Tut, tut, ga maar halen.’ 

Ik vertrek naar de bar en bestel er een piña colada en een tonic. Voor mij nog geen alcohol voor de middag, bah. Oliver kijkt me aan wanneer hij de drankjes afgeeft en hij raakt mijn hand aan. 

‘Ik kijk uit naar straks, San.’ 

Pf, moet ik hier echt nog gaan staan liegen...

‘Ik, uhm, ik ook.’ Leugenaar! 

‘Blijven jullie hier of spreken we ergens anders af?’

‘We blijven hier rondhangen en na de middag zullen we hier afspreken, goed?’ 

‘Ja, klinkt goed. Carlos is enthousiast trouwens.’ 

‘Oh, super!’ 

Dat kan enthousiaster, Sanne... 

‘Ik kan niet wachten!’ voeg ik er met een knipoog nog aan toe. Ik ga met de drankjes terug naar Wendy en zeg dat Carlos er straks ook bij zal zijn en dat we gewoon hier aan de bar afspreken. 

––––––––

Aan het einde van Olivers shift moet ik Wendy haast bij Mark wegsleuren. Ze hebben de hele tijd geflirt, als Oliver er maar niet te veel van gemerkt heeft.

‘Je bent precies een puber, Wendy!’

‘Och, dat zeg je zomaar.’

‘Nee, jullie kunnen niet stoppen met flirten. Om nog maar te zwijgen over het flippen van je haar en het aanraken van zijn arm als je praat.’ 

‘Is dat flirten?’ 

‘Uhm, ja... Onder welke steen heb jij geleefd? Dat weet toch iedereen?’ 

‘Sanne, ik heb in geen jaren geflirt met een man. Ik heb daar echt geen besef van, hoor.’

‘Hoe dan ook, Wendy... Hij ziet je zó hard zitten!’ 

‘Meen je dat? Hoe kun je dat zien dan?’

‘Hij flirt terug, dat had je toch wel door?!’

‘Nee?’ 

‘Ja, telkens wanneer je hem aanraakte, fleurde hij op en ging hij erop in door je ook aan te raken.’

‘Die hand op mijn rug? Dat is toch niet flirten?’

‘Jawel, die hand door zijn haar en die stralende lach... Pubers, ik zeg het je.’

‘Maar nee...’ verdedigt Wendy zichzelf. Ze denkt maar wat ze wil, ik weet wat ik heb gezien. 

We wandelen naar de bar en zien Oliver net op ons aflopen. Hij zwaait naar ons, maar ik vind het te ongemakkelijk om terug te zwaaien. 

‘Carlos komt zo hiernaartoe, hij ging nog even andere kleren aantrekken.’ 

‘Oh, oké!’ antwoord ik. Daar komt hij al aangelopen, hij heeft een donkergrijze bermudashort aan met daarboven een witte T-shirt met V-hals. Hij draagt zwarte Vans.

Die is echt veel te jong voor je, Sanne. Dat je zelfs nog maar geflirt hebt met hem, je kan zijn moeder zijn.  

‘Hey, alles goed hier?’ knipoogt hij naar me. Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren. 

‘Ja hoor, Wendy en ik zijn klaar voor het uitje. Waar willen jullie gaan zwemmen?’ 

‘Zullen we naar het binnenzwembad gaan? Daar heb je ook jacuzzi’s,’ zegt Carlos en hij knipoogt naar Oliver. 

‘Ja, het is er ook minder druk, omdat iedereen nu buiten wil zwemmen,’ gaat Oliver verder. 

‘Ja, zijn we lekker alleen!’ vervolgt Carlos. 

‘Oké, doen we!’ probeer ik op mijn meest enthousiaste toon te zeggen. 

––––––––

We zetten ons met zijn vieren in de meest afgelegen jacuzzi. Het is hier werkelijk superrustig... Dit is volgens mij gewoon Olivers vaste plek om veroveringen mee naartoe te brengen, walgelijk gewoon.

‘Hoelang werken jullie hier al?’ vraagt Wendy aan de heren.

‘Ik werk hier al een jaar als student, de duikinitiatie is altijd wel een leuke job geweest om mijn studies mee te betalen.’ 

‘Ja, het is in ieder geval beter dan drankjes serveren...’ Zeker als je daarbij ook honderden vrouwen versiert. Ik moet me inhouden om niet met mijn ogen te rollen. 

‘Wonen jullie ver van hier?’ probeer ik het gesprek op gang te houden. 

‘We wonen samen in een flat hier niet ver vandaan.’

Na enkele vragenrondes, stellen de mannen voor om ‘truth or dare’ te spelen. Oh nee, hiervoor zijn we toch echt te oud geworden... Hoewel dit perfect zou zijn om ons plannetje uit te voeren!  

‘Ja, dat kunnen we wel,’ zeg ik. ‘Maar dan wel mannen tegen vrouwen! Daarmee bedoel ik dat je het dan allebei moet uitvoeren als het een ‘dare’ is.’ 

Ze kijken naar elkaar en knikken goedkeurend. 

‘Oliver, begin maar.’ 

‘Hoelang is het geleden dat jullie nog op date zijn gegaan?’ 

‘Uhm,’ denkt Wendy luidop, ‘Dat is al heel lang geleden.’ 

‘Niet liegen, Wen...’ 

‘Dat telt toch niet als date, wel?’ 

‘Jep!’ 

‘Dan zou ik zeggen dat het twee avonden geleden was,’ zegt ze. 

‘En jij, Sanne?’ vraagt Carlos.

‘Ik denk dat je dat goed genoeg weet, niet?’

‘De karaoke?’ 

‘Jep!’

‘Het is aan jullie dames.’

Wendy en ik overleggen wat we hen gaan vragen, maar vinden het moeilijk. 

‘We moeten ervoor zorgen dat...’

‘Ja, ik weet het.’

‘Dames?’

‘Oké, doe dat maar.’ 

‘Durven jullie te skinnydippen?’ 

De mannen kijken elkaar aan en ik voel dat de spanning stijgt. 

‘Ik wil er graag nog iets aan toevoegen,’ zegt Wendy. ‘Je moet skinnydippen, in dat zwembad daar.’ Ze wijst het zwembad aan dat tien meter verder ligt.

‘Wat hebben we te verliezen?’ vraagt Oliver aan Carlos.

‘Uhm, onze jobs misschien?’

‘Nee, dat gaat niet gebeuren. Kom, we doen het! We leven immers maar één keer.’

Carlos twijfelt, maar door de aanmoediging van Oliver probeert hij het toch. Wendy en ik kijken elkaar aan.

‘Geef ons die zwemboxers maar.’ 

De heren twijfelen, maar doen het toch. Ik kijk op de klok en zie dat we hen net op het juiste uur deze ‘dare’ hebben voorgelegd. Straks lopen de restaurants weer leeg en verzamelt iedereen zich weer bij de zwembaden en jacuzzi’s.

Carlos en Oliver stappen de jacuzzi uit, bedekken hun kroonjuwelen met hun handen en lopen om het hoekje van de afgelegen jacuzzi. Wendy en ik gaan ook snel uit de jacuzzi, maar gaan langs de andere kant terug naar de bar. Er is een groot raam dat uitkijkt op het binnenzwembad waar de mannen naartoe lopen. We schuilen achter een plant en aanschouwen het hele gebeuren. Op het moment dat de mannen met hun jeugdige enthousiasme in het zwembad springen, hebben ze nog niets door. Tot de eerste gasten toestromen die hun handdoeken op de strandstoelen leggen. 

‘Die hebben we goed beetgenomen!’ lach ik. 

‘Oh, kijk! De paniek in Olivers ogen. Dat zal hem leren! Zomaar een vrouw willen ‘doorgeven’!’

‘Carlos is ons aan het zoeken, dat zie je zo!’ 

‘Oliver roept je naam, Sanne!’ 

‘Zou ik zwaaien?’ 

‘Uhm, duh!’ zegt Wendy met nadruk op de ‘duh’. 

We komen achter de plant vandaan en zijn nu duidelijk zichtbaar voor Oliver en Carlos. Ze kijken boos naar ons en roepen dat we naar hen toe moeten komen met hun zwembroek.

‘Zoek je deze soms?’ roep ik naar Carlos, terwijl ik zijn boxer in de lucht hou. 

‘Geef hem terug!’ roept hij.

‘Waarom doen jullie dit?’ vraagt Oliver.

‘Houden jullie niet van een beetje spanning in je leven?’ vraagt Wendy. 

‘Kom nu naar hier!’ smeekt Oliver. 

‘Nee! Als je je zwembroek wilt, zul je hem moeten komen halen!’ roep ik terug. Ik stop de zwembroek van Carlos in het zand van de plant waarachter we net schuilden. Wendy doet hetzelfde met die van Oliver. 

‘Vrouwen geef je niet door, die moet je verdienen!’ roept ze naar hen, terwijl de heren ons naroepen en uitjouwen. 

‘Dat is gesproken!’ roep ik naar Wendy. 

‘Hapje eten?’ vraag ik. 

‘Dat hebben we wel verdiend!’ 

We trekken onze kleding weer onze bikini aan en gaan naar het restaurant. 

‘Die zullen wel een rood hoofd hebben als ze hun zwembroek moeten gaan halen!’ brul ik uit.      ‘Dat hoop ik absoluut!’ antwoordt Wendy. 

Een vriend of dé vriend?

Wendy

We nemen plaats aan onze vaste tafel in een ander restaurant dan deze ochtend. ‘Blijf jij maar zitten, San. Na deze actie heb je een uitgebreide lunch verdiend, waardoor je je deze keer niet schuldig gaat voelen. Beloof je het me?’

Ze kijkt me wantrouwend aan, maar knikt dan toch. Ik verdwijn naar het buffet aan de andere kant van de ruimte. Het lekkere eten roept mijn naam en zorgt ervoor dat ik enkele borden vol schep. Twee restaurantmedewerkers bieden hun hulp aan en helpen me met het dragen van het eten.

Met de twee meisjes in mijn kielzog loop ik terug naar Sanne toe. Frietjes, partysnacks, hamburgers, een pizza, miniloempia’s en een ice tea zero zet ik voor Sannes neus neer.

‘Maar... dat kan ik niet maken. Dan ben ik helemaal om te rollen als ik dit eet!’

‘Denk aan je belofte. Beloftes verbreken we toch niet? Als jouw kinderen iets beloven, moeten ze het ook nakomen. Je wilt toch niet een hypocriet zijn?’

Daar kan ze niets tegenin brengen. Wel gemeen van me om op haar moedergevoel in te spelen, maar het is voor haar eigen bestwil.

‘Maar... Goed dan.’

Ik ga met een grijns zitten en steek mijn armen in de lucht om mijn overwinning kracht bij te zetten. We vallen aan op al het eten. Ik heb Sanne lang niet meer zo zien genieten. Wat is het leuk om haar zo te zien. Zorgeloos en vrij. Ze moet het er meer van nemen.

Dat kan je over jezelf ook zeggen, Wen...

Ik dring het stemmetje in mijn hoofd terug. Bah, altijd gelijk hebben. Ik zou beter mijn eigen raad eens opvolgen. Misschien moet ik wel eens een move maken bij Mark, maar hoe doe je dat?

‘Waaraan denk je?’ vraagt Sanne, terwijl ze drie frietjes in haar mond propt.

Ik haal mijn schouders op. ‘Niets speciaals.’

‘Aan Mark dus.’

Het is geen vraag, maar een vaststelling. Ze kent me te goed. ‘Ach ja, weet je. Ik vind hem echt leuk. Hij is ook de eerste man na Rick die iets bij me losmaakt. Hij is zo positief en ik weet gewoon niet hoe ik hem moet benaderen. Hoe ik opvallend moet flirten. Had ik je al verteld dat hij hetzelfde als ik heb meegemaakt?’

‘Neuh! Echt?’

‘Jep, bedrogen door zijn ex-vrouw. Ze had een affaire met de elf jaar jongere buurman. Ik dacht dat Rick het begaaid had.’

‘Auwch, dat is echt pijnlijk en dat flirten komt wel goed. Gewoon je joviale zelve zijn. Trouwens, als je over de duivel spreekt, dan zie je zijn staart.’

Ze knikt te opvallend naar mijn zin naar de ingang van het restaurant. Mark komt binnengelopen met een man achter zich aan. Ze gaan naar mijn mening te vriendschappelijk met elkaar om.

‘Oh my god, San, hij is homo!’

‘Wat? Nee, dat kan niet.’

Mark en de man gaan naar het buffet toe, terwijl ze een geamuseerd gesprek voeren. Het lijkt wel of ze elkaar al eventjes niet gezien hebben. De man schept een heel bord met eten op, terwijl Mark een koffie en een gebakje neemt. Ze gaan aan een tafel iets verderop zitten. Mark ziet me en hij zwaait enthousiast naar me. Ik wuif terug, maar niet zo enthousiast als ik anders zou doen.

‘Ga er naartoe, Wen.’

‘Wat? Nee. Dan lijkt het wel alsof ik hem controleer.’

‘Och, laat maar, hij komt toch al deze kant op.’

Zenuwachtig check ik mijn haren en kleren.

‘Hé Wendy, mogen mijn vriend en ik jullie vergezellen?’

Vriend.

De moed zakt me in de schoenen. Ik voel mijn schouders automatisch inzakken. Hij is homo. Niet dat daar iets mis mee is. Ik heb daar absoluut geen problemen mee, maar moet het nu net deze man zijn?! Argh.

Sanne schopt tegen mijn scheen onder de tafel.

‘Auwch!’

‘Alles goed met je, Wendy?’ vraagt Mark bezorgd.

‘Uhm, ja hoor, ik kreeg even een kramp in mijn been.’ Ik werp een boze blik in de richting van Sanne. Trut.

‘Ga je je vriend halen? Dan kunnen jullie er gezellig bij komen,’ vraagt mijn beste vriendin tactisch.

Mark knikt en gaat terug naar zijn ‘vriend’. De onbekende man kijkt onze richting uit en glimlacht spontaan. Hij lijkt het goed te vinden en raapt zijn spullen bij elkaar. Ze slalommen tussen de tafels door en dan staat Mark met zijn vriend, ugh, voor onze neus.

‘Hallo! Ik ben Sanne en dit is Wendy, mijn beste vriendin,’ zegt Sanne net iets te vrolijk.

‘Hallo,’ zeg ik met een klein stemmetje.

‘Aangenaam, ik ben Tom. Een vriend van Mark.’

Een vriend! Oef! Halleluja! Prijs de hemel!

Ik zak door de opluchting als een pudding in elkaar. Ik kan een glimlach niet onderdrukken.

‘Tom is een vriend van vroeger. Ik heb hem overtuigd om naar dit vakantieoord te komen. Het werd tijd dat hij eens kon relaxen.’

Sanne en ik kijken vragend naar Tom.

‘Ik ben verzekeraar en bankdirecteur, dus twee drukbezette jobs.’

‘Ben je net aangekomen, Tom?’ vraag ik.

‘Ja. Ik heb nogal honger als ik een lange vlucht achter de rug heb. Zoals je kunt zien,’ lacht hij, terwijl hij naar het overvloedige gevulde bord wijst. ‘Zijn jullie hier al lang?’

‘Vandaag is het dag vijf, dag van de aankomst meegerekend. We hebben hier dus al vier nachten achter de rug. Nog acht zalige dagen voor de boeg,’ antwoord ik.

‘Wat doen jullie in het dagelijkse leven?’

‘Ik ben leerkracht in het lager onderwijs en Wendy is momenteel werkloos,’ grinnikt Sanne.

‘Werkloos! Wat een zwaar woord. Ik heb net ontslag genomen om te bedenken wat ik nog wil in het leven.’ Ik haal mijn schouders op. Daar is toch niets mis mee?

‘Daar is niets mis mee,’ zegt Mark. Hij kijkt naar me en de pudding die ik al was, druipt net niet naast mijn stoel.

We leren Tom beter kennen en ik merk al snel dat hij veel interesse in Sanne heeft. Mark en ik worden er een beetje buiten gelaten en we kunnen het niet laten om even naar elkaar te grijnzen.

‘Wat zijn jullie plannen nog voor vanavond?’ vraagt Tom vooral aan Sanne, die op haar beurt mij vragend aankijkt.

‘Uhm, nog niets eigenlijk,’ zeg ik.

‘Gaan jullie vanavond mee naar de dansavond in de bar aan het strand? Of hebben jullie nog plannetjes uit te voeren?’ grinnikt Mark.

‘Plannetjes?’ vraagt Tom onwetend.

Mark kijkt me betekenisvol aan.

‘Nee, we hebben geen plannetjes op ons schema staan. Een dansavond klinkt wel goed. Sanne?’

‘Ja, hoor.’ Ze wringt er een klein lachje uit.

‘Goed, dan zien we jullie daar rond een uur of acht? Tom gaat nu even rusten en ik ga een dutje doen.’

We nemen afscheid van beide heren en Sanne draait zich verwoed naar me om.

‘Ik heb helemaal niets om aan te trekken! Het rode en zwarte jurkje is het enige dat ik bij heb en ik kan niet weer dat turquoise van je lenen.’

‘Wie neemt er ook maar twee jurkjes mee?! Jij bent echt een hopeloos geval, maar geen nood. Zoals altijd weet ik weer wat te doen.’

Ik sta op, trek Sanne uit haar stoel en loop met haar in de richting van het winkelgedeelte van het hotel.

‘Waar gaan we heen?’

‘Shoppen natuurlijk. Ik laat je echt niet opnieuw in hetzelfde jurkje gaan. Welkom in de hotelwereld.’

Ik gebaar met mijn hand naar de rij winkels die achteraan het hotel verborgen ligt.

‘Ik dacht dat het enige winkeltje vooraan in het hotel lag, waar we je bikini hebben gekocht.’

‘Nee joh, hotels als deze hebben wel altijd extra winkels. Dat winkeltje vooraan is er gewoon als je snel iets nodig hebt. This is the real deal, babe.’

Ik sleep haar mee naar een boetiek waarvan de etalage vol leuke jurken hangt. Ik zet haar neer op een poef en ga zelf de rekken af. Ik gris allerlei kleuren uit het rek en sleep Sanne mee naar het pashokje. Ik duw haar in het hokje en leg de kleren in haar armen, waarna ik het gordijn sluit.

Ongelovige kreetjes stijgen de lucht in bij elk kledingstuk dat Sanne past. Het eerste is een satijnen, groene jurk. Het staat ongelooflijk goed bij haar haren. Ze lijkt wel de rijpere versie van prinses Merida uit de film Brave. Ik knik goedkeurend en Sanne verdwijnt om het tweede te passen. Ze verschijnt opnieuw en het oranje jurkje is net geen niemendalletje en het staat haar werkelijk prachtig. Het is een strapless, rechte jurk die in het midden van haar billen stopt.

‘Dit is wel heel kort.’

‘Perfect om te gaan dansen, niet?’

‘Ik ben geen...’

‘Nee, maar Tom zal het in ieder geval erg appreciëren. Heb je gezien hoe weg hij van je was?’

‘Nee joh, je ziet weer spoken.’

‘Nope, jullie hadden zelfs geen aandacht voor Mark en mij.’

‘Je overdrijft,’ zegt ze, terwijl ze opnieuw in het pashokje verdwijnt.

De volgende jurkjes zijn leuke zomerjurken met effen kleuren en bloemenprints.

‘Altijd goed om in je garderobe te hebben.’

Ik grijp alles van de kapstok voordat ze zich kan bedenken en loop naar de kassa.

‘Ik ga echt niet alles nemen,’ fluistert Sanne.

‘Praat eens normaal. Niemand verstaat ons hier. Maak je geen zorgen. Je hebt nog een verjaardagscadeau van me tegoed en daarbij, Rick betaalt.’ Ik zwiep Ricks visakaart voor Sannes ogen.

‘Heeft hij die kaart nog steeds niet geblokkeerd?’

‘Nope, vraag me niet waarom, maar waarschijnlijk heeft het iets met schuldgevoel te maken. Wat maakt het mij ook uit? Zolang deze kaart werkt, blijf ik hem gebruiken. Santé, Rick!’ en ik haal de kaart door de gleuf van het bancontacttoestel.

––––––––

We gaan met drie volle zakken naar de hotelbar, waar we een verdiend glaasje cava drinken.

‘Welke doe je vanavond aan? Ik zou voor die oranje gaan.’

‘Nee, te opvallend. Ik denk dat ik voor de groene fit and flare jurk ga.’

Ik kijk op mijn horloge, het is net zes uur gepasseerd. ‘Wil je nog iets eten voor we ons gaan klaarmaken? Ik ben nog vrij voldaan van al die lekkernijen.’

‘Vet ja. We hebben puur vet gegeten. Nee, ik hoef ook niets. Laten we gaan.’

––––––––

Ik neem afscheid van Sanne bij mijn hotelkamer en loop de kamer binnen. Daar loop ik meteen door naar de badkamer. Bad of douche? Dat ik daarover nog nadenk! Douche uiteraard. Ik haat het om in bad te gaan, het is zo verstikkend. Ik heb het tijdens mijn bevalling van Roos geprobeerd, omdat het goed zou zijn tegen de pijn. Na twee weeën was ik er al uit. Ik begrijp niet dat sommige vrouwen in bad bevallen! Bah! Een bad is echt overrated.

Ik zet de regendouche aan en stap onder het warme water. Hier zou ik een eeuwigheid kunnen vertoeven. De wereld en mijn zorgen lijken een beetje te verdwijnen wanneer ik douch.

Maar hoe zalig ik het ook vind, na een half uur ben ik het ook beu en droog ik mezelf met een handdoek van Egyptische stof af. In de spiegel zie ik een vrouw met lijntjes rond haar ogen. Witte lijnen lopen over mijn dijen, heupen, billen en onderbuik. Over mijn borsten lopen ook enkele witte striemen. Over welke lichaamsdelen ben ik eigenlijk wel tevreden?

Ik bekijk mezelf eens goed. Ik heb mooie ogen, volle lippen en over mijn haarkleur ben ik ook altijd tevreden geweest. Ik heb het nog niet hoeven kleuren en die enkele grijze haren storen me niet. Mijn bovenarmen vind ik iets te dik. Net zoals mijn buik. Over mijn billen en benen ben ik eigenlijk wel tevreden, als ik de cellulitis weg denk.