De Dino Hulptroepen

Rosalie de Jong

De Dino Hulptroepen

Jeugdboek

Verschijningsdatum: 12 augustus 2022

© 2022 Rosalie de Jong

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery Designs

ISBN 9789464661200

NUR-code: 282

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

De Vallei

Joshua keek omhoog naar de lucht en zag dat het een mooie dag was. De lucht was ontzettend blauw en er scheen ook nog eens een lekker zonnetje.

‘Het is wel lekker weer vandaag, hé?’ zei Aiden, Joshua’s beste vriend, tegen hem.

Joshua knikte. ‘Ja, ik denk dat de dino’s ook wel blij zijn met dit weer.’

‘Dat denk ik ook. Behalve Bronto natuurlijk. Die oude mopperkont zal wel weer zeggen dat de zon veel te dicht op zijn hoofd staat.’

Lachend antwoordde Joshua: ‘Hij heeft dan natuurlijk wel een heel lange nek.’

Samen liepen ze over de open vlakte het bos in. De meeste dino’s verscholen zich daar. Joshua gokte dat dat was omdat ze zich anders te bekeken voelden. Maar hij wist het niet helemaal zeker.

Vanuit het niets klonk een luid gebrul.

‘Ik haat dit weer! Het is me potjandorie veel te warm hierboven!’

Grinnikend tikte Aiden Joshua aan. ‘Zei ik toch?’

‘Bronto! Hou op met zeuren! Daar wordt het echt niet kouder van hoor!’ schreeuwde Aiden terug.

De grond begon te trillen waarna Bronto’s kop boven de boomtoppen uit verscheen. ‘Ja ja. Jullie hebben lekker praten. Kleine kabouters!’

Joshua had het niet meer en liet zich op de grond vallen door het lachen. ‘Hahahaha. Je bent echt grappig hoor.’

Bronto keek hem boos aan en draaide zijn kont naar de jongens toe. ‘Alsof.’

Aiden hielp Joshua overeind en klopte op zijn schouder. ‘Ik denk dat we beter verder kunnen gaan met wat we wilden doen, de baby dino’s moeten nog steeds hun drinken krijgen en met dit warme weer is het zielig als we de oudere dino’s ook nog eens optrommelen voor drinken.’

Joshua knikte en veegde zijn broek af. Die zat nu natuurlijk onder het vieze zand. ‘Zeg, Bronto?’

Bronto draaide zich weer om en keek Joshua vragend aan. ‘Wat is er?’

Joshua haalde zijn schouders op en gaf hem een klopje op zijn poot. ‘Oh, niks hoor. Ik wilde je alleen even vertellen dat je niet de enige bent die zo hoog is. De Brachiosaurussen zijn nog langer dan jij en die hoor je niet zeuren.’ Hij draaide zich om naar Aiden. ‘Het zal vast wel een eigenschap van de Brontosaurus zijn om te zeuren alsof ze niets anders kunnen.’

Aiden sloeg zijn hand voor zijn mond en deed zijn best om niet te lachen. In plaats daarvan knikte hij alleen.

Bronto haalde verontwaardigd zijn wenkbrauwen op. ‘Ik wilde je een lift aanbieden, maar die kun je nu wel vergeten, hoor.’

Aiden keek Joshua geïrriteerd aan. ‘Nou, Joshua, dat heb je weer lekker voor elkaar hoor. Mijn voeten doen pijn.’

Schuldig keek Joshua zijn beste vriend aan. ‘Sorry.’ Hij wendde zich tot Bronto. ‘Sorry, Bronto. Zou je ons alsjeblieft een lift willen geven? Al is het alleen voor Aiden?’

Bronto hield zijn kop een tikje schuin en knikte uiteindelijk. ‘Goed dan, maar Joshua?’

Joshua keek hem vragend aan. ‘Ja?’

‘Ik wil niet dat je weer grapjes maakt over mijn zeurderige gedrag.’

Joshua knikte. ‘Dat zal ik niet meer doen.’

‘Opstijgen dan maar.’

Bronto zakte door zijn knieën zodat de jongens via zijn staart naar zijn rug konden klimmen. Bronto was lang, heel erg lang, dus het duurde zeker een minuut of twee voordat ze bij de voorkant van zijn rug aankwamen. Joshua en Aiden lieten zich op hun billen zakken en pakten Bronto’s nek vast.

‘Wij zitten, Bronto!’ riep Aiden.

Bronto kwam omhoog en meteen schoten de vrienden meters de lucht in.

‘Waaaaahhh,’ riep Aiden uit. ‘Dat was wel heel snel.’

Joshua tikte hem snel aan. ‘Ssstttt. Je weet toch dat Bronto al chagrijnig is?’

Aiden keek omhoog naar Bronto’s kop, die de omgeving druk in de gaten hield terwijl ze vooruitgingen. Gelukkig had hij niets gehoord.

‘Oh ja... Oeps.’

Joshua deed zijn mond alweer open om iets te zeggen, maar werd onderbroken door Bronto. ‘Waar gaan we naartoe, jongens?’

‘Naar de vallei, Bronto. Daar is genoeg water dat we in onze flessen kunnen stoppen.’

Bronto knikte en zette koers naar de vallei.

Onderweg kwamen ze Rex tegen, één van de beste vrienden van Bronto. Hij was een rood met bruine T-Rex en was overigens ook helemaal weg van de jongens. Hij vond het erg lief hoe ze altijd als er een dino ziek, vermist of geboren was, kwamen om te helpen. Joshua en Aiden waren een soort van hulptroepen voor de dino’s. Ze deden eigenlijk wat in de mensenwereld de brandweer en ambulance zouden doen.

‘Hé, Rex! Hoe gaat ’ie?’ vroeg Bronto.

Rex stopte en keek ze glimlachend aan. ‘Met mij gaat alles goed. Met onze nieuwe baby’s gaat het wat minder, maar dat komt vooral doordat ze last hebben van dit warme weer. Het is lastig om genoeg water naar de grotten te krijgen met ons tienen.’

‘Tienen?’ vroeg Joshua. ‘Wie is er dan nog meer mee?’

Rex gebaarde naar de grote groep dino’s die achter hem verscheen. Van elke soort dino was de oudste meegekomen om water te halen.