Mimosa’s, mocktails & mirakels

Door Isa Moora

Mimosa’s, mocktails en mirakels

Feelgood 

Verschijningsdatum: 29 juli 2022

© 2022 Isa Moora

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661187

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

Goudgele stralen van de septemberzon verspreiden een lieflijk licht over de lege straat. Nadat ik de tassen uit mijn Fiat 500 heb gehaald, valt de kofferbak met een doffe klap dicht. Ik kan wel dansen van blijdschap, maar dat zou vreemde blikken opleveren van voorbijgangers, hier in hartje Gent.

Alhoewel... Vluchtig kijk ik om me heen. Behalve wat geparkeerde auto’s en een handjevol mensen is het rustig. De kriebel in mijn buik die al sinds vanochtend binnen in me danst, breidt zich uit tot een familie druk fladderende vlinders. Dit moment. Yes. Wat heb ik hiernaar uitgekeken! Na anderhalve maand vakantie terug naar mijn geliefde studio. Deze keer voor een definitieve intrek. Eindelijk op eigen benen staan!

Met een haast verliefde blik neem ik elk detail op van het herenhuis waar ik nu, bepakt en bezakt, naartoe loop. Bij de voortuin blijf ik even staan en ik zet mijn goedgevulde tassen neer. De gevel lijkt witter dan de allereerste keer dat ik hier was, precies een jaar geleden. Met een stralende glimlach kijk ik omhoog naar de ramen, waar de zonnegloed nog net naar binnen valt. Eindelijk thuis.

Kort daarna hoor ik het slepende geluid van de recent geverfde voordeur die openzwaait. ‘O, jij bent Bram niet,’ hoor ik een teleurgestelde stem zeggen.

Euh? Wie is dit en wie is Bram? Voor me staat een knappe meid in de deuropening. Haar lange zwarte haar valt in golven tot halverwege haar rug. Ze kijkt me met de felblauwste ogen aan die ik ooit heb gezien. Haar volle lippen zijn subtiel opgemaakt met een zachte glitter gloss. Door het smalle zomerjurkje dat ze draagt, kan ik duidelijk zien dat ze het lichaam van een model heeft. Misschien is ze dat wel? Haar hoge naaldhakken maken haar lange benen nog vrouwelijker. Zou zij de nieuwe bewoonster zijn? Ik neem mijn zware tassen van de grond en ga verder naar de voordeur.

‘Nee, ik ben Nicky. Ik zit hier al een jaar op kamers, met uitzondering van afgelopen anderhalve maand. Ik trek hier nu definitief in.’ Met mijn autosleutels in mijn hand wijs ik naar het gebouw. Ik bekijk de femme fatale in de deuropening van kop tot teen. ‘En jij bent...?’

‘Sorry, wat ben ik onbeleefd!’ De jongedame in kwestie slaat haar hand voor haar mond. Haar andere hand steekt ze naar me uit, maar als ze ziet dat ik met al mijn tassen geen hand vrij heb, zakt haar arm weer langs haar lichaam. ‘Ik ben Lexia, de nieuwe bewoonster. Je huisgenoot dus. Ik wacht al meer dan een uur op mijn vriendje, maar hij daagt niet op en reageert niet op mijn berichtjes. Hij rijdt ook in een zwarte Fiat 500, net zoals de jouwe, dus ik dacht dat hij er eindelijk was.’ Ze wijst mijn geparkeerde autootje aan en kijkt over mijn schouder verder de straat in.

Nou, dat belooft wat, glimlach ik in mezelf. We krijgen liefdesperikelen in ons studentenhuis dit jaar. Hoewel ik een grote fan ben van de serie Friends, hoef ik niet per se deel te gaan uitmaken van een eigen soap.

Lexia blijft in de deuropening staan, waardoor de ingang geblokkeerd wordt.  Mijn armen voelen steeds zwaarder door de tassen die ik nog altijd vast heb. ‘Dus jij bent de nieuwe student in het gebouw,’ herhaal ik.

‘Klopt, ik heb de studio achteraan op de eerste verdieping’. Lexia wijst in de richting van de trap. Bij de renovatie van het herenhuis werd de oorspronkelijke trap behouden, behoorlijk afgeschuurd en vernist. Het stapeltje boeken dat op de vijfde trede ligt, biedt een kleurrijk contrast met de houten traptreden en de muisgrijs geverfde muren. Met uitzondering van een oude fiets die tegen de muur leunt, is de gang leeg.

‘Nou, gezellig! Dan zijn we buren. Ik zit ook op de eerste verdieping. Welkom! Fijn je te leren kennen. Mag ik er misschien nu eerst even langs? Mijn bagage begint zwaar te worden.’ Ik plaats mijn rechtervoet voorzichtig op de drempel, waardoor ik Lexia lichtjes dwing om een stap achteruit te zetten.

‘Ja, natuurlijk. Wat onhandig van me. Kom, ik help je wel dragen.’ Lexia neemt een van mijn tassen over en gaat me voor naar onze gedeelde verdieping. De oude traptreden kraken onder het gewicht van mij en mijn bagage. Een geluid dat bij de charme van een huis met een verleden hoort.

Ik steek mijn sleutel in het slot van mijn bordeaux geverfde kamerdeur, draai een kwartslag en duw met mijn linkerelleboog de klink naar beneden. Met mijn heup geef ik nog een zetje tegen de deur, waardoor deze verder openvliegt. Zonnegloed weerkaatst op de zwart-witte tegelvloer en ik stap met een kriebel in mijn buik en een lach op mijn gezicht naar binnen.

Lexia volgt me, zet mijn tas op de grond en ploft neer op mijn bank. Haar benen zwaait ze over de nepleren armleuning. Ik glimlach naar Lexia die geheel op haar gemak een kussen achter haar rug schikt. ‘Zo, jij voelt je snel thuis,’ zeg ik een beetje geamuseerd.

‘Stoor ik? Anders moet je het gewoon zeggen, hoor. Ik voel me overal nogal snel thuis,’ zegt ze verontschuldigend, terwijl ze aanstalten maakt om op te staan.

‘Nee hoor. Blijf maar zitten.’ Ik lach hardop om haar spontaniteit en op dat moment heb ik een voorgevoel dat we wel vriendinnen kunnen worden. Ik hou wel van die recht-voor-de-raaptypes.

Lexia kijkt ongegeneerd mijn hele studio rond vanuit mijn bank, maar maakt geen verdere aanstalten om te vertrekken. Haar blik valt op mijn boekenkast waarin voornamelijk feelgoodromans en thrillers te vinden zijn. Op het bovenste schap staat een grote juwelenkist waarin ik mijn ruime collectie accessoires bewaar.

Ik zet een van mijn tassen op tafel en begin ze uit te pakken. ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik ondertussen mijn spullen opruim? Wil je misschien wat drinken? Ik heb wel het een en ander in huis.’ Het is een mooie kans om elkaar te leren kennen, nu we toch minstens een jaar onder hetzelfde dak zullen wonen.

‘Ja graag, wat heb je zoal in de aanbieding?’ vraagt Lexia opgetogen. Ze draait een haarlok rond haar vingers, zwaait haar benen terug over de armleuning en gaat rechtop zitten.

‘Ik kan mimosa’s maken. Lust je dat?’ Ik loop richting mijn ijskast en open de deur.

Lexia fronst haar voorhoofd. ‘Het klinkt lekker, maar ik ken het niet. Wat is dat precies?’

‘Mijn favoriete cocktail: cava en fruitsap in een fiftyfiftyverhouding met een scheutje Grand Marnier erbij. Lekker zoet.’

‘Dat wil ik weleens proeven.’ Lexia staat op uit de bank en loopt naar de kast waarop mijn fotolijstjes staan. Ze bekijkt ze een voor een. Op de linker foto sta ik samen met mijn ouders en mijn twee jongere zussen. Nu ik alleen woon zal ik hen wat minder vaak zien. De foto is een leuke herinnering aan onze reis van vorig jaar naar een camping in Spanje.

De foto ernaast is er eentje van Britt, mijn beste vriendin en huisgenote, en mij, allebei sippend van een cocktail op een van onze legendarische cocktailavonden hier in huis. Helemaal rechts staat een leeg hartjeslijstje, waar vorig jaar een foto van Shaun en mij in prijkte, toen nog in betere tijden. Liefdevolle tijden. Een nostalgisch gevoel overvalt me. Tot enkele maanden geleden deed de gedachte aan mijn ex me nog verdriet, maar die fase ben ik nu voorbij. Ach ja, tijd heelt alle wonden.

Ik haal de drankflessen uit de koelkast en neem twee cocktailglazen. Vlot bereid ik twee mimosa’s, afgewerkt met een takje met muntblaadjes. Ik reik Lexia haar drankje aan en we proosten met een zachte tik van onze glazen op onze kennismaking. 

‘Wie wonen er nog meer in dit gebouw?’ vraagt Lexia, terwijl ze me met een geïnteresseerde blik aankijkt. ‘Roxanne en Wout heb ik al eventjes gesproken. Zij zien eruit als een leuk koppel.’

‘Dat zijn ze absoluut!’ antwoord ik met een lach op mijn gezicht. ‘Roxanne studeert ergotherapie en ze verdient wat bij in een studentencafé. Zij en haar vriend Wout zijn hier beneden ingetrokken in de twee vrijgekomen studio’s. Wout studeert kinesitherapie. Als je dus gewond raakt dit jaar zit je wel goed.’ Wat kijk ik ernaar uit om die twee lovebirds terug te zien. ‘En dan heb je nog Britt, die boven mij woont. Britt is mijn beste vriendin.’ Ik wijs naar het plafond.

‘O ja, haar heb ik ook al een keertje gesproken,’ herinnert Lexia zich. ‘En wie woont er naast Britt?’

‘Dat is Bajram. Hij is niet zoveel thuis, maar als we een feestje organiseren is hij er wel als de kippen bij. Hij is eenentwintig jaar en volgt een professionele bachelor. Iets met elektro... weet-ik-veel-wat.’ Ik probeer me te herinneren wat hij ook alweer studeert, maar als ik aan Bajram denk, zie ik voornamelijk een feestbeest voor mij.

Lexia’s vriendje Bram daagt niet op, maar we zijn zo gezellig in gesprek dat ze zich er niet zo druk over maakt. Na twee mimosa’s schakelen we over op frisdrank. Lexia neemt een slok van haar cola, zet het met condenswater beslagen glas neer op mijn kleine salontafeltje en leunt achterover. ‘Weet je? Vorig jaar had ik heel wat gezondheidsproblemen. Dat was een lastig jaar. Dit jaar hoop ik me te kunnen focussen op mijn studie. Ik start mijn eerste jaar met de opleiding sociaal werk. En wat zijn jouw plannen?’ Ze kijkt me nieuwsgierig aan.

Opnieuw voel ik de kriebel in mijn buik die ik altijd voel als ik aan de nabije toekomst denk. Ik heb er zo’n zin in! Spontaan komt er een glimlach op mijn gezicht. ‘Nou... mijn plannen zijn deze zomer helemaal omgegooid. Ik ben gestopt met mijn studie bedrijfsmanagement. Er waren te veel vakken die ik niet had gehaald en ik zag het niet zitten om de leerstof in te halen. In juli heb ik een vakantiejob gehad bij de kledingzaak Peaches en in augustus belde de eigenaresse me op met de boodschap dat ze versterking zocht. Morgen gaat mijn vaste contract als verkoopster in.’ Dat was mijn afgelopen zomer in een notendop. Een gelukkig gevoel borrelt in me op. Tegelijk voel ik een kleine, donkere wolk boven mijn hoofd hangen die ik liever negeer. ‘Mijn enige zorg is of ik financieel alles rond krijg. Wonen in Gent is niet bepaald goedkoop en de lonen in de detailhandel liggen niet zo hoog...’

Ik trek mijn schouders op. Ach ja, het komt wel goed. Hoop ik. Mijn bankrekening staat op dit moment net niet in het rood. Maar de lening van mijn dierbare Fiat en mijn nog lopende studentenlening zijn nog een tijdlang vaste lasten. Mijn ouders helpen me waar ze kunnen, maar met nog twee studerende kinderen in huis en omdat mijn moeder al een tijdje werkloos is, moeten ze elke cent omdraaien.

Ik staar even in gedachten verzonken voor me uit, terwijl de donkere wolk me dreigt te verzwelgen. Maar dan schud ik mijn hoofd om ze te verdrijven. Niet aan denken, Nicky! Dat zijn zorgen voor morgen. Ik plak een glimlach op mijn gezicht en richt mijn aandacht weer tot Lexia.

‘Nou, dan is fashion onze gezamenlijke interesse!’ Het gezicht van Lexia glundert en ik zie een twinkeling in haar ogen. ‘Ik heb een fashionblog en ik hoop sponsoring te vinden of gratis kleding te krijgen, of zoiets.’

Mijn vermoeden over een modellencarrière wordt hiermee versterkt. Ik vraag er niet verder naar. Ik wil bij dit eerste gesprek niet te nieuwsgierig overkomen. Als we na nog een drankje afscheid nemen, heb ik een goed gevoel bij deze vlotte meid. We worden vast goede vriendinnen.

Hoofdstuk 2