Iedereen is mooi – deel 2

Claudia Vanzegbroeck

Iedereen is mooi – deel 2

Feelgood 

Verschijningsdatum: 9 augustus 2022

© 2022 Claudia Vanzegbroeck

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661224

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

De hele dag bleef ik liggen en dacht na hoe het nu verder moest met mijn leven. Ik was niet alleen mijn baan verloren, maar ook mijn beste vriendin want we zouden elkaar niet meer elke dag kunnen zien. Bij die gedachte barstte ik opnieuw in tranen uit en liet alle vocht dat ik nog over had rijkelijk uit me stromen. Mijn hoofd was zo zwaar en mijn lichaam zo lam, dat ik daarna prompt in slaap viel.

––––––––

Ik werd wakker van voetstappen op de achtergrond en tilde mijn hoofd op. Emma kwam naar me toegelopen en sloeg haar armen om me heen. ‘O Kim, wat een vreselijke dag. Ik heb me vandaag niet kunnen concentreren. Hoe is ze daar in hemelsnaam achter gekomen?’

‘Ze had veiligheidsagenten op de uitkijk gezet. Ik had het moeten weten.’

‘Je had hem beter alleen maar een berichtje gestuurd. Ik weet dat je bedoeling goed was. Zo zie je maar wat je nu is overkomen.’

We huilden allebei en zochten naar een zakdoek om onze neuzen te snuiten.

‘Ik wil niet naar huis,’ snotterde ik.

‘Ik vrees dat je niet veel keuze hebt. Jouw visum zal worden opgeheven als je geen werk meer hebt.’

Daar had ik nog niet aan gedacht. Emma had gelijk. Er was geen tijd te verliezen. ‘Krijg ik dan geen ruimte om naar een andere baan te zoeken?’

‘Ik weet er zelf niet genoeg over, maar ik ken een jurist die je misschien kan helpen.’

Mijn adem kwam er met lange stoten uit en ik zocht naar een manier om toch in New York te kunnen blijven, ook al zou dit bijzonder moeilijk worden.

‘Ik heb nog tegen mams gezegd dat ik graag mensen wilde helpen, maar dan zou ik een eigen zaak moeten starten.’

Emma keek me vragend aan. ‘Daar zeg je wat. Waarom doe je dat niet? Hier of in België? Wat maakt het verschil? Wat zou je dan willen doen?’

‘Zoiets als Stacey, maar dan voor de gewone mensen die het wel kunnen betalen.’

Emma legde haar hand op de mijne. ‘Dat klinkt helemaal niet gek, doch, je moet wel beseffen dat je dan een extra opleiding zult moeten volgen en dat kost tijd. Iets wat je nu niet hebt.’

Mijn vriendin had gelijk. Ik piekerde me suf en kon geen enkele manier bedenken om snel werk te vinden. ‘Anders moet ik solliciteren in een winkel of een baan vinden die niemand wil.’

‘Zo gemakkelijk is dat niet. Buitenlanders krijgen alleen kansen als ze over uitzonderlijke kwaliteiten beschikken. Normale banen worden voorbehouden voor de Amerikanen.’

Ik wist dat Emma gelijk had, maar diep vanbinnen werd ik opstandig door haar negatieve antwoord. Even leek het erop alsof ze wel degelijk wilde dat ik terug zou gaan.

‘Dan zit er niets anders op dan terug te keren naar België, zeker?’ Ik stond op en ging naar mijn slaapkamer. Met mijn kaken op elkaar geklemd haalde ik mijn koffer uit de kast en begon die meteen te vullen.

Emma kwam achter me aangelopen. ‘Hey Kim, wees nu niet boos op mij. Ik kan dit ook niet helpen. Ik vind het even verschrikkelijk als jij. Kalmeer nu even en slaap er eerst een nachtje over.’

De toon waarop ze tegen me sprak bracht me tot bedaren. Langzaam klapte ik het deksel van mijn koffer weer dicht en zette ze aan de kant. ‘Je hebt gelijk, sorry.’

––––––––

Die nacht deed ik geen oog dicht. Ik tuurde naar het scherm van mijn gsm en wilde zo graag een berichtje sturen aan Shawn, maar ik hield me in. Even dacht ik weer aan zijn woorden om bij hem te gaan werken, maar dat mocht ik niet doen. Dit moest ik zelf oplossen. Alleen wist ik niet hoe. Ik was geen persoon met uitzonderlijke kwaliteiten en kon alleen in het land blijven via een huwelijk. En dat laatste klonk zelfs nog belachelijker. Mijn dromen hadden me gekist en dat besefte ik nu maar al te goed. Er was niemand die me nu nog kon helpen. Alleen Gisella. Zij was de enige die haar beslissing kon terugdraaien.

Hoofdstuk 2

De volgende ochtend werd ik wakker op de sofa en haalde opgelucht adem dat ik toch nog enkele uurtjes had kunnen slapen. Mijn laatste gedachte was niet zo dom geweest en ik besloot om vandaag terug naar het bedrijf te gaan om met Gisella te praten. Ik moest haar de waarheid vertellen. Met gehaaste stap liep ik naar mijn slaapkamer en kleedde me aan. Emma stond al in de badkamer en keek me vragend aan.

‘Wat ben je van plan?’

‘Ik ga met je mee. Ik wil met Gisella praten. Ze moet naar me luisteren.’

Emma kwam naar me toe en pakte mijn handen vast. ‘Misschien is dat nog niet zo’n gek idee. Laten we hopen dat ze bijdraait.’

Ik ademde diep in en uit en knikte. ‘Ik hoop het ook. Er is geen andere oplossing.’

Snel ging ik naar de badkamer om me op te frissen en veranderde mijn kleding. Normaal gezien droeg ik een blauwe of andere lichte kleur van jurk om te gaan werken, maar deze keer koos ik voor rood. De kleur van dominantie. Ik liet me niet wegsturen voor iets wat ik niet had gedaan. Ze moest me gewoon een kans geven om het uit te leggen. Dat was wel het minst wat ze kon doen.

––––––––

Een halfuur later stapten Emma en ik het kantoor binnen. We kwamen niet verder dan het onthaal. Een veiligheidsagent hield me tegen en gebaarde naar Emma dat ze mocht doorlopen.

‘Wat is hier aan de hand? Ik wil gewoon met Gisella praten. Laat me erdoor.’

Hij hield me strak bij mijn schouders. ‘Het spijt me, juffrouw. Ik heb orders gekregen.’

‘Van wie?’

De man draaide zijn hoofd even naar opzij en toen hoorde ik voetstappen. Gisella kwam binnen en haar ogen gingen open toen ze me zag staan.

‘Wat doe jij hier nog?’

Ik wrong me los bij de man en liep op haar af. ‘Gisella, ik heb niets fout gedaan. Laat het me alsjeblieft uitleggen. Die kans ben je me verschuldigd.’

Gisella trok haar ogen op en schudde haar hoofd. ‘Ik ben je helemaal niets verschuldigd. Ik had je verwittigd en je hebt mijn advies in de wind geslagen. Dit is wat er nu volgt. Eigenlijk zou je al in het vliegtuig naar België moeten zitten. Wat doe je hier eigenlijk nog?’

Mijn ogen werden vochtig en mijn gemoedstoestand veranderde van een vechter in een verloren ziel. ‘Ik heb geen informatie vrijgegeven. Er is zelfs niet gesproken over jouw bedrijf. Het ging om andere dingen. Ik heb hem verteld over mijn leven in België, over mijn ouders. Maar eigenlijk gaat je dat niet aan. Dit doe ik anders nooit, maar ik sta recht in mijn schoenen. De enige reden dat ik hem nog heb gezien was om hem te vertellen dat het de laatste keer zou zijn. Dat het niet meer kon. Dat jij het niet meer wilde en daar ging ik me ook aan houden. Alleen had ik het fatsoen om het hem persoonlijk te vertellen. Enige vorm van beleefdheid was het minste wat ik nog kon doen. Uiteindelijk heeft hij me nooit iets misdaan.’

Gisella stond als aan de grond genageld. Haar ogen waren strak op me gericht. Ze reageerde niet meteen, maar enkele seconden daarna begon ze uitbundig te lachen.

‘Zielig meisje. Je begrijpt er gewoon niets van. Ga toch naar huis. Ik wil je hier niet meer zien.’

Ze liep me voorbij als een stuk vuil. Honderden messen vlogen in mijn borstkas en priemden diepe wonden in mijn hart. Dit voelde zo onrechtvaardig.

‘Dit heb ik niet verdiend! Ik dacht ik meer voor jou betekende?’

Gisella bleef staan en kwam weer naar me toe. Haar blik hield de mijne vast. Voor ik besefte wat er gebeurde, ging haar hand omhoog en gaf ze me een flinke klap in het gezicht. ‘Praat nooit meer over mijn kleindochter. Jij kan niet tippen aan Sylvie. Nooit!’

Vervolgens liet ze me staan en nam de lift naar boven. Ik hield mijn hand tegen de plek waar ze me zonet had geslagen. Mijn wang tintelde aan een stuk door. De klap kwam harder aan dan verwacht.

Emma kwam achter een hoek vandaan naar me toegelopen. ‘O Kim, wat verschrikkelijk. Dit had ze nooit mogen doen. Dit had ze nooit tegen je mogen zeggen.’

We vielen in elkaars armen en huilden als kleine kinderen. ‘Ik heb het geprobeerd. Meer kon ik niet doen. Het spijt me, Emma. Bedankt dat je me de kans had gegeven om hiernaartoe te komen, maar ik heb het verknoeid.’

Emma nam me vast bij mijn schouders en schudde me lichtjes door elkaar. ‘Jij hebt helemaal niets fout gedaan. Het is Gisella, verdomme. Weet je wat? Ik ga met haar praten. Misschien kan ik haar nog op andere gedachten brengen. Ga maar naar huis. Ik laat je zo snel mogelijk iets weten.’

Ze liet me weer los en wandelde naar de liften. Ik stond er als gehypnotiseerd bij en knikte alleen maar. De veiligheidsagent kwam naar me toe en legde zijn hand op mijn schouder.

‘Juffrouw, mag ik u vragen om het pand onmiddellijk te verlaten, alstublieft?’

Tranen biggelden over mijn wangen en ik knikte. ‘Jazeker, zoals u wenst.’

Hoofdstuk 3

De schuifdeuren gingen open en met een nat gezicht stapte ik naar buiten. Ik nam zelfs niet de moeite om mijn zakdoek te pakken. Zo verdwaasd voelde ik me. Totaal uit het lood geslagen door een onrechtvaardige beslissing. Misschien moest het zo wel zijn. Wat ik ook probeerde, het wilde gewoon niet lukken. Mijn kansen waren voorbij en ook al had ik nog een sprankeltje hoop dat Gisella wat zou bedaren na mijn woorden, ik twijfelde sterk of ze dat zou doen. Ze was een persoon die nooit terugkwam op een beslissing. Dat merkte ik nu pas.

Al dwalend door de straten van New York City zag ik dat voorbijgangers naar me keken, maar het deerde me niet. Iedereen mocht zien dat ik verdriet had. Pijn om wat er was gebeurd en de ongerechtigheid die het leven soms met zich meebracht.

Ik stond bij de stoplichten te wachten om de straat over te steken, toen ik plots een fel claxongeluid hoorde. Perplex bleef ik staan en merkte dat ik in het midden van een zebrapad stond. De lichten voor de voetgangers stonden op rood en ik had het niet eens gemerkt.

‘Kan je niet uitkijken waar je loopt?’ riep een razende stem.

Ik knikte en reageerde er verder niet op. Mijn ogen waren zo wazig en mijn hoofd duizelde dat ik me zelfs niet kon herinneren dat het een man of een vrouw was die tegen me had geroepen. Ik deed een poging om opzij te gaan, maar voelde mijn benen trillen. Warme handen trokken me van de straat weg en duwden me in een auto. Het was geen gewone auto, het was een Bentley, maar deze keer een witte.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vroeg Shawn bezorgd.

Bij het horen van zijn herkenbare stem, hield ik het niet meer. Mijn lip trilde en de tranen liepen met bakken uit mijn ogen. Met veel moeite kreeg ik er enkele woorden uit. ‘I... ik ben ont... ontslagen. Ik moet terug naar België.’

Het maakte me niet uit of hij het wist of niet. Er was niets wat me nu nog interesseerde. O jongens, ik had hier zo genoeg van.

‘Wat heb je in haar ogen dan fout gedaan?’

Ik draaide mijn gezicht naar hem toe. ‘In de nacht naar je toekomen om te vertellen dat we elkaar niet meer konden zien.’

Shawn zuchtte theatraal. ‘Dat meen je toch niet. Is Gisella gek geworden ofzo?’

‘Ik weet het niet. Het is toch maar gebeurd en er is niets meer aan te doen.’

Gelaten liet ik mijn hoofd achterover zakken en sloot mijn ogen. De weerstand die ik gedurende de ochtend had gevoeld, verliet nu langzaam mijn lichaam. Mijn schouders hingen naar beneden en de kracht in mijn spieren nam af.

‘Had ik je niet gezegd dat je me altijd mocht bellen als er iets was?’

Ontspannen draaide ik mijn gezicht naar hem toe en knikte. ‘Dat weet ik en dat is lief van je. Maar je kunt me niet helpen. Dit moet ik zelf doen.’

‘Te trots om hulp te aanvaarden, nietwaar?’ Hij trok een wenkbrauw omhoog.

Ik wilde rechtop gaan zitten en heftig nee schudden, maar ik had de kracht niet meer. De korte nacht had me helemaal uitgeput. Tranen welden weer op en al snel zat ik te snotteren als een hopeloze tiener.

‘Hey angel. Kom op. Laat je niet gaan.’ Shawn nam me in zijn armen en plantte een kusje tegen mijn oor. Ik kon niet ontkennen dat het net dít was wat ik zo nodig had. Toegenegen kronkelde ik tegen hem aan, sloot eventjes mijn ogen en fluisterde: ‘Sorry, dat ik je overrompel met mijn problemen. Je zult er zelf wel genoeg hebben.’

Hij gaf me een speels tikje tegen mijn neus en glimlachte. ‘Mijn angel die steeds weer opduikt als ze problemen heeft. Het is raar dat ik je altijd tegenkom als je hulp nodig hebt.’

‘Toeval bestaat niet.’ Die woorden kwamen er snel uit. Veel te snel.

Shawn schoof achteruit en keek me vragend aan. ‘Dat zei mijn moeder ook altijd.’

Ik lag loom in zijn armen en knikte. ‘Jouw moeder zou weleens gelijk kunnen hebben.’

‘Denk je?’

‘Mm...’

Zachtjes boog hij zich naar me toe en gaf me een zoentje op mijn lippen. De aanraking van zijn zachte huid tegen de mijne, kalmeerde me. Ik lag daar maar als een lappenpop in zijn armen te genieten van zijn tedere aanraking en merkte niet eens dat we de stad verlieten. Plots besefte ik het. Ik schoot overeind en keek door het raam. Mijn mond viel open. De Bentley reed de snelweg op en ik zag nog net dat we New York City verlieten.

‘Hey, waar gaan we naartoe?’

Shawn wreef met zijn hand over mijn wang. ‘Rustig maar, ik neem je mee naar mijn woning op Long Island. Het appartement aan de Upper East Side is mijn verblijfplaats tijdens de werkweek, maar in het weekend moet ik de drukte even kunnen ontlopen.’

Mijn god, had hij nog een extra huis? En ik mocht met hem mee?

Blijf met beide voetjes op de grond, hoorde ik Emma’s stem zeggen, maar de vlinders spraken een andere taal. Een taal die zo moeilijk te negeren was. Het was de taal van de liefde die me week maakte en mijn gezonde verstand blokkeerde. Mijn verlangen om dicht bij hem te zijn was zo sterk dat ik ernaar smachtte om zijn unieke geur te kunnen opsnuiven. Een geur die zo goed bij hem paste en me vertelde dat hij een oprecht persoon was. Alleen vertelde mijn verstand me dat ik nog totaal niets van hem wist. Had mams me ooit niet verteld dat ik als kind nooit met vreemde mannen mocht meegaan?

Hoofdstuk 4

We zaten al bijna twee uur in de auto. ‘Weet je zeker dat we het eiland niet aan het rondrijden zijn?’ vroeg ik met kloppend hart.

Shawn moest lachen om mijn gehavende opmerking. ‘We zijn er bijna. Nog een beetje geduld.’

‘De afstanden zijn hier behoorlijk vergeleken met de korte ritten die we in België altijd maken.’

‘Dat heb ik inderdaad gehoord. In de Verenigde Staten is alles ver en groot. Je moet er even aan wennen.’

De Bentley sloeg af naar rechts en reed een lange oprijlaan op. In de verte stond een huis waar mijn mond van open viel.

‘Hemeltje, woon jij hier?’ Ik draaide mijn gezicht naar hem toe en sperde mijn ogen wijd open.

‘Inderdaad, hier kom ik altijd wanneer ik tot rust wil komen.’

Het huis was gebouwd in landelijke stijl met witte geruite ramen. Het werd omgeven door allerlei struiken en bomen waarvan sommigen prachtige bloemen hadden. Alleen al ernaar kijken was geweldig om te doen.

‘Dit is toch geen normale buurt van Long Island?’ merkte ik op.

‘Nee, angel. We zijn in The Hamptons. Vlak bij het strand. Kom maar mee.’

Hij stak zijn hand naar me uit en samen liepen we tot aan de voordeur, waar een huishoudster kwam opendoen.

‘Hello Carla, mag ik je voorstellen. Dit is Kim. Een vriendin van me.’

Het woordje vriendin kon hier alle betekenissen hebben, al wilde ik maar al te graag zijn persoonlijke vriendin zijn.

De dame had een donkere huidskleur en had prachtige dreadlocks in haar haren. Ze droeg een outfit met heldere kleuren en zag er fantastisch uit. Vroeger zou ik daar nooit naar hebben gekeken, maar nu viel het me meteen op als iemand er goed uitzag en ik kon alleen maar beamen dat Stacey’s lessen me veel hadden bijgeleerd.

We kwamen in een grote hal die geplaveid was met crèmekleurige marmeren tegels. Aan de muur hing een grote spiegel en daarnaast bevond zich een dubbele deur met dezelfde ruitjes als de ramen. Shawn ging als eerste naar binnen en nam me mee tot in de woonkamer. Ik keek in het rond en was enorm onder de indruk van alles wat ik zag.

‘Wauw, wat een stijl. En die kleuren.’

Hij kwam naast me staan en glimlachte. ‘Bevalt het je?’

‘En of dit me bevalt. Dit heb ik nog nooit eerder gezien. Wat een woonst. Echt geraffineerd.’ Net als jij, maar dat kon ik hem natuurlijk niet zeggen. Het zou te complimenteus overkomen.

‘Kom maar even mee. Ik geef je een korte rondleiding. Shawn ging me voor naar de keuken, die al even prachtig was. De kleur wolwit was hier uitgesproken en het keukeneiland in dezelfde stijl met bijpassende krukken stond echt voor de Amerikaanse cultuur. We liepen naar boven, waar hij me de kamers toonde. Als eerste gingen we naar de logeerkamer. ‘Hier mag jij verblijven, als je dat wilt tenminste.’

Hij zwaaide de deur open en liet me als eerste naar binnen gaan. Het raam stond open en een sprankeltje zon scheen naar binnen. Er stond een groot kingsize bed in landelijke stijl en aan de zijkant bevond zich een wolwitte kaptafel met ovalen spiegel. De grote kleerkast stond aan de andere kant en op de achtergrond hoorde ik het ruisen van de golven.

‘O mijn god, Shawn.’ Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en mijn ogen werden vochtig.

Hij kwam naast me staan en samen keken we naar de wolken die traag voorbijdreven en luisterden naar het krijsen van de meeuwen. ‘Onder de indruk?’

Ik moest een paar keer slikken en knikte overdadig. ‘Dit is een droom. Ik val net voor dezelfde stijl als jij. Zo zou ik mijn huis ook ooit willen inrichten. Hier zijn geen woorden voor.’

We liepen naar de aansluitende badkamer en daarna toonde hij me zijn slaapkamer. Gespannen hield ik mijn adem in en blies alle lucht in een keer uit toen we zijn kamer binnenwandelden. Hier overheersten de kleuren zwart, donkergrijs en een wat lichter grijs. Een echte mannenkamer. Fors, robuust en modern. Net als hij.

‘Deze kamer past helemaal bij jou. Je hebt stijl, meneer Delaney.’

De sprankeling in zijn ogen was nu duidelijk zichtbaar.

––––––––

Na de rondleiding wandelden we nog even naar het strand. Aan de achterkant van het huis lag een groot zwembad dat een prachtige uitkijk op de golven bood. Dit was The American Dream. Wellicht had hij hier hard voor gewerkt en ik gunde hem al deze luxe van harte. De wind vloog in onze haren en de meeuwen krijsten volop. Enkele wolken schoven voorbij en de zon stond helder aan de hemel. In de verte zag ik een vuurtoren. Hij stond op een steile berg en straalde over de kust heen.

‘Dit voelt aan als vakantie,’ zei ik.

‘Ja, dat is zo. Alleen al de zilte geur doet je weer herademen. Hier is altijd veel jodium in de lucht.’

Stilzwijgend wandelden we verder. We genoten ieder op onze eigen manier en nu iets zeggen zou de magie van het moment verbreken. Toch bleef Shawn plots staan en pakte mijn hand. ‘Ik hoop dat jij nu ook wat tot rust kunt komen. Je hebt het verdiend.’

‘Ik ben je hier zo dankbaar voor. Maar ik moet wel mijn vriendin bellen. Anders gaat ze ongerust zijn.’

‘Of alleen maar nieuwsgierig?’

Zijn opmerking zette me aan het denken. Ik vertrouwde Emma voor de volle honderd procent. Dankzij haar was ik nu op deze fantastische plek. ‘Ik moet haar verwittigen.’

Hoofdstuk 5

Ik toetste haar nummer in en kreeg meteen haar stem te horen. ‘Kim, waar ben je? Ik heb je al de hele namiddag proberen te bellen.

‘Echt? Ik heb geen enkele oproep van je binnengekregen.’

Ze zuchtte. ‘Ach, dan zal er weer iets mis zijn met de verbinding. Zeg eens, ik heb met Gisella gepraat.’

Ik zette de luidspreker op en keek naar Shawn. ‘En? Wat heeft ze gezegd?’

‘Het spijt me, Kim. Ze wil je geen kans meer geven. Ik vrees dat jouw terugkeer een feit is. Ik heb het nog geprobeerd, maar helaas is het me niet gelukt.’

Ik moest even slikken en knikte, terwijl ik goed besefte dat ze me nu niet kon zien.

‘Kim? Ben je er nog?’

Ik kuchte even en antwoordde kort: ‘J... ja, ik heb je gehoord.’

‘Waar ben je?’ vroeg Emma op nieuwsgierige toon.

‘Ik ben op Long Island.’ Ik wilde expliciet de juiste plek niet vernoemen want dat zou nog meer vragen doen rijzen. ‘Ik moest er eventjes tussenuit. Ik weet nog niet voor hoelang. Maar ik zal je bellen als ik eraan toe ben. Ik moet nadenken en beslissen hoe het nu verder moet. Geef me die tijd. Alsjeblieft.’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn en dan hoorde ik gekraak. ‘Goed, ik begrijp het. Neem de tijd, maar denk eraan dat je visum zal worden ingetrokken. Je zult snel moeten handelen.’

Ik keek even naar Shawn en concentreerde me dan weer op het gesprek. ‘Dat weet ik, Emma.’

We namen afscheid en met lood in de schoenen stak ik mijn telefoon in mijn handtas.

‘Dat klonk niet zo best,’ reageerde Shawn.

‘Nee, ik weet echt niet wat ik nu moet doen.’

Hij sloeg zijn arm spontaan over mijn schouder en trok me mee naar het huis. ‘Kom, laten we iets drinken en eventjes tot rust komen. We bespreken dit later.’

De warmte van zijn huid tegen de mijne bood me om een onverklaarbare reden een onzichtbare bescherming en het voelde goed. Ook al had ik sterk mijn twijfels of ik hem wel voor de volle honderd procent kon vertrouwen. Maar momenteel had ik totaal geen aanleiding die me onrustig maakte. Als die er zou zijn, dan zou ik meteen weer vertrekken.

We slenterden tot bij het zwembad en zetten ons neer in een van de prachtige stoelen die voorzien waren van gebloemde kussens.

‘Wilt u iets drinken, meneer?’ De stem van Carla klonk achter ons.

‘Wat wil jij?’ vroeg hij me.

‘Is er misschien koffie?’

Shawn draaide zich weer om naar Carla en bestelde twee koffie. Daarna keek hij naar me en pakte mijn hand. ‘Wees maar niet ongerust. Jij hoeft niet terug naar België.’

‘Hoe kom ik hier uit? Een andere baan nemen is niet mogelijk.’

‘Toch wel.’

Nu was het mijn beurt om verrast op te kijken. ‘Gewone banen worden toch alleen maar opengesteld voor Amerikanen?’

‘Niet als ik jou beschouw als een uitzonderlijk talent. Ik heb een juridische dienst die dit allemaal voor me uitzoekt. Zoals ik al eerder zei, kan je bij mij aan de slag. Voor onbepaalde tijd.’

Zijn aanbod klonk zo aanlokkelijk, doch durfde ik het niet aannemen. Dit was veel te gemakkelijk en zelf hoefde ik er nauwelijks iets voor te doen. Dit hoorde zo niet.

‘Ik ben erg gecharmeerd door jouw aanbod, maar ik kan er niet op ingaan. Ik heb het zelf verknoeid en dan moet ik maar op hete kolen zitten. Ik moet zelf een oplossing vinden.’

Shawn luisterde aandachtig. ‘Oké, ik begrijp je standpunt, ook al ben ik het er niet mee eens. Wat wil je dan doen?’

‘Ik zou graag andere mensen willen helpen, zoals ik al eerder zei. Zoiets als Stacey London, maar dan voor gewone mensen tegen betaalbare prijzen. Zelf ben ik jarenlang onverschillig geweest. Het gezeur van mijn vriendinnen over kleding kon ik nog nauwelijks aanhoren. Daardoor bleef ik alleen achter en liep gebukt onder mijn tekortkomingen. Het heeft mijn hele leven bepaalt. Dit wil ik niet meer en ook niet voor anderen. Ik kan ze daarbij helpen.’

Carla zette een schotel met koffie, cake en twee kopjes op de tafel en verdween.

‘Dank je, Carla,’ riep Shawn haar nog na. Hij schonk een kopje voor me in en reikte het me aan. ‘Dat is een erg nobel idee en ik vind het fantastisch dat je anderen wilt helpen.’

‘Maar je vindt het eigenlijk niet nodig?’

Shawn nam een slokje en schudde manhaftig zijn hoofd. ‘Dat heb ik niet gezegd. Alleen vergt dit veel tijd vooraleer je zult kunnen starten. Wat jij nu vooral nodig hebt is een snelle oplossing en die is er niet, tenzij je de baan aanvaardt die ik je aanbied.’

Zijn woorden klonken oprecht en ik wist dat hij gelijk had. Alleen had ik er zoveel moeite mee om die baan zomaar te aanvaarden. Het was eerder gemakzucht.

Hoofdstuk 6

Mijn gedachten tolden door mijn hoofd en ik wist echt niet wat ik moest doen.

‘Je koffie wordt koud.’ De stem van Shawn haalde me uit mijn verwrongen gedachten.

Ik knipperde met mijn ogen en liet mijn blik over mijn kopje glijden. ‘Ja, sorry. Carla heeft hiervoor zoveel moeite gedaan.’ Ik zette het kopje tegen mijn lippen en nam er een grote teug van. ‘Gelukkig is hij nog warm.’

Shawn stak een plakje cake tussen mijn lippen en ik nam zelf ook een stukje. ‘Mm... zelf gebakken. Carla bedoel ik. Niet ik.’

Ik glimlachte en stelde me voor hoe hij in de keuken zou staan met een wit schort om. Shawn boog zich naar me toe. ‘Wat zit jij te grinniken?’

‘Het zou fijn zijn om je eens in de keuken aan het werk te zien.’

Shawn moest lachen en stak zijn vinger op. ‘Ik ben dan wel geen keukenprins, evenwel ben ik een koning in het barbecueën. Zullen we dat vanavond samen doen?’

Mijn ogen vlogen open. ‘Já! Dat klinkt heerlijk.’ Ik klapte in mijn handen en kon mijn opwinding nog nauwelijks verbergen. Het was al zolang geleden dat ik barbecuevlees had gegeten.

‘Ik ben blij dat je zo enthousiast bent.’

‘Wij hebben duidelijk dezelfde smaak. Nu ik hier in jouw huis ben valt me dit meteen op.’

Het werd even stil. Shawn keek me kort aan en richtte zijn aandacht dan weer op het strand. ‘Ik houd van water en zand. De grote stad is eigenlijk niets voor mij. Om er te werken vind ik heerlijk, maar ik moet er af en toe eventjes vandaan. Hier kan ik weer mezelf zijn.’

Het was voor het eerst dat hij iets over zichzelf losliet en daar was ik blij om.

‘Ja, dat kan ik goed begrijpen. Zoals je wel weet ben ik ook geen stadsmus. Alleen om er te werken.’

Shawn keek me aandachtig aan. Hij pakte zijn kopje en klonk het tegen het mijne. ‘Weer iets dat we gemeen hebben.’

Ik zette het kopje tegen mijn lippen en glimlachte, terwijl Shawn maar bleef kijken en ineens voelde ik de vlinders weer springen. Ze gingen flink tekeer. Mijn god, wat was hij knap en o zo aangenaam om mee te praten. Deze man was een geschenk uit de hemel. Alleen al praten met hem schonk me zoveel voldoening.

Ik genoot van al de dingen om me heen en abrupt besefte ik dat ik niet veel nodig had om gelukkig te zijn. Hij aanvaardde me zoals ik was en gaf me alleen maar complimenten. Mensen die anderen afbraken waren het eigenlijk niet waard, maar net die mensen hadden zoveel impact op diegenen die ze voortdurend kwetsten. Waarom moest ik daar zolang over doen om dat nu pas te beseffen?

‘Je bent aan het dromen.’ Shawn boog naar me toe en stak een plukje haar achter mijn oor dat was weggevlogen door de wind.

‘Ja, ik ben gelukkig.’ Ik voelde mijn ogen stralen en het opzwepende gevoel in mijn maag en buikstreek wilde ik niet meer missen.

‘En dit ondanks al je problemen. Dat hoor ik graag.’ Hij gaf me een tikje tegen mijn wang en stond op. ‘Ik moet eventjes contact opnemen met de zaak. Als je je graag wat wilt opfrissen, dan kan dat. Doe alsof je thuis bent.’

Ineens dacht ik eraan dat ik geen kleding had meegenomen. Geschrokken hield ik mijn hand voor mijn mond en besefte dat ik naar de winkel zou moeten.

‘Ik heb geen extra kleding. Als ik dit had geweten...’

‘Dat is geen enkel probleem. Ik vraag aan Carla of ze iets voor je wil gaan halen.’

‘Of ik ga zelf. Dat is geen enkele moeite. Na die lessen van Stacey is dit een goede oefening voor me.’

Shawn knikte goedkeurend. ‘Oké, ik zal Vince even bellen om je naar Main Street te brengen.’

‘Prachtig, dank je wel. Ik zal vlug terug zijn want ik heb niet veel nodig.’

‘Vergeet geen bikini,’ antwoordde hij met een brede glimlach.

Mijn ogen werden groot. ‘Een bikini? Waar heb ik die dan voor nodig?’

Hij wees naar het zwembad. ‘Tenzij je naakt wil rondzwemmen. Mij stoort het niet.’

De idee om naakt voor hem rond te lopen in zijn huis maakte me aan het lachen. ‘Ik koop wel een bikini. Bedankt voor de tip.’

Carla ging met me mee tot aan de voordeur, waar de Bentley al stond te wachten. Ik genoot van een heerlijke rit langs lange wijngaarden en een rustige omgeving. Alleen had ik er niet aan gedacht dat de kleding hier wel eens enorm duur zou kunnen zijn. Plots rinkelde mijn mobieltje. Ik zag Shawns naam oplichten en nam onmiddellijk op.

‘Laat je aankopen maar op mijn naam zetten.’ Het leek wel alsof hij mijn gedachten kon lezen.

‘Nee, Shawn, dat kan ik niet doen.’

‘Natuurlijk wil je niets van me aannemen, maar ik ben verantwoordelijk voor jouw verblijf. Door mij had je niet de tijd om iets van thuis mee te nemen. Dus ga volledig je gang. Er zijn geen beperkingen.’

Nog voor ik kon reageren had hij al opgehangen. Ik zuchtte en vreesde dat ik toch op zijn aanbod zou moeten ingaan. Zoveel geld had ik niet, maar ik besloot om het wel discreet te houden.

Ik koos voor een dikke crèmekleurige kabeltrui van wol en een donkere denim. Daarnaast zou een joggingpak hier zeker niet misstaan en dan uiteindelijk nog een bikini. Dan dacht ik eraan dat we geen termijn hadden afgesproken. Hoelang wilde hij me laten blijven? Ik durfde het hem niet te vragen en hield het bij deze schamele keuze. We zouden wel zien hoe het verderging. Veel tijd had ik echter niet want de tijd dat mijn visum zou verstrijken liep en ik wist niet hoe hoog de druk van Gisella was om me het land uit te zetten.

Hoofdstuk 7

Toen de Bentley de oprit opreed, ging de voordeur al open. Carla stond me op te wachten en lachte vriendelijk naar me.

‘Al zo snel iets gevonden?’ vroeg ze.

‘Ja, ik had niet veel nodig.’

Bij het naar binnengaan, kwam ik Shawn in de gang tegen en hij keek naar mijn papieren zak met aankopen. ‘Dat is niet veel.’

‘Het is genoeg om hier te kunnen overleven, want lang kan ik niet blijven. Wil je eens kijken wat ik heb gekocht?’

‘Je hebt het toch op mijn rekening laten zetten, hoop ik?’

Ik hield mijn hoofd trots omhoog en schudde van nee. ‘Sorry, ik kon het niet.’

Shawn zuchtte theatraal en kwam kijken naar wat ik had gekocht. Zijn aandacht ging vooral uit naar de bikini en toen hij ernaar keek, schoot ik in de lach.

‘Stel je er maar niet te veel van voor. Misschien trek ik hem wel helemaal niet aan.’

Hij gaf me een speelse knipoog. ‘Dat zou een erg goed idee zijn.’

Ik schudde mijn hoofd en gaf hem een por in zijn zij. ‘Je weet best dat ik het zo niet bedoel. Ik ga me nu eventjes opfrissen. Is dat goed?’

‘Prima, ik steek het vuur al aan.’

––––––––