De valk en de bloem

En andere verhalen

Muriel Verhulst

De valk en de bloem en andere verhalen

Verhalenbundel

Verschijningsdatum: 23 augustus

© 2022 Muriel Verhulst

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464661255

NUR-code: 283

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

De Valk en de Bloem

Wit

Op handen en voeten kruip ik naar het wilde viooltje. Hoe het zich ook onder de struiken verborgen houdt, tussen al het groen valt het paars en geel op. Ik richt mijn blik scherp op de bloem, alsof die ervoor zou durven kiezen om weg te rennen.

Ik schud de rugzak van mijn rug en tast naar mijn schetsboek, maar wanneer mijn telefoon in de achterzak van mijn jeansshort als een gek krast en piept, trekt een siddering door mijn lichaam. Ik krimp in elkaar, ruk snel de oortjes uit mijn oren en verlos me van dat pijnlijke geluid. Verrek, wat was dat?

Tijd om mijn telefoon te bekijken krijg ik niet. Mijn zicht schemert alsof alles zich driedubbel vouwt. Een druk op mijn hoofd benevelt me. Ik knipper met mijn ogen.

Waar is die paarse bloem?

Ineens is álles wit. Over mijn schouder kijk ik naar waar ik vandaan kom. Waar is de veldweg van daarnet? De weide met het hek is verdwenen.

Ik bibber van de kou en veer overeind terwijl ik in de verte tuur. Een ijzige wind suist rond mijn blote armen en benen. Ik kijk omhoog en duizel.

Ik sta onder een gewelf van besneeuwde bomen. Er heerst een vreemde stilte. Sneeuw valt van de takken naar beneden en smelt op mijn huid. Snel veeg ik de kille plasjes weg. Met mijn droge hand trek ik de telefoon uit mijn achterzak. Ik moet naar huis bellen. Dit geloven ze nooit.

Mijn vingers verstijven van de kou, maar dat is niet wat mijn thuisverbinding tegenhoudt. De ontvangst wel. Ik heb geen signaal. Verrek. Ik ben afgesloten van de wereld.

Mijn wenkbrauwen fronsen evenredig met mijn groeiende angst. Ik tril over heel mijn lichaam, niet enkel van de kou, maar ook van ontzetting. Ik ben verward. Ik kan niet volgen. Van een warme lentedag sta ik plots in midden winter. Mijn verstand kan er niet bij en zoekt verklaringen voor deze bizarre situatie. Maar alles botst terug. Dit is niet zomaar een blits natuurverschijnsel, geen computergame, geen ontvoering en al zeker geen goede grap. Ik adem diep in en uit.

Wat als dit te maken heeft met de vreemde lichtschijnselen die ik vannacht in de lucht zag? Oplichtende scheuren in de hemel.

Nee, dat is te gek.

Ik droom, straks word ik wakker. Dat is het enige wat ik aanvaard.

De gure wind blaast dwars door mijn T-shirt. Ik rits mijn rugzak open en laat er mijn telefoon en oortjes in glijden. Onder mijn schetsboek en tekengerief vind ik mijn hoodie. Snel doe ik hem aan en trek de kap tot ver over mijn voorhoofd. Via het hoofd verlies je de meeste warmte. Zoveel weet ik nog wel.  

Mijn ogen speuren de omgeving opnieuw af. Nergens vind ik in de sneeuw mijn voetstappen terug. Het pad is niet bewandeld. Vreemd. Hoe kom ik dan op deze plek terecht? Ik kijk naar de hemel en heb de krankzinnige gedachte dat ik recht naar beneden ben gevallen. Maar er is geen luik of gat. Natuurlijk niet, gekkie. Dit is immers een droom en alles kan, niets moet verklaard worden.

Ik draai om mijn as en merk nu pas dat mijn sneakers helemaal doorweekt zijn. Tot boven mijn enkels ben ik in de sneeuw gezakt. De ijzige wind snijdt door mijn kleding. Mijn onbeschermde benen verkleuren van de kou. Ik blaas in mijn handen voor een beetje warmte terwijl ik rondkijk, maar de moed zakt in mijn natte schoenen.

Dit voelt wel heel erg echt voor een droom. Bibberend kijk ik nogmaals om me heen. Nergens vind ik een herkenningspunt. Ik ben alleen in een onbekend, wit bos. Een bos dat vreemd aanvoelt, intuïtief voel ik dat er iets ontbreekt, ik kan er mijn vinger nog niet op leggen.

Wat als dit geen droom is?

Mijn hart komt als een hogesnelheidstrein op gang. Het wordt ijl in mijn hoofd.

Een windvlaag stuift sneeuw op. Ik krimp in elkaar en klamp me vast aan de draagbanden van mijn vertrouwde rugzak. Ik moet schuilen. Ik moet ergens heen. Nee, ik moet blijven waar ik ben. Is dat niet regel één wanneer je verdwaald bent?

Maar ik ben niet verdwaald. Ik ben misplaatst. Weggerukt van mijn plek.  

––––––––

Janken

Scherp gehuil snijdt door de witte stilte. Wolven?

Mijn hart reageert met stevige bonzen. Het kloppen stijgt tot in mijn oren. Ik kijk om me heen en weet dat ik weg moet, ergens schuilen, me verstoppen, maar waar?

Het huilen heeft nu een andere toonhoogte en komt razendsnel dichterbij. Het klinkt zoals wilde, uitgehongerde honden of wolven. Mijn ogen schieten van links naar rechts. Ze mogen me niet vinden. Waar ze ook op jagen, ik wil ze niet van hun pad afleiden. Ik wil hun prooi niet worden. Die gedachte sluit ik snel af om tegen te gaan mezelf nog banger te maken dan ik al ben. Ik moet me verbergen, onzichtbaar maken.

Met op de achtergrond die huiveringwekkende keelklanken, ren ik rillend tussen de bomen door. Mijn voeten maken putten in de sneeuw. Verrek, alleen een blinde kan deze sporen missen.

Het gehuil gaat over in blaffen. Ze zitten me op de hielen. Met mijn kanariegele hoodie en paarse rugzak ben ik in de sneeuw net zo zichtbaar als het viooltje tussen het groen. Die stomme kleuren zullen ook mij verraden.

Ik kijk omhoog naar de bomen en schat een vluchtroute in. De stammen zijn rank en recht. Daar kan ik langs geen kant in klimmen, zelfs al had ik bereklauwen. Ik spurt verder, heb geen tijd meer te verliezen, moet rennen, zoeken. Ik trek mijn nek beschermend in en kijk snel even achterom. Tussen de boomstammen door zie ik donkere pelsen en blinkend staal. Ze zijn mij op het spoor!

Het lijken kolossen, maar ik durf niet echt goed te kijken, want hun gehijg komt te dichtbij. Ik beveel mijn benen om door te rennen, mijn angst mag me niet bevriezen. Mijn ademhaling piept als een astmalijder. Warme lucht walmt uit mijn mond en vormt wolkjes. Er valt ineens veel meer licht in het bos, maar ik sta er niet bij stil, heb geen tijd om na te denken. Ik moet vooruit, ik moet sneller anders red ik het niet!

Plots zakt de grond onder mijn voeten weg. Wit verblindt mijn zicht. Mijn maag springt omhoog en ik val.

Ik schreeuw.

Mijn wanhopige kreet galmt in mijn oren terwijl de afgrond me te pakken heeft. Omgeven door oneindige sneeuw stort ik in een rotvaart naar beneden. Ik ga over de kop, graai om me heen en probeer toch ergens houvast te vinden. Mijn rugzak schuift van me af. De snelheid rommelt in mijn hoofd en in mijn buik. Ik zie niets dan vlekken. Mijn angst groeit in me, snoert mijn keel dicht, ik hap naar adem, maar dat verstikt me nog meer.

Met een schok kom ik tot stilstand.

Onder mijn schedel gonst het zoals in een bijennest, nog even en het barst open. Mijn hoofd doet zo’n pijn. Ik blijf onbeweeglijk liggen. Maar wanneer in de sneeuwhoop naast mij iets neerploft, spring ik met doodsangst overeind. Ik kruis mijn armen voor mijn gezicht. Mama, papa, waar zijn jullie? Help me!  

Er gebeurt niets.

Geen aanval? Geen verscheurende tanden? Ik gluur tussen mijn wimpers door.

Hoe is het mogelijk, het is mijn rugzak!

Met bibberende benen gooi ik de draagbanden over mijn schouders en ik kijk omhoog. Mijn glijspoor tekent zich scherp in het sneeuwtapijt af. Een megasteile afdaling zonder boom of struik. Maar als ik helemaal naar boven kijk, dan slaat mijn hart een tel over.

Voor de afgrond staat een horde wolven. Ondanks de vrieskou breekt het zweet me uit. Koud zweet. Wolven, waar ben ik beland?

Rustig bestuderen ze me. Het geeft me rillingen. Ze wachten op iets.  

––––––––

Instructies

De zes wolven staren me met hun gele ogen aan. Eén ervan, de grootste, draagt voor zover ik kan zien een ijzeren helm en heeft een roodgloeiend oog. Dit is verrekt angstaanjagend. Hij heft zijn kop op en alsof er instructies worden gegeven, draait heel de roedel zich om.  

Opgelucht laat ik een zucht ontsnappen, maar wat nu? Helemaal nat strompel ik door de sneeuw, weg uit de open ruimte. Tussen de bomen wat verderop vind ik enige beschutting. Nu pas dringt tot me door wat dit landschap zo vreemd doet aanvoelen: er zijn geen struiken, geen bosdieren, geen planten. Alleen hoge bomen.

Lang sta ik er niet bij stil want door in de sneeuw naar beneden te glijden ben ik van top tot teen nat, mijn blote benen zijn gevoelloos en hebben een rode kleur. Ik kan het klappertanden niet meer tegenhouden en laat me het liefst neervallen. Gedaan. Ik ga dood in deze vrieskou. Wat kan ik doen? Mijn hartslag volgt de paniek die in me groeit. Dit is niet goed, ik moet mezelf kalmeren. Nadenken. Maar ik begrijp hier niets van!

Wolven zag ik enkel in de Antwerpse Zoo. Tam en op een veilige afstand, achter een hek. Als ik al eens wist waarin ik ben terecht gekomen. Dan kon ik... dan kon ik... Tranen branden op mijn wangen en ik veeg ze snel droog. Mijn vingers zijn paarsrood en net gezwollen worstjes. Lang hou ik dit niet meer vol. Een snik ontsnapt aan mijn keel, tranen springen in mijn ogen. Nee, stop, dat helpt me niet. Denk!

Zouden mijn ouders me zoeken? Hoelang ben ik al weg?

Vast niet lang genoeg. Ik ging een middagje wilde bloemen tekenen voor mijn schoolproject. Wat een stom idee. Zie mij hier nu, half bevroren en opgejaagd door een maniakale wolventroep. Had ik mijn telefoon maar om informatie over die beesten op te zoeken, tips en tricks. Ik baal ervan dat mijn trouwe toeverlaat op deze verrekte plek waardeloos is. Maar hey, ik ben geen wolvensnackje geworden. Ik heb ze toch kunnen afschudden. Helemaal hopeloos ben ik dus niet.

Ineens valt een gedachte door mijn hoofd en die blijft als een steen op mijn maag liggen. Wat als die roedel me niet in de afgrond gevolgd is omdat ze een andere weg naar beneden kent?

Ik word misselijk.

Ik verrek het om hun biefstuk te worden. Mijn ademhaling versnelt en de koude lucht die door mijn neusgaten stuwt doet pijn. Rode druppels kleuren de sneeuw rond mijn voeten. Net bloemblaadjes. Een warme vloeistof glijdt over mijn ijskoude bovenlip. Ik tast naar de bult in mijn broekzak, trek er een zakdoek uit en druk die onder mijn neus. Het duurt niet lang voordat die is doordrenkt en het bloed opnieuw in de sneeuw sijpelt.

Tof. Nog een spoor. Ik maak me boos en het wordt ijl in mijn hoofd. Alles begint zoals een ellendige draaimolen te tollen. Mijn benen hebben geen botten meer, maar zijn gevuld met watten.  

Voor ik mij aan mijn duizeling overgeef, merk ik verderop een gele flikkering.

Mijn lichaam herstelt zich wonderbaarlijk, alsof ik een adrenalineshot heb gekregen.

Is dat een baken in de sneeuw? Redding? Of is het een lokmiddel?

Best. Het lokt mij.

Ik ploeter erheen, want wat heb ik te verliezen?

Rennen, Lena! galmt het door mijn hoofd.

––––––––

Een val?

Hoe dichterbij ik kom, hoe sneller mijn hoop wegvaart. Meer dan een geel flikkerlicht op een rotsblok is er niet. Ik heb hier niets aan. Wie houdt me voor de gek? Is dit toch een maf spel waarin ik ben verzeild?

Ik zet een stap dichter, onder mijn gewicht kraakt de sneeuw. Mijn blote benen hebben een ongezonde vrieskleur en opnieuw tracht mijn brein een verklaring te vinden voor de seizoenverschuiving. Ben ik aan de andere kant van de wereld terechtgekomen? Waarom? Hoe? Wantrouwig speur ik de omgeving af, nergens detecteer ik enige beweging en ik richt mijn volle aandacht op de lichtbol. De warme gloed die ervan afstraalt lonkt naar me, ik strek mijn handen uit en verwelkom de ontdooiing van mijn verkleumde vingers. Op de gele lichtbol merk ik vier handvaten. Vreemd. Ik schuifel dichterbij tot de neus van mijn sneakers tegen het rotsblok komen. Ik buig me over het licht, dat niet meer zo heftig flikkert. Dan hoor ik een zacht gezoem in de lichtbol en veer op. Het geluid zwelt aan. Door de sneeuw heen worden mijn schoenen vastgezogen, alsof er magneten onder zitten, ik verstijf. Verrek, wat nu weer?

Ik probeer mijn ene voet los te trekken maar die beweegt voor geen millimeter. Mijn hart gaat enkele versnellingen omhoog en ik krijg het warm en koud tegelijk. Wat als die wolven ook hiernaartoe worden geleid? Ik ben een verrekt gemakkelijke prooi geworden, de geit vastgemaakt aan een paal. Hoe kan ik zo stom zijn om mij te laten vangen?

Als een gek blijf ik proberen om los te komen. Ik wil het uitschreeuwen maar hou me in.

Die sneakers moeten uit!

Ik wriemel met mijn voet maar de veters zitten te vast aangetrokken. Ik buig voorover. Maar dan volgt er een kleine schok. Ik zak enkele centimeters en door die onverwachte beweging verlies ik mijn evenwicht. Ik zwier met mijn armen en mijn blik gaat naar de handvaten. Om me overeind te houden, grijp ik ze vast en hang ik als een drenkeling over de lichtbol. Een grotere schok volgt. Het rotsblok zakt recht naar beneden.

Voor ik kan reageren, slorpt de aarde me met licht en al op.

Het zoevende geluid waarmee ik naar beneden glijd, doet me aan een lift denken. Mijn knieën knikken. In mijn hoofd botsen allerlei gedachten rond zoals een squashbal tegen vier muren, maar de meest prangende vraag is waar ik ga aanbelanden.

Ik daal dieper de aarde in en zie niets dan dit gele licht. De duisternis om me heen is als een afgesloten kooi. De donkere ruimte beklemt me en slaat me met mijn machteloosheid om de oren. Ik word naar beneden getrokken, ergens heen geleid. Dit komt niet goed.

Ondanks de warmere lucht huiver ik. Geen mens weet waar ik ben. In de buik van de aarde zal niemand me ooit terugvinden. Tranen wellen op. Wie doet me dit aan?

Hunkerend naar een beetje warmte klamp ik me vast aan de lichtbron om die nooit meer te lossen, mijn enige ‘vriend’ op deze verdomde plek. Niets gaat zoals ik verwacht, geen moment rust. Ik ben opgejaagd wild en ik weet niet eens waarom. Kan ik hier ook maar iemand vertrouwen? Als er al iemand zou zijn.

Ik ben op mezelf aangewezen.

Alleen op de wereld.

Nog even en ik heb een echte breakdown.

Met een zachte bons eindigt het afdalen. Alsof ik op een luchtkussen ben geland. Ik zie een gang zoals een lange koker. Even blijf ik staan, met de handvaten nog in mijn vuisten geklemd, en ik geef mezelf de kans om te bekomen. Kalm blijven en denken, maar mijn hart bonst alweer in mijn keel en verdooft mijn verstand.

Wanneer uit de lichtbol een piepend geluid komt, spring ik op als een geschrokken vogeltje en stap weg. Hoera, mijn voeten zitten niet meer vast! Maar ik mis onmiddellijk de warmte van de lichtbol. Nauwelijks heb ik een stap achteruitgezet, of het plateau verdwijnt de hoogte in. Ik kijk naar boven, volg het dovende licht dat langzaam in duisternis verdwijnt en voel een steek van pijnlijke eenzaamheid.

Ik sta in de smalle gang. Verlichte muren leiden me één kant op. De andere kant is een donker gat. Veel keuze heb ik dus niet. Loop ik in het licht of in het donker? Hm. Ik kruis mijn armen over mijn borst, opstandigheid welt in me op want ik krijg sterk het gevoel dat ik opnieuw in een richting wordt gedreven, net de speelbal in een spel waar ik geen controle over heb. Dit staat me niet aan. Wist ik maar wat de reden van deze maffe toestand was.

Misschien zit iemand me van achter een pc-scherm wel uit te lachen of te testen? Het idee om begluurd te worden maakt me misselijk. Ik kijk rond langs de gladde muren en het plafond, meer valt hier niet te vinden, maar zie nergens camera’s hangen.

Hoe de muren verlicht zijn is me ook een raadsel. Bibberend wrijf ik over mijn armen. De kou hier is niet te vergelijken met die van boven in de open lucht, maar om niet verstijfd te raken moet ik in beweging blijven. Wezenloos zet mijn ene voet zich voor de andere en ik volg het licht.

Mijn natte sneakers zijn ijsklompen. Misschien kan ik ze beter uitdoen, net zoals mijn natte hoodie waar mijn rugzak ongemakkelijk tegen plakt. Mijn goede raad negeer ik want die handeling kost te veel energie. Als een zombie loop ik verder.

Wanneer ik na een paar meter om de hoek ga, doemt tegen de muur van de verbrede gang een verlicht groot rek op. Het rek is gevuld met dekens. Dit voelt zelfs beter dan de pakjes onder de kerstboom!

Ik sleur er een exemplaar uit en merk dat het een gewatteerde deken is, met een gat erin. Een soort van poncho dus. Mijn rugzak glijdt op de grond en ik kleed me tot op mijn ondergoed uit. Ik steek mijn hoofd door het gat. Perfect. De droge, warme poncho reikt tot op de grond en geeft me een heerlijk gevoel. Ik sluit mijn ogen en maak een sprongetje om deze blijdschap in mijn hersens op te slaan. Energie om op verder te gaan.  

In het rek staat meer: thermosflessen. Ik draai voorzichtig de dop los en probeer te achterhalen wat erin zit. Het ruikt niet vies. Toch durf ik het niet te drinken. Stel dat het me vergiftigt. Nee, waarom dan die dekens? Dat is tegenstrijdig. Misschien is het een drug? Ik ruik nog eens. Ineens besef ik dat dit alles wel eens kan betekenen dat ik hier niet helemaal alleen ben.

Maar dan vangen mijn oren een zwak geschuifel op. Het komt uit de schaduw van een hoek. De schaduw groeit op de muur. Voor een ellenlange seconde stopt mijn hart.

––––––––

Warmte

‘Je kan het gerust drinken.’ De stem komt dichterbij en treedt uit de schaduw.

Ik knipper met mijn ogen en knijp de thermosfles haast fijn. Een jongen van mijn lengte staat voor me.

‘Ik leef nog en heb er twee leeggedronken,’ zegt hij.

Ik herinner me helder mijn naaktheid van nog geen twee seconden geleden en kruis mijn armen over mijn borst.

‘Heb jij mij nu net begluurd?’ Mijn gezicht loopt rood aan. Ik voel de warmte gloeien, zowel van schaamte als van woede.  

‘Sorry. Ik wou je vreugdedansje niet onderbreken. Ik ben Falco.’

Hij lacht breed, maar ik deel zijn vreugde niet. Hij praat alsof we elkaar al jaren kennen. Ik weet niet wat me het meest ergert: dat hij me de stuipen op het lijf heeft gejaagd of zijn onbeschaamde houding.

Ik zet de thermosfles aan mijn lippen en terwijl ik naar hem gluur, drink ik het in een teug leeg. Ouder dan veertien schat ik hem niet.

Met de rug van mijn hand veeg ik mijn vochtige mond af. ‘Dacht je nu werkelijk dat ik bang was, gast?’

‘Falco is mijn naam,’ herhaalt hij. ‘Hoe heet jij?’

Ik kijk hem onbewogen aan en zet mijn grimmige gezicht op. Dat houdt hem wel op afstand.

En het werkt. Hij zet een stap achteruit en een schaduw trekt over zijn gezicht. ‘Er staan nog berenpoten in het rek,’ zegt hij voorzichtig.

Ik kijk hem met gefronste wenkbrauwen aan.

Hij wijst naar zijn voeten.

‘Je bedoelt sloffen,’ zeg ik nors.

Hij haalt kort zijn schouders op alsof het hem niets kan schelen.

Waarom doe ik dit, denk ik dan. Eigenlijk ben ik heel blij iemand te zien, en dan doe ik zo kattig. Ik wil hem niet van me wegjagen. Ik wil niet alleen zijn maar ik weet ook niet of ik hem kan vertrouwen.

‘Mijn naam is Lena.’ Ik tover mijn charmantste lachje tevoorschijn, draai me om en zoek een paar berenpoten dat me past. Ze zitten heel comfortabel maar ze zijn vooral warm.

‘Wat is hier gaande?’ vraag ik. Terwijl ik zijn antwoord afwacht, bekijk ik mijn vingers die langzaam terug een normale vorm en kleur krijgen. Het doet pijn, maar dat laat ik niet merken.

‘Ik heb me al suf gepiekerd,’ zegt Falco. Hij gaat op de grond zitten. ‘Ik ben hier al even en had net beslist om de gang verder door te lopen, tot ik iets hoorde. Jij dus.’ Hij grijnst.

‘Hoe ben je hier beland?’ Dat hij net toevallig ook op deze plek is gestrand, zit me dwars. Alsof hij me opwachtte.

‘Ik ben naar dat gele licht hierboven gedreven,’ antwoordt hij. ‘Opgejaagd door een horde monsters. Die sneeuw was moordend. Ik overleefde het maar net. Langer in die kou en ik was een ijspilaar.’

‘Hoef je mij niet te vertellen.’ Een huivering kruipt nog over mijn rug. ‘Heb jij contact met je thuis kunnen maken?’

‘Nee. Mijn telefoon kan naar de schroothoop.’ Hij trekt een zielig gezicht. ‘Alles is me hier onbekend. Ik was op weg naar een vriend en toen belandde ik opeens in de sneeuw. Alsof ik door een verkeerde deur ben gestapt.’  

‘Zo heb ik het nog niet bekeken.’ Ik hou mijn mond over wat er op dat bewuste moment door mijn hoofd is geschoten en laat me in kleermakerszit naast hem neerzakken.

‘Heb jij gisterennacht ook lichtschijnselen gezien, zoals scheuren in de lucht?’ Met mijn ellebogen steun ik op mijn knieën en wacht zijn antwoord af.

Hij knikt bevestigend.

––––––––

Echt

Falco kijkt me indringend aan. Zijn handen reiken naar me en voor ik kan wegduiken, raakt hij mijn wangen aan en zet er druk op.

‘Wat?’ Ik deins naar achteren en sla zijn handen weg.

‘Sorry, ik wil weten of je wel echt bent.’ Zijn gezicht vertrekt. ‘Ik geloof hier geen donder meer van. Is dit alles wel werkelijkheid?’

‘Ik ben echt.’ Ik grijp zijn hand en bijt erin.

‘Auw, valse kat!’

‘Ben je nu overtuigd, gast?’ Mijn grimmige masker komt terug boven, maar als ik zijn verontwaardigde gezicht zie, laat ik die houding weer varen. Nog verrast door mijn reactie kan ik een glimlach niet onderdrukken.

Boos kijkt hij me aan.

‘Ik moet je bedanken,’ zeg ik. ‘Ik voel nu een soort van opluchting.’

‘Opluchting?’ roept hij. ‘Jij bent gek!’

‘Falco, we maken exact hetzelfde mee. Ik ben ook wantrouwig en bang. Maar jouw actie stelt me gerust. Ja. Eindelijk iets normaals in deze waanzin. Waarom zouden wij elkaar zomaar vertrouwen, na waar we net in zijn beland?’

Hij glimlacht.

‘Wij zijn echt, Falco.’ Ik leg mijn hand op zijn schouder en knijp er even in. Een extra check-up.

Hij knikt heftig. ‘Wat dit hier dan ook is, fake of niet, we vinden een uitweg. Jij en ik. We zijn lotgenoten, niet?’ Zijn vaalbruine krullen vallen tot over zijn oren en zijn kleine, donkere ogen staren me scherp aan, alsof hij me in het vizier heeft en niet meer loslaat.

Er trekt een lachje om mijn lippen. Hij doet me vaag denken aan een roofvogel. Een valk. Ik zeg dat niet en zoek naar woorden om hem gerust te stellen. Ik hou een glimlach om mijn lippen en zeg: ‘Nog even en we worden wakker geschud.’

Dan kijk ik naar de tippen van mijn berenpoten. ‘Was dat maar waar, hè,’ zeg ik zacht. ‘Ik geloof dat ook niet meer. Ik heb die enge, magere kerel met zijn zeis nog nooit zo dicht in mijn nek voelen ademen. Ik dacht dat ik verscheurd zou worden. Dit is zo echt. Ik hoopte op een droom, een nachtmerrie, maar zelfs dat is het niet.’

‘Tja,’ antwoordt hij. ‘We moeten onszelf niet voor de gek houden.’

––––––––

Pionnen

Mijn buik maakt een hongerig geluid. Een beetje beschaamd leg ik mijn hand erover. ‘We hebben energie nodig,’ zeg ik droog. Ik kruip naar mijn rugzak en haal er twee repen Mars uit. Die wil ik wel met hem delen.

Falco slikt en neemt de reep dankbaar aan. Dit maakt me gek genoeg blij.

‘We hebben eten,’ zeg ik, ‘en we zijn al uit die vrieskou ontsnapt.’

De sfeer wat positief houden kan geen kwaad, denk ik.

Hij glimlacht en smikkelt gretig van de chocolade.

Mij heeft een Mars nog nooit zo goed gesmaakt. Ik wou dat ik meer bij had. Ik heb nog een appelcakeje, maar dat zeg ik nog niet.

Ik haal uit mijn rugzak mijn schetsboek en een potlood. Op een nieuw blad schets ik een viooltje. In het hart schrijf ik ‘IK’. ‘Dit is het laatste wat ik zag voor ik in de sneeuw stond,’ zeg ik zacht.

‘Mooi.’ Falco tuit zijn lippen en knikt goedkeurend over mijn kunstwerk.

Bovenaan het blad teken ik een valk in duikvlucht. Ik vertel hem niet dat hij dit is. Tekenen maakt me rustig en brengt helderheid in mijn hoofd. Ik voel de drang om zijn naam in de vleugels te zetten. Heel klein. Onopvallend. Ik schrijf de letters van links naar rechts: oclaf. Nu is zijn naam nog vreemder. Mijn lippen verraden het binnenpretje, maar Falco merkt het niet.

Ik neem een nieuw blad en schets de wolven. De grootste krijgt een ridderhelm op zijn kop. Plots bedenk ik iets. Ongeremd grijp ik naar Falco’s pols.

‘Heb jij de roedelleider ook gezien?’

Ik kijk Falco recht in de ogen en wil zijn reactie niet missen op hetgeen ik ga zeggen. ‘Het grootste beest droeg een ijzeren helm. Ik denk dat ze instructies krijgen om ons naar een bepaalde plek te jagen.’

Falco knikt. Hij gaat rechtop zitten. ‘We zijn opgejaagd naar hetzelfde, gele lichtbaken. Wie het spel hier ook speelt, ze weten dat er in dit klimaat zonder geschikte kleding niet te overleven valt.’

‘Iemand houdt ons in het oog. Iemand bespiedt ons en de wolven dwingen ons een richting uit te lopen.’ Ik denk actief met hem mee. ‘Ze weten dat we in deze tunnel zitten, we worden als pionnen op een bordspel bespeeld!’

‘Zo is dat.’ Hij kruist zijn armen over zijn borst. ‘Ik speel dit spel niet meer mee. Ik staak.’

Ik wil met hem meedoen maar om de een of andere reden lijkt het me te eenvoudig. Een stemmetje in mijn hoofd waarschuwt me om op mijn tellen te passen. De dekens en het drinken hebben we al aanvaard, maar wat als het te laat is om ons terug te trekken? Weer krijg ik dat zware, drukkende gevoel in mijn maag.

––––––––

Bloed

‘Lena, je bloedt!’

Hij heeft gelijk. Warme vloeistof kriebelt over mijn lip. Verrek, ik heb geen zakdoek meer.

Falco drukt de punt van zijn poncho onder mijn neus. Ik kijk hem met grote ogen aan, maar kantel snel mijn hoofd in mijn nek om zijn blik te vermijden.

‘Niet doen,’ zegt hij. ‘Je moet je neus met je duim en wijsvinger dichtdrukken. Na een paar seconden zou dan het bloeden moeten ophouden.’

Hij lijkt te weten waarover hij praat, dus ik doe wat hij zegt. ‘Ik kreeg ook een bloedneus nadat ik van die afgrond ben gerold,’ zeg ik.

‘We moeten een koude doek op je voorhoofd leggen. Dat helpt om het bloeden te stoppen.’ Hij loopt naar de hoek waar hij zich eerder in had verscholen en komt terug met zijn jeans. Uit de broekzak haalt hij een zakdoek. Voorzichtig legt hij die op mijn voorhoofd. Ik neig een beetje achterover, zodat het natte ding niet op mijn neus belandt.

‘Het is een propere zakdoek,’ zegt hij. ‘Niet gebruikt en nog vochtig genoeg van de kou hierboven.’

‘Bedankt, het gaat zo wel weer over.’

‘Afgrond, zei je?’

‘Zo ben ik die wolven kwijtgeraakt.’ Ik glimlach even. ‘Of dat dacht ik toch.’

––––––––

We zitten stil naast elkaar, elk in een ponchodeken, zonder dat er een woord valt. Ik voel zijn warmte. Het voelt fijn. We begrijpen elkaar. Is dit hoe banden worden gesmeed?

Mijn mond plooit zich in een gelukzalige glimlach. Onbegrijpelijk in deze ellende. Van onder mijn wimpers gluur ik naar hem. Hij ziet er best leuk uit. In al mijn ergernis had ik dat nog niet opgemerkt.

Falco wriemelt zijn arm uit de gewatteerde deken en legt zijn hand plat op de grond. Ik kijk hem niet begrijpend aan.

‘Voel je dat? Die trillingen?’ Hij fluistert de woorden en net dat maakt me bang.

Ik hoor niets, behalve mijn hart dat tot in mijn oren bonst. Wanneer ik mijn hand ook op de grond naast die van hem leg, dringt het pijnlijk tot me door dat we niet meer alleen zijn. Mijn gevoel en gehoor vangen schokken op van gedraaf op een ondergrond. Hoeveel gangen zouden er in deze tunnel zijn? We zijn niet eens aan onze ontdekkingstocht begonnen. Deze grond is glad, alles is glad en perfect afgewerkt alsof we in een metalen koker zitten.

Plots flikkeren de verlichte wanden. Oh nee, laat dat licht niet uitvallen! Mijn hart slaat op hol. Mijn ademhaling volgt.

‘Raap je spullen bijeen,’ fluistert Falco. ‘Tijd om verder te gaan!’

Ik steek alles in mijn rugzak, ook mijn natte kleding en grabbel een thermosfles uit het rek. Falco bundelt zijn kleding en wil het onder zijn arm drukken. Ik trek de bundel uit zijn handen en prop het bij mijn spullen. Mijn vingers trillen. Tijd om verder te gaan. Naar wat?

Ik kijk verdwaasd naar de enige uitgang die we hebben. De enige keuze. De verlichte wanden leiden de weg. Gestommel in parallelle gangen komt dichterbij. Het is geen menselijk geluid. Zware poten bonzen op de ondergrond. Verrek. Ik wil hun pad niet meer kruisen.

‘Kom op, Lena! We moeten rennen!’

Ik grijp de schouderbanden van mijn rugzak stevig vast en volg Falco op de voet.  

––––––––

Jacht

De tunnel is vier schouders breed. Nergens is er een zijgang. Ik draai mijn hoofd naar boven. Daar zit een vierkant paneel. Te hoog om erbij te komen, maar ik kan wel zien dat er een merkteken op staat. Ik loop verder door. Het teken herhaalt zich elke tien meter. Ik sla de informatie in mijn hoofd op, alsof ik er een schets van maak. Tekenen is zien.  

‘Lena, we moeten sneller. Hoor je ze niet?’ Falco reikt me een hand aan, groot en sterk.

Hij doet zijn best om zich kalm te houden en ik ook. Ik zal hem niet ophouden, maar ik weet dat het volgen van de tunnel ons niet zal redden.

De jacht is open en wij zijn te voorspelbaar. Te gemakkelijk wild. We moeten een andere weg vinden, dwarsliggen. Terwijl ik me door Falco’s tempo laat leiden, speur ik rond. Het nadenken over dwarsliggen houdt me kalm en leidt me af van de beesten die ons op de hielen zitten.

Maar wanneer de grond onder mijn voeten davert, krimpt mijn maag in elkaar. Die monsters zitten al in onze tunnelgang!

De druk verhoogt. Mijn verstand flipt. Doorrennen, snelheid is nu noodzakelijk.

Toch schemert de gedachte dat die reuzenwolven onmogelijk langs de lift zijn gekomen, dus er zijn zeker zijgangen en zijpanelen. Ik moet er één vinden om ons in te verschuilen want op deze manier verliezen we de race.

Falco draait zich naar me om. Zijn ogen worden groot. Ik kijk ook over mijn schouder en hap naar lucht. Beesten zo groot als stieren draaien de hoek om. Hun klauwen krassen over de grond terwijl hun lijven tegen de wand beuken.

We draaien nog een hoek om en weer overheerst hetzelfde uitzicht. Verrek. Er is helemaal niets dat ons bescherming kan bieden. Dit houden we niet vol. Ik hijg van de inspanning terwijl bloed in mijn oren bonst.

Op de muur herken ik hetzelfde merkteken als op de panelen op het plafond. ‘Daar!’ Ik wijs. ‘Daar moeten we door.’ Ik ren naar de muur en smeek dat het een doorgang is. Mijn vingers glijden over de randen van het paneel die nu zichtbaar zijn. Ik voel een knopje en druk erop. Met een klik schiet het paneel gedeeltelijk open. Yes!

‘Te laat,’ roept Falco, ‘ze draaien de hoek al om!’ Hij wikkelt een deel van zijn gewatteerde poncho rond zijn linkerarm. Even kijkt hij me aan, een flauwe glimlach. Ik zie verslagenheid in zijn ogen, maar dan spannen de spieren rond zijn kaakbeen zich op. ‘Ik hou hen tegen, of breng hen minstens in verwarring.’ Hij keert zich naar de wolven en wacht de aanval af, zijn arm opgeheven voor zijn kwetsbare keel.

Ik bundel al mijn energie in mijn benen en trap het paneel verder los. De opening is vrij smal. Ik bespeur geen gang, eerder een bergruimte, maar die beesten kunnen er alvast niet door.

Vanuit mijn ooghoek zie ik de wolven op Falco afstormen. Als een bliksemschicht op een ijzeren staaf naderen ze. Ik grijp Falco bij zijn poncho en trek hem mee naar binnen. Hij duwt de paneelwand voor de opening en ik laat me ertegen vallen.

De wolven huilen.

Wij zwijgen en drukken ons lichaam met alle macht tegen het paneel. De enige scheiding tussen ons en die monsters.

Ik staar in de duisternis. Mijn hand vindt die van Falco. Zijn warmte geeft me troost. Ik ben niet alleen. 

Plotseling hoor ik gestommel in de tunnel. De wolven janken weer. Dan is het stil.

––––––––

Zoem

Met ingehouden adem gluur ik door een spleet van het paneel.

De wolven zijn gaan liggen, zacht hijgend met hun tong uit hun bek, net brave schoothonden. De roedelleider kijkt rustig rond. Voor zijn rechteroog heeft hij een camera hangen die verbonden is met de helm op zijn kop. Het geeft hem iets menselijks, al lijkt hij daardoor een rood oog te hebben, zoals ik op de heuvel dacht te hebben gezien. Ik krijg sterk de indruk dat ze ons bewaken. Ons verscheuren lijkt niet meer op hun agenda te staan en dat lucht me geweldig op. Om een beter zicht te krijg, verschuif ik mijn gewicht en ik observeer verder.

Hoewel de grootte van deze wolven indrukwekkend blijft en de helm die de leider draagt uiterst ongewoon is, gedragen die beesten zich nu veel minder angstaanjagend. Ik stoot Falco aan en zonder mijn blik af te wenden, wil ik mijn bedenkingen delen. Maar dan hoor ik een zoemend geluid naderen.  

Ik sper mijn ogen open. Dit kan niet! Een mannelijke gestalte gehuld in een lange, zwarte kapmantel vliegt rechtopstaand dichterbij. Als hij zijn gespreide armen naast zijn lichaam brengt, zakt hij langzaam naar beneden. Door deze beweging golft zijn gewaad naar boven en schieten mijn wenkbrauwen de hoogte in. Ik zie geen voeten of benen, deze gedaante lijkt geassimileerd met een klein, rond platform, samengesmolten met technologie!

Alsof hij mijn blik voelt, draait hij zich naar me toe. In de duisternis van zijn wijde kap gloeien twee bollen. Dan dringt het tot me door dat hij geen gezicht heeft en komt mijn haar overeind. Ik knijp Falco’s hand fijn en hoor zijn gesmoorde kreet.

Gehypnotiseerd gluur ik verder door de spleet naar zweefman. Van onder de wijde kapmantel strekt hij een arm uit. Een ijzeren hand verschijnt, gepantserd zoals een harnas. De vingers verspreiden een blauwe wolk.

Voordat ik de kracht vind om me af te wenden, voel ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Een ijzige, verlammende kilte overvalt me en ik kruip dieper in de schaduw weg. Falco’s hand op mijn schouder lijkt wezenloos.

Als in een droom komt het zoemen nu heel dichtbij. Het losse paneel schuift weg en Falco kruipt achteruit. Steeds meer licht valt onze schuilplek binnen, tegelijk met blauwe rookslierten. Ik bal mijn handen tot vuisten, wil me verzetten en ontrol mijn lichaam, maar ik voel me zo slap. Ik verschuif mijn benen, ze zijn van pudding. Blubber waar ik niets aan heb. Mijn hand zoekt naar Falco en ik vind steun bij zijn schouder. Maar dan draaien zijn oogballen weg en valt hij als een blok opzij. Als in een vertraagde film strek ik mijn handen naar hem uit. Mijn mond gaat open, maar mijn stembanden werken niet meer.

In een straal van licht sluit ik mijn oogleden en tuimel in een diepe, donkere put.

––––––––

Wakker

Mijn ademhaling is rustig. Zachte stof rust op mijn huid. Door mijn wimpers heen merk ik naast me een geel lichtschijnsel, een zwevende bol die als een zon een aangename warmte en zacht licht afgeeft. Heh?

Ik veer overeind. Verrek, wat is dit nu weer? Dit plaatje klopt niet. Dit is niet echt. Ik heb het gehad met lichtbollen! Verward duw ik de lakens die me zo aangenaam bedekken van me af en staar ernaar alsof het levend is. Wat is dat ding? Het ziet eruit als een zilveren, thermisch deken, maar het voelt zacht en ragfijn aan. Zulke stof is mij vreemd. Ik verplaats mijn blik naar mijn lichaam, ik draag een schort zoals in een ziekenhuis, maar dan smetteloos wit. Om mijn pols zit geen plastic bandje met mijn naam, dit is zeker geen ziekenhuis.

Ik graai naar de zilveren lakens en zwier ze van mijn benen. Die zijn bloot, mijn ponchodeken en berenpoten zijn weg! Onmiddellijk krijg ik een sterk gevoel van gemis en mijn hartslag versnelt.

Opnieuw speur ik de kamer rond. De ruimte is klein. Vier muren. Eén met een gordijn. Een metalen tafel en stoel. Mijn rugzak staat op de tafel!

Ik sla mijn benen over de bedrand en sprint naar mijn rugzak. Eindelijk iets herkenbaars! Ik sluit mijn kostbaarste bezit in mijn armen, alsof ik een klein kind knuffel. Maar dan laat ik los. Waar is Falco? Was hij wel echt?

Hij was echt. Ik herinner me heel goed dat ik zijn kleding in mijn rugzak heb gepropt. Met trillende vingers maak ik de rits open maar ergens weet ik al dat ik niets ga vinden, mijn rugzak is veel te plat. Yep, alleen mijn tekengerief en schetsboek zitten erin. Dan frons ik mijn wenkbrauwen. Dus iemand heeft mijn spullen doorzocht en onze kleding gepikt!

Het duizelt in mijn hoofd. Is het woede of angst? Vaag dringt een beeld bij me binnen. Wie was die zwevende, gezichtloze vent? Een rilling kruipt weer langs mijn ruggengraat. Waarom ben ik van Falco gescheiden? Hier klopt iets niet en het maakt me misselijk.

Snel trek ik mijn schetsboek tevoorschijn en blader naar de laatst benutte pagina. De bloem en de valk. Waar zijn de reuzewolven die ik op de pagina daarachter heb getekend? Ik ben niet gek, ik weet toch nog wat ik heb geschetst!

Wie heeft het lef om ook maar iets uit mijn schetsboek te scheuren?

Dat is de druppel die mijn emmer doet overlopen. Beledigd been ik naar het gordijn. Wat is daarachter verborgen? Nijdig grijp ik het vast en ik wil het open trekken, maar dan hoor ik een zoef. Mijn hand valt naast mijn lichaam, ik verstar en zet een stap achteruit. Dat herkenbare geluid brengt iets vreemds in mij teweeg. Mijn woede is gezakt, maar mijn hartslag bonkt in mijn oren. Het bonzen verdooft me. Ik sta als aan de grond genageld en kijk naar het bewegende gordijn. Geharnaste vingers schuiven het tergend langzaam opzij. Ik weet wat is ga zien, toch sperren mijn ogen zich verschrikt open, ik deins achteruit.

Wezenloos staar ik naar de gesluierde figuur die me nadert. De ingehouden spanning kan ik niet lang meer intomen, die barst zo los. Ik bots tegen de tafel, mijn rugzak dondert naar beneden. Ik tril op mijn benen en kan mijn ogen niet afhouden van het zwevende harnas. Wie of wat zit daar in?

Vertrouw niemand die zijn gezicht niet durft te tonen, galmt het in mijn hoofd. Ik wil gillen, de druk moet van de ketel, nog even en ik zak door mijn knieën.

––––––––

De Bewaker

‘Wees niet bang.’

De stem klinkt warm en met een zachte nagalm, dat verrast me.

‘Ik ben de Bewaker,’ gaat hij door. De deur zoeft achter hem dicht. Het doek valt.

‘Jij was verdwaald.’

Ik klem mijn lippen op elkaar. Verwarring dwarrelt als witte watten door mijn hoofd.

Hij gebaart me om op het bed plaats te nemen en zweeft tot bij de stoel. Met een armbeweging zakt hij op de grond en gaat op de stoel zitten.

Verdwaald? denk ik en krijg het beeld van een herder die zijn verdwaalde schaapjes bijeen drijft. Als een lam volg ik de instructies van mijn herder. We kijken elkaar aan. Hij ziet mij, ik zie niets, buiten de twee gloeiende ogen in een donkere achtergrond.

‘Jij was verdwaald,’ herhaalt hij. ‘Ergens waar je niet hoort te zijn. Mijn wolven hebben je gevonden en je naar mij toe gedreven. Alleen zij kunnen dat in dit koude klimaat.’

‘K... koude...’ De woorden lijken niet uit mijn mond te komen, maar uit die van een zwakzinnige. Ik kan mezelf wel tegen het hoofd slaan. Uit alle prangende vragen is dit het enige wat ik kan uitkramen?

‘Weldra stuur ik jou terug naar jouw wereld.’  

‘M... mijn wereld? Ik... ik begrijp er niets van,’ stamel ik. Vele vragen schieten door mijn hoofd, maar de woorden blijven in mijn keel steken.

‘Vertel me wat je je nog herinnert, mensenkind,’ galmt de stem zacht. Zijn ogen gloeien nu van paars naar groen. Dat stelt me gek genoeg gerust.

Ik probeer mijn gedachten te ordenen, maar dat is toch wat veel gevraagd. Na een uitgerekte ‘euh’, brabbel ik wat over een piepend en krassend geluid uit mijn gloednieuwe telefoon, een witte omgeving en wolven met een helm. Dan roep ik verschrikt: ‘Falco! Waar is hij? Hij was bij me in de tunnel toen de wolven ons insloten.’

De Bewaker reageert niet op mijn vraag, ‘Waren er lichtschijnselen in de nacht?’

‘Dat zou kunnen,’ antwoord ik ineens terughoudend. Het wordt misschien tijd dat hij eens wat informatie deelt.

Hij mompelt iets over aardveranderingen en dat de nieuwe technologie steeds gevaarlijker wordt voor de scheuren en dunner wordende scheidingslijn tussen bepaalde dimensies.

Ik begrijp er niets van, maar verzamel mijn moed. Ik kan Falco niet in de steek laten.

‘Zeg me waar mijn vriend is!’ Strijdlustig bal ik mijn handen tot vuisten terwijl voldoende warmte voor een knalrode blos naar mijn wangen stijgt.

Het blijft stil van zijn kant.

Als dit maar goed afloopt. Ik met mijn grote mond.

‘De jongen is veilig,’ antwoordt hij. ‘Ook hij zal dadelijk terugkeren naar het moment van voor de schemering.’

‘Wat?’ Zijn woorden verwarren me nog meer, maar ik herpak me deze keer snel.

‘Wie bent u? Wat bewaakt u? Waarom houdt u zich verborgen achter die... die... gewaden? Laat me uw gezicht zien.’ Mijn stem klinkt vastberaden maar inwendig tril ik als een espenblad.

Wanneer er niet onmiddellijk een antwoord volgt, gooi ik er een vraag bij die me net te binnen schiet: ‘Verklaar mij eens waarom die wolf een helm draagt.’ Ik schrik van mijn brutaliteit en verwacht een klap in mijn gezicht.

‘Het is een communicatiehelm,’ zegt hij kalm.

Weer valt er een stilte.

De Bewaker kiest zorgvuldig zijn woorden. ‘Ik ben iemand die jij nooit zou mogen ontmoeten. Toch niet in jouw levenstijd. Ik probeer onze werelden nog zo lang mogelijk gescheiden te houden, maar jullie technologie ontwikkelt zich sneller dan voorzien. We zitten nu tussen jouw wereld en de mijne. Een schemerzone. Ik stuur de verlorenen terug naar de kant vanwaar ze zijn gekomen.’

‘U bent niet menselijk? Welke andere wereld?’

Opnieuw stilte.

Ik geloof hier geen verrekte sikkepit van en wacht vol ongeduld op het moment dat de aap uit de mouw komt.

‘Jij was op de verkeerde plaats op het verkeerde tijdstip. Jouw toestel ving per toeval een signaal op van hier en zo werd je getransporteerd naar deze ijsplaneet, zeg maar. Mijn wolven zijn getraind om verloren mensen op te sporen. Via de helm kan ik communiceren met de roedelleider. Hij volgt mijn bevelen op. Maar er zijn onlangs veel meer verlorenen in de schemerzone geraakt, meer dan ik nauwkeurig kan opvolgen. Ik moet dringend aanpassingen doen.’

Mijn mond gaat open en dicht. Te veel informatie om te verwerken. Moet ik dit zomaar geloven?

‘Maar maak je geen zorgen,’ gaat hij verder. ‘Ik laat je alles vergeten voor je terugkeert. Je geheugen heeft geen geheimen voor mij. Zo dadelijk komen je kleren eraan, droog en proper. In oorspronkelijke staat lever ik je terug af op de plaats van vertrek. Te lang op deze tussenwereld blijven is gevaarlijk voor de herinneringenwis. Daarna gaat je leven door, alsof er niets is voorgevallen.’

Nee, dat nooit! denk ik. Ik heb hier te veel beleefd om zomaar te vergeten.

Voor ik nog iets kan vragen, zweeft hij met zijn wapperende gewaad de kamer uit. Een mysterie verdwijnt achter het gordijn.

––––––––

Bloem

Ik blijf achter in een soort van droomtoestand. Is dit echt gebeurd?

Mijn viooltje, schiet het door mijn hoofd. Gek genoeg zie ik de paars-gele kleur in de witte sneeuw. Dit klopt niet, toch is het een sterk beeld. Dan valt het als een puzzel in elkaar. Ik voelde me in mijn knalgele hoodie en paarse rugzak net zo opzichtig als het kleurrijke viooltje dat ik tussen het groen ontdekte. Net voor ik verdween naar de sneeuw. Daarom tekende ik de bloem in mijn schetsboek en schreef er IK in.

Zal ik Falco ooit weerzien? Waar kwam hij vandaan?

Een diep zoevend geluid brengt me naar het hier en nu. Voor zover dat nog bestaat. Ik draai me naar het geluid. Weer trommelt mijn hart erop los.

Uit de muur schuift een lade. Ik ben voorbij alle grenzen van voorzichtigheid en loop er naartoe.

Mijn short, T-shirt en hoodie liggen netjes opgevouwen met daar bovenop mijn telefoon en oortjes. Naast mijn kleding staan mijn sneakers. Droog.

Verrek, ik wil me dit alles blijven herinneren. Niemand mag zomaar met mijn hersens knoeien.

Ik grijp naar mijn telefoon en probeer opnieuw te bellen. Wat had ik verwacht?

Gedwee kleed ik me aan en ik hang de rugzak op mijn rug. Mijn handen vouw ik stevig rond de schouderbanden. Dat geeft me een vertrouwd gevoel. Ik kan het gebruiken.

––––––––

Wat?

Heel in de verte hoor ik een stem die me roept. Een beetje suffig kijk ik naar het kleurige viooltje dat vlakbij mijn neus staat. Heb ik hier in het gras liggen dutten? Ik spring overeind.

‘Hier ben ik,’ roep ik.

Mijn zus sakkert. ‘Weet je wel hoe laat het al is?’

Ik trek mijn wenkbrauwen op en gooi mijn rugzak op mijn rug. ‘Thanks sis.’

‘Gelukkig wist ik waar je was. Heb je voor mij wat vlinders getekend?’ zegt ze hoopvol. ‘Je weet dat ik die morgen voor biologie nodig heb, hè.’

‘Die heb ik eerst getekend, ik scheur het straks uit mijn schetsboek.’

Samen rennen we als gekken naar huis. Mams kan er niet tegen als we te laat aan tafel komen en de sfeer is dan voor heel de avond gezet.

––––––––

Aan tafel voel ik me wat slapjes.

‘Je ziet wat bleekjes, toch niet ziek aan het worden?’ vraagt mams. ‘Ga dan maar op tijd naar bed, morgen moet je nog naar school.’

Dat hoeft ze me geen twee keer te zeggen. Op mijn kamer zet ik mijn rugzak in een hoek en rol me op in mijn lakens. Ik denk dat ik onmiddellijk in slaap ben gevallen.

––––––––

Mijn telefoon

Het is vijf voor acht in de ochtend, ik zit op mijn bed en kijk verdwaasd door het raam.

Ik kan er niet bij dat mijn nieuwe telefoon niet werkt. Ik heb niets verkeerds gedaan voor zover ik weet, en ik zou dat weten want ik ga voorzichtig om met duur materiaal. Om bij te leggen voor een nieuwe zal ik nog lang moeten sparen. Het nieuwste model, daar kan ik deze keer naar fluiten.

Daarnet aan de ontbijttafel waren mijn ouders behoorlijk boos toen ik voorzichtig vertelde dat mijn telefoon defect is. Ergens heel diep begrijp ik hun teleurstelling wel. Ik ben ook boos. Ik heb een blinkende niet-werkende telefoon en geen idee wat ermee is gebeurd.

‘Lena,’ roept mams, ‘de bus komt er dadelijk aan, schiet op! We praten vanavond nog verder.’

––––––––

In de klas kan ik me moeilijk concentreren. Mijn telefoon zit me dwars. Het gebabbel van mijn vriendinnen irriteert me want ik spits voor het minste mijn oren en zij begrijpen niet waarom. Ik ook niet. Ik ga vanmiddag wat in mijn schetsboek tekenen, dat geeft me rust.

––––––––

Schetsen

De dagen gaan voorbij en ik vraag me af waarom ik steeds zo’n enge, terugkerende dromen heb.

Laatst huilde een hond en als ik mezelf niet in de hand had gehad, dan was ik in een boom geklommen. Die beelden in mijn dromen roepen vreemde reacties in me op. Maar wat en waarom? Er is een leegte, zeg maar een verlies, dat aan me knaagt.

Mijn gedachten dwalen terug naar de droombeelden.

Ik zie voor mijn ogen beelden van eindeloze sneeuw. Paars en wit. Geel dat me eerst verraadt en dan lonkt. Vreemde gevoelens zwemmen door me heen. Ik zoek een verbondenheid die ik kwijt ben. Telkens na die droom grijp ik naar mijn schetsboek. Ik heb die middag verschillende bloemen getekend, maar naar de bladzijde met de bloem en de vogel blader ik telkens terug. Dat is de sleutel.

Ik staar er eindeloos naar.

Waarom staat er ‘IK’ in de bloem? Ik herinner me die bloem, paars en felgeel. Ik bekijk de schets en leg verbanden tussen paars, geel en wit. Sneeuw en een eenzame, opvallende bloem? Ik pieker me suf. Gaat dit over mijn gele hoodie en paarse rugzak die ik die dag bij me had? Wordt het daarom IK?

De vogel is een groter mysterie. Waarom heb ik die petieterig kleine letters oclaf op de vleugels geschreven? Ik draai mijn schetsboek ondersteboven. Nu lijkt het in spiegelschrift te staan.

Verrek. Mijn wenkbrauwen fronsen zich zodat ik haast scheel kijk. Als ik de letters zoals ze er nu staan, omdraai, dan krijg ik falco.

Het doet me denken aan ‘valk’. Vandaar de tekening van de roofvogel. Maar het voelt ook als een naam aan. Waarom heb ik die naam willen verbergen in die valk, terwijl het één en dezelfde figuur lijkt? Ik zeg ‘Falco’ hardop en meteen klinkt het vertrouwd in mijn oren. Falco en ik. Falco met de scherpe vogelblik.

Ik sluit mijn ogen en sluit me af voor de wereld.  

Ik roep de naam op in mijn gedachten en krijg beelden terug.

Beelden van een gladde tunnel. Priemend bruine ogen, berenpoten, bloed en een hand die naar me reikt. Maar ook beelden van donkere, harige vlekken die snel dichterbij komen en uitgroeien tot wolvenmuilen met blinkende tanden, hijgende adem.

Een zoem.

En gezichtloze ogen.

Ik voel spanningen door mijn lichaam trekken.

Dan niets meer.

––––––––

Op sociale media las ik berichten over vreemde lichtverschijnselen enkele nachten geleden. Ik heb het gevoel dat ik daar meer over weet, maar wat dat dan is ontglipt me steeds. Ik word er gek van!

––––––––

’s Nachts word ik steeds weer gillend wakker. De beelden zijn fel en ik sla met mijn armen wild om me heen. Mijn ouders staan dan bezorgd aan mijn bed. Ook dat is best creepy. Als ze nog eenmaal zeggen dat het maar een nachtmerrie is, dan deel ik klappen uit. Telkens probeer ik te vertellen wat ik droomde. Een onmogelijke opdracht. Het klinkt als onsamenhangend gebrabbel van iemand die aan achtervolgingswaanzin lijdt. Tijdens mijn slaap neemt dat gevoel van paniek mijn hersens over. Maar er is meer, iets dat moeilijker te beschrijven valt. Nog moeilijker.

Wanneer mijn ouders mijn kamer dan verlaten, grijp ik naar de schrift op mijn nachtkastje. Alles wat ik me herinner uit de droom, schrijf ik op. Het is niet veel, maar ik vraag me af hoe ik telkens hetzelfde kan dromen. Meer en meer begin ik te geloven dat ik dit werkelijk heb beleefd.

En niet alleen ik.

––––––––

Nu, een paar nachten verder, overheerst die blinde paniek niet meer. Een leegte lijkt opgevuld want ik ben er meer en meer van overtuigd dat Falco echt bestaat, dat wij samen iets hebben meegemaakt. Kleine details zoals zijn ogen en onze berenpoten, mijn bloed op zijn vreemde poncho, het gevoel van verbondenheid met hem, dat alles komt steeds duidelijker naar voren. Het zou wel heel toevallig zijn om dit zo gedetailleerd te verzinnen. Ja, Falco is een persoon van vlees en bloed.

De herinneringsflarden over de onbekende plekken en de kleuren die me betekenis willen geven zullen misschien vervagen, maar hém mag ik niet vergeten! Nooit! Zijn bestaan is het enige van dit vreemde voorval dat ik zo graag wil achterhalen. Ik wil mijn band met hem niet verliezen!

Ik ren naar de woonkamer waar de pc staat en start hem op. Dan vliegen mijn vingers over de toetsen. Via sociale media moet ik hem wel vinden.

Een tiental Falco’s verschijnt op het scherm. Ik bekijk eerst die met een profielfoto en selecteer op leeftijd. Dan neem ik het risico met de Falco’s zonder foto. Ik wil niet langer wachten. Ik stuur naar elk een vaag bericht. Alleen de echte Falco zal het begrijpen:

––––––––

IK zoekt FALCO - bloem en valk in een witte wereld, de wolven laten we achter ons. 

Je berenpootvriendin.

––––––––

Met klamme handen stuur ik het de wereld in. Het is gebeurd.

Nu maar afwachten of iemand reageert.

––––––––

Contact?

Ik ben niet weg te slaan van de pc. Kan ik door zijn bestaan mijn ouders met harde bewijzen overtuigen dat me werkelijk iets onverklaarbaars is overkomen?

Nee, wie hou ik voor de gek? Ik zou het waarschijnlijk ook niet geloven. Het is niet te bevatten, bovenmenselijk.

Als ik heel eerlijk tegenover mezelf ben, dan hoop ik gewoon Falco te vinden. Wat er ook gebeurd is, bewijs van Falco’s bestaan is voor mij voldoende om niet gek te worden. Ik mis de band die ik met hem zo sterk aanvoel. Zijn vriendschap en onze vreemde verbondenheid is het enige wat ik terug wil.

Ik krijg een bericht binnen. Mijn hart maakt een bokkensprongetje. Hopelijk is het geen grapjas die zich als mijn Falco voordoet. Ik lees:

––––––––

Ik wil je dringend spreken, bloempje. Ik heb tips over een bloedneus.       

Je valk ;- )

––––––––

Einde