Liefde op zielsniveau

Corina Dekker

Liefde op zielsniveau

Feelgood 

Verschijningsdatum: 16 augustus 2022

© 2022 Corina Dekker

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661248

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

~ 1 ~

Zeven jaar geleden...

Zoals elke zaterdagavond zijn we ook vanavond weer in De Tympaan te vinden. Ons vaste café en hangplek waar we al komen sinds ons zestiende. Maar zover is het nog niet.

Peinzend staar ik naar mijn openstaande kledingkast, twijfelend over wat ik vanavond zal aantrekken. Uiteindelijk besluit ik te gaan voor een donkerblauwe skinny jeans met daarboven een zwart topje, gezien het later op de avond nogal eens warm kan worden. Zo niet, dan houdt mijn spijkerjasje me wel warm. Als laatste trek ik mijn zwarte enkellaarsjes aan, waardoor ik net zo lang ben als Nico. We lijken ontzettend veel op elkaar. Het enige waar we opvallend in schelen, is ons geslacht en onze vijf centimeter in lengte. Tenzij ik dus deze hakken draag.

Ik loop naar mijn badkamer en breng vlug wat bruine oogschaduw aan.

‘Ben je al zover?’ hoor ik ongeduldig achter mij.

Glimlachend kijk ik hem via de spiegel aan. ‘Bijna, Nic.’

Ik leg het doosje weg en reik naar mijn mascara.

‘Voor wie tut jij je zo op?’ vraagt mijn broer me nieuwsgierig. Nico – Nic voor de meesten – gaat naast me staan. Zijn armen over elkaar heen geslagen, rustend met zijn rug tegen de witte tegeltjesmuur.

‘Hoe bedoel je?’ vraag ik hem zo nonchalant mogelijk. ‘Ik heb toch niets bijzonders aan?’

‘En toch is er iets anders aan je. Ik merk het al een paar weken aan je, maar kan er maar niet achter komen wat.’

‘Omdat er niets is, wijsneus,’ lieg ik terwijl ik het mascaraborsteltje weer terug op zijn plek stop en het buisje dichtdraai.

Zwijgend kijken we elkaar even aan. Ergens voel ik me schuldig, want normaal vertellen we elkaar altijd alles. Maar als ik het hem vertel, weet ik zeker dat hij er vanavond nog werk van gaat maken. En dat wil ik juist niet. Ik wil het zelf doen. Tenminste, als ik eindelijk mezelf zover kan krijgen om vanavond op hem af te stappen.

‘Dat dus!’ hoor ik Nico zeggen. ‘Die blik.’

Ik zucht overdreven.

‘Het zal wel! Wie is er eigenlijk de bob vanavond?’ verander ik snel van onderwerp. Het werkt.

‘Jij?’ zegt Nico hoopvol, mij smekend aankijkend.

‘O, kom op, Nic. Ik ben hem de laatste twee keer geweest.’

‘Jawel, maar...’

Daar gaan we weer, denk ik balend.

Ik draai mezelf naar hem toe en zeg: ‘Oh, nee. Vanavond wil ik weer eens kunnen drinken. Daarbij heb jij die pijnstillers nog in je bloed zitten,’ zeg ik hem waarschuwend. ‘Dus waag het niet om vanavond ook maar één druppel alcohol te drinken, want je weet welke ellende daarvan komt.’

‘Ja, mam,’ zucht Nic, overdreven rollend met zijn ogen.

Ik geef hem een por in zijn zij. ‘Hé, doe niet zo flauw.’

‘Ja, ja, het is al goed,’ moppert Nic. ‘Schiet nou maar eens op, dan kunnen we gaan. Ik zie je beneden.’

‘Vergeet niet dat we vanavond Inge onderweg nog moeten oppikken,’ roep ik hem achterna terwijl hij de badkamer al uit is.

Ik draai mezelf weer om en kijk in de spiegel.

‘Fingers crossed,’ fluister ik tegen mezelf en verlaat dan de badkamer.

Ik gris in het voorbijgaan mijn zwarte tasje van bed waar mijn mobiel en portemonnee in zitten en hang het schuin over mijn borst.

Eenmaal beneden vis ik mijn spijkerjack van de kapstok en loop ermee naar de woonkamer waar Nic op mij zit te wachten. Zoals haast elke zaterdagavond zijn pa en ma naar vrienden, dus die zien we pas morgen weer.

In de auto stuur ik ma een WhatsAppberichtje. Ondanks dat we bijna eenentwintig zijn, vindt ze het nog steeds fijn om te weten wanneer we vertrekken. Het viel voor haar dan ook niet mee toen Nic in Delft op kamers ging wonen, nadat hij was toegelaten tot de TU. Voor mij trouwens ook niet, maar wat was ik trots op hem! Ik wist hoe hard Nic op de middelbare school heeft moeten studeren om de benodigde cijfers te halen. Gelukkig maakt de erfenis van oma het financieel mogelijk dat Nic elke vakantie – zo ook afgelopen week – naar huis kan komen.

In tegenstelling tot Nic ben ik nooit echt een studiebol geweest en heb ik met de hakken over de sloot mijn mavodiploma behaald. Vervolgens ben ik een kappersopleiding gaan volgen. Iets wat ik altijd al wilde gaan doen.

Inmiddels werk ik alweer ruim een jaar voor Ingrid. Van mijn opgespaarde loon heb ik inmiddels deze auto kunnen kopen en ben ik nu aan het sparen voor een eigen woning.

Niet veel later stoppen we voor het ouderlijke huis van Inge, die buiten op het tuinbankje ons al op zit te wachten. Zodra ze mijn auto ziet, loopt ze naar ons toe, opent het portier en stapt in.

Glimlachend kijk ik achter me. Maar zodra onze blikken elkaar kruisen, kijk ik haar vragend aan. ‘Wat is er?’

Inge zucht diep. ‘Ed heeft het dus echt uitgemaakt met mij. Vanwege die blonde barkeepster, weet je wel.’

Ik knik, wetend wie ze daarmee bedoelt.

‘Dat hij jou inruilt voor die plastic Barbie,’ bromt Nico naast me, intussen de straat uit rijdend. ‘Hij is gek.’

‘Dank je,’ zegt Inge flauw glimlachend.

Zwijgend kijk ik even naar Nic en ga dan weer goed zitten.

Het is niet heel ver rijden naar de stad en al snel parkeert Nico mijn auto, zoals altijd op het parkeerterrein achter de grote supermarkt, net buiten de stad.

Zodra we zijn uitgestapt, slaat hij zijn arm om de schouders van Inge en zegt warm: ‘Laat hem maar lekker, Inge. Jij verdient beter dan die gast.’

‘Waar zou ik zijn zonder jou, Nic?’ zegt Inge en drukt een kus op zijn wang.

Zwijgend volg ik hen, half luisterend naar hun gesprek. Zou Nic eindelijk eens zijn kans grijpen, nu Inge weer vrij is?

Hoe dichter we bij De Tympaan komen, des te sneller mijn hart gaat kloppen. Zou hij er vanavond zijn? Een vraag waar ik antwoord op krijg, zodra we het café binnenlopen. Ik laat mijn blik langs de bar glijden tot ik hem zie staan, helemaal achteraan, pratend met een vrouw. Jaloezie neemt bezit van mijn lichaam.

‘Doos,’ fluister ik tegen mezelf. Hij is ongetwijfeld gewoon vriendelijk, zoals ik mezelf ook altijd vriendelijk gedraag tegen mijn klanten.

‘De anderen zijn er al,’ hoor ik Nic zeggen.

We lopen naar achteren, de brede trap op naar het achterste gedeelte van het café waar een pooltafel staat. Zoals altijd worden we weer luid begroet door onze vrienden: Danny, Naomi, Lex, Tom en Sandra. Al sinds de middelbare school vormen ze samen met Inge onze vaste vriendenclub met wie Nic en ik altijd contact zijn blijven houden.

Ook nu weer zijn er twee tafels tegen elkaar aangeschoven. Deze keer zitten we links van de trap en neem ik samen met Inge plaats op de stoelen die ons uitzicht geven op een specifiek deel van de bar. Op Mercury, om precies te zijn. De echte naam van de knappe barman – die hier sinds enkele weken werkt – weet ik niet. Bij toeval heb ik tijdens een gesprek tussen Danny en Lex eens opgevangen dat zijn vrienden hem Mercury noemen, omdat hij blijkbaar een grote fan is van Queen.

Terwijl Nic iedereen bijpraat over zijn studentenleven in Delft, neem ik een slok van mijn cola die door de anderen alvast voor mij was besteld.

‘Maar genoeg over Delft. Wie is er in voor een potje?’ zegt Nic, vrolijk wijzend met zijn kin richting de pooltafel schuin achter hem.

‘Kom maar op,’ zegt Lex grijnzend.

Zoals wel vaker nemen Tom en Sandra samen plaats achter fotoplay, een touchscreen speelautomaat, links achterin. Die twee samen domineren de scorelijst en zitten er vaak achter om dat zo te houden.

‘Ik ga aan de bak,’ merkt Danny op en verdwijnt naar beneden. Hij is het broertje van Mercury en helpt hem vaak in het weekend met het ophalen van de lege glazen die her en der blijven staan, waardoor ik met Inge en Naomi achterblijf.

Met een half oor luisterend naar hun gesprek kijk ik ondertussen naar Mercury die zo te zien in gesprek is met een klant. Plotseling kijkt hij mijn kant op en sla ik snel mijn ogen neer. Ik haal even diep adem en kijk dan voorzichtig weer op, en zie hem naar me lachen. Blozend glimlach ik terug. Wanneer hij zich richt op de man voor hem die een bestelling wil plaatsen, verbreekt hij ons oogcontact en reikt naar een smal bierglas dat hij onder de tap houdt.

‘Wanneer onderneem jij nou eens actie bij Aidan Turners evenbeeld?’ fluistert Inge in mijn oor, nadat Naomi de tafel heeft verlaten. Mijn beste vriendin is als enige op de hoogte van mijn crush op de barman.

Ik haal mijn schouders op, mijn vriendin flauw glimlachend aankijkend.

‘Muts,’ zegt Inge hoofdschuddend. ‘Op deze manier gaat er nooit wat gebeuren, aangezien hij altijd aan het werk is als je hier bent.’

‘Eerst alcohol,’ zucht ik, inmiddels verlangend naar een Bacardi Cola die er meestal voor zorgt dat ik net wat relaxter ben.

‘Die jij gaat halen. Bij Mercury,’ vult Inge aan.

‘Oh, nee,’ sputter ik. ‘Dat ga ik echt niet doen!’

‘Jawel, en wel nu meteen! Want als jij het niet doet, dan ga ik. Maar dan vertel ik hem wel dat jijzelf niet durfde,’ eindigt Inge, mij grijnzend aankijkend.

‘Bedreig je me nou?’ vraag ik spottend.

‘Ik zou niet durven!’ zegt ze grijnzend. ‘Hup, naar beneden, jij.’

Mopperend vis ik mijn portemonnee uit mijn tas. ‘Ik krijg jou nog wel.’

Ik sta op van mijn stoel en loop achter haar langs richting de trap.

‘Bedank me later maar!’ zingt ze me zowat achterna als ik tree voor tree de trap afloop.