Onschuld

Nellie Mandel

Onschuld

Thriller

Verschijningsdatum: 29 juli 2022

© 2022 Nellie Mandel

© 2022 Hamley Books – Hamley Digital

ISBN 9789464510904

NUR-code: 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

De hamer ligt in de plas bloed. Dat bloed druppelt uit het hoofd van de man, van tussen zijn vuile, grijze haar door. Het lijkt bijna zwart, maar dat komt omdat er weinig licht is in de kamer. Precies genoeg, zodat Soarse weet waar te stappen om het bloed te vermijden, en ook niet tegen meubels aan te lopen. Al weet ze instinctief waar die staan, want al zolang ze hier woont – zeven jaren – zijn die niet van plaats veranderd. Er zijn geen meubels vervangen. Al sinds ze zich kan herinneren ziet de woonkamer van het huis er zo uit.

Met uitzondering van die man en de plas bloed en de hamer.

Ze weet niet wat te doen. Hij zal wel dood zijn. Daar treurt ze niet om, ook al is hij haar vader. Ze is zelfs opgelucht. Hij zal haar niet meer bepotelen, haar niet meer slaan, haar niet meer...

Hij zal helemaal niets meer doen, als hij wel degelijk dood is. Dat weet ze nog niet, maar er is wel erg veel bloed, en vader heeft al de hele tijd niet bewogen.

Ze hurkt hier neer, naast de oude leren bank, voor een lange tijd. Zo lijkt het toch. Het zal niet meer dan tien minuten zijn, maar het lijkt langer. Al die tijd heeft vader niet bewogen. Hij ademt ook niet. Hij is dus dood.

In het huis is het stil. Niet helemaal, want het kraakt af en toe omdat dat nu eenmaal is wat oude houten huizen doen, zeker wanneer ze slecht onderhouden zijn. Maar buiten dat kraken is alles stil. Vader is dood, en zij beweegt nauwelijks.

Ze heeft de tijd genomen om over deze situatie na te denken. Iemand heeft haar vader met die hamer op het hoofd geslagen, en wel zo hard dat zijn schedel gebarsten zal zijn. Zo hard dat het een fatale klap was. Wie die ‘iemand’ is, weet ze niet. Ze kwam naar beneden en vond vader zo, met dat bloed en die hamer, en er was niemand anders in de buurt. Ze hoorde geen deur dichtslaan, ze hoorde geen voetstappen. De moord kan al veel eerder gebeurd zijn. Vader staat meestal vroeg op, net als de rest van het huishouden. Zij bleef langer in bed liggen, omdat vader dat niet erg vindt. Vond. Zeker niet na de voorbije nacht, toen hij haar weer kwam opzoeken.

Opzoeken. Het is wat in de mooie taal een eufemisme genoemd wordt. Niet dat het de zaak beter maakt. Eufemisme – een fraai woord dat iets slecht verdoezelt.

Iemand heeft vader vermoord. Wie kan dat geweest zijn? De rest van het huishouden is op het land, ergens in een van de schuren, bezig met de beesten. Vader zal hier vanmorgen alleen geweest zijn. Misschien verraste hij een inbreker? Misschien kwam iemand hem opzoeken in verband met een schuld? En dat liep verkeerd af voor hem.

Ze stelt zich die vragen, omdat ze niet wil geloven dat de moord door iemand van het gezin gepleegd kan zijn.

Maar ze weet zelf best dat verschillende leden van haar gezin daartoe in staat zijn.

Wat moet ze nu doen? Moet ze de politie bellen? Is dat een goed idee? Nu haar vader er niet meer is, zal oom Bert de enige zijn om de beslissingen te nemen. Bert, die al even vaak in haar kamer opdook, al sinds de twee families zijn gaan samenwonen na de dood van haar moeder.

Als vader niet kwam, dan Bert wel.

De dood van haar moeder. Daar herinnert ze zich erg weinig over. Wat er daarna gebeurde, dat weet ze maar al te goed. Ze kreeg er opeens een heel nieuw gezin bij.

Ze denkt: concentreer je! Vader ligt hier in de woonkamer, dood, en hij werd duidelijk vermoord.

Buiten hoort ze voetstappen.

––––––––

OOM BERT STAAT IN HET deurgat. Buitenlicht glipt langs hem heen naar binnen. Het is niet veel, maar de sfeer in de woonkamer verandert toch. Kleuren worden harder, net als de schaduwen. Ze kan hem ook duidelijk ruiken: aarde, beesten, stallen. ‘Wat is hier aan de hand?’ De scherpe stem van Bert, die Soarse heeft leren vrezen. Die ook zijn dochters hebben leren vrezen. De stem die zelden zalft, maar altijd alles in vraag stelt. De stem van de man die de baas is in dit uitgebreide gezin, en die dat ook elke keer laat blijken.

Bert stapt snel dichterbij en houdt halt vlak voor het lichaam van zijn broer. ‘Is hij dood?’

‘Ik denk het wel,’ zegt Soarse, en ze beseft dat haar stem trilt. Waarom trilt haar stem? Omdat haar vader een lijk geworden is, of vanwege Bert?

‘Wat heb je gedaan?’

Nu kijkt ze naar hem op. ‘Ik?’

‘Ja, jij. Wat heb jij gedaan?’

‘Ik heb niks gedaan. Hij lag hier zo toen ik naar beneden kwam.’

Maar het klinkt op de een of andere manier te zwak bij wijze van verdediging, alsof ze iets te verbergen heeft. Alsof ze te verbergen heeft dat zij wel degelijk haar vader met die hamer het hoofd insloeg.

Deed ze dat?

Een moment lang staat hij daar, zwijgzaam, stil, terwijl hij waarschijnlijk nadenkt over de situatie. Of niet nadenkt, want voor zover Soarse weet, is haar oom Bert geen groot licht, zelfs niet in deze familie.

Dan zegt hij: ‘Als jij het niet was, wie dan wel?’

Alsof zij erbij stond toen het gebeurde. Alsof zij iets gezien heeft, gehoord of wat dan ook. ‘Ik kwam naar beneden, en hij lag hier. Ik hoorde niks en ik heb ook niemand gezien.’

‘Wat deed jij zo laat nog in je nest? Ik heb je eerder al gezegd...’

Hij laat de zin onafgewerkt. Hij zei haar eerder al dat ze samen met de anderen moest opstaan, ook als ze die nacht hem of haar vader op bezoek had gehad, want dat betekende niks, helemaal niks. Ze moest niet denken dat ze faveurtjes kreeg, omdat ze elke keer mooi deed wat de beide mannen van haar wilden. Niks, geen faveurtjes. Dat lange uitslapen, dat was iets voor luie stadsmensen en zo. Hier moest gewerkt worden.

Dat is wat hij nu onuitgesproken laat.

‘We moeten de politie erbij halen,’ zegt Soarse. Maar zelf kan ze niet bellen, want ze kent het nummer van de politie niet. Iemand anders moet het dus doen.

En ze kijkt hem aan, niet omdat ze wil dat dat goed tot hem doordringt, maar om zijn reactie te zien.

Zijn gezicht wordt donkerrood. Ze weet wat dat betekent. Ze krimpt nu al ineen.

‘Niks politie!’ schreeuwt hij. ‘Er komt geen politie bij kijken, vergeet dat maar. Ik wil niet dat iemand hier z’n neus insteekt. Geen politie over de drempel. We begraven hem wel.’

Hij wil dus zijn eigen broer gewoon in de grond steken, zonder ceremonie, en zonder dat iemand anders er zich mee gaat bemoeien. Bert heeft natuurlijk heel wat te verbergen. Hij is bang dat de meisjes gaan kletsen tegen de politie, over dingen die in het gezin moeten blijven.

Maar dit is moord. Het is geen ongeluk. Die hamer is niet per ongeluk op het hoofd van haar vader terechtgekomen, daarvan is Soarse overtuigd.

Bert draait zich om en stapt naar buiten. Hij laat de deur openstaan. Het is vroege herfst, en nog niet koud. De deur open, dat is dus niet erg, al zal er stof binnenwaaien en bruine bladeren.

Soarse komt overeind. Nu pas is ze zich bewust van de weeë geur die in de woonkamer hangt. Een geur die van het lijk afkomstig is. Ze wil niet weten wat ze ruikt.

Ze gaat bij het raam staan en ziet oom Bert gebaren maken naar iemand die verderop staat. Dan verschijnt tante Sophie vanachter een van de schuren. Ze fronst diep, dat ziet Soarse al van deze afstand – maar tante Sophie fronst altijd, alsof het leven haar in het bijzonder slecht behandelt. Ze staat bij haar man en samen hebben ze een geanimeerd gesprek. Tante Sophie kijkt een paar keer naar het huis, maar ziet Soarse waarschijnlijk niet, die in de schaduw achter het raam staat.

Na enkele momenten komen ze allebei naar het huis toe. Bert stapt eerst naar binnen, en dan Sophie. Die kijkt even naar Soarse, en gaat dan samen met haar man bij het lijk staan.

‘Wie doet nu zoiets?’ zegt ze, tot niemand in het bijzonder.

Dat is precies wat Soarse zich afvraagt, maar niet luidop.

Sophie draait zich naar haar om. ‘En jij weet weer van niks, zeker?’

‘Ik kwam naar beneden...,’ begint Soarse.

‘Ze weet niks, zegt ze,’ gromt Bert.

‘Haar eigen vader!’ zegt Sophie. ‘Wat doen we nu?’

‘We begraven hem,’ zegt Bert. ‘Wat anders? Jij wil er toch ook niet de politie bij halen of wat?’

Daar heeft Sophie geen antwoord op. Ze laat meestal haar man de beslissingen nemen. Ze laat haar man álle beslissingen nemen. Wat hij en zijn broer allemaal uitspoken, daar wil ze niks van weten. Daar sluit ze de ogen voor.

‘Je kunt hem zomaar niet begraven,’ komt Soarse tussenbeide. ‘Dit is moord.’

‘Het is een ongeluk,’ zegt Bert. ‘Dat ziet het kleinste kind. Hij kreeg per ongeluk een hamer op z’n hoofd. Pech voor hem, maar geen moord.’

Het wordt Soarse rood voor de ogen. Ze is bang van Bert, maar ze is nu ook woedend. Niet dat ze gehecht is aan haar vader, maar wat hier gebeurt, is absolute onzin.

Bert geeft haar niet de kans om te reageren. ‘In plaats van daar zo te staan,’ gromt hij, ‘zou je beter een deken of zo gaan halen. Een ouwe deken die we niet meer nodig hebben. En haal Sam erbij. Het is zijn ouwe man. Hij moet hem helpen begraven.’

Soarse weet dat Sam evenmin iets aan de zaak gaat verhelpen. Hij heeft geleerd zijn vader en zijn oom te gehoorzamen. Ooit was hij opstandig, maar dat leerde hij af. Zijn lichaam draagt nog steeds de sporen van dat proces.

Maar, denkt Soarse, dit gaat om zijn vader. Nu die dood is, blijft alleen oom Bert over als degene die de bevelen geeft en iedereen vertelt wat te doen.

‘Wel!’ roept Bert naar haar. ‘Komt er wat van? Ik heb nog ander werk!’

Soarse haast zich het huis uit, op zoek naar haar broer.

––––––––

SAM IS AAN HET WERK met de koeien, samen met haar twee nichtjes, die ondanks hun jonge leeftijd toch op de boerderij moeten helpen. Sam is negentien en hoeft niet meer naar school, de drie meisjes gaan af en toe naar school maar evengoed spijbelen ze. Maar wanneer ze niet opdagen, komt er iemand van de school naar de boerderij. Vader of oom Bert scheept die dan af, en dat is dat. De plaatselijke overheid doet er verder niets aan. De drie meisjes kunnen lezen en wat rekenen, maar dat is het zo ongeveer.

De mannen vinden dat meisjes niet te slim moeten zijn. Ze hebben geen andere toekomst dan deze boerderij. Hoeven ze ook niet te hebben.

‘Vader is dood,’ zegt Soarse tot Sam, wanneer die naar haar opkijkt.

Hij richt zich op. ‘Hoezo, dood?’

‘Gewoon,’ zegt ze, ‘hij is dood. Hij kreeg een klap met een hamer op z’n hoofd, en nu is hij dood.’

Sam moet dat even verwerken. Betty en Alice, de nichtjes, zijn opgehouden met het melken van de koeien, wat nog met de hand gebeurt. Er bestaan machines voor, maar daar willen vader en Bert niet van weten. Machines kosten te veel geld. De meisjes kosten nauwelijks iets. En ze hangen hier toch maar rond.

‘Doorgaan, jullie,’ schreeuwt Sam naar de meisjes, die opnieuw elk hun emmer met verse melk vullen. Ze dragen gevlekte denim en rubberen laarzen, spullen die ze van Sam erfden. Voor hen geen nieuwe kleren. Daarom gaan ze ook niet graag naar school.

‘Een hamer?’ zegt Sam, nu weer tot Soarse. ‘Sloeg iemand hem met een hamer?’

‘Ik weet het niet,’ zegt ze.

‘Jij weet nooit iets,’ zegt Sam. Hij leunt de riek waarmee hij aan het werk was tegen de muur, heft zijn jeans op en stapt langs zijn zus heen. Die drentelt achter hem aan.

‘We moeten iets doen,’ zegt ze.

‘Wat doen?’

‘Oom Bert wil hem zomaar begraven.’

‘En wat wil jij dan doen?’

‘Hij is op z’n hoofd geslagen, Sam. Dat is moord.’

‘Je bent gek,’ zegt Sam. ‘Het zal wel een ongeluk zijn.’

Jij ook al, denkt Soarse. Ze zijn allemaal gek geworden. Ze willen niet zien wat toch voor de hand ligt. Er is een lijk, en er is een moordenaar. Een inbreker? Dat gelooft ze niets. Er is in het hele huis niets het stelen waard, en dat weet iedereen in de buurt. Hier wonen alleen arme mensen. Het enige vermogen dat ze hebben zijn hun varkens en hun koeien – en die neem je niet zomaar mee.

Nee, geen inbreker. Dat gelooft Soarse niet.

Wie dan wel?

Dat ligt voor de hand. Het is een van hen. Iemand van de familie sloeg vader het hoofd in.

Met die hamer. Het is zijn eigen hamer, die altijd wel ergens rondslingert. Zoveel weet ze.

Sam is ondertussen al binnen, en ze volgt hem. Daar heeft tante Sophie een oude deken gevonden.

‘Ah, Sam, help me je vader in die deken te rollen,’ zegt Bert.

Een ogenblik lang blijft Sam staan. Soarse ziet alleen zijn rug en de achterkant van zijn hoofd, dus ze heeft geen idee van zijn emoties. Niet dat hij zijn vader graag zag. Ze waren geen vrienden. De handen van de ouwe zaten altijd erg los. Dat heeft ze zelf ook mogen ervaren.

Dan pakt Sam het uiteinde van de deken, en helpt die open te plooien. Hij en Bert leggen de deken naast het lichaam. Dan pakken ze het op, en leggen het midden in de deken. Vervolgens plooien ze de deken samen.

Er blijft een grote plas bloed op de stenen vloer achter.

‘Jullie maken dat schoon,’ beveelt Bert. ‘Sam en ik nemen het lichaam mee.’ Hij knikt naar Sam en samen grijpen ze de uiteinden van de deken vast. Het is een hele karwei, want vader is een zware man, maar uiteindelijk strompelen ze naar buiten, het erf op.

‘Haal emmers en dweilen,’ beveelt tante Sophie. ‘Ik haal zeep.’

Het duurt even en het lijkt alsof het bloed nooit helemaal van de stenen vloer af gaat, maar uiteindelijk lijkt die proper te zijn. Ze hebben verschillende emmers gekleurd water in de gootsteen gegooid en ook die netjes gemaakt.

Tante Sophie neemt de dweilen mee naar de achterkeuken. ‘Die zal ik moeten uitwassen,’ sakkert ze. Zoals altijd is elke extra taak haar te veel.

Het is alsof iedereen z’n best doet om alle sporen te wissen, beseft Soarse. Zonet lag haar vader daar nog, nu is hij alleen nog maar een herinnering.

Nee, ze treurt niet om hem.

De zeep heeft ook de weeë geur verdreven.

––––––––

WAT ER MET HET LIJK gedaan wordt, weet Soarse niet. Ze blijft achter in de woonkamer en wacht tot er iets gebeurt, maar ook Sophie verdwijnt ergens naartoe. Dan gaat ze maar de trap op, naar haar kamer, waar ze andere kleren aantrekt. Ze wil van deze kleren af, die gewassen moeten worden omdat er roze vlekken op zitten van het water en het bloed. Dat zal ze zelf moeten doen.

Tegen de middag heeft Sophie het eten klaar, en de anderen komen de keuken binnen. Soarse heeft haar geholpen, en ze hoopte op een gesprek, maar haar tante wilde niets zeggen. Wanneer Alice en Betty binnenkomen, kijken die haar vragend aan, maar ze houden hun mond. Als ze aan tafel gaan zitten, blijft één stoel onbezet. Het is alsof er een spook op zit. Maar niemand zegt daar wat over.

Het is een stevig middagmaal, zoals altijd: brood en spek, ham en eieren, dikke flensjes met siroop, sterke thee. In en rond de boerderij wordt altijd hard labeur geleverd. De kinderen zijn ermee opgegroeid. De handen van de volwassenen staan er krom van, hard en vol eelt. Dergelijke handen gingen over het lichaam van Soarse en de twee andere meisjes, en hun stilte werd afgekocht met bedreigingen.

Ze kijkt oom Bert aan, die haar blik ontwijkt. Hij is niet bang van haar, maar wat dan wel? Is hij beschaamd omdat hij zijn eigen broer zomaar in een gat stopte, in plaats van hem een echte begrafenis te geven? Is het dat wat hij en Sam zonet gedaan hebben – of is het lichaam nog niet begraven?

Is hij beschaamd? Die emotie verwacht ze niet van oom Bert. Hij is om niets beschaamd. Dat kent hij niet. Hij kent alleen macht en dwang. En nu is hij alléén meester in het huis. Hij hoeft geen rekening meer te houden met zijn broer – al deed hij dat eigenlijk nooit. Vader, Soarse en Sam waren getolereerde gasten, dat was wat ze eigenlijk waren. Na de dood van Soarse’s moeder rekenden ze op Bert en zijn gezin. De boerderij van Soarse’s ouders was opeens van de bank – die verre en wrede instelling waarmee de boeren hier zo weinig mogelijk te maken wilden hebben. En dus hadden ze plots geen thuis meer, en geen bron van inkomsten.

Soarse kon niet begrijpen hoe dat zomaar kon – maar ze kreeg daarover geen uitleg. Ze was toen nog maar een kind.

Maar dat was ze niet meer wanneer de beide volwassen mannen ’s nachts naar haar kamer kwamen.

Ze vraagt zich plots af waar de hamer naartoe is. Die zag ze zonet niet meer. Oom Bert heeft hem waarschijnlijk meegenomen. Een goede hamer, die gooi je niet weg. Die gaat lang mee.

Ze weet net genoeg om te beseffen dat dat niet in orde is. De hamer is een bewijsstuk. Het is het moordwapen. De politie moet die meenemen en daar iets mee doen, zodat ze te weten kunnen komen wie haar vader heeft vermoord.

Zelfs haar vader heeft daar recht op, vindt ze.

––––––––

DIE NAMIDDAG WERKT ze mee om de vuile varkens en de magere kippen eten te geven, en de stal op te ruimen, want daar gaan binnenkort de koeien naartoe wanneer ze niet meer naar de weide kunnen vanwege de winter. Het is allemaal hard werk en ze moet er haar hoofd bijhouden, want in een boerderij zijn er genoeg scherpe en gevaarlijke dingen, zodat je altijd voorzichtig moet zijn.

Later op de dag komt er een grijze auto het erf opgereden. Ze kent de auto: die is van de mevrouw van de school, een mevrouw die misschien directrice is, of daar alleszins allerlei te beslissen heeft. Soarse kan zich niet herinneren wat haar naam is. De mevrouw, gekleed in een zwarte, katoenen broek en een witte blouse, met daar een anorak overheen, stapt uit. Soarse houdt haar vanuit de schuur in de gaten terwijl ze Sophie aanspreekt.

Sophie leunt uitdagend op een borstel, alsof ze de heerser van de boerderij is. Wat ze niet is. De vrouw van de school spreekt met haar, en Sophie lijkt alleen maar korte antwoorden te geven. Soarse staat te ver van hen vandaan om te kunnen horen waarover het gesprek gaat, maar ze heeft er een goed idee van. De mevrouw van de school wil weten waar de meisjes zijn, en waarom ze opnieuw niet op school waren. Tante Sophie zal haar van antwoord dienen.

Het gesprek brengt niet veel op, dat is duidelijk, en na enkele minuten druipt de mevrouw van de school weer af, niet zonder een blik geworpen te hebben op het erf en de gebouwen, alsof ze wil nagaan waar de meisjes uithangen. Dan verdwijnt haar auto achter de bomen.

Op school houden Soarse en haar nichtjes zich altijd afzijdig. Moeilijk is dat niet: ze worden er door iedereen gemeden. Ook door de kinderen die net zoals zijzelf alleen maar af en toe naar school gaan, want hier in de buurt bevindt zo ongeveer iedereen zich in dezelfde situatie. Behalve dan diegenen die in het dorp een ander beroep uitoefenen, zoals het koppel dat de voedingswinkel heeft, of de mensen op de werkplaats waar machines hersteld worden, of de gezinnen die achter de heuvel wonen en die waarschijnlijk ergens in een stadje werken. Hún kinderen gaan niet eens naar de lokale school. Het is dan ook maar een kleine school, met hooguit een dertigtal leerlingen. Als ze al allemaal tegelijk aanwezig zijn.

Er is een andere wereld, voorbij het dorp. Maar daarover weet Soarse zo goed als niets. De weinige keren op school slorpt ze kennis op over die wereld, over de geschiedenis en over dingen die ver voorbij de wereld van vader en oom Bert en tante Sophie liggen. Ooit, zo hoopt ze, gaat ze daar naartoe, maar ze heeft er geen idee van hoe.

––––––––

HET ETEN ’S AVONDS is niet zo heel anders dan ’s middags, al zijn er dan aardappelen en een stuk kip of varken. Ook nu blijft die ene stoel onbezet, tot Bert opstaat, de stoel tegen een muur zet, en weer gaat zitten. Voor hem is de zaak op die manier geregeld.

Maar niet voor Soarse.

Die leest ’s avonds nog een van die oude boeken in bed, een boek dat ze meebracht uit het huis van haar ouders. Het gaat over een tijd waarin ridders en jonkvrouwen leefden, en eigenlijk is het saai en het vertelt haar niets over de echte wereld, maar ze heeft geen andere boeken.

Ze verwacht oom Bert, maar die komt niet.

Deze keer niet.

Ze vermoedt dat Alice en Betty vanavond ook met rust gelaten zullen worden. Bert heeft waarschijnlijk andere dingen aan zijn hoofd. Soarse beseft dat het allemaal verkeerd was, al wat er de voorbije jaren gebeurde, maar je werkte vader en oom Bert niet tegen. Dat waagde je niet.

Nu echter is oom Bert alleen. Hij is de enige man in huis. Sam telt ze niet mee, want die laat haar met rust. Of dat zo blijft, valt nog te bezien.

’s Nachts komt haar vader haar kamer binnen. Ze weet dat het een droom is, maar daar is hij. Zijn hoofd is half ingeslagen, zijn kleren hangen vol bloed, en hij kan ook niet praten. Maar hij is het wel degelijk. Hij graait naar haar, en nu verzet ze zich, omdat ze weet dat het een droom is en hij dood is. Hij hoort hier niet. Niet in haar droom. Toen hij nog leefde, zou ze er niet aan denken zich te verzetten, maar nu wel. Hij is dood. Hij moet ophoepelen.

––––––––

DE DAG EROP LOOPT ZE tussen het werk wat rond op het erf, achter de schuren en rondom het huis, maar nergens is zijn lichaam te vinden. Nergens een plek waar er onlangs gegraven werd. Wat hebben ze met dat lichaam gedaan?

Ze weet niet veel over allerlei zaken, maar een mens wordt toch niet verondersteld zomaar te verdwijnen. Ze weet dat je papieren moet hebben om te bewijzen dat je huis je eigendom is, en je moet belastingen betalen, en er zijn allerlei andere dingen die ze niet begrijpt. Vader had natuurlijk geen huis meer, maar toch neemt ze aan dat wat de overheid betreft hij niet zomaar opeens in het niets kan oplossen. Op zeker ogenblik gaan mensen naar hem op zoek.

Toch schijnt Bert te denken dat hij het lichaam van zijn broer kan begraven en dat het leven dan zomaar verdergaat alsof er niets is gebeurd.

Maar er is wel wat gebeurd. Er is een moord gepleegd.

De hamer vindt ze ook niet meteen. Meestal ligt die ergens in de kleine schuur naast het huis, die voor vader en oom Bert als werkplaats dient. Waar ze werktuigen of machines herstellen, waar ze nieuwe stukken omheining maken voor de kippen of de varkens, waar ze de geweren en de munitie bewaren. Er liggen andere hamers, maar niet die ene, die vader meebracht uit het oude huis.

‘Ben je nog niet aan ’t werk?’ sist Sam haar toe.

‘Hou je bek!’ roept ze terug. Sam is ouder maar hij is haar broer. Hij telde niet mee in de hiërarchie van de boerderij, ondergeschikt als hij was aan de beide volwassen mannen. Hij telde niet mee. Een hulpje eigenlijk. Ook dat kan nu veranderen.

Misschien ziet hij zijn kans schoon. Nu wil hij mogelijk in de gratie van oom Bert komen, en de rol van tweede man in het huishouden op zich nemen. Misschien komt hij nu ook naar haar kamer, ’s nachts, of gewoon wanneer hij er zin in heeft. Maar zover is het nog niet. En ze zal het ook niet laten gebeuren.

Ze zal het niet laten gebeuren.

Dat vertelde ze zichzelf ook eerder al. Over vader en oom Bert. Maar ze kwamen, en zij leerde zich niet te verzetten.

Tante Sophie laat haar pillen nemen. ‘We willen hier geen bastaarden,’ zegt ze dan. Het duurde eventjes vooraleer Soarse begreep waar dat over ging.

Het lijkt alsof Sam nu meer in haar buurt rondhangt dan anders. Waarom richt hij zijn aandacht niet op de twee andere meisjes? Dat zijn z’n nichtjes, niet zijn zus. Misschien vindt hij hen te jong. Ze zijn mager, er is geen vlees aan hun lijf, misschien ligt het daaraan.

Ze wil daar niet over nadenken.

Ze concentreert zich op de hamer, de plas bloed, en het lijk van haar vader. Het was geen ongeluk. Dus is er iemand hier op de boerderij die hem vermoordde. Wie? En waarom? Ze kan zo meteen geen motieven bedenken. Hij had zo goed als niks meer, geen huis en geen geld op de bank. Daarom kan hij dus niet vermoord zijn. Probeerde hij het aan te leggen met tante Sophie? Sloeg die hem daarom het hoofd in, of ontdekte haar man het?

Ja, dat kan een motief zijn.

Ze kunnen het allemaal gedaan hebben. Vroeg op de ochtend, terwijl ze alleen met vader waren en nog voordat Soarse opstond. Waarom lag ze zo lang in bed? Waarom lieten oom Bert en tante Sophie dat toe? Omdat zij het lichaam zou ontdekken, zodat ze haar zouden kunnen beschuldigen? Wat maakt dat uit? Er is niemand die hiermee naar de politie gaat.

Tenzij zij willen vermijden dat zíj ermee naar de politie gaat.

––––––––

‘JE HOUDT JE BEK, TEGEN iedereen! Begrijp je dat, kreng?’ snauwt tante Sophie haar toe. ‘Ik wil hier geen ruzie en ik wil hier geen miserie. Ik heb het hier goed, en ik ga zeker niet naar de gevangenis vanwege die ouwe van je.’

‘Heb jíj hem vermoord?’ vraagt Soarse uitdagend. ‘Heb jíj hem het hoofd ingeslagen?’

Sophie stapt naar haar toe, dreigend met geheven arm en vuist. ‘Ik zou jóúw hoofd moeten inslaan, vuile hoer. Jij en je vader hebben hier de meest verschrikkelijke smeerlapperij uitgehaald, en nu beschuldig jij mij nog. Je bent een heks, en je zal branden in de hel, de hele eeuwigheid lang.’

Soarse gaat maar zelden naar een kerk en gelooft niets van wat daar verteld wordt, dus de dreiging van de hel maakt geen indruk.

Maar voor wat haar vader deed – en voor wat oom Bert deed, iets wat haar tante gemakkelijkheidshalve schijnt te vergeten – is zij niet verantwoordelijk.

‘Je loopt ook altijd met je lijf te koop!’ scheldt Sophie echter. ‘Geen wonder dat de mannen in je bed duiken. Je vraagt er gewoon om.’

Ja, het zal nog haar schuld zijn ook.

‘Iemand heeft hem vermoord,’ zegt Soarse. Het is tegelijk dapper en dwaas tegen haar tante in te blijven gaan. ‘En dus...’

‘Ik zei dat je je bek moest houden. En naar die school ga je ook al niet. Ik vertel die hoer van een directrice wel dat je verhuisd bent. Dat jij en je vader hier niet meer wonen. Ben ik van de hele historie af.’

Soarse beseft dat de discussie geen zin heeft en maakt dat ze weg is. Ze gaat voor de kippen zorgen, stomme beesten die haar tenminste niets verwijten.

––––––––

DE DAG PASSEERT ZOALS alle andere dagen. Soarse weet van zater- en zondagen, en van wekelijkse rust en zo, maar die dingen bestaan hier op de boerderij niet. Iedereen werkt, de ene dag na de andere. De seizoenen veranderen, maar er is altijd werk. De strijd tegen de natuur is hard. Is dat niet wat haar vader ooit zei?

Ze haat hem. Ze haatte hem toen hij in leven was, en nu haat ze hem nog altijd.

Het stoort haar dus niet dat hij dood is. Wat stoort haar dan wel?

Moord.

Dat stoort haar.

Omdat geen mens het leven van een ander mag nemen. Dat heeft ze van haar moeder meegekregen. Het leven is waardevol. Elk leven.

Die avond ligt ze in bed. De lakens moeten gewassen worden, maar Sophie heeft daar meestal geen zin in. Dus neemt Soarse zich voor het zelf te doen. Ze wil net het licht uitknippen, wanneer ze de stappen in de gang hoort. Ze stoppen voor haar deur. Een hand op de klink, en de deur opent. Het is uiteraard oom Bert. Hij stapt naar binnen en sluit de deur. Hij probeert stil te zijn, wat nutteloos is, want zo dadelijk gaat hij kreunen en grommen, en dan hoort iedereen hem toch.

Hij zegt niets en trekt zijn kleren uit. Zoals altijd kan hij een bad gebruiken, maar daar is hij te lui voor. Het kost ook geld, al dat water en die zeep. Dat doet hij dus niet. Dan staat hij naakt voor haar, naast haar bed, en hij trekt laken en deken weg.

Ze draagt haar oude nachtkleedje, dat te klein geworden is.

Hij zegt iets, over haar lichaam, ze luistert al niet meer. Alles wat hierna gebeurt, heeft niets met haar te maken. Het is niet haar lichaam. Het is niet haar bed. Het is niet haar kamer. Het zijn niet haar handen die hij vastpakt en naar zijn halfstijve lid leidt. Het is niet haar...

Ze kijkt op.

Ja, denkt ze, dit is wél mijn lichaam. Mijn bed en kamer, mijn privacy, en vooral mijn lichaam.

Dit ben ik. En jij hebt het recht niet. Nu, voor het eerst, voelt ze woede. Ze weet dat het genóég is geweest.

‘Nee,’ zegt ze. Luid. Duidelijk.

Hij grijnst boosaardig. ‘Wat gaan we nu krijgen? Wil je me niet meer?’

‘Nee,’ herhaalt ze.

Daar wordt hij alleen maar méér opgewonden van. Hij strekt zijn arm uit om haar kleedje uit te trekken.

Ze haalt uit met haar ene voet en treft hem net onder die lelijke lul van hem, recht in zijn ballen.

Hard.

Echt heel hard.

Zijn gezicht krijgt eerst een verbaasde uitdrukking en wordt dan snel donkerrood. Hij buigt voorover, alsof hij zich op het bed wil laten rollen, en grijpt met beide handen naar de getroffen zone, terwijl een diepe, rauwe grom ontsnapt uit zijn keel.

Soarse springt gauw uit haar bed, want anders was ze onder hem terechtgekomen. Hij rolt over het bed en ze moet even denken aan een varken dat zonet gekeeld werd.

Daar lijkt hij op.

En ze weet nu: hij zal dit nooit meer met haar doen. Niet omdat hij het niet zal willen, of zij hem ontmand heeft of zo, maar omdat zij er vandoor gaat. Ze gaat nu meteen weg, dat weet ze wel heel zeker.

Ze trekt haar nachtkleed uit, grijpt een oude leren tas van boven de kleerkast. Daarin zaten haar kleren toen ze hier naartoe kwamen, zoveel jaren geleden. De tas is stoffig, maar wel sterk.

Snel haalt ze ondergoed en kleren uit haar kast en uit de wrakke commode, en propt die in de tas. Ze kijkt niet naar wat ze doet, het gebeurt op de tast, en het maakt ook niet uit. Gewoon maar zoveel mogelijk kleren meenemen. En een extra paar schoenen, dat ook.

Dan kleedt ze zich aan. Ondergoed, stevige jeans, dikke sokken, T-shirt en sweater, en een anorak daaroverheen. Allemaal oude kleren, die ze anders naar school droeg. Nu gaat ze ermee op de vlucht.

Snel kijkt ze de kamer rond. Oom Bert ligt nog steeds te jammeren van de pijn en besteedt geen aandacht aan haar. Er is niets meer wat ze nog kan gebruiken. Jawel, toch wel. In de lade van haar werktafeltje liggen wat spullen die ze gevonden of gejat heeft: een gasaansteker, een pennenmes, wat eindjes touw, een koperen kompas, een paar munten. Dat neemt ze allemaal mee. Het kan van pas komen. Ze kan het in het bos gebruiken, en misschien ook in de beschaafde wereld.

Waar zal ze naartoe gaan? Ze heeft er geen idee van. Ze gaat ervandoor, zo ver mogelijk hiervandaan, maar dat is alles wat ze op dit moment weet.

Naar buiten is simpel. Sleutel omdraaien, en ze is vrij. Niemand komt haar achterna. Niemand heeft aandacht besteed aan het kabaal. Ze zijn wel het een en ander gewend.

––––––––

PAS WANNEER ZE AL EEN eind het donkere bos in is, denkt ze: ik had een geweer en een doos patronen moeten meenemen. Voor de jacht of zo. Of om mezelf te beschermen.

Maar jagen kan ze niet, en als ze een dier schiet, wat dan? Ze kan het niet villen of schoonmaken. Ze gaat geen dood beest opeten. En zichzelf verdedigen? Met een geweer? Nog meer problemen veroorzaken?

Het bos is niet helemaal donker. Een bijna volle maan helpt haar op weg. Ze vraagt zich af of oom Bert alweer bij zijn positieven is, en of hij haar achterna komt. Ze blijft staan en luistert. Het bos is niet helemaal stil, maar er komt alleszins niemand achter haar aan, dat niet. Want dat zou ze duidelijk genoeg horen.

Dus zet ze haar weg verder.

Het eerste deel van deze vluchtpoging is alleszins gelukt. Ze is ervandoor. Er is geen plan, dit komt gewoon onverwacht. Het gebeurde impulsief. De dood van haar vader zal de trigger geweest zijn, vooral omdat oom Bert meende dat de zaken verder hun gewone beloop konden hebben. Dat nam hij aan, alsof het vanzelfsprekend was.

En dat is het niet meer.

Ze vertraagt, want ze moet uitkijken waar ze haar voeten zet. De tas weegt behoorlijk zwaar, misschien had ze minder moeten meenemen. Selectiever zijn. Maar daar had ze de tijd niet voor.

Ze bereikt een open terrein waar het maanlicht vrij spel heeft. Ze hurkt neer om wat op adem te komen. Ze beseft dat ze geen voedsel of drank meebracht. Een ernstig gemis. Maar niets aan te doen. Ze gaat niet terug.

Aan de rechterzijde ziet ze de rechthoekige en donkere vormen van een gebouw, waarschijnlijk een andere boerderij. Ze heeft er geen idee van hoe laat het is. Ze haalt het kompas tevoorschijn en probeert het te lezen. Die richting is noord. Mooi, dat weet ze dan. Maar ze heeft geen kaart van de omgeving, en ze weet slechts bij benadering waar de andere boerderijen in de omgeving staan. Ze heeft zich nooit eerder moeten oriënteren. Naar school was altijd makkelijk, gewoon de weg naar het dorp volgen.

De weg naar het dorp. Als ze die kan vinden, is ze gered. Maar ze weet niet waar ze is. Ze probeert na te denken. In welke richting was het dorp ook alweer?

Nee, ze moet toegeven dat ze verdwaald is.

Kan ze hulp vragen bij die boerderij? Daar brandt geen licht meer, dus de mensen zijn naar bed. En ze vermoedt dat de meeste mensen hier ’s avonds de deur niet meer openmaken. Overigens loopt ze het risico dat die er haar oom en tante meteen bij halen, en dan is ze terug naar af.

In de verte hoort ze een geluid dat ze kent, en dat niet bij het bos hoort. Het geluid van een vrachtwagen. Er rijden alleen vrachtwagens op de weg van en naar het dorp. Daar moet ze dus naartoe.

Ze zet er opnieuw de pas in. De zware tas maakt het lastiger, maar ze gaat niets achterlaten. Niet na al de moeite die ze tot nog toe deed.

Het duurt eventjes, maar dan staat ze bij een brede weg van asfalt die ze herkent. Ze vermoedt dat ze nu naar links moet voor het dorp, maar plots twijfelt ze. Ze kijkt omhoog, naar de maan, en herinnert zich waar die stond toen ze uit de boerderij wegvluchtte. Alleen de maan kan haar redden. Naar links dus.

Ze is dichter bij het dorp dan ze verwachtte, want plots duiken de bekende huizen op, en verderop is er de winkel en daarachter de school. Alles is vreemd want donker. Wat nu? Gaat ze ergens aankloppen? Ze kent hier niemand. Ze kent nergens een mens, en zeker niet iemand die ze in vertrouwen kan nemen.

Behalve dan de boswachter die ergens in het dorp woont. Er is geen reguliere politiepost in de buurt, dus is hij de enige lokale vertegenwoordiger van de overheid. Hem zal ze kunnen vertrouwen. En wanneer ze haar vermoedens uitspreekt, zal hij wel luisteren. En er waarschijnlijk politiemensen bijhalen.

Maar ze weet niet waar hij woont.

Wel, hoe dan ook zal ze moeten wachten tot het ochtend is. En de mensen uit hun bed komen.

––––––––

ZE HAD EEN DEKEN MOETEN meebrengen, maar zelfs dat zou niet voldoende geweest zijn tegen de vochtige kilte. Ze heeft een schuilplaats gevonden in een oude schuur, die ze ongetwijfeld met muizen en andere ongedierte deelt, maar die laten haar met rust. Slapen is er alleszins niet bij. Ze denkt na over haar situatie, en over wat ze gaat doen. Ze gaat er de politie bij halen, een andere mogelijkheid is er niet. Mensen zoals zij en haar familie praten niet met de politie, dat is haar altijd ingeprent, maar nu is ze zelf in gevaar.

Vanwege oom Bert. En vanwege de moordenaar, dat ook.

De zon haast zich niet, maar zo gauw het een beetje licht is, komt Soarse overeind uit haar slaapplaats en stapt naar buiten. Er hangt mist over de velden, het is kil en het hele dorp lijkt nog te slapen. Nee, ze hoort geluid, maar het zullen wel de dieren in hun stallen zijn.

Ze stapt de straat op. Oppassen, denkt ze, want oom Bert zal vermoeden dat ze naar het dorp komt, en hij zal hier ook opdagen.

Een vrouw staat bij het ene huis aan de rechterkant. Ze is gekleed in jeans en sweater en een lelijke bloemetjesschort, en ze voedert kippen uit een teil. Ze kijk op wanneer Soarse dichterbij komt, maar ze lijkt het meisje niet te herkennen. Dat verbaast Soarse niet. Ze komt zelden in de buurt van het dorp.

‘Wat wil je?’ vraagt de vrouw achterdochtig. ‘Wie ben jij eigenlijk?’

‘Ik ben Soarse en ik woon verderop in een boerderij, mevrouw. Ik zoek hulp, want er is iets verschrikkelijks gebeurd.’

De vrouw keilt de rest van het voeder tussen de opdringerige en luidruchtige kippen. ‘Daar wil ik niks mee te maken hebben,’ zegt ze, en ze draait zich om.

‘M’n vader werd vorige nacht vermoord,’ zegt Soarse.

De vrouw blijft staan, keert zich weer om. ‘Ben jij dat wicht niet van de Zuidkant?’

‘Ik weet niet waar dat is, mevrouw.’

‘Wat is de naam van je vader?’

‘Brian.’

‘Mmm,’ zegt de vrouw, ‘ik ken twee Brians, maar ze hebben geen van beiden een dochter van jouw leeftijd, en de ene zag ik gisteravond nog.’

‘Mijn oom wil de politie er niet bij halen,’ zegt Soarse. Ze vraagt zich af of ze dit wel goed aanpakt.

‘En wat moet ik daaraan doen?’ De vrouw klinkt duidelijk alsof ze Soarse liever meteen ziet vertrekken. ‘Ik ben de politie niet. En die doet nooit wat.’

‘Er woont toch een boswachter in het dorp?’

‘Ja, maar die is geen politieman. Dat is niet hetzelfde.’

‘Waar woont hij?’

‘Je moet de mensen hier niet lastigvallen met je problemen,’ knort de vrouw. ‘Ga nu van m’n erf af. Ik wil je niet meer zien.’

‘Maar mevrouw...!’

‘Ik heb een hond,’ dreigt de vrouw. ‘En die laat ik meteen los.’

Soarse begrijpt dat aandringen geen zin heeft. Integendeel, de situatie wordt er alleen maar erger op. De vrouw verdwijnt weer in het huis, de kippen verspreiden zich. Soarse haast zich bij het huis vandaan. Wat doet de vrouw? Belt ze iemand?

Ze vermoedt dat de vrouw niet echt weet waar ze vandaan komt.

Het dorp is een verzameling losstaande huizen, met twee of hooguit drie straten. Er zijn nu meer mensen te bekennen dan zonet. Twee mannen bij een tractor, drie vrouwen bij de winkel. Soarse houdt afstand en probeert niet op te vallen. Ze weet nog niet precies wat te doen. Ze kan toch moeilijk naar een van die mensen stappen en hulp vragen? Dat lukte daarnet ook al niet. Als alle mensen zo vijandig zijn, vindt ze nergens hulp.

En ze heeft honger. Ze heeft dorst. Ze mist haar ontbijt. Maar dat zal niet haar meest dringende probleem zijn.

Een van de vrouwen merkt haar op. Ze kennen haar gezicht niet, en ze hoort eigenlijk naar school te gaan, ook al is het nog vroeg. En ze loopt hier rond in vuile kleren en ongewassen. Al die dingen dragen niet bij tot een oplossing van haar probleem.

‘Waar kom jij vandaan?’ vraagt de vrouw. ‘Hé, meid? Ken ik jou?’

‘Ik zoek de, eh, de boswachter, mevrouw,’ zegt Soarse.

‘Wat moet jij met de boswachter?’ sneert de vrouw.

‘Ik wil... eh,’ probeert Soarse.

‘Waar zijn je ouders? Waar woon je?’

‘Ik woon buiten het dorp.’

‘Ah,’ zegt de vrouw, alsof dat alles verklaart. Buiten het dorp. De verstotenen.

‘Is de boswachter hier ergens?’

‘Hij woont daar,’ zegt de vrouw al wijzend. Een huis zoals de andere, met een vuile, rode pick-uptruck op de oprit. ‘Maar hij wil niet praten met een meisje zoals jij.’

‘Waarom niet?’

Maar het geduld van de vrouw is op. ‘Zoek het zelf maar uit.’

Soarse haalt in gedachten de schouders op en zet koers in de richting van het huis. Het is duidelijk slecht onderhouden. Ze klopt aan. Er gebeurt niets. Het huis lijkt donker, maar omdat de vrachtwagen voor de deur staat, neemt Soarse aan dat er iemand thuis is. Ze klopt opnieuw, nu iets luider. Ze weet niet wat er haar te wachten staat, maar ze moet ergens terecht.

De deur zwiert open. Een forse man met een baard van enkele dagen staat in de gang. Hij heeft donker haar en lijkt nog jong. Hij draagt een versleten jeans en een flanellen, donkerrood werkhemd. ‘Wat?’ zegt hij. Niemand in het dorp lijkt goede manieren te hebben, of geneigd om een meisje te helpen.

‘Bent u de boswachter?’

‘Ja, ben ik.’

‘Ik woon net buiten het dorp op een boerderij. Mijn vader is dood. Ik denk dat hij werd vermoord.’

De man kijkt haar een ogenblik fronsend aan. ‘Vermoord? Daar heb ik niks mee te maken. Heb je politie voor nodig.’

‘Hoe kan ik de politie vinden?’

‘Mmm,’ zegt de man. ‘Er is geen politie hier. Wat is je naam?’

Soarse noemt haar naam. Die gebruikt ze zelden. ‘Aha,’ zegt hij, alsof die naam hem bekend voorkomt. ‘Kom binnen. Ik bel even. Zien hoe ik je kan helpen.’

Ze stapt naar binnen. Hij sluit de deur achter haar. ‘Hier,’ zegt hij, ‘ga maar in het salon zitten.’

Het is er even armoedig als thuis, maar vuiler. En het stinkt er, naar sigaretten, naar gefrituurd voedsel, naar andere dingen die ze niet kent. Ze durft niet op de sofa te gaan zitten, al zijn haar eigen kleren ook niet bepaald proper.

‘Ik ga even bellen,’ herhaalt de man. Hij verdwijnt achterin. Ze hoort zijn stem, maar kan niet onderscheiden wat hij zegt.

Dit staat haar niks aan. Wie belt hij? Wat vertelt hij? Wat is hij met haar van plan?

Even later is hij er terug. ‘Wil je iets te drinken, meid?’ vraagt hij. ‘Of iets te eten misschien?’

Het is gek dat hij niets vraagt over haar vader, over de moord en zo. Dat vindt ze vreemd. Ze vertrouwt hem niet.

‘U bent dus de boswachter,’ zegt ze.

‘Dat klopt.’

‘Dus zo’n beetje de politieman in het dorp.’

‘Wel, eigenlijk niet. De dichtstbije politiepost is tien kilometer hiervandaan. Maar voor sommige dingen komen de mensen wel bij mij terecht, ja.’

‘Met wie belde u?’

‘Mmm... Met iemand die je kan helpen om je probleem op te lossen.’

‘Ik heb geen probleem,’ zegt Soarse.

Hij grijnst. ‘Je zegt dat je vader vermoord werd. Ik zou zeggen dat je wel degelijk een probleem hebt.’

‘En dus belde u de politie.’

‘Ik belde iemand die jou kan helpen, Soarse.’

Dat gelooft ze best. Iemand die haar kan helpen. Maar niet op de manier die ze zelf wil. Ze vertrouwt hem niet, omdat hij zo eigenaardig doet. Hij stelt geen vragen. Een normaal mens zou vragen stellen, neemt ze aan. Over haar, haar familie, de moord.

Dat doet hij niet.

‘Kan ik even... kan ik even naar het toilet?’ vraagt ze.

‘Tuurlijk.’ Hij wijst met zijn duim over zijn schouder. ‘Achter in de gang.’

Ze pakt haar tas op.

‘Die heb je niet nodig,’ zegt hij.

‘Ik wil even...’

‘Oh,’ zegt hij. ‘Je wil je even verfrissen. Begrijp ik.’

Ze neemt de tas mee naar achteren. Daar kan hij haar niet zien. Aan het eind van de gang is er een keuken en een washok. Er is een deur die waarschijnlijk naar het toilet en misschien naar een badkamer leidt. Overal is er rommel en het ruikt er onfris. Er woont geen vrouw in dit huis, dat is haar duidelijk.

Er is een veranda, en daarachter een tuin. Ze opent de deur van de veranda en glipt naar buiten. Dan holt ze snel de tuin door. Er gebeurt niets. De man roept niet, komt haar niet achterna. Hij heeft nog niet in de gaten dat ze ervandoor is.

Ze verdwijnt in het bos achter de tuin.

––––––––

PAS EEN HEEL EIND VERDEROP houdt ze halt. Een valstrik, dat was het. De man, de boswachter, zal waarschijnlijk naar oom Bert hebben gebeld om hem te zeggen dat z’n nichtje in het dorp is opgedoken. En of hij haar wil komen halen. Wel, dat zal oom Bert graag genoeg doen. Maar Soarse laat dat niet gebeuren.

Eén ding is zeker: ze kan niemand meer vertrouwen. Haar familie niet, en ook niet de mensen die ze in dit dorp ontmoet. Uiteindelijk zijn het allemaal vreemden. Ze staat er dus alléén voor.

En op haar eentje zal ze moeten overleven.

Maar wat nu? Waar gaat ze naartoe? Wat wil ze eigenlijk? Ze wil de politie spreken, of alleszins iemand die haar zal geloven met het vermoeden dat haar vader is vermoord. Iemand die de zaak kan uitzoeken.

Het ziet er niet naar uit dat ze zo meteen iemand zal vinden. Zeker niet in dit dorp, waar iedereen oom Bert en tante Sophie kent, ook al leven die grotendeels afgescheiden van de gemeenschap.

Als de boswachter werkelijk naar huis heeft gebeld, zal hij oom Bert hebben verteld waar ze is. Dan komt oom Bert haar halen, want hij wil niet dat ze hier zomaar rondloopt, en misschien mensen vertelt wat ze weet over haar vader. Ze weet eigenlijk niet veel, behalve dan dat oom Bert het lichaam heeft doen verdwijnen en het geen moord wil noemen. Is dat op zichzelf ook niet een misdaad?

Ze zeult aan de reistas en stapt gezwind door het bos. Ze vermoedt dat ze nu het dorp achter zich heeft, maar eigenlijk heeft ze er geen idee van waar ze is en waar ze naartoe gaat.

Dan doemt nog een huis voor haar op, waar er minder bomen staan. Rechts ziet ze velden en weiden, er lopen daar wat koeien rond. Ze moet oppassen dat ze niet per ongeluk weer thuis terechtkomt, maar ze herkent de gebouwen alleszins niet.

Gaat ze hier aankloppen en om hulp vragen? De eerdere ervaringen waren niet bijzonder positief. Misschien blijft ze beter een tijdje uit het zicht van mensen.

Maar ze heeft dorst en honger. En ze moet de volgende nacht toch ergens slapen. Maar eerst eten en drinken.

Ze hurkt neer tussen struiken en bestudeert de hoeve. Er staat een kleine schuur naast. Al bij elkaar niet zoveel gebouwen als oom Bert er heeft, maar wel beter onderhouden. Ze ziet geen landbouwwerktuigen, geen kippen of varkens. Ze vermoedt dat dit geen boerderij is, maar gewoon een woonhuis. Een voormalige boerderij, nu niet meer als dusdanig in gebruik. Een plek waar rijkere mensen wonen.

Ze kan aankloppen, of even nog de kat uit de boom kijken.

Een zijdeur zwiept open en een meisje stapt naar buiten. Ze draait zich om en roept naar iemand binnen: ‘Ik let wel op, pa!’ Dan sluit ze de deur en stapt in de richting van de schuur.

Soarse volgt het meisje met haar blik. Ze is ongeveer haar eigen leeftijd, maar haar kleren zijn netjes, haar haren geknipt, en haar schoenen nieuw. Het meisje opent een deur in de schuurpoort en stapt er naar binnen. Ze laat hem openstaan, of toch op een kier.

Snel haast Soarse zich naar de schuur, terwijl ze het huis in de gaten houdt. Ze beweegt zich zo dat niemand in het huis haar kan zien. Ze merkt dat de schuur ook ramen heeft, alsof daar iemand woont. Vreemd, denkt ze. Dat er iemand in een schuur zou wonen. Stadsmensen misschien. Maar wat doen stadsmensen hier?

Ze heeft er geen idee van. Ze weet zo weinig van de wereld.

Bij de deur blijft ze staan en ze luistert. Binnen de schuur is het stil. Nee, toch niet, ze hoort iemand rommelen. Dan een stem, het meisje dat waarschijnlijk iets binnensmonds mompelt. Is ze alleen?

Soarse waagt het erop. Ze opent de deur helemaal en stapt naar binnen.

Het interieur van de schuur verbaast haar. Het is één enkele open ruimte, maar in het dak is er een extra plek geschapen, waar blijkbaar een bed staat. Het meisje zit aan een werktafel en is bezig met instrumenten, en ze merkt niet dat ze bezoek heeft.

Soarse sluit zacht de deur achter zich.

Het meisje verstrakt. Dan springt ze overeind, ze steekt haar rechterarm vooruit. In haar hand heeft ze een gevaarlijk uitziend mes.

‘Ho!’ zegt Soarse. ‘Ik wil je geen kwaad doen. Steek dat mes maar gewoon weer weg.’

‘Wie ben jij?’ vraagt het meisje.

Iedereen wil absoluut weten wie Soarse is. Ze hoeft die belangstelling niet.

‘Mijn naam is Soarse en ik woon buiten het dorp,’ zegt ze.

‘En wat kom je hier doen?’ Het meisje houdt nog steeds het mes voor zich uit. Haar arm is gespierd, merkt Soarse.

‘Mijn vader werd vermoord, maar mijn familie wil er niet over praten. Ik ben weggelopen. Ik zoek hulp, bij de politie.’

Het meisje bekijkt Soarse aandachtig en laat dan de arm zakken. ‘Wat zie je eruit. Wat heb je eigenlijk uitgespookt?’

‘Ik woon niet in zo’n net huis als jij. En onze schuur is voor de koeien en de varkens.’

Het meisje lijkt daar even over na te denken. ‘Je bent op de vlucht?’

‘Yep.’

‘Voor de politie?’

‘Nee. Of misschien wel.’

‘Wat bedoel je?’

Soarse zucht. Beter gewoon de waarheid vertellen, denkt ze. ‘Ik kwam bij de boswachter terecht, en die deed erg vreemd. Ik denk dat hij meteen mijn oom belde. Ik ben weer weggelopen.’

‘Ah, de boswachter. Dat is niet bepaald de meest betrouwbare persoon in deze buurt. En je wil niet terug naar je oom?’

‘Iemand in het gezin heeft mijn vader vermoord. Ik weet niet wie. Ik vertrouw hen geen van allemaal.’

Het meisje zit weer neer en legt het mes op de tafel. ‘Dat is heftig! Wil je iets drinken?’

‘Oh, graag,’ zegt Soarse. ‘Ik was de hele nacht in het bos.’

‘Ja, dat is je aan te zien. Ik ben Rebecca.’ Het meisje komt overeind en stapt naar een grote kast. Ze opent die en onthult een koelkast. ‘Wat wil je? Een blik cola?’

‘Graag,’ zegt Soarse. Het gebeurt niet vaak dat ze cola te drinken krijgt. Rebecca geeft haar een blik. Dat krijgt ze echter niet open, omdat haar handen trillen. Rebecca neemt het blik van haar over, opent het, en geeft het dan terug.

‘Dank je,’ zegt Soarse. Ze drinkt snel van het vocht. Koud, prikkelend, lekker.

‘De hele nacht? Ik geef je best ook iets te eten. Maar ik heb alleen, eh, van die chocoladekoekjes.’

‘Is oké,’ zegt Soarse.

Een half blik cola en een handvol koekjes later voelt ze zich beter. Ze zit nu in een oude sofa, een propere sofa, en Rebecca zit tegenover haar. Soarse vraagt zich af of het meisje deze hele schuur voor zich alléén heeft. Daar lijkt het wel op.

Ze vertelt haar verhaal. Ze vertelt alles, omdat ze Rebecca vertrouwt. Nu ze het vertelt, kan ze het zelf bijna niet geloven. Maar hier is het dan, het hele relaas. Behalve dan het feit dat beide mannen haar en de nichtjes tijdens de nachten kwamen opzoeken. Dat vertelt ze niet. Dat hoeft dit meisje niet te weten. Het is beschamend, dat is wat Soarse vindt. Het is beschamend, maar ze weet eigenlijk niet waarom. Hoe dan ook, ze zegt er niks over. Dat deel van haar leven laat ze weg.

‘Shit,’ zegt Rebecca na afloop. ‘Een moord! Dat is niet niks. Denk je dat je oom het gedaan heeft?’

‘Ik weet het echt niet. Kan zijn. Maar hij heeft geen reden. Mijn vader had niks. Geen geld en geen huis.’ Ze heeft zonet ook dat deel van het verhaal verteld.

‘Wel,’ zegt Rebecca, ‘het enige wat je kunt doen is hiermee naar de politie gaan.’

‘Maar er is hier geen politie.’

‘Nee, dat is een probleem. Misschien moet ik vader vragen om je naar de politie in Angeltown te brengen?’

‘En zal die mij geloven?’

‘Heb je een ander idee?’

––––––––

NEE, SOARSE HEEFT GEEN ander idee. Op dat moment horen ze buiten een auto. Rebecca gaat aan het raam kijken.

‘Je ouders?’ vraagt Soarse.

‘Nee, iemand die ik niet ken. Een jongeman.’

Soarse gaat bij haar staan. Ze ziet hoe Sam uit de oude truck van oom Bert stapt. Hij kijkt om zich heen en loopt dan naar het huis toe.

‘Dat is m’n broer!’ zegt Soarse verschrikt.

‘Hij zoekt jou waarschijnlijk,’ oppert Rebecca. Ze kijkt Soarse aan. ‘Wil je hem niet zien?’

‘Hij neemt me terug mee.’

Rebecca volgt de gebeurtenissen door het raam. ‘Hij praat nu met mijn vader.’

‘Ze verzinnen iets,’ zegt Soarse. ‘Ze willen me terughalen, maar ze vertellen niet de waarheid.’

‘Vertrouw je ook je broer niet?’ wil Rebecca weten.

‘Ik vertrouw helemaal niemand. Een van hen heeft het gedaan, daar ben ik zéker van.’

Rebecca blijft naar buiten kijken maar zegt niets meer. Dan start de motor van de truck weer, en het voertuig rijdt weg.

‘Ik moet er weer vandoor,’ zegt Soarse.

‘Nee hoor, je blijft gewoon hier. M’n ouders komen hier niet. Ze laten me op m’n eentje knutselen. Dit is mijn eigen terrein. Je kunt blijven, en ik zeg er niks van.’

‘Maar mijn broer zal aan je vader een verhaal opgehangen hebben over... ik weet niet wat. Dat ik van huis ben weggelopen en zo. Dat ze me zoeken.’

Rebecca schudt het hoofd. ‘Ik vertel mijn vader niks. We zoeken het wel uit. Niemand weet dat je er bent. Ik neem aan dat niemand je gevolgd is?’

‘Nee, toch niet voor zover ik weet.’

‘Goed zo. Dan ben je hier veilig. En we denken na over wat je kunt doen. Moord? Dat is niet min. Ben je daar zeker van? Het kan echt geen ongeluk geweest zijn?’

‘Oh nee,’ zegt Soarse. ‘Geen ongeluk. Daar ben ik absoluut zeker van.’

‘Wel, ik ben geneigd je te geloven, Soarse, maar de vraag is: wat gaat de politie daar allemaal van denken.’

‘Hoezo?’

‘Een meisje van... hoe oud ben je?’

‘Veertien.’

‘Ah, zoals ik dus. Goed, een meisje van veertien dat van huis wegloopt met een verhaal over een vermoorde vader. Maar ze hebben het lichaam begraven, zeg je?’

‘Of verborgen.’

‘Of verborgen. Daar begint het probleem al: je weet eigenlijk niet wat er met het lichaam van je vader gebeurde.’

‘Hij is dood, dat is alles wat ik weet.’

‘Tuurlijk. Maar misschien zeggen ze gewoon: hij is op reis...’

‘Vader ging nergens naartoe,’ zegt Soarse. ‘Waar zou hij naartoe gaan? Hij deed nooit iets.’

‘Ik bedoel maar: ze vertellen de politie wat ze willen, en jij kunt niks bewijzen, toch?’

‘Eh, nee, eigenlijk niet.’

‘En dat is het probleem,’ zegt Rebecca beslist. ‘Je kunt niks bewijzen. En zij zijn allemaal volwassenen. Wat gaat je broer doen, en je nichtjes?’

‘Wat kunnen ze doen?’

‘Zullen ze je verhaal bevestigen?’

‘Ik denk niet dat mijn nichtjes iets gezien hebben. Ze weten wel dat mijn vader plots verdwenen is. Maar ze zijn bang voor hun eigen vader. Nee, ik moet geen hulp van hen verwachten.’

‘En je broer... wel, die kwam hier zonet aanbellen. Dus hij zal wel mee in het complot zitten.’

‘Complot?’

‘Samenzwering. Ze werken allemaal samen. Zouden ze allemaal betrokken zijn bij die moord?’

‘Ik weet het niet,’ zegt Soarse. ‘Ik heb er helemaal geen idee van.’

‘Het spijt me, van je vader.’

‘Hoeft niet. Hij was een smeerlap.’

‘Wat?’ zegt Rebecca. ‘Waarom zeg je dat?’

Zal Soarse het Rebecca vertellen? Van de nachtelijke bezoeken. Van de handen over haar borsten en dijen en haar...?

‘Het spijt me,’ zegt ze.

‘Je vertelt me niet alles, Soarse. Waarom zeg je dat van je vader? Wat heeft hij gedaan?’

Soarse vermijdt de blik van Rebecca.

‘Je wil er niet over praten? Is het iets...’ Rebecca slaat haar handen voor haar mond. ‘Oh, god!’ zegt ze.

‘Wat?’

‘Ik durf er niet aan te denken...’ 

‘Wat?’ herhaalt Soarse.

‘Je vader? Kon hij zijn handen niet thuishouden?’

Soarse voelt dat ze rood wordt. Daar kan ze niets aan veranderen. Het komt gewoon.

Rebecca laat haar handen zakken. ‘Vertel het me.’

‘Nee,’ zegt Soarse.

‘Dat begrijp ik. Je moet het me niet vertellen. Maar ik heb genoeg verbeelding...’

‘Hij en oom Bert kwamen ’s nachts. Bij mij. Bij mijn nichtjes.’

Rebecca zegt niets meer.

Soarse vertelt haar alles.

––––––––

‘SHIT,’ ZEGT REBECCA. ‘Dat is heel erg...’ Ze slikt. ‘Ik weet geen woord om te beschrijven hoe rot dat allemaal is.’

‘Jij bent de eerste die mij gelooft,’ zegt Soarse. Rebecca is ook de eerste aan wie ze dat allemaal vertelt.

‘Over de moord op je vader?’

‘Over alles.’

Rebecca kijkt op haar horloge. ‘Ik moet naar binnen. Mijn ouders zullen zich afvragen wat ik hier zo lang doe.’

‘En ik?’

‘Jij blijft gewoon hier. Er zijn genoeg drank en koekjes. Er zijn boeken. Maak geen lawaai en ga niet naar buiten.’

‘Zal ik niet doen.’

‘We zijn als samenzweerders,’ zegt Rebecca. ‘Jij en ik.’

Soarse weet niet of ze dat wil, samenzweerder zijn. Ze wil een eenvoudige oplossing voor deze hele zaak. Ze wil iemand die haar meeneemt en die uitzoekt wat er werkelijk met haar vader gebeurde. Alleen op die manier kan de wereld weer worden als voorheen.

Maar wil ze dat wel? Wil ze wel dat de wereld wordt zoals voorheen? Wil ze weer dat ze ’s nachts door een oude man bepoteld wordt, dat hij haar elke keer haar jeugd ontneemt? Geen sprake van, dat wil ze niet. Eigenlijk zou ze er gewoon moeten vandoor gaan, heel ver van hier, waar de dingen anders zijn en mensen zich beschaafd gedragen.

Waar is dat? Een van die plekken waarover ze in boeken las? Die plekken bestaan allang niet meer. Maar ze zal zoeken naar plekken zoals die.

Rebecca verdwijnt in de richting van het huis. Soarse zit weer neer aan de tafel en drink de cola verder op. Ze kijkt om zich heen. Boeken, instrumenten, werktuigen, plannen, landkaarten, allerlei spullen, een hele verzameling. Ze kan het hier nog even uithouden, meent ze.

––––––––

ZE VINDT NOG WAT TE eten, maar het is allemaal zoet spul, wat ze wegspoelt met een nog zoetere cola. Ze wacht tot Rebecca terugkeert. Iets anders kan ze op dit ogenblik niet doen. Als Bert en Sam nog naar haar op zoek zijn, zullen ze veronderstellen dat ze al een heel eind van het dorp vandaan is.

Af en toe komt ze overeind en kijkt voorzichtig uit het raam. Wat ze moet doen wanneer er iemand naar de schuur komt, weet ze niet. Er is maar één deur, voor zover ze kan zien. Ze kan naar de zolderverdieping, maar ook daar zal ze gevonden worden.

Het zal er allemaal van afhangen wie er naar haar komt zoeken.

Ze heeft geen horloge, en er hangt geen klok in de schuur, dus kan ze niet weten hoe laat het is. Misschien maakt het ook allemaal niet uit.

Buiten hoort ze opnieuw geluid. Geen auto deze keer, maar het blaffen van honden. Twee honden, daar is ze zeker van. Grote honden, dat weet ze ook. Voorzichtig gaat ze tot bij het raam. Buiten staan twee mannen. De ene kent ze, het is de boswachter. De andere is ouder, niet zo groot. Elk van hen heeft een wild uitziende hond aan een leiband bij zich. De honden blaffen en zijn opgewonden. Ze blaffen in allerlei richtingen. De ene blaft voornamelijk in de richting van de schuur.

Uit het huis komt een man, een goed uitziende en goedgeklede man, al gaat ook hij in jeans en overhemd, maar duidelijk van betere kwaliteit dan de spullen die Soarse gewend is. Hij lijkt iemand die zeker is van zichzelf. Autoriteit, een woord dat Soarse ergens gelezen heeft, dat is wat ze in deze man ziet.

Achter de man komt Rebecca naar buiten. Ze stopt meteen wanneer ze de honden ziet. Even kijkt ze in de richting van de schuur, dan richt ze haar aandacht weer op de bezoekers.

‘Wat willen jullie, heren?’ vraagt de man, die waarschijnlijk de vader van Rebecca is. Zijn stem klinkt beschaafd, heel anders dan de mensen hier in de buurt.

‘Er is een meisje op de loop, meneer Evrard,’ zegt de boswachter. Hij klinkt beleefd. Alsof hij voorzichtig wil zijn met deze man. ‘We hebben de honden erbij gehaald om haar te vinden. Ze zou hier kunnen gepasseerd zijn.’

‘Ik heb geen meisje gezien,’ zegt meneer Evrard. ‘Wat is er met haar? Wat heeft ze gedaan? Wordt ze gezocht door de politie?’

‘Nee, ze is vermist. Gaan lopen, zegt de familie. Ze willen haar terug.’

‘Hoe oud is ze?’

‘Minderjarig, meneer Evrard,’ zegt de boswachter. De andere man zegt niets.

‘Wel,’ zegt Evrard, ‘we zagen niets, nietwaar, Rebecca?’

‘Nee, helemaal niets,’ zegt Rebecca.

‘Mogen we rondkijken?’ vraagt de boswachter.

‘Rondkijken?’

‘In het huis.’ De boswachter maakt een hoofdbeweging. ‘In de schuur.’

‘Nee, dat mag u niet,’ zegt Evrard. ‘Of heeft u een huiszoekingsbevel?’

‘Nee, dat hebben we niet,’ zegt de boswachter. ‘We zijn geen politiemensen. Maar er is hier geen politie in de buurt, dat weet u best.’

‘Dus gaat u maar uw gang, met uw honden,’ zegt Evrard. ‘Wel, u komt bij mij niet binnen, en u bent hier niet welkom.’

‘Nee?’

‘Nee. Want als ik u zeg dat we geen meisje zagen, dan geloven jullie mij blijkbaar niet. Dat betekent dat jullie mij beschouwen als een leugenaar. Dat neem ik niet. Opkrassen dus, en snel.’

De boswachter aarzelt een moment. Dan kijkt hij snel naar de andere man. ‘We gaan,’ zegt hij. ‘Maar we houden de buurt in de gaten, meneer Evrard.’

De beide mannen draaien zich om en slepen de weerspannige honden mee. Even later zijn ze verdwenen.

Meneer Evrard legt zijn hand op de schouder van zijn dochter. ‘Kom,’ zegt hij, duidelijk hoorbaar voor Soarse in de schuur, ‘we gaan het eten voorbereiden.’

Geen van beiden kijken ze in de richting van de schuur.

––––––––

DE DAG SCHUIFT LANGZAAM naar de avond toe, maar er gebeurt verder niets meer. Soarse weet beter dan er opnieuw vandoor te gaan of zich te laten zien. Ze zal doen wat Rebecca zei: hier in de schuur blijven. Ze pakt een van de boeken, lukraak, en begint te lezen. Ze is twee of drie pagina’s gevorderd vooraleer ze beseft dat ze er geen idee van heeft wat ze leest. Ze bekijkt het boek. Het gaat over filosofie. Nee, ze heeft er niets van begrepen. Haar gedachten zijn elders.

Wanneer het te donker wordt, moet ze er zich van weerhouden het licht aan te knippen. Want dan verraadt ze zich. Dat gaat ze niet doen. In het donker verveelt ze zich echter. Wel, beter zich hier vervelen dan thuis wachten tot een man in haar kamer komt.

Thuis.

Vreemd, dat ze nog dat woord gebruikt. Die thuis is haar thuis niet meer, als het dat ooit geweest is. Toen moeder nog leefde, had ze een echte thuis. Maar dat is lang geleden. Het lijkt een andere eeuw, een ander universum. Het huis van haar oom en tante is nooit een thuis geweest, het was een gevangenis, of erger. Veel erger, neemt ze aan. Ze is nooit in de buurt van een gevangenis geweest. Ze heeft erover gelezen in boeken, maar die gingen over andere tijden.

Thuis.

Tante Sophie deed geen moeite om de mannen tegen te houden. Geen woord, geen bezwaar, geen klacht. Sam deed al evenmin iets. En de twee nichtjes? Slachtoffers, zoals zij. Misschien hebben zij eindelijk wraak genomen op de man die hen verkrachtte? Misschien hebben zij het heft in handen genomen, of in dit geval de steel van de hamer, als twee wrekende engelen?

Maar Soarse betwijfelt dat. De meisjes zijn geen van beiden in staat om een volwassen man aan te vallen.

Hoewel, misschien...

Hoewel misschien alles mogelijk is.

Twee meisjes samen, misschien.

Maar op dit ogenblik is dat het probleem van Soarse niet. Haar probleem is hoe ze zo ver mogelijk van dit dorp vandaan komt en de politie vindt.

Het wordt nu helemaal donker, met uitzondering van het licht dat uit de ramen van het huis schijnt, op de gelijkvloerse etage. Boven is er geen licht. Komt Rebecca nog terug? Zitten ze daar lekker samen te eten en te kletsen, en naar de televisie te kijken? Is Rebecca haar vergeten? Heeft ze een moeder? Zijn er andere kinderen? Ze sprak alleen over haar vader.

Boven in het huis gaan enkele lichten aan. Iemand is naar de slaapkamers toe, misschien is het bedtijd voor Rebecca. Die heeft de kans niet gehad om naar buiten te komen en Soarse op de hoogte te houden. Dat begrijpt ze.

Er brandt nu licht achter drie ramen, maar er hangen gordijnen voor en dus kan Soarse niet zien wie daar rondloopt. Drie ramen, misschien drie kamers.

Hoe dan ook, ze kan alleen maar afwachten. Ze drinkt en eet nog wat, maar ze wil een echte maaltijd, niet deze zoete rommel.

Ze is waarschijnlijk op de bank in slaap gevallen, want ze schrikt op wanneer iemand aan haar schouder schudt. ‘Ssst!’ klinkt de stem van Rebecca dringend. ‘Iedereen slaapt. Ik ben uit het raam geklommen.’

Ze gooit een reistas neer op de vloer. ‘Hier zitten andere kleren in, want die van jou... Wel, laat ons zeggen dat ze opvallen omdat ze niet bepaald proper zijn.’

‘Oh,’ zegt Soarse stilletjes. ‘Dank je wel. Passen die mij?’

‘We hebben zo ongeveer dezelfde lengte en figuur. Ze zullen wel passen. Ik zorg ervoor dat je eigen kleren verdwijnen.’

‘Waarom help je mij eigenlijk?’

‘Wat? Waarom ik je help?’ In het duister kan Soarse nog net zien dat Rebecca breed grijnst. ‘Omdat het een spannend avontuur is, daarom. Ik beleef hier niet veel, in dit gat, zo ver van de beschaving. M’n vader heeft dat ook al in de gaten en wil me op pensionaat sturen. Zelfs dat zal beter zijn dan hier. Ze hebben hier niet eens een deugdelijke school. Allemaal boerentrienen die... Oh, sorry.’

‘Nee, je hebt gelijk,’ zegt Soarse. ‘We zijn een verzameling boeren op de rand van de beschaving. Maar ik wil wég. Ik wil de rest van de wereld zien.’

‘Wel, dan ben je nu al onderweg,’ zegt Rebecca. ‘Er zit ook wat te eten in de tas. Laat die van jou maar hier. Neem alleen mee wat je echt nodig hebt. En je ondergoed. Dat krijg je niet van me.’

‘Oké, bedankt,’ zegt Soarse, die niet weet waaraan ze dit te danken heeft. Ze kan zich zelfs Rebecca op school niet meer herinneren. Maar tja, de school, daar kwam ze niet zo vaak, en dan hield ze zich nog afzijdig ook. Rebecca zal daar wel geweest zijn, maar waarschijnlijk hield die zich ook op de achtergrond. Dat zijn ze dus beiden: buitenbeentjes, maar om verschillende redenen. En toch vinden ze elkaar hier nu.

Dan merkt ze dat Rebecca een rugzak op de grond heeft staan, en dat ze een anorak draagt en stevige schoenen. ‘En waar ga jij naartoe?’

‘Ik ga samen met jou op de vlucht, wat anders?’

‘Waarom zou je dat doen? Is er in jouw familie ook iets mis?’

‘Nee,’ zegt Rebecca, bijna verontwaardigd. ‘Helemaal niet. Maar ik wil op avontuur. Dit lijkt de ideale gelegenheid. Het is nu of nooit.’

‘Maar je vader...?’

‘Ik heb een briefje achtergelaten,’ zegt Rebecca. ‘Ik schreef dat ik zin had om er een tijd op uit te trekken, dat ik in orde zal zijn en hem binnenkort contacteer, en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Dat doet hij natuurlijk toch, maar daar kan ik niets aan verhelpen.’

‘Je krijgt de politie achter je aan,’ waarschuwt Soarse.

‘De politie? Dat is toch wat jij wil? De politie? Wilde je die niet spreken?’

‘Eh, ja, maar ik wil jou niet in gevaar brengen.’

‘Nee, kijk,’ zegt Rebecca, ‘het plan is als volgt: we trekken door de bossen naar Angeltown, dat is dertien kilometer hiervandaan, naar het oosten. Daar is een politiepost. Jij gaat met die mensen praten over wat er bij je thuis gebeurde, en ik trek daarna terug door het bos, naar huis, nadat ik mijn vader belde.’

‘En dat is je avontuur?’

‘Het is méér avontuur dan wat ik het voorbije jaar beleefde, meid,’ fluistert Rebecca opgewonden. ‘Ik ben twee dagen van huis, helemaal alléén met jou in het bos, en dan alléén terug. Een echt avontuur, voor mij. Maak je maar geen zorgen om mij. Jíj hebt een probleem dat we moeten oplossen.’

‘Je bent een beetje gek,’ zegt Soarse bewonderend.

‘Weet ik. Heb jij even geluk dat je mij hier vond. Iemand anders zou... Ik weet niet wat. Je meteen verraden hebben aan die boswachter. Een akelige man, niet? Zit die mee in het complot?’

‘Dat denk ik niet,’ zegt Soarse. En terwijl ze dat zegt, gaat ze twijfelen. De boswachter. Kan die in de buurt van het huis geweest zijn toen haar vader vermoord werd? Ze heeft niets gezien, en ook zijn truck niet gehoord, maar misschien kwam hij ongemerkt te voet, sloeg haar vader het hoofd in, en verdween weer. Hij kent de bossen goed genoeg. Dat verdwijnen kan voor hem geen probleem zijn.

De boswachter. Ze is rechtstreeks naar hem gestapt. Hij zal meteen begrepen hebben wat er aan de hand was. Daarom belde hij ook naar oom Bert. Ook hij wil het hele verhaal in de doofpot stoppen.

Hij is dus, in haar ogen, verdacht. Als er een complot is, is hij ermee verbonden.

Ze zal uit zijn buurt blijven.

‘Ben je klaar of wat?’ vraagt Rebecca.

Snel gaat Soarse nog even plassen en trekt dan haar kleren uit. Blij daarvan af te zijn. Die van Rebecca passen haar inderdaad uitstekend. Vers gewassen, bijna nieuwe kleren: een stevige jeans van een goede kwaliteit, een T-shirt en een warme sweater, een anorak, leren handschoenen en een wollen muts. Ze verhuist de rest van haar spullen naar de nieuwe reistas, duwt haar oude kleren in haar oude reistas en schuift die op aangeven van Rebecca onder de trap.

‘Zo,’ zegt Rebecca, ‘we zijn klaar voor het avontuur.’

Ja, daar is Soarse ook klaar voor.

––––––––

‘HALF TWEE IN DE OCHTEND,’ zegt Rebecca, wanneer Soarse vraagt hoe laat het is. Ze hebben net de stille en donkere gebouwen achter zich gelaten en lopen nu door het bos. Er hangt ergens boven hun hoofd een bijna volle maan, zodat ze licht genoeg hebben, zelfs tussen de bomen. Soarse beseft dat ze nu al twee nachten nauwelijks geslapen heeft. En toch is ze niet moe. Gelukkig maar.

Ze snuift diep en ruikt vers omwoelde aarde, wat haar vreemd voorkomt. Kleine dieren zijn bezig geweest in het bos, tussen de bladeren. Ze blijven uit de buurt van de beide meisjes.

‘Het is drie of vier uur stappen,’ zegt Rebecca. ‘Door het bos gaat dat nu eenmaal niet snel. Er is een weg, maar die vermijden we best.’

Soarse vraagt zich af waarom. Het is nacht, en er zal niet veel verkeer zijn.

Ze heeft geen tijd om veel rond te kijken, en er is toch maar weinig te zien, want ze moet opletten waar ze haar voeten zet. Rebecca heeft een zaklamp bij zich, met rood licht, maar Soarse moet het zonder doen. Ze vorderen best, maar niet erg snel. Ze kunnen ook niet met elkaar praten. Na ongeveer een uurtje stopt Rebecca. ‘Even uitblazen,’ zegt ze, en ze blijkt buiten adem. Soarse denkt: jij doet ook niet veel aan fysieke inspanningen.

Rebecca haalt een smartphone boven en kijkt op het scherm. ‘Die kaarten dienen hier eigenlijk nergens voor, zo in het bos,’ zegt ze, ‘maar er zit een kompas in, en dat is handig.’

Smartphones en dergelijke bevinden zich in een ander universum, wat Soarse betreft. Ze heeft een paar meisjes en enkele volwassenen er al mee bezig gezien, maar thuis heeft niemand zo’n ding. Er is vaste telefoon in de boerderij, zo’n ouderwets toestel met een draaischijf. En zelfs dat wordt maar zelden gebruikt.

Een andere eeuw, denkt ze. Nog een reden om ervandoor te gaan.

Rebecca zet zich weer in beweging. Zo ongeveer om het uur houden ze een korte pauze, meer voor Rebecca dan voor Soarse, die in betere conditie is. Uiteindelijk wordt de lucht wat helder en bevinden ze zich aan de rand van het bos. Voor hen uit ligt een duistere vallei, en Soarse kan nog net een verzameling gebouwen zien.

‘We wachten tot het ochtend is,’ stelt Rebecca voor. Ze opent haar rugzak en haalt daar een stuk brood, kaas en een worst uit, en een thermos waarin hete thee zit.

‘Dat heb jij allemaal voorbereid?’ zegt Soarse.

‘Je gaat nooit onvoorbereid op pad,’ zegt Rebecca.

Soarse vraagt zich af hoe vaak het meisje zo op pad gaat. Misschien gaat ze regelmatig kamperen, met haar ouders dan, of met andere meisjes van haar leeftijd.

‘Is dat Angeltown daar beneden?’ vraagt ze. 

‘Klopt. Maar iedereen slaapt nu.’

Ze kijken allebei op wanneer ze een vrachtwagen horen, een eind bij hen vandaan. Ze zien hem niet.

‘De weg naar het dorp toe loopt hier achter de heuvel aan de rechterkant,’ legt Rebecca uit.

Dan duikt de vrachtwagen op, een stukje de vallei in. Hij rijdt naar het dorp en stopt bij een gebouw. Details kunnen de meisjes niet waarnemen. Iemand stapt uit de vrachtwagen, en loopt het gebouw in. Dan keert de rust weer.

‘Sommige mensen zijn vroeg op,’ zegt Soarse. ‘Kom jij hier vaak?’

‘Soms,’ zegt Rebecca. ‘Meestal met mijn moeder. Er is een grote winkel met zowat alles voor het huishouden, maar ook kleren en zo. Maar de meeste van mijn spullen komen van webwinkels.’

Soarse kan zich inbeelden wat dat betekent, zonder dat ze er ervaring mee heeft. Ze zal zich duidelijk aan een heel nieuwe wereld moeten aanpassen. Ze haat nu des te meer haar vader, en oom Bert en zelfs tante Sophie, omdat die zo achterlijk ver van de beschaving leven, in armoede, en blijkbaar geen ambities hebben. Sam en de twee nichtjes hebben die evenmin. Allemaal lijken ze tevreden met de wereld waarin ze leven.

Wel, zij niet.

Al beseft ze wel dat haar huidige situatie niet bepaald een verbetering is. Ze is op de vlucht, heeft geen geld, kan eigenlijk nergens heen. Ze is minderjarig, en de politie pakt haar waarschijnlijk weldra op. Maar dat is wat ze wil: opgepakt worden door de politie. Dan kan ze eindelijk haar verhaal over vader doen.

––––––––

ZO WACHTEN ZE EEN TIJDJE, tot het dorp tot leven komt. In het ene huis na het andere gaat het licht aan, luiken en deuren gaan open, mensen komen buiten en doen dingen, voertuigen worden gestart en rijden weg, enkele bestelwagens arriveren bij twee of drie grotere gebouwen die over het landschap verspreid staan en die waarschijnlijk winkels of werkplaatsen zijn.

Uiteindelijk is het Rebecca die de beslissing neemt. ‘Kom, Soarse, we gaan op zoek naar de politie.’

Ze pakken meteen hun bagage op en stappen de lange heuvel af. Ze passeren eerst een boerderij, dan twee alleenstaande huizen waar niemand te zien is, een loods met landbouwmachines, een andere loods met vaten en kisten, en uiteindelijk weer enkele huizen. Het dorp heeft niet echt een centrum, behalve waar de kerk staat, en daar tegenover een gebouw van twee etages met de nationale vlag aan een vlaggenstok ervoor. Het ziet er officieel uit.

‘Politie,’ wijst Rebecca. In het gebouw brandt licht, en Soarse ziet enkele mensen. In uniform, meent ze.

‘Ga mee,’ zegt ze.

Rebecca schudt het hoofd. ‘Nee, ik denk het niet. Jij bent nu waar je moet zijn. Ga maar alleen, je weet wat je moet zeggen. Ik denk dat ik m’n vader toch maar meteen ga bellen, om hem gerust te stellen.’

‘En het grote avontuur?’

‘Dacht je dat we naar China gingen of zo?’ Rebecca grijnst. ‘Nee, ik breng je naar je veiligheid, en van hieruit nemen de zaken hun beloop. Dit was avontuur genoeg voor mij. Oh, na afloop, wanneer alles uitgeklaard is, kom je me dan opzoeken? Misschien praten we dan wel over andere avonturen.’

‘Dat zou ik erg graag willen, Rebecca,’ zegt Soarse. Ze laat haar tas vallen en omarmt het meisje. ‘Dank je voor alles.’

‘Een kleinigheid. Ga nu. Schud die politiemensen wakker uit hun slaap.’

Soarse weet niet hoe ze dat moet doen, maar ze beseft dat het allemaal in haar handen ligt. Rebecca wuift nog even naar haar, en verdwijnt dan in het bos. Vooruit dan maar, denkt Soarse. Ze loopt gedecideerd naar het gebouw.

Enkele treden, een zware dubbele deur, een onbemande balie. Hier verwacht men geen bezoekers, dat is duidelijk. Vanachter een hoek duikt een jonge vrouw op, in uniform. ‘Ja, juffrouw, wat kunnen we voor je doen?’ vraagt ze verbaasd.

‘Ik kom aangifte doen van moord,’ zegt Soarse, vastbesloten meteen met de deur in huis te vallen.

‘Moord,’ zegt de agente bedenkelijk. Ze staat nu vlak bij Soarse. Ze is niet groot, hooguit een half hoofd meer dan Soarse. Haar haren zitten in een staartje. Ze werpt een blik op de reistas, en dan op de kleren van Soarse. ‘Moord? Waar kom je eigenlijk vandaan?’

Soarse noemt de naam van het gehucht waar ze woont. ‘Er is daar geen politie,’ voegt ze eraan toe. ‘Daarom kom ik naar hier.’

‘En wie werd er vermoord?’

‘Mijn vader.’

‘En jij komt helemaal alleen hierheen om dat te melden? Waar is de rest van je familie? Ben je te voet gekomen of wat?’

‘De rest van de familie denkt dat het een ongeluk is, en ze hebben vader meteen begraven.’

‘En jij denkt dat het moord is.’

‘Ja, mevrouw.’

De agente fronst. Dan neemt ze een besluit. ‘Kom mee. Wat is je naam?’

‘Soarse.’

‘Ik ben sergeant Devries. Anette, als je wil. Hoe kom je hier zo vroeg terecht?’

‘Ik heb de hele nacht doorgelopen.’

Sergeant Devries fronst nog steeds. Bij een raam staan twee mannen in uniform te kletsen, elk met een mok in de hand. Een van hen werpt een blik op de sergeant en op Soarse, maar lijkt niet geïnteresseerd.

Ik ben maar een meisje, denkt Soarse.

Sergeant Devries opent een deur met een groot paneel melkglas erin. Een kantoortje, enkele stoelen, archiefkasten, een bureau. ‘Ga daar zitten. Ik maak je een hete chocolademelk, wat denk je? En we hebben ook donuts. Ze zijn vers.’

‘Dank u wel, mevrouw,’ zegt Soarse.

De sergeant laat haar even alleen. Dit valt best mee, denkt Soarse. Ze voelt zich veilig nu. De sergeant ziet eruit als iemand die de problemen zal oplossen. Al snel keert Devries terug met een dampende mok donkerbruine drank en een bord met drie donuts. Stevige, vettige donuts. ‘Ga je gang,’ zegt ze.

Dat laat Soarse zich geen twee keer zeggen. Ze eet de donuts op en drinkt voorzichtig van de hete drank. Zoiets lekkers heeft ze nog niet vaak gehad.

Sergeant Devries heeft een blok geel papier bij zich en een balpen. ‘En nu, Soarse, vertel me wat er aan de hand is. Gewoon het verhaal, van het begin af aan.’

Hoeveel vertel ik haar, denkt Soarse. Vertel ik haar alles? Ze is politie. Ze moet alles weten, wil ze deze zaak oplossen.

––––––––

SERGEANT DEVRIES HEEFT alles netjes opgeschreven, in een net en gelijkmatig handschrift. Ze heeft drie vellen volgeschreven. Ze stelde tussendoor wat vragen, verschillende vragen, telkens wanneer ze iets duidelijker wilde begrijpen. Soarse vertelt haar alles: de dood van moeder, de verhuis naar het huis van haar tante en oom, hoe haar vader en oom Bert haar en de nichtjes misbruikten, hoe ze het lijk van haar vader vond met ingeslagen hoofd, hoe niemand naar haar wilde luisteren toen ze sprak over moord. En de hamer, vooral de hamer.

Waar ze over zwijgt is de vlucht. Rebecca. Ze wil Rebecca niet betrekken bij dit verhaal. Ze is van huis weggelopen, en ze is hier terechtgekomen. Ze vertelt over de boswachter, dat wel, maar dat is in het hele verhaal slechts een detail. Ze wil de moord opgelost zien: dat is het voornaamste in dit verhaal.

‘Op geen enkel moment,’ zegt sergeant Devries, ‘heb je iemand in het huis gezien, of in de buurt ervan, die de moordenaar van je vader zou kunnen zijn?’

‘Nee, mevrouw.’

‘Noem me gewoon Anette. Dat spreekt makkelijker. Neem je aan dat de moordenaar iemand van je familie is?’

‘Dat denk ik wel, ja.’

Sergeant Devries leunt achterover. ‘En is er iemand in die familie, die er ook zo over denkt?’

‘Nee. Ze wilden allemaal zo snel mogelijk van het lijk af. Vooral mijn oom. Hij zei de hele tijd dat het een ongeluk was geweest, met die hamer.’

‘Maar jij denkt van niet. Misschien heb je het verkeerd voor, Soarse, en kwam die hamer per ongeluk op zijn hoofd terecht.’

Soarse kan niet geloven dat ze dit hoort. ’Zijn hoofd was helemaal...’

‘En dat kan niet per ongeluk geweest zijn, denk je?’

‘Nee, mevrouw... Anette. Iemand gebruikte die hamer met kracht. Iemand die mijn vader wilde vermoorden.’

Sergeant Devries leunt achterover.

‘Je bent een gevoelig meisje, nietwaar, Soarse?’

‘Wat bedoelt... wat bedoel je, Anette?’

‘Klopt dat?’

‘Ik weet het niet,’ zegt Soarse. ‘Ik weet niet wat dat betekent.’

‘Je hebt nooit de gelegenheid gehad om gevoelig te zijn, nietwaar? Met alles wat die mannen met je deden. Hoelang doen ze dat al?’

‘Ik was...’

‘Ja?’

Maar Soarse weet het eigenlijk niet goed meer. De eerste keer? Bang, pijn, ongeloof, afkeer. Alles tezamen. Daarna zijn die dingen nooit meer weggegaan. Ze leerde haar gedachten af te sluiten telkens oom Bert of vader naar haar kamer kwam. Gewoon af te sluiten. Haar gedachten bestaan dan niet meer, ze is ergens anders, buiten haar lichaam. Ze weet dat het in werkelijkheid nooit zo gaat, maar dat is wat ze probeert.

Ze probeert te overleven.

Vader is er niet meer. Eén minder. Nu nog oom Bert.

Sergeant Devries schudt het hoofd. Ze schrijft niets meer op. Dat hoeft niet, neemt Soarse aan. De sergeant is een jonge vrouw. Ze begrijpt het.

Ze leunt achterover. ‘Je beseft dat we je terug moeten meenemen naar je thuis, Soarse.’

‘Ik ga daar niet terug.’

‘Niet meteen, nee. Maar ik breng verslag uit bij mijn chef. Dan moeten we verifiëren of wat je zegt klopt. We moeten naar je huis en zoeken naar het lichaam van je vader. Dat kunnen wij wel alléén, maar uiteindelijk confronteren we je met je familie.’

Soarse weet niet wat gezegd.

‘Ondertussen moeten we een plek voor je vinden, Soarse. Ik ga dat even regelen. Wacht hier gewoon op mij.’

Soarse leunt achterover op de stoel. Bord en mok zijn leeg, haar maag vol nu. Uiteindelijk is er een oplossing voor deze hele zaak in zicht. Ze kijkt voor het eerst rond in het kleine kantoor. Het is rommelig, maar proper. Er liggen overal kartonnen mappen met documenten, boeken, tijdschriften, kaarten. Aan een kapstok hangt een jas, een militair model. Op het bureau liggen twee smartphones. Die heeft sergeant Devries laten liggen. Dat lijkt Soarse vreemd. Ze dacht dat mensen die altijd bij zich hadden.

Sergeant Devries komt weer naar binnen. ‘Zo,’ zegt ze, ‘mijn baas is akkoord. Ik ga zelf naar jouw huis en stel daar vragen. We wachten op een huiszoekingsbevel, anders kan ik niets doen. Ik mag daar niet eens naar binnen.’ Ze glimlacht. ‘Maar ik vraag het vriendelijk, alleen maar om wat informatie te krijgen.’

‘En wat doe ik ondertussen?’

‘Zoals ik al zei... Jij blijft hier. We hebben echter geen hotel hier in het dorp, geen motel, geen plek waar we je onderdak kunnen bieden. Ik woon klein en ik heb geen extra kamer, anders mocht je bij mij blijven. Er is dus maar één mogelijkheid.’

‘Wat?’

‘Je blijft hier in een van de cellen.’

Soarse kijkt de vrouw verschrikt aan. ‘Ben ik dan gearresteerd?’

‘Oh, nee, helemaal niet. Nee, de deur blijft gewoon open. Ik zorg voor enkele dekens, en er blijft ook vannacht iemand hier op post. Dat is uitzonderlijk, weet je, want normaal gezien is er hier niemand van wacht. We doen het speciaal voor jou.’

‘Ik hou niet van een cel.’

‘Het is maar voor een nacht of twee, tot we iets anders hebben kunnen bedenken.’

‘Het is griezelig.’

‘Ja,’ zegt Devries, ‘en comfortabel is het niet. Maar daar valt niets aan te doen.’

‘En wat als jullie het lichaam van mijn vader niet vinden?’

‘Oh, dat vinden we waarschijnlijk niet meteen, tenzij een van jouw huisgenoten bereid is te vertellen waar ze het hebben verstopt. Als het dat is wat ze deden. We vinden dat lichaam wel. Je hebt er dus geen idee van wat er met hem gebeurde? Nadat hij dood was, bedoel ik.’

‘Ik weet nergens van,’ zegt Soarse.

De sergeant kijkt op haar horloge. ‘Het is niet ver rijden. Normaal gezien ben ik in de namiddag terug. Jij bent een belangrijke getuige, Soarse. Ik moet ervoor zorgen dat er niets met je gebeurt. Begrijp je dat?’

‘Ben je bang dat iemand hierheen komt om mij te...’ Ze weet niet welk werkwoord hier het meest geschikt is. Vermoorden? Zal het zo ver gaan? Misschien wel, want per slot van rekening werd ook haar vader vermoord.

‘In mijn beroep hou je rekening met alles,’ zegt Devries. Het klinkt plots somber.

Soarse vraagt zich af of de sergeant en haar collega’s vaak te maken krijgen met moord. Waarschijnlijk niet.

‘Jude is degene die vanavond en vannacht bij je blijft,’ zegt Devries. ‘Hij is nog jong en heeft geen gezin. Hij zorgt er wel voor dat je je veilig voelt.’

Waarom dan in een cel? Dat vraagt Soarse zich af. Misschien zijn daar regels voor, en mogen burgers niet rondhangen in de rest van de politiepost. Weet zij veel.

Wat later vertrekt de sergeant met een dienstwagen – een in officiële kleuren getooide Toyota Land Cruiser – en blijven slechts twee mannen echter. De oude is waarschijnlijk de baas, en hij zit in een apart kantoor, met de deur open. De jongere, Jude dus, zit in een grotere gemeenschappelijke ruimte. Hij komt nu overeind en wuift naar Soarse.

‘Ik laat je de cellen zien, juffrouw,’ zegt hij. ‘Er is niemand anders, dus is het er rustig.’

De cellen zijn wat Soarse zich ervan voorstelde: een ondergrondse ruimte met slechts enkele ramen waar tralies voor zitten. Er zijn drie cellen, elk een ruimte van drie op drie met een stalen hek ervoor. In die cellen is er een gedeeltelijk afgesloten toilet, een lavabo, een bed met matras, een stoel en een tafel die aan de muur vastgemaakt is. In de gang staan drie stalen kasten. Uit een ervan haalt Jude twee dekens en twee handdoeken, en een netjes ingepakt stuk zeep, een plastic bord en beker en een plastic bestek.

‘Het stelt niet veel voor, juffrouw Soarse,’ verontschuldigt hij zich, ‘maar zoals de sergeant zei, we hebben hier geen motel.’ Hij wacht even. ‘Welke wil je? Ze zijn allemaal hetzelfde.’

Soarse wijst. ‘De eerste. Het dichtst bij de uitgang.’

‘In orde,’ zegt hij. Hij duwt het hek van de eerste cel open en laat haar binnen. Hij volgt haar, legt alle spullen op het bed, en stapt dan weer naar buiten. Hij sluit het hek met een harde klik.

‘Hé!’ zegt Soarse. ‘Dat is niet de bedoeling. Dat hek zou toch openblijven?’

‘Mijn instructies zijn dat je niet mag ontsnappen,’ zegt Jude verontschuldigend. ‘Niet mijn beslissing.’ Hij loopt de trap weer op en verdwijnt uit het zicht.

Soarse klemt zich vast aan het traliehek, maar het zit stevig vast.

Het is een val. En ze is erin getrapt.

––––––––

JUDE BRENGT DIE MIDDAG haar eten: iets wat gemaakt werd door iemand uit de gemeenschap – misschien zijn eigen moeder. Een vleesschotel met aardappelen. En een blik cola. Hij vraagt haar eerst achteruit te stappen, vooraleer hij het hek opent, het voedsel binnenzet, en dan het hek weer sluit.

‘Waarom ben ik gevangen?’ vraagt ze aan Jude. Hij knort alleen maar.

Ze eet alles op, want ze heeft honger. Daarna gaat ze zitten piekeren. Wat is ze nu eigenlijk? Een gevangene? Een getuige? Een verdachte? Ze hoopt dat sergeant Devries binnen enkele uren terugkeert met goed nieuws voor haar. Het lichaam van haar vader gevonden, misschien zelfs aanwijzingen in verband met de moordenaar. Dat zou ze graag hebben.

Wat kan er misgaan?

Er stoppen auto’s buiten. Portieren klappen dicht. Voetstappen naderen. Ze komen de politiepost binnen. De stem van Devries, die iets tegen Jude zegt, Soarse kan niet verstaan wat. Misschien komt er nu schot in de zaak.

Iemand komt de trap af, het is Jude. Hij opent het hek en maakt een gebaar naar haar. Ze moet meekomen. Het hek blijft open, het bord met de restanten van het eten blijft in de cel staan. ‘Plannen zijn veranderd,’ zegt hij.

Boven wacht sergeant Devries op haar, samen met twee mannen. De ene kent ze niet, de andere is de boswachter. ‘Ja,’ zegt die, ‘dat is ze.’

Soarse kijkt naar sergeant Devries, die ze vertrouwde. Waarom eigenlijk? Omdat ze een jonge vrouw is, en ze solidariteit verwacht? Dat was dom, zo blijkt nu. Ze mag niemand meer vertrouwen.

De andere man is dezelfde die ze eerder al zag, met de honden, bij het huis van Rebecca. De val heeft zich dus toch over haar gesloten.

‘Wel, juffrouw, je liet ons een heel eind lopen,’ zegt de boswachter. ‘Maar nu hebben we je gevonden, en je gaat met ons mee.’

‘Ik ga niet terug naar huis,’ snauwt Soarse. En tot sergeant Devries zegt ze: ‘Ik dacht dat u deze zaak ging oplossen?’

Sergeant Devries kijkt naar de boswachter. ‘Ik ga wel met jullie mee,’ zegt ze. ‘Ik wil weten wat hier precies aan de hand is.’ Ze klinkt alsof iemand boven haar hoofd beslissingen genomen heeft, maar ze het daar niet eens mee is.

‘Geen sprake van,’ zegt de boswachter. ‘Er is niks aan de hand. Dit meisje is van huis weggelopen, en we brengen haar terug.’

Op dat moment komt het hoofd van de politiepost naar hen toe. Ook hij draagt een uniform. ‘Problemen, sergeant?’ vraagt hij. Hij kijkt achterdochtig naar de twee mannen en dan naar Soarse. 

‘Niks aan de hand, sheriff,’ zegt de boswachter snel, maar hij is nu bezorgd.

‘Er wordt beweerd,’ zegt Devries, ‘dat Soarse weggelopen is, maar zij sprak me van een moord. Op haar vader. Ik wil meegaan om uit te zoeken wat er precies aan de hand is, baas.’

De sheriff wendt zich tot Soarse. ‘Ik ben chief Wendig,’ zegt hij. ‘Ik ben de baas hier. Een moord? Weet je dat zeker?’

‘Daar klopt helemaal niks van,’ zegt de boswachter snel.

Sheriff Wendig knort naar hem: ‘Als ik je mening wil, John, dan vraag ik daarom.’ Hij richt zich opnieuw naar Soarse. ‘Vertel.’

‘Mijn vader werd het hoofd ingeslagen met een hamer, twee dagen geleden,’ zegt ze zenuwachtig. Het klinkt zelfs in haar oren bijna ongeloofwaardig. ‘Ik weet niet wie het gedaan heeft, maar het moet iemand van mijn familie zijn. Daarom ben ik weggelopen.’

‘Mmm,’ zegt chief Wendig. Hij richt zich tot de boswachter. ‘Ik stuur sergeant Devries met jullie mee, in haar eigen auto. Het meisje gaat met haar mee. Jullie rijden voorop.’ Vervolgens kijkt hij naar Devries. ‘Sergeant?’

‘Chief?’

‘Jij zoekt uit hoe dit zit. Als de zaak je niet aanstaat, wil ik je hier binnen enkele uren terugzien, met het meisje. Is dat duidelijk?’

‘Zal gebeuren, chief,’ zegt Devries.

Soarse heeft er geen idee van of ze de vrouw nog kan vertrouwen. Devries ging het probleem regelen en keert terug met die boswachter. Ze is eigenlijk niet van plan wie dan ook nog te vertrouwen. Behalve misschien die sheriff Wendig. Die ziet er een solide man uit. Maar hij is niet degene die meegaat.

‘Pak je spullen dan maar,’ zegt Devries tot Soarse. ‘We vertrekken meteen.’

Het is duidelijk tegen de zin van de boswachter en de andere man, maar zo gebeurt het. Devries legt de reistas van Soarse op de achterbank van de Land Cruiser, en de beide mannen klimmen in het oude voertuig van de boswachter.

‘Waarom heb je die mannen erbij gehaald?’ vraagt Soarse wanneer ze vertrekken. ‘Ze zijn niet te vertrouwen.’

‘Ik heb er geen idee van wat ik van jouw verhaal moet denken, Soarse,’ zegt sergeant Devries knorrig. ‘Ik krijg hier alleen maar problemen mee. In deze streek komen gewoon geen moorden voor. Dat doen mensen hier niet.’

‘Zo is het toch gebeurd,’ houdt Soarse vol.

‘Ja, dat zeg jij. Maar ik hoor dat jij niet bepaald een lieverdje bent, Soarse. Je gaat nauwelijks naar school, om maar te beginnen. En je hangt met die hele familie van je aan de rand van de samenleving. Jullie hebben daar in jullie gehucht niet bepaald een goede reputatie.’

‘Dat is niet mijn schuld.’

‘Goed, ik wil je het voordeel van de twijfel geven – weet je wat die uitdrukking betekent? Maar John is boswachter en dus een officieel staatsambtenaar. Bij gebrek aan politiemensen in deze regio vertrouwen wij op mannen zoals hij. Ik kan het ook niet helpen.’

‘Ik denk dat hij er wat mee te maken heeft,’ zegt Soarse.

‘Met die moord? Wat vertel je me nu? Je ziet een complot, en waarschijnlijk is er helemaal niets aan de hand.’

‘Ik ben er zeker van...’

‘Wel,’ onderbreekt Devries haar, ‘we zoeken het uit wanneer je bij je huis zijn. Maar als ik niets ontdek, blijf je gewoon daar.’

‘Ik ben daar niet meer veilig,’ zegt Soarse.

‘Het is je familie.’

‘Mijn vader en mijn oom misbruikten mij,’ zegt Soarse.

Devries kijkt snel even naar haar en dan weer naar de weg. ‘Je vertelt maar wat,’ zegt ze.

‘Het is waar.’

‘Jaja, dat soort familie dus, hé. Wel, ik ga daar niks meer over zeggen tot ik de zaak onderzocht heb.’

‘Ze gaan niet bekennen,’ zegt Soarse. ‘Ze vertellen je gewoon wat hen het beste uitkomt.’

‘Ja, tuurlijk doen ze dat, maar ik denk dat ik kan zien wanneer mensen liegen.’

‘Ze zijn goed in liegen,’ zegt Soarse.

‘Ik zou nu willen dat je je mond een tijdje houdt, Soarse,’ zegt Devries. ‘Want dit begint me de keel uit te hangen.’

––––––––

HET IS TWINTIG MINUTEN rijden over de bochtige en slechte wegen tot aan het gehucht, en dan nog vijf minuten tot aan de boerderij van oom Bert en tante Sophie. Daar staat de auto van de boswachter al, met de beide mannen ernaast. Ook oom Bert is er. De rest van het gezin is niet te bekennen, hoewel Soarse ervan overtuigd is dat ze allemaal getuige zijn van het tafereel, maar zich verborgen houden. Waarschijnlijk omdat oom Bert het zo wil.

Hij kijkt naar Soarse, die uit de auto stapt, met haar reistas. ‘Waar kom jij vandaan?’ buldert hij meteen. ‘We hebben je overal gezocht.’

‘Rustig, meneer,’ zegt sergeant Devries. ‘Er is niets aan de hand. Ik ben hier met het meisje om uit te zoeken waarom ze weggelopen is.’

‘Omdat ze een vals en eigenwijs wicht is, daarom,’ zegt Bert, die helemaal niet onder de indruk is van de aanwezigheid van de agente.

Soarse vraagt zich af of de sheriff niet beter zelf was gekomen. Hij zal meer autoriteit hebben dan de sergeant. Maar daarvoor is het te laat.

‘Ze vertelde ons een verhaal over haar vader, die zou vermoord zijn.’

‘Dat is onzin,’ zegt Bert. ‘Brian is dood, ja, maar dat was een stom ongeluk.’

‘Wat voor ongeluk?’

‘Een hamer viel op zijn hoofd.’

‘En wanneer hebt u aangifte gedaan van dat overlijden, meneer?’ vraagt Devries. ‘Want dat hebt u toch gedaan, neem ik aan.’

‘Nog geen tijd voor gehad,’ zegt Bert gemelijk. ‘We gingen dat vandaag of morgen doen.’

‘In geval van een ongeluk moet ook de politie verwittigd worden, meneer,’ zegt Devries. ‘U hebt telefoon, neem ik aan. Ik zie een lijn naar uw huis lopen. Dat hebt u dus niet gedaan?’

‘De telefoon is kapot,’ zegt Bert.

De boswachter zet een stap vooruit. ‘Misschien is het allemaal één groot misverstand,’ zegt hij tot Devries. ‘Ik ken deze mensen als eerlijk en hardwerkend. Ze hebben geen tijd om naar de politie te komen, temeer omdat jullie een eind hiervandaan zitten.’

‘In dat geval,’ zegt Devries, ‘hadden ze het overlijden aan u moeten melden, John. Hebben ze dat gedaan?’

De boswachter kijkt grimmig en schudt het hoofd.

‘Nee dus, dat hebben ze niet gedaan. Ik vraag me af waarom niet. Kan ik het lichaam zien?’

‘We hebben hem meteen begraven,’ zegt Bert.

‘U hebt hem begraven? Waar dan wel?’

‘Hier, op het erf, achterin,’ zegt Bert.

‘Dat kunt u niet zomaar doen. Er moet eerst een overlijdensakte opgemaakt worden, door een arts,’ zegt Devries. ‘En de autoriteiten moeten verwittigd worden. En een mens wordt op een officiële plek begraven, niet in de eigen achtertuin.’

‘Mmm,’ gromt Bert, ‘geen tijd.’

‘U lijkt voor een heleboel dingen geen tijd te hebben,’ zegt Devries. ‘Wel, in dat geval zal ik een officieel onderzoek moeten vragen. Het lichaam wordt dan opgegraven en de juiste doodsoorzaak bepaald door een bevoegd arts.’

Bert zet enkele stappen achteruit, naar de deur van de boerderij toe.

Sergeant Devries pakt haar radio. ‘Ik zal meteen...’

Plots heeft Bert een geweer in de handen. Hij richt dat op de sergeant. ‘Je doet helemaal niks, kreng,’ zegt hij. ‘Je gaat van m’n erf af en laat ons verder met rust. En Soarse blijft hier. Ik wil niet dat ze nog verder leugens over ons vertelt.’

‘U bedreigt een politieofficier met een vuurwapen,’ zegt Devries, die niet beweegt en haar hand uit de buurt van haar pistool houdt. ‘Dat is een strafbaar feit.’

‘Ik sta op m’n eigen land, en jullie zijn allemaal indringers.’

‘Bert,’ zegt de boswachter. ‘Dit gaat niet de juiste richting uit.’

‘Jij had haar gewoon moeten terugbrengen, dan gebeurde dit allemaal niet,’ snauwt Bert de man toe. ‘Maar zelfs dat kon je niet.’

‘Ze ging ervandoor,’ zegt de boswachter. ‘Mijn schuld niet. En ik deed het voor jou, Bert. Maar nu... nu weet ik het niet meer.’

‘Dat doet ze niet meer, weglopen,’ zegt Bert. ‘Nu blijft ze hier. Ik sluit haar op in een hok, als ’t moet.’

‘Nee, meneer,’ zegt sergeant Devries. ‘Dat doet u niet. Daar kan geen sprake van zijn.’

‘Ik bepaal zelf wat ik met haar doe, zolang ze in dit huis woont en mijn voedsel eet.’

‘Niets van. Ik neem haar terug mee, en daarna...’

Bert richt zijn geweer boven het hoofd van de sergeant en haalt de trekker over. Een enorme knal echoot over het landschap. Hij laadt het wapen opnieuw. ‘Ik meen dit, dame. Ik heb rechten, en ik weet wat die zijn.’

‘Ze is niet eens jouw dochter,’ argumenteert Devries, schijnbaar onbewogen ondanks het geweerschot. ‘Een rechtbank zal...’

‘Niks rechtbank,’ onderbreekt Bert haar. ‘Een rechtbank heeft niks over ons te zeggen. En nu: ophoepelen. Jij ook, John, en je maat. Ik wil iedereen van m’n land af.’ En tot Soarse: ‘En jij blijft hier.’

Soarse weet wat ze moet doen: weglopen. Meteen, en zo snel mogelijk. Hij zal niet op haar schieten. Tenminste, dat veronderstelt ze. Maar ze beseft ook dat hij in het nauw gedreven is. Dat hij zichzelf in een moeilijk parket heeft gewerkt. Hij is dus onvoorspelbaar geworden. Als ze wegloopt, is ze niet meer zeker over haar leven.

‘We gaan,’ zegt sergeant Devries, ‘maar Soarse gaat met ons mee.’

‘Niks van,’ zegt Bert. ‘Ik bepaal hier de regels.’

‘Ik blijf wel,’ zegt Soarse. Alleen zo kan ze deze situatie ontmijnen. Door Bert zijn zin te geven. Voorlopig toch. Daarna, denkt ze, zien we wel.

‘Dat moet je niet doen,’ zegt Devries. ‘En ik kan het niet toestaan.’

‘Hij doet me geen kwaad. Of toch niet meer dan vroeger.’

Maar, denkt Soarse, hij heeft nog iets tegoed. Ik schopte hem tegen zijn ballen, en dat vergeeft hij me niet. Opstand, dat wil hij niet bij zijn vrouwen. Ook tante Sophie heeft niets te zeggen, en ze heeft daar lang geleden al genoegen mee genomen.

‘Jullie horen het: opkrassen!’ roept Bert.

Sergeant Devries weet dat Soarse gevaar loopt. Maar ze heeft niet de autoriteit om het meisje mee te nemen. Tegen haar zin klimt ze dan maar weer in haar auto. De boswachter en de andere man doen hetzelfde. Ze rijden achter elkaar weg. Soarse kan zich inbeelden wat ze gaan doen: ze gaan niet ver, en Devries vraagt om versterking. De situatie kan alleen maar erger worden, vanuit alle standpunten.

‘Naar binnen, hoer!’ roept Bert. Hoer, dat is zij, Soarse. Omdat ze zich liet verkrachten, keer op keer. Omdat ze deed wat de twee volwassen mannen in het gezin wilden, en ze geen mogelijkheid zag om daar iets aan te doen. Ze kreeg geen hulp, van niemand. Daarom is ze nu een hoer.

Ze gaat het huis in. Het is leeg. De bewoners hebben elders een onderkomen gezocht, momenteel toch.

Oom Bert zet het geweer tegen de muur, naast de deur. Hij heeft nog meer wapens, in de schuur. Sam komt binnen, langs achteren. Soarse is ervan overtuigd dat hij niets gemist heeft van wat er gebeurde. De anderen ook niet. Maar voorlopig duikt alleen Sam op.

Hij kijkt naar Soarse, die zijn blik beantwoordt. Dan kijkt hij naar Bert, maar verder doet hij niets. Soarse verwacht dat ook niet. Sam leeft helemaal onder de invloed van Bert. Vroeger luisterde hij naar vader, maar nu ziet hij waarschijnlijk in zijn oom een substituut. En de vrouwonvriendelijkheid is hem met de paplepel ingegeven. Hij kan aan die conditionering niet ontsnappen.

‘Jij gaat naar je kamer,’ zegt oom Bert tot Soarse, ‘en je komt er niet meer uit tot ik je roep. Is dat duidelijk?’

Soarse antwoordt niet, maar ze sleept haar reistas mee naar boven. Bert heeft er geen idee van dat het niet haar eigen tas is.

Nu is ze terug naar af, denkt ze, terwijl ze haar deur achter zich sluit en het ontbreken van een slot of een grendel betreurt. Ze zet de tas op haar bureau en laat zich op het bed vallen. Ze is uitgeput, maar ze wil niet slapen.

Even blijft ze liggen, en dan gaat ze aan het raam kijken. Er is buiten niets te zien. Ze hoort onderdrukte stemmen beneden, die van Bert en tante Sophie. Hij vertelt haar wat er is gebeurd, en zij aanvaardt dat zonder meer. Maar de situatie is nu anders dan ervoor: hij heeft een officier van de politie met een vuurwapen bedreigd, en zelfs Sophie weet dat dat zomaar niet passeert.

Bert verheft zijn stem, en Soarse hoort haar tante niet meer.

Ze gaat weer op het bed liggen.

––––––––

IS ZE IN SLAAP GEVALLEN? Ze weet het niet, zo zonder horloge. Lijkt niet onmogelijk, zo moe als ze is. Maar nu opeens is ze klaarwakker. Beneden hoort ze stemmen, twee mannen. Sam en Bert. Een gesprek, waarschijnlijk over haar. Ze komt overeind en gaat weer aan het raam kijken. De zon is gedaald, het licht begint te falen. Het ziet ernaar uit dat ze hier de nacht gaat doorbrengen. Duikt oom Bert op, dan schopt ze hem opnieuw tegen de ballen, en dat zal hij wel verwachten. Hij komt dus niet.

Maar wat gebeurt er dan wel? Ze heeft honger, maar ze gaat niet naar beneden. Dat zit er niet in. Naar beneden gaan en om eten vragen, betekent dat ze zich overgeeft aan deze situatie. In de reistas zit nog een fles limonade, waarvan ze drinkt. Haar maag protesteert tegen de ongewone behandeling.

Beneden rinkelt de telefoon. Dat is een ongewoon fenomeen. Niemand belt naar dit huis. Hij blijft rinkelen. Soarse wil dat er opgenomen wordt, maar dat gebeurt niet. Na enkele minuten houdt hij ermee op. Beneden klinkt gestommel. Buiten ziet ze Bert passeren. Hij gaat naar de schuur en keert terug, met nog twee geweren en enkele kartonnen dozen munitie. Hij bereid zich voor op een belegering.

Dit gaat dus helemaal de verkeerde richting uit.

Maar er is niets wat Soarse kan doen.

Dan ziet ze beweging aan het andere eind van het terrein, helemaal tegen de boomgrens aan. Op een afstand van zeker vijfhonderd meter. Wat er beweegt kan ze dus niet zien, maar er is daar iets, of iemand. Misschien een hert. Misschien is het alleen maar een hert.

Of misschien is het de politie.   Die ook een belegering voorbereid.

Ze blijft kijken, maar nu beweegt er niets meer. Ze weet niet veel over wat de politie in zulke gevallen doet, maar ze vermoedt dat zoiets niet zomaar passeert. In Angeltown waren er echter maar drie politiemensen. Dat lijkt haar niet genoeg voor een belegering. Zullen ze hulp gehaald hebben?

De nacht valt nu snel, en ze veronderstelt dat de politie dan niets onderneemt. Dat zou waarschijnlijk te gevaarlijk zijn. Zelf denkt ze veilig te zijn, hier op haar kamer. Wat gaat oom Bert met haar doen? Ze is een gevangene, dat wel, maar hij zal haar niet...

Vermoorden?

Zal hij dat niet doen?

Tenzij hij ervan overtuigd is dat zij de moordenaar van haar vader kent. Dat ze iets gezien heeft... Als hij dat denkt, en hij is zelf de moordenaar of hij wil de moordenaar beschermen, dan is haar leven niet veilig.

Maar als hij de dader niet is, en die ook niet kent en beschermt, waarom dan dat hele kabaal? Wil hij wil niet dat Soarse iedereen gaat vertellen wat er hier ’s nachts in de kamers van de meisjes gebeurt? Niet dat hij een reputatie te verdedigen heeft, geïsoleerd als hij leeft, maar misschien is dat toch belangrijk voor hem.

Ze kent hem niet goed genoeg, dat beseft ze.

Buiten branden enkele lampen op het erf. Sam zeult enkele extra stormlantaarns voort, die hij tussen de gebouwen neerzet. Zo komt er niemand ongezien in de buurt.

Er wordt op haar deur geklopt. Dat alleen is ongewoon. Tante Sophie steekt haar hoofd om de kier. ‘Kom iets eten,’ zegt ze. ‘Je zult wel honger hebben.’

‘Nee, eigenlijk niet,’ zegt Soarse.

Tante Sophie schudt het hoofd. ‘De mannen zijn buiten. Ze houden de buurt in de gaten. Ze komen pas later naar binnen. We zullen alléén zijn.’

Oh, denkt Soarse, in dat geval...

Ze volgt tante Sophie naar beneden. Daar is inderdaad niemand. Tante Sophie dekt snel de tafel voor hen beiden en heeft al gehaktballen, aardappelpuree en bloemkool klaar, waarschijnlijk voor de rest van het gezin. ‘Haast je, voor ze terugkomen,’ zegt ze tot Soarse.

Terugkomen van waar, denkt die. Maar ze laat het zich geen twee keer zeggen en eet snel haar bord leeg. Dan wast ze het af, net als het bestek en haar glas. Alles verdwijnt, elk spoor van haar aanwezigheid. ‘Dank je, tante,’ zegt ze. Ze verdwijnt gauw weer naar boven, zonder op een reactie te wachten.

Op haar kamer pakt ze een boek, maar ze leest niet, of alleszins weet ze niet wat ze leest. Een avonturenboek, terwijl ze al genoeg avontuur heeft in haar leven. Nu wel. Meer dan ooit. Meer dan ze ooit verwachtte. Avontuur waarbij ze eindelijk zelf initiatief kan nemen.

Hoewel ze hier gewoon op haar kamer zit en er niets gebeurt, en ze eigenlijk niets kan doen. Mogelijk wordt de boerderij omsingeld door de politie, maar ze merkt daar niets meer van. De nacht is nu gevallen.

Staat tante Sophie nu aan haar kant? Nee, zo naïef is Soarse niet. Ze heeft tijdens haar leven harde lessen geleerd, en zeker tijdens de voorbije zeven jaren. Tante Sophie staat niet aan haar kant. Ze staat alleen aan haar eigen kant, en waarschijnlijk heeft ze begrepen dat deze hele zaak mis kan lopen voor haar man. Ze wil dus nu in een goed blaadje staan bij Soarse, in geval Bert hieraan onderuitgaat.

Soarse zal dus uitkijken voor haar tante, net zozeer als voor al de anderen in dit huis. Per slot van rekening loopt hier nog een moordenaar rond. Maar wie van hen is het?

En zal die persoon opnieuw moorden, wanneer hij of zij zich in het nauw gedreven voelt?

Dat zit er wel aan te komen, meent Soarse.

Iemand opent voorzichtig de deur van haar kamer. Meteen gaat Soarse rechtop zitten. Het binnenvallende maanlicht onthult Betty, de oudste van haar twee nichtjes. ‘Mag ik?’ vraagt het meisje zachtjes, fluisterend. Wat ze ermee bedoelt, zegt ze niet, maar ze sluipt naar binnen en sluit de deur weer achter zich. Ze komt op het bed zitten, naast Soarse.

‘Je had weg moeten blijven,’ zegt ze.

‘Ik mocht niet kiezen,’ zegt Soarse. ‘De politie bracht me mee naar hier.’ Maar dat is natuurlijk niet waar. Ze is hier uit eigen beweging.

‘Wat zegt de politie over wat er met je vader gebeurde?’

‘Niets. Ze weten niets. Maar nu zullen ze jouw vader wel verdenken, veronderstel ik. Na wat hij vandaag deed...’

‘Wat deed hij eigenlijk, vanmiddag, Soarse? Wat denk je dat hij deed?’

Dat is wat Soarse zich ook afvraagt. Het hoefde allemaal niet te gebeuren. Oom Bert presenteerde zichzelf als de voornaamste verdachte van de moord, zoals hij zich gedroeg. Hij was de man die iets belangrijks te verstoppen had, in de eerste plaats het lichaam van zijn broer.

Betty schudt het hoofd. ‘Kijk,’ zegt ze, ‘jij weet het ook niet. Hij is koppig. Hij wil altijd de baas zijn. Hij wil geen mensen in de buurt die hier niet horen. Dat was altijd zo.’

‘Omdat,’ zegt Soarse, ‘hij een heleboel te verbergen heeft. Wat hij met mij deed, met ons. Het misbruik, Betty.’

Betty schudt opnieuw het hoofd. ‘We moeten elkaar liefde geven, Soarse.’

‘Wat? Wat bedoel je daarmee?’

‘Dat jij daarover altijd moeilijk deed. Over mijn vader, en jouw vader... Maar ze gaven je zoveel liefde. Ze omringden ons allemaal met...’

‘Ze hebben me verkrácht, Betty,’ zegt Soarse. Ze laat het woord scherp klinken, als de tanden van een wilde hond, als de klauwen van een beer. ‘Verkracht. Er is geen ander woord voor. Jij, ik, je zus. We zijn kinderen. Dat hoort allemaal niet.’

‘Er zijn vele vormen van liefde,’ dringt Betty aan, maar voor Soarse klinkt het alsof ze zelf begint te twijfelen aan wat ze zegt. ‘Er is zoveel...’

Maar dan valt ze stil.

‘Ga weg,’ zegt Soarse bitter. ‘Aan jou heb ik niks. Ik heb aan niemand hier in dit huis iets.’

‘We moeten elkaar bijstaan,’ dringt Betty opnieuw aan. ‘Als wij niet...’

‘Ga gewoon weg, Betty,’ zegt Soarse. ‘En ik zeg het geen derde keer meer.’

Betty zucht en komt overeind. Ze wil nog wat zeggen, maar besluit dan maar van niet. Ze sluipt weer naar buiten.

Tot daar mijn mogelijke bondgenoten, denkt Soarse.

––––––––

ZE WORDT WAKKER, NOG steeds helemaal gekleed, warrig en verward en een beetje plakkerig. Ze ligt op het bed, het moet midden in de nacht zijn. Het is alleszins nog donker en het is stil, terwijl er buiten niets beweegt. Enkele van de lantaarns zijn gedoofd en niemand vervangt ze. Achter de boomlijn verderop ziet ze een moment lang een rood lichtje bewegen, dan weer niets. Maar dat er daar iemand is, daarvan is Soarse overtuigd. Meerdere personen. Die hun kans afwachten.

Ze heeft avonturenboeken gelezen. Een paar dingen weet ze dus wel. Ze zullen wachten tot de ochtend, wanneer iedereen nog slaapt. Eerste licht en zo. Maar misschien is dat niet hoe de politie werkt. Ze weet het eigenlijk niet. Ze weet zo weinig, en dat vindt ze erg. Ze wil niet langer onwetend zijn. Als ze haar ouders en de rest van de familie om iets haat, dan is het wel omdat ze onwetend gehouden werd. Onwetend, maar niet dom. Ze wil de wereld veroveren, en dat moet nu dringend gebeuren. Ze is nog maar veertien, maar ze kan niet langer wachten.

Maar zolang deze hele zaak niet opgelost raakt, gaat ze nergens naartoe.

Nu ze toch wakker is, gaat ze zitten piekeren. Ook luistert ze naar de stilte. De stilte van de nacht en van het bos, en die van de boerderij. Die was altijd al opvallend, maar nu nog des te meer nadrukkelijk omdat ze kabaal en spanning verwacht. Of is de politie alweer vertrokken? Heeft haar familie het pleit gewonnen? Wordt ze nu tot in de hel achtervolgd door haar oom en zijn lusten?

Er klinkt gestommel beneden. Ze vraagt zich opeens af of iemand daar de hele nacht lang de wacht hield. Bert en Sam om beurten misschien? Hoelang gaan ze dit volhouden? Hoelang gaat de politie dit volhouden?

Wat nu? Gaat ze naar beneden, de rest van de familie confronteren en om een ontbijt vragen, alsof er helemaal niets aan de hand is? Gaat ze dat doen?

Op een zeker moment zal ze iets moeten doen. Ze kan niet de hele tijd op haar kamer rondhangen. Ze wil geen gevangene zijn. Daarbeneden komt ze méér te weten over de situatie, en kan ze misschien Bert beïnvloeden. Dat hoopt ze, tegen beter weten in. Of misschien Sam. Als iemand te beïnvloeden is, dan waarschijnlijk Sam wel, al schat ze haar kansen niet hoog in.

Dus gaat ze naar beneden. Ze wordt verwelkomd door de achterdochtige blik van Sam, door de twee stille nichtjes aan tafel en door de geur van gebakken eieren en verse koffie. Tante Sophie staat bij het aanrecht. Soarse gaat gewoon aan tafel zitten, alsof er niets aan de hand is. Alsof ze zelfs niet eens verondersteld wordt te helpen in het huishouden.

Ze kijkt naar Sam. Die houdt zijn blik op zijn eigen bord gericht, en hij eet. De nichtjes werpen steelse blikken op haar waar ze niets mee kan beginnen. Wat hopen ze? Dat de bevrijding van haar komt?

Tante Sophie zet haar een bord met eieren en brood voor, zonder een woord te zeggen, en een mok dampende koffie. Sterke koffie, zo te zien. Soarse doet er wat suiker en melk bij en roert. Ze neemt enkele happen van het brood en de eieren.

Bert komt naar binnen, met de herfstkilte achter zich aan en wat losse bladeren. Hij heeft een van de geweren bij zich. Zijn jas hangt open. Hij is niet geschoren, wat wel vaker gebeurt, en zijn blik staat wild. Meteen merkt hij Soarse op. ‘Ah, ben jij verrezen?!’ roept hij, de stilte doorbrekend als een ijsbreker het ijs. ‘Wel, ik hoop dat je blij bent met deze hele situatie!’

‘Mijn schuld niet,’ zegt Soarse luid, zo luid mogelijk, om niet klein en bang te lijken. Zo gaat ze zich niet meer gedragen. Ze hoopt dat zijn ballen nog blauw en pijnlijk zijn. ‘Jullie wilden niet luisteren toen ik zei...’

‘Hou je klep!’ gromt Bert. Hij zet het geweer naast de deur, trekt zijn jas uit en gaat aan tafel zitten, naast zijn dochters. Tante Sophie haast zich met eieren, brood en koffie. ‘Ik zie die agenten niet meer,’  vervolgt Bert, ‘maar ze zullen er nog wel zijn. Zolang ze van m’n land blijven, hangen ze rond waar ze willen.’

‘Ze kunnen ons arresteren wanneer we het erf verlaten,’ zegt Sam somber. ‘Of ze komen toch, met een bevel van een rechter. Daar is niets aan te doen.’

‘Wat weet jij daarvan? Geen rechter geeft zo’n bevel. Het huis van een Canadees is heilig. Is altijd zo geweest.’

‘Niet als ze je verdenken van een misdaad,’ zegt Sam. Maar hij klinkt niet echt overtuigd.

‘Jij gaat aan het werk in de stal. Genoeg te doen. En jullie ook.’ Bert bedoelt zijn beide dochters, die al hun werkkleren aanhebben. ‘En jij blijft op je kamer.’ Waarmee hij Soarse bedoelt.

‘Ik ga waar ik wil,’ zegt Soarse. Uitdagend, met haar blik op hem. Hij is een geweldenaar, hij is een driftkop en dus gevaarlijk, maar ze vermoedt dat hij ook laf is, en dat hij niet weet wat te doen wanneer hij werkelijk uitgedaagd wordt, in het bijzonder door haar. Ze heeft het mes dat naast haar bord lag stevig vast in haar hand. Dat zal ze gebruiken, maar niet om te eten.

Zijn blik gaat naar dat mes, en naar de witte vuist die het vasthoudt.

‘Jij bent een duivelsjong!’ zegt hij met een diepe, trillende stem. ‘Ik had jullie nooit in huis mogen halen. Kijk wat ik nu krijg voor dank.’

‘Je deed dat alleen omdat je er drie goedkope arbeidskrachten bij kreeg,’ zegt Soarse. ‘Drie slaven, eigenlijk. Want dat is wat wij hier al jaren doen, slavenwerk.’

Bert springt overeind. ‘Jij houdt nu je bek!’ schreeuwt hij. ‘Of ik pak m’n geweer en schiet je hoofd eraf!’

‘Heb jij mijn vader vermoord?’ vraagt Soarse met een stem die ze zo rustig mogelijk houdt.

Drie luide kloppen op de deur onderbreken de ruzie.

Meteen is iedereen stil.

––––––––

BERT GRIJPT HET GEWEER en stapt dan bij de deur vandaan. Hij gebaart naar tante Sophie om de deur te openen terwijl hij dekking zoekt, het geweer in de aanslag. Sophie kijkt vertwijfelt naar hem, maar hij dringt aan. Ze opent de deur.

Soarse kan niet zien wie er buiten staat, toch niet vanwaar zij zit. En ze is niet van plan te bewegen. Maar ze hoort de stem van sergeant Devries.

‘Mevrouw,’ zegt die, ‘kan ik met uw man spreken? Hierbuiten, zonder zijn wapen?’

‘Ga weg!’ roept Bert vanuit zijn verborgen positie.

‘Alleen praten,’ dringt Devries aan. ‘Om deze situatie op te lossen.’

‘Er is geen situatie wanneer jullie weggaan en ons met rust laten,’ roept Bert.

‘U weet dat dat niet gaat gebeuren,’ zegt Devries. ‘We willen u vragen stellen over uw broer, en over Soarse.’

‘En ik wil geen vragen beantwoorden, dus kras op!’

Tante Sophie zet een stap naar achteren en houdt de deur stevig vast. Soarse verwacht dat een groep politiemensen naar binnen stormt, maar dat gebeurt niet.

‘U kunt dit niet blijven volhouden,’ dringt Devries aan. ‘Op zeker moment zal er iets moeten gebeuren.’

‘Bedreig ons niet!’ schreeuwt Bert. ‘We zijn gewapend en we zullen ons verdedigen.’

‘Kunt u dan ten minste de meisjes naar buiten laten komen?’

‘Waarom zou ik dat doen? Ze zijn hier thuis. Ze zijn hier veilig.’

Soarse begrijpt dat Devries geen bedreigingen wil uitspreken, om hem niet te provoceren. Haar baas wil waarschijnlijk ook de zaak niet op de spits drijven, en slachtoffers voorkomen. Dat lijkt Soarse allemaal een goed idee, behalve dan dat ze Bert daarmee niet overtuigen. Hij is een koppig man, altijd zéker van zijn gelijk.

‘Bert,’ zegt sergeant Devries, ‘wij willen redelijk zijn en u de kans geven dit vreedzaam op te lossen. Weerspannigheid tegenover de politie is ook een misdrijf. Het lijkt me het best dat u de zaak niet erger maakt. Laten we dit beschaafd afhandelen.’

‘Ik spuw op jullie beschaving!’ roept Bert. Hij loopt vooruit en trapt de deur weer dicht. Tot de familie roept hij: ‘Het circus is afgelopen. Ik wil iedereen direct aan het werk. En als je die teef nog ziet, roep me dan, dan jaag ik haar het erf af!’

Onwillig maar uit noodzaak komt iedereen in beweging. Ook Soarse. ‘Jij niet,’ roept Bert naar haar. ‘Jij gaat weer naar je kamer. En je blijft daar.’

‘Kunnen wij naar de stallen?’ vraagt Betty.

‘Ja, Sam zal met jullie meegaan.’

‘En wat doe ik wanneer die politie daar nog rondhangt?’ vraagt Sam.

‘Je schiet desnoods in de lucht. Wat anders? Of je roept mij meteen als er wat aan de hand is.’

De meisjes kijken elkaar aan en ruimen de tafel af, maar ze lijken niet gehaast om naar buiten te gaan. Bert gaat aan het raam kijken. ‘Niks meer te zien. Allemaal te laf om echt iets te doen.’

Gelukkig voor jou, denkt Soarse.

‘Wel, wat sta je daar te lummelen?’ snauwt Bert naar haar. ‘Naar boven, dat ik je smoel niet meer zie. Want alles wat hier gebeurt, is allemaal door jouw schuld.’

‘Oh, ik heb m’n vader vermoord of wat,’ zegt Soarse. Maar ze stapt achteruit, om wat meer afstand tussen hen te scheppen, want ze moet oppassen met hem.

‘Ja, dat is het misschien,’ gromt hij. Zijn hoofd is rood nu. ‘Dat jij het gedaan hebt. Je ouwe man het hoofd ingeslagen, en daarna de onschuld spelen. Misschien moet ik jou overleveren aan de politie.’

Ze wil wat zeggen, maar besluit dat het welletjes is en loopt de trap op. Ze sluit haar kamerdeur en sleept de commode ervoor, met veel moeite. Dat zullen ze wel tot beneden horen. Het kan haar niets schelen.

Ze gaat aan het raam kijken. Alice en Betty passeren beneden, in de richting van een van de schuren, waar de koeien wachten. Sam is bij hen, met een geweer. Hij kijkt schichtig om zich heen, alsof hij verwacht neergelegd te worden door een scherpschutter van de politie. Maar er is opnieuw geen politie meer te bekennen.

Er gebeurt voorlopig niets. Bert of Sophie duiken niet op. Ze zijn beneden, Soarse kan hun stemmen horen. Het is geen vriendelijk gesprek. Zij zal op hem inpraten, eindelijk. Niets te vroeg, wat Soarse betreft. Maar dat zal niets veranderen. Daarvoor is het allang te laat.

Dan is het stil. Geen stemmen en geen voetstappen meer. Buiten is er niets te zien. De lucht is helder, met wat dikke, witte wolken. Aangenaam weer voor de herfst.

Iets beweegt aan de andere kant. Langs de bomenrij loopt een man, gebogen, van struik naar struik, van dekking naar dekking. Hij komt Soarse vaag bekend voor. Hij draagt alleszins geen uniform. Maar wel heeft hij een geweer bij zich.

Heeft de politie extra hulp gehaald, in het dorp bijvoorbeeld? Dat kan Soarse zich niet goed voorstellen. De mensen hier zijn niet zo meteen geneigd de politie te helpen tegen lokale mensen.

Dan is er weer niets meer te zien.

Ze gaat op het bed zitten en pakt een boek.

Buiten klinkt een knal, en dan nog één.

––––––––

ZE SPRINGT OP EN GAAT weer aan het raam staan. Niets te zien. Dat waren duidelijk twee schoten. Opeens duikt Sam op. Hij komt van de schuur en begeeft zich met grote stappen naar het huis. Hij verdwijnt uit het zicht van Soarse, maar ze hoort de deur beneden opengaan, en dan zijn stem. Hij roept Bert, maar krijgt geen antwoord. Dan verdwijnen zijn stappen naar de achterkant van het huis.

Er is iets gebeurd. De meisjes waren niet meer bij hem. Waar zijn ze dan wel? Soarse ziet ze nergens, maar ze ziet uiteindelijk slechts een klein deel van het landschap.

Zijn ze er vandoor?

Heeft Sam op hen geschoten?

Beneden hoort ze nu de stemmen van Sam en Bert, en ze maken ruzie. Waarschijnlijk zijn de meisjes gevlucht. Goed voor hen, denkt Soarse. Hopelijk zijn ze in orde. Maar op wie schoot Sam dan? Was het wel hij die schoot?

Ze hoort nu de stappen van de twee mannen die de trap opkomen. Ze naderen haar kamer. Duwen tegen de deur, die niet open wil omdat de commode ervoor staat.

‘Godverdomme, Soarse, doe open!’ roept Bert. ‘Doe die deur open!’

‘Laat me met rust!’ roept Soarse even hard terug.

Een lichaam beukt tegen de deur. Die geeft wat mee, de commode verschuift. Ze weet dat haar poging om de toegang te barricaderen nutteloos is. Maar ze heeft net genoeg tijd om ervandoor te gaan. Ze opent het raam en kruipt naar buiten.

Achter haar vloekt Bert.

Ze komt op het hellende dak terecht en laat zich voorzichtig naar beneden glijden, tot aan de goot. Ze hoopt dat die haar gewicht zal dragen. Ze wil langs de goot de dakrand volgen, hoe moeilijk dat ook lijkt. Vandaar kan ze naar een afvoer en zo naar beneden. Dat is het plan.

Maar ze raakt het evenwicht kwijt, haar ene voet glijdt weg, en ze valt.

Met een krijs komt ze tussen struiken terecht. Die breken haar val, maar schrapen haar huid. Ze is eventjes de kluts kwijt, en ze hoort de stemmen van Bert en Sam. Dan komt ze overeind. Uit haar ooghoek ziet ze dat Sam haar door het raam achterna komt. Ze hoort ook, gedempt, de zware schoenen van Bert op de trap naar beneden.

Ze zet het op een hollen.

Maar Sam is sneller. Hij gooit zich op haar, ze rollen over het dikke, hoge gras dat nauwelijks onderhouden wordt, en over scherpe keien. Bert heeft hen ook bereikt. Samen houden de twee mannen haar vast.

‘Jij gaat nergens naartoe,’ zegt Bert. Hij mept haar hard.

Tegelijk hoort ze een ander geluid. Een auto. Misschien twee auto’s, die dichterbij komen.

Over het erf.

Bert heft zijn geweer op, richt naar iets wat Soarse niet kan zien, en schiet. Er is allerlei kabaal, maar Soarse is nog een beetje suf van de klap die ze kreeg. De beide mannen zeulen haar nu naar een van de schuren.

Auto, denkt ze. Ze willen weg met de truck die daar staat.

Ze moet iets doen, wil iets doen, maar krijgt opnieuw een klap, ze weet niet van wie.

De stem van Sam klinkt paniekerig. Twee schoten klinken oorverdovend dichtbij.

Dan zijn ze in de schuur. Ze gooien haar achter in de cabine van de pick-uptruck. Nog meer schaafwonden, maar die zijn het minste van haar zorgen. Bert spring achter het stuur, Sam naast hem met het geweer in de aanslag. Bert jaagt meteen de motor op. Het zware voertuig reageert meteen, met een wolk van stinkende uitlaatgassen.

Soarse probeert iets van de omgeving te zien, ook al wordt ze danig door elkaar geschud. Ze ziet twee politieauto’s, en enkele mensen in uniform en andere niet in uniform, maar allemaal gewapend met jachtgeweren of zelfs sommige met automatische wapens. Er wordt door niemand geschoten, ook al mist Bert net twee mannen en een voertuig.

Dan ligt de boerderij achter hen en raast de truck over de weg, tussen de bomen door. De mannen praten niet. Bert let op de weg, en rijdt snel. Veel te snel. Soarse houdt zich vast en probeert de veiligheidsgordel om zich heen te halen, maar dat lukt niet. Een ongeluk zal ze niet overleven, denkt ze.

‘Waarnaartoe?’ roept Sam boven het kabaal van de motor uit.

Bert kijkt even in de spiegel. ‘Zo ver mogelijk,’ zegt hij.

Ze wil hem zeggen dat de situatie nu wel uitzichtloos is geworden. Ze zijn op de vlucht, maar ze hebben zich niet voorbereid. Dat vermoedt ze toch. Alleen de kleren die ze dragen en twee geweren. Ze gaan nergens naartoe. Wat niet wil zeggen dat ze veilig is.

Ze vraagt zich af hoelang Sam nog mee wil in deze zaak.

Bert stuurt plots de truck van de weg af, over een halfopen terrein. Dan stopt hij. Hij laat de motor aanstaan en buigt zich opzij om in het handschoenkastje te rommelen. Hij vindt een mobiele telefoon, en stapt uit. ‘Let op haar,’ zegt hij tot Sam. Hij gaat even verderop staan telefoneren.

Een mobiele telefoon. Soarse heeft nooit eerder zo’n ding in z’n buurt gezien. Maar daar staat hij er dan mee.

‘Sam,’ zegt Soarse. ‘We moeten hiermee ophouden.’

‘Daarvoor is het te laat,’ zegt Sam.

‘Heeft Bert onze vader vermoord?’

‘Ik weet het niet.’

‘Was jij het?’

‘Nee,’ zegt hij verontwaardigd. ‘Jij?’

‘Absoluut niet. Maar dit moet stoppen. Je hebt een geweer. Je kunt dit nog allemaal rechtzetten.’

‘Hoe? Door oom Bert dood te schieten of wat?’

‘Hij hoeft niet dood.’

‘Als ik hem met mijn geweer bedreig, schiet hij gewoon op mij. Ik ben geen...’

Soarse begrijpt wat Sam bedoelt. Hij bevindt zich zoals altijd in de greep van zijn oom. Dat kan niet zomaar veranderen. En met wapens is hij ook geen held.

‘Geef mij het geweer,’ zegt ze.

‘Ben je gek? Hij schiet jou ook omver.’

‘Dit is geen spel, Sam. Hij is in het nauw gedreven. Wie belt hij? Zal iemand hem komen helpen? Dat geloof ik niet.’

‘Hij kent mensen.’

‘Daar gaan we niet op wachten,’ zegt ze. ‘Geef mij het geweer.’

Sam begint te huilen. Soarse kijkt hem aan, ze gelooft het niet, maar hij is echt gebroken. ‘Sam, doe het gewoon, geef me het geweer. Je hoeft verder niets te doen.’

Hij schuift het geweer over de bank naar haar toe, kolf eerst. Ze grijpt het vast, haalt voorzichtig de grendel naar achteren en ziet de patroon in de kamer. Ze laat even voorzichtig de grendel weer op z’n plaats glijden.

Dat heeft ze als kind al van haar vader geleerd. Een van de weinige nuttige dingen die ze van hem leerde.

Bert staat met zijn rug naar de truck toe.

Ze opent de deur en glipt naar buiten. Ze richt het geweer op hem.

‘Gooi je wapen weg,’ zegt ze.

Bert draait het hoofd om. Het gesprek stokt. Hij heeft zijn geweer vast met zijn linkerhand en beseft waarschijnlijk dat hij niet sneller kan zijn dan zij. Soarse ziet hem denken: zal ze schieten, of durft ze dat niet?

Langzaam verbreekt hij de verbinding en steekt de smartphone in de zak van zijn broek. Zijn eigen geweer heeft hij nog steeds in zijn linkerhand. De verkeerde hand.

‘Je schiet niet,’ zegt hij.

Ze zegt niets.

Hij beweegt niet. Ook Sam, achter haar, doet niets. Hoopt ze. Ze hoort hem alleszins niet.

‘Je durft niet, omdat je een slap en laf kreng bent.’

‘Ik trapte je tegen je ballen,’ zegt ze. ‘Ik hoop dat het pijn deed.’

‘Een laf kreng,’ herhaalt hij. ‘En je kunt niet omgaan met een geweer.’

‘Jouw gok,’ zegt ze.

‘Soarse,’ zegt hij, ‘we laten jou hier achter en gaan er alleen vandoor.’

‘Gebeurt niet,’ zegt ze. ‘Je vermoordde mijn vader.’

‘Dat deed ik niet. Dat was ik niet.’

‘Wie dan wel?’

‘Dat doet er niet toe,’ zegt Bert. ‘We laten dat allemaal achter ons.’

‘Ik laat het niet achter ons. De moord niet, en het misbruik niet. Jij gaat naar de gevangenis. Voor een heel lange tijd.’

‘Ik ga niet naar de gevangenis. Haal dat maar niet in je hoofd.’

Ze hoort ergens de motor van een voertuig. Een auto. Een zware auto, een terreinwagen.

‘Als het moet, schiet ik je door je hoofd,’ dreigt hij.

‘Ik ben sneller,’ belooft ze. ‘Onervaren, maar snel.’

Hoopt ze. Ze hoopt dat het geweer op de juiste manier geladen is. Dit kan nog helemaal verkeerd aflopen.

Hij beweegt zijn eigen geweer naar zijn rechterhand in één vloeiende beweging en richt de loop op haar.

––––––––

HET IS SERGEANT DEVRIES die het geweer uit haar stramme handen haalt, het aan iemand naast haar doorgeeft, bij haar neerhurkt en haar arm om haar schouders slaat. Dit is alles waarvan Soarse zich bewust is: haar directe omgeving. Het tuiten in haar oren. De stank van kruit. De klap waarmee het wapen in haar handen en tegen haar schouder bewoog.

Devries helpt haar overeind. ‘Niet kijken,’ zegt ze.

Soarse kan het niet laten. Ze blikt naar waar het lichaam ligt, maar ze wendt dan snel weer het hoofd af.

‘Waar zijn de anderen?’ vraagt ze.

‘De anderen zijn oké. De meisjes waren al eerder gevlucht, en ze zijn veilig bij ons. Je tante hebben we ook gevonden. Sam zit in die auto daar, in handboeien. Alles is dus in orde.’

‘Nee,’ zegt Soarse, ‘alles is nog niet in orde.’

‘Nee?’

‘We hebben de moordenaar van mijn vader nog niet gevonden.’

‘We nemen aan dat het Bert was,’ zegt Devries. ‘Alles wat hij deed, wijst daarop.’

‘Ik geloof het niet,’ zegt Soarse.

‘Wel, we zoeken naar zijn lichaam, dat van je vader. Misschien worden we dan iets wijzer.’

Soarse schudt het hoofd. ‘Hij werd op het hoofd geslagen met een hamer. Op de hamer zitten de vingerafdrukken van het hele gezin. Jullie worden niets wijzer.’

Devries ondersteunt haar, en brengt haar naar een van de andere terreinwagens van de politie. Er staat een man bij die Soarse herkent. Het is meneer Evrard, de vader van Rebecca. Hij kijkt naar haar maar zegt niets.

––––––––

IN HET HUIS IS HET stil, alsof er niets gebeurd is. Er staan nog enkele voertuigen voor de deur, en Soarse vraagt zich af wie hier allemaal rondhangt. Er is niemand in de buurt te bekennen. Ze hoort geluiden naast het huis, dat is alles.

Ze gaat aan de keukentafel zitten. De restanten van het ontbijt zijn niet opgeruimd. Als tante Sophie het niet doet, zal niemand het doen. En binnenkort is hier niemand meer. Misschien blijft het raadsel altijd een raadsel. Maar niet wanneer het aan Soarse ligt.

Bert is dood. Hij zal niet boeten voor al de dingen die hij gedaan heeft. Hij zal niet boeten voor de pijn die hij anderen aandeed, en Soarse betreurt dat. Dat hij niet de moordenaar is van vader, is een andere zaak. Of misschien niet. Misschien is alles met alles verbonden. Las ze zoiets niet in een boek? Dat alles in het universum met alles verbonden is?

De sheriff komt naar binnen, maar alleen om koffie te zoeken. Hij vindt de koffiepot die Sophie eerder die ochtend vulde, giet hem leeg, spoelt hem om, en zet nieuwe koffie. Even kijkt hij naar Soarse, maar hij zegt niets. Hij blijft staan, tegen het aanrecht geleund, terwijl het water in de pot heet wordt. Hij kijkt naar Soarse, alsof hij probeert in te schatten hoe schuldig zij is.

Hij zoekt op de verkeerde plaats, dat weet zij. Hij weet niets. Hij heeft er geen idee van waarnaar hij zoekt. Een moordenaar, dat wel, maar hij heeft geen aanwijzingen. En ze neemt aan dat hij ook niet bepaald een goede detective is. Een sheriff in een stadje ergens ver van de beschaving vandaan.

Ook zij weet niet wie de moordenaar is. Ze heeft enkele ideeën, maar geen bewijzen. Ze hoeft natuurlijk geen bewijzen, want het is niet haar taak om mensen voor een rechtbank te brengen.

De koffie is heet. De sheriff haalt de kan van het vuur en schenkt een mok vol. ‘Jij ook?’

Het is het eerste wat hij tegen haar zegt.

‘Ja, misschien wel,’ zegt ze.

Hij vindt een propere mok en schenkt haar in. Hij neemt geen melk of suiker. Zij vraagt er niet naar.

‘Ze hebben het lichaam gevonden,’ zegt hij.

Vreemd genoeg kan het haar niets schelen.

Ze reageert dus niet.

‘Een wetsdokter zal het moeten onderzoeken, en daarna kan je vader een echte begrafenis krijgen. Wat denk je?’

‘Dat lijkt een goed idee,’ zegt Soarse.

Hij blijft naar haar kijken, de diepte van haar gedachten peilend.

Ze kijkt op. ‘Jij denkt dat ik het gedaan heb.’

‘Er komt iemand van de recherche van Charlottetown hiernaartoe,’ zegt hij. ‘Die moet dat maar uitzoeken. Ik hou me bezig met dronkenlappen en verkeersovertredingen.’

‘Ze vragen dus je mening niet.’

‘Die lui in Charlottetown? Nee, dat doen ze niet. Doen ze nooit. Ze zoeken het maar zelf uit. Ik hou wel een cel vrij. Je herinnert je onze cellen toch nog wel, neem ik aan.’

‘Weinig comfortabel.’

‘Dat is de bedoeling.’ Hij zet de mok neer en staat rechtop. ‘Wel, ik ga kijken hoe ze opschieten met het lichaam.’ Hij laat Soarse alleen.

Ze kan vluchten, maar dan zou ze schuldig zijn.

Even later komt sergeant Devries binnen met Alice en Betty. De meisjes hebben gehuild, hun gezicht is vuil, net als hun kleren. ‘Ga jullie opfrissen en trek andere kleren aan,’ zegt Devries. En tot Soarse: ‘is er nog koffie?’

‘Je chef heeft net verse gezet.’

‘Hum, ja, en sterke, zo te zien. Dat kan hij goed. Hij is een goed politieman, Soarse, die baas van mij. Hij is een rechtvaardig man. Dat is zijn passie: rechtvaardigheid.’

‘Goed,’ zegt Soarse. ‘Goed voor hem.’

‘We krijgen zelden met echte misdaad te maken. Maar ook met de gewone dingen wil hij rechtvaardigheid.’

‘Wat kan het mij schelen, sergeant,’ zegt Soarse. ‘Ik ga hier weg.’

‘Je bent veertien.’

‘Mijn familie is dood of zit binnenkort in de gevangenis.’

‘Sociale diensten zullen zich over je ontfermen,’ zegt Devries.

‘Daar vrees ik voor,’ zegt Soarse.

Devries drinkt van de koffie. ‘Wie heeft het gedaan, Soarse?’

‘Wat?’

‘Je vader.’

‘Dat weet ik niet, sergeant.’

‘Of je weet het wel, maar je wil het niet zeggen. Dat denk ik.’

‘Kan me niks schelen wat je denkt,’ zegt Soarse. ‘Wacht jij maar op die rechercheur van Charlottetown. Ik blijf hier niet langer dan noodzakelijk. Waar moet ik naartoe? Ik wil hier niet meer slapen.’

Devries zucht. ‘Dan moeten we een oplossing zoeken, Soarse.’

‘Ja, doet u dat maar. Trouwens, waar moeten mijn nichtjes naartoe?’

‘Ik weet het niet, Soarse. Maar ik zoek het uit.’

––––––––

ER KOMEN NOG MÉÉR MENSEN bij het hele onderzoek kijken, onder wie een stevig gebouwde man die helemaal uit de hoofdstad komt en Drouin heet en de leiding van het onderzoek op zich neemt. Het lichaam is opgegraven en in een grijze bestelwagen meegenomen. Waarnaartoe, dat weet Soarse niet.

‘Mijn deelneming,’ zegt Drouin, na zich voorgesteld te hebben. Hij is een echte rechercheur, die zware misdaden onderzoekt. ‘Wij zullen het lichaam zo snel mogelijk weer vrijgeven voor de begrafenis.’ Hij stelt haar een heleboel vragen, waarop ze zelden veel te antwoorden heeft. Hij maakt aantekeningen in een zwart boekje. Soms stelt hij twee keer dezelfde vraag.

‘Wat gebeurt er nu met mij en met mijn nichtjes?’ wil ze weten.

‘Er is een man die plaats voor jullie heeft. Hij zegt dat je al eerder bij zijn dochter terechtkwam, maar daar wist hij toen niets van. Zijn naam is Evrard. Hij is betrouwbaar, Soarse.’

‘Oh,’ zegt Soarse.

‘Hij werkte voor de militaire inlichtingendienst, maar is nu met pensioen.’ Drouin grijnst. ‘Ze gaan daar erg vroeg met pensioen, in het leger.’ Hij komt overeind. ‘Wel, ik ben klaar met jou. Ik had al een gesprek met die nichtjes van je. Er staat een auto klaar voor jullie. Best dat je wat spullen inpakt, voor een verblijf van een week of zo.’

Dat gaat Soarse ook meteen doen. Van het hele gezin blijft dus nu bijna niemand meer over. Haar vader en oom zijn dood, tante Sophie en Sam zullen waarschijnlijk een tijd in de cel zitten – Ja, zelfs tante Sophie, die weinig te verwijten valt, maar niets deed om de mannen tegen te houden.

Soarse gebruikt dezelfde reistas, die van Rebecca, en vult die met kleren. Daar is ze snel mee klaar. Ze wil hier wég, wég van deze plek. Of ze hier volgende week nog terugkomt, dat weet ze niet. Hoe het dan verder moet met haar, dat weet ze ook niet.

De Toyota-terreinwagen die voor hen klaarstaat is groot genoeg. Alice en Betty zitten al achterin. Ze zijn zwijgzaam. Ze hebben Soarse niets te vertellen. Zij gaat vooraan zitten, naast Sergeant Devries. ‘Klaar, meisjes?’ vraagt die, alsof het een uitstapje is. Voor Alice en Betty zal het een hele trip zijn. Ze zijn zelden verder geweest dan het dorp. Maar ook Soarse kan niet pochen: haar vlucht was de langste trip die ze ooit gemaakt heeft in haar weinig avontuurlijke leven.

De rit duurt niet lang. Weldra doemen het huis en de schuur op die Soarse met plezier herkent. Rebecca en haar vader komen naar buiten. Het meisje kijkt Soarse aan met de blik van een samenzweerder.

‘Welkom, meisjes,’ zegt haar vader. Een oudere vrouw komt nu ook naar buiten, en zij beiden helpen met de bagage. De oudere vrouw draagt een katoenen kleed en een voorschoot. ‘Dit is Mathilde, die met het huishouden helpt,’ zegt meneer Evrard.

Rebecca legt haar hand op de pols van Soarse. ‘Jij slaapt in de schuur, want er is niet genoeg plaats in het huis voor jullie allemaal.’

Daar heeft Soarse geen probleem mee. De nichtjes werpen verontruste blikken op haar, wat ze niet begrijpt. Willen ze niet alléén gelaten worden in een vreemd huis? ‘Het komt in orde,’ sust ze hen. ‘We zijn hier veilig.’

Maar overtuigd lijken ze niet. Ze blijven vooral uit de buurt van meneer Evrard en volgen Mathilde naar binnen.

‘Het is wennen,’ zegt Rebecca, ‘na al wat hen overkwam. Mijn vader vertelde me wat er gebeurde. Het is nu voorbij, Soarse. Vanaf nu begint je nieuwe leven.’

Er is een bed opgemaakt op de halve zolderetage in de schuur, waar er twee dakraampjes zijn. Het is er onverwacht gezellig. Alleen de ladder is een beetje een probleem, daar zal Soarse aan moeten wennen. Voor hoelang, vraagt ze zich af.