Bittersweet

Afscheid nemen doet pijn

Sandra J. Paul

Bittersweet

Feelgood 

Verschijningsdatum: 17 juli 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661194

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

‘Is dat alles wat je bij je hebt?’ zegt Daniel.

Lisa geeft hem een plagende stomp. ‘Idioot.’

‘Ik ben wel jouw idioot,’ is zijn reactie, waarop hij haar een zoen geeft. ‘Kom op, ik draag die koffers wel naar binnen. Tenzij je nog van gedachte verandert en toch maar niet bij ons intrekt?’

‘Nee nee,’ zegt Lisa haastig. ‘Ik verander niet van gedachte. Tenzij jij wilt dat ik van gedachte verander?’

‘Absoluut niet. En tante ook niet. Ze kijkt ernaar uit om je bij ons in huis te hebben. Nu wordt het echt écht.’

‘Alsof dat hiervoor al niet het geval was,’ merkt Lisa op. ‘Ik woonde hier praktisch, weet je wel? Ik heb mijn eigen bureauruimte, mijn eigen kamer, mijn eigen kat. Hoe kan je dan zeggen dat het nog niet echt was?’

‘Maar nu heb je je huis opgegeven, en is dit toch wel een belangrijke stap, niet?’

‘Yep. Nu voelt het aan alsof ik van jullie profiteer,’ zegt Lisa, maar ze lacht erbij. ‘Serieus, het is echt superlief dat ik zomaar bij jullie mag komen wonen, maar ik wil wel mijn aandeel betalen, oké? Ik wil niet profiteren van deze situatie, en bovendien heb ik nu een aardige som huurgeld van mijn huisje, dus dat betekent dat ik best wel mijn steentje kan bijdragen.’

‘Geen denken aan,’ zegt Daniel. ‘Zolang jij hier woont en wij de villa delen, betaal je geen cent. Later zullen we wel zien hoe het loopt.’

Lisa tilt haar hoofd een beetje schuin.

‘Later?’

‘Ja, als in: veel later, wanneer we hier ooit wegraken.’ Hij zwaait met koffer en al naar de immense villa, die precies elke keer groter wordt, en glimlacht. ‘Laat ons hopen dat het nog niet voor meteen is. Ik kan me een leven zonder mijn tante niet voorstellen.’

Dat kan Lisa best geloven. Mathilde is altijd in zijn leven geweest en hij is erg op haar gesteld. Wat ook wel logisch is, aangezien ze hem zo heeft opgevoed. Hij is een wees, heeft ook geen broers of zussen. Zij heeft haar ouders nog, en haar zus Manon, die samen met haar man Leon en de vierling een eind verder woont. Ze hebben elkaar vorige week nog gezien, maar Daniel kon niet meekomen. Hij heeft het erg druk met zijn nieuwe project.

Een tijdje geleden is het leven van Lisa volledig omgegooid. Daniel was de man die haar opving toen ze aan een nieuwe baan begon als zelfstandige op een kantoor dat haar helemaal niet beviel. Ze had het er erg moeilijk, vooral omdat er duidelijk problemen waren met haar manager, die zich raar gedroeg en meer dan eens het leven van het personeel zuur maakte. De laatste dagen voor ze er vertrok, deed Machteld zo vreemd dat ze op staande voet werd ontslagen. Later werd ze opgenomen voor therapie, wat haar uiteindelijk ten goede is gekomen. Ze wordt nog altijd poliklinisch behandeld, maar het gaat goed met haar.

Lisa’s verbazing was groot toen Machteld haar op een gegeven moment belde om zich te verontschuldigen voor haar wangedrag. Dat was wel het laatste wat Lisa had verwacht. Ze dacht altijd dat Machteld zich daarvoor te goed zou voelen, maar ze had het mis.

‘Het spijt me voor alles wat ik heb gezegd en gedaan,’ had ze schoorvoetend uitgelegd. ‘Ik weet niet eens wat me bezielde, het werd me gewoon allemaal te veel. Het leven, mijn baan, jullie allemaal. En dat bedoel ik zeker niet persoonlijk. Het voelde gewoon aan alsof ik een berg op moest klimmen waar ik maar niet overheen raakte. Nu voel ik me veel beter.’

‘Het is vergeven en vergeten,’ had Lisa gezegd. ‘Ik begrijp het heus wel. Soms moet een mens om hulp vragen, maar is die te trots om dat te doen. Ik ben blij dat het nu beter met je gaat.’

‘Dank je, ik ook.’

Sindsdien heeft ze Machteld niet meer gehoord, maar dat is prima. Het is een afgesloten hoofdstuk, zeker nu ze officieel haar intrede heeft genomen in de villa. Ze gaat zich hier gelukkig voelen, dat deed ze voordien ook al.

Ze woont hier nu al ruim acht maanden en het voelt prima aan. Daniel is haar vriend, ze houdt van hem. Ze kan zich het leven niet meer zonder hem voorstellen. Over trouwen wordt nog niet gesproken en ze weet niet eens of dat op de radar staat. Het hoeft niet per se voor haar, ze is ook gelukkig zonder ring aan haar vinger. Zolang het maar goed loopt tussen hen, is alles prima.

Alleen heeft ze de laatste paar maanden wel het gevoel dat hij het te druk heeft. Hij vertrekt vroeg in de ochtend en komt later op de avond thuis dan anders. Hij is ook altijd moe als hij bij de villa arriveert, eet nauwelijks en gaat vroeg slapen. Zelfs zijn sport schiet er bij in. Toen ze er een paar dagen geleden een opmerking over maakte, ontkende hij het niet.

‘Het is dat nieuwe project,’ zei hij. ‘Ik ben de hele dag in meeting met Londen en Berlijn. Het weegt zwaar op me. Ze hebben me beloofd dat het gaat beteren, maar ik moet even door de zure appel bijten nu.’

‘Beloven ze dat, of doen ze maar alsof zodat jij niet te veel klaagt?’ had Lisa gesteld, want ze weet hoe het informaticawereldje in elkaar steekt. Het is altijd wel iets. Een nieuw project dat opstart, of een situatie die opgelost moet worden. Zeker voor Daniel, die toch wel een vrij hoge positie heeft in het bedrijf, voelt het vaak aan alsof hij dat móét doen.