Pumps in de blubber

Door Patricia van Dam

Pumps in de blubber – Taylor Ranch deel 1

Feelgood 

Verschijningsdatum: 19 augustus 2022

© 2022 Patricia van Dam

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661262

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Proloog

Dereck

Het kost me een hoop moed om de stap te zetten en te informeren naar de financiële status van mijn ranch en een mogelijke lening. Wie houd ik voor de gek? Ik heb een lening nodig.

Sinds mijn vrouw Joan enkele jaren geleden is overleden, is de Taylor Ranch in verval geraakt. Klanten zijn niet teruggekomen, omdat ik het werk niet meer aan kan. Ik heb de boel laten verslonzen, te weinig gedaan om alles draaiende te houden. Drank was mijn nieuwe liefde. Hoewel de ranchhulpen het hoognodige hebben gedaan, heb ik mijn belofte aan Joan om alles door te laten gaan zoals het was niet weten te vervullen. Het is de hoogste tijd om mezelf aan te pakken, voor ik straks alles kwijt ben waar we al generaties lang aan hebben gewerkt.

De Taylor Ranch zit al jaren in de familie en is nu zo’n zes generaties lang een voortvarend bedrijf. Met uitzondering van de afgelopen twee jaar dan; ik kon mezelf er niet toe zetten om door te gaan. Het heeft ook niet geholpen dat mijn zoon, Travis, naar de grote stad is vertrokken en de ranch niet over wil nemen. Dochterlief Jody is nog te jong om zoveel verantwoordelijkheid te dragen.

Sinds kort is er weer iemand in mijn leven waar mijn kinderen nog niet van weten. Ik ken haar al erg lang en wil me voor haar van mijn beste kant laten zien. Ik wil haar gelukkig maken, ook al kent ze mijn tekortkomingen. Nu dus even door de zure appel heen bijten en vanavond mag ik me ellendig voelen met een stevige borrel erbij.

Vaak kom ik niet in de grote stad, ook al is het maar op zo’n twee uur rijden van Swift Heights, het dorp waar ik vandaan kom. Het lijkt wel alsof ik een nieuwe wereld binnenstap, een nieuw tijdperk zelfs. Grote stenen gebouwen, veel raamwerk en vooral veel rondlopende mensen sieren het straatbeeld.

Het lijkt wel alsof ze allemaal haast hebben. Strak in pak, glimmende schoenen en aktetassen bewegen zich als een kolonie mieren om me heen. Velen van hen gaan het bankgebouw binnen, waar ik ook moet zijn, dus ik volg ze. De blikken die de mensen om me heen me geven, zouden me ongemakkelijk kunnen laten voelen, maar dat doet het niet. Ik weet ook wel dat ik hier niet tussen pas. Met mijn geruite overhemd, versleten spijkerbroek en cowboylaarzen ben ik hier een uniek exemplaar.

Hier hoor ik dus echt niet thuis, ik snap dan ook niet wat in deze wereld mijn zoon Travis zo aantrekt. Hij heeft de ranch verlaten om te gaan studeren, alsof hij nog niet genoeg heeft geleerd op school. Het is eigenlijk zijn taak om de ranch van mij over te nemen, het gaat al generaties lang over van oudste zoon naar de volgende generatie. Alleen Travis wil het niet.

Mijn vrouw heeft me beloofd dat het goed zou komen en dat ik Travis tijd moest geven om zijn wilde haren kwijt te raken. Nu zijn we al een geruime tijd verder en leeft hij ongetwijfeld ook zo’n strak-in-het-pak-leven. In elk geval kijkt hij niet achterom naar zijn familie.

Terwijl ik zit te wachten, neem ik het gebouw in me op. Vanuit de wachtruimte beneden kijk ik naar een grote lege ruimte omhoog. Zo heb ik zicht op de vele verdiepingen met allerlei deuren. De menselijke mieren lopen van de ene naar de andere ruimte. De een heeft een aktetas in zijn handen, de ander een kop koffie of een stapel papieren. Het duizelt me van de drukte die hier heerst. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog een paar minuten heb voor mijn afspraak.

‘Meneer Taylor?’ Een dame in een mantelpakje en met hoge hakken aan haar voeten komt me ophalen.

Ik knik naar haar. Haar haren zitten zo strak op haar hoofd gebonden dat ze er aan het einde van de dag wel pijn in haar hoofd aan over moet houden.

‘Volgt u mij alstublieft.’

Ik loop achter haar aan via een lange gang naar een open ruimte waar een bureau staat. Dit is vast haar werkplek. Schuin tegenover het bureau, tegen de muur aan, staat een zitje waar ze me heen verwijst. Mijn oog valt op een deur die gesloten is.

‘Neemt u hier maar even plaats. Ik zal meneer Barnes laten weten dat u er bent,’ zegt ze vriendelijk.

Barnes en ik spreken elkaar eens in de zoveel jaren, het liefst zo min mogelijk. Ik weet dat hij de zaak, dit financiële geneuzel, van zijn vader heeft overgenomen toen het daar tijd voor was. Net zoals bij mijn ranch het geval is zal het bedrijf op het oudste kind worden overgedragen.

––––––––

Het gesprek met meneer Barnes gaat moeizaam. Ook al zitten we met de ranch nog niet in de rode cijfers, het is wel iets wat ik graag wil vermijden. Meneer Barnes maakt zich vooralsnog geen zorgen, dus volgens hem is een lening nu niet nodig. Wel moeten we de ranch niet laten versloffen en een tandje bijzetten om weer meer klanten aan te trekken en uiteindelijk dus in een stijgende lijn van omzet terecht te komen. Het zal een jaar hard werken zijn om te ontsnappen aan de rode cijfers. Dat we hulp nodig hebben om dit voor elkaar te gaan krijgen, is wel een feit.

‘Is het mogelijk om nog een ranchhulp aan te nemen voor de komende periode? Laten we zeggen, voor de zomervakantie? Een paar extra handen op de ranch is nu geen overbodige luxe. Of past dat niet binnen het budget?’

Meneer Barnes lijkt even na te denken over de vraag en loopt terug naar zijn stapel met papieren van mijn ranch. Hij bestudeert deze een tijdje, dus ik neem de ruimte in me op en laat mijn blik hangen op de grote raampartijen die zich om ons heen bevinden. Het lijkt haast wel een glazen kooi waar we in zitten.

‘Ik zou het afraden,’ is het antwoord van meneer Barnes. ‘De afgelopen jaren zijn de inkomsten gedaald en als u het komende jaar weer even sterk aan de teugels trekt...’ Hij grinnikt om zijn eigen woordgrap.

Ik blijf hem serieus aankijken. Alsof ik niet alle grappen over het werken op een ranch al ken. En hij maakt hem niet eens voor het eerst.

Hij kucht ongemakkelijk als ik hem aan blijf kijken. ‘Goed, als u doorgaat zoals nu, als de situatie in elk geval niet verslechtert en u ook nog een paar nieuwe klanten aantrekt, dan zit het wel goed en kunt u het volgende jaar misschien iemand inhuren. Zorg ervoor dat de cijfers niet gaan dalen. U heeft in het verleden goede omzetten gedraaid, maar sinds het wegvallen van uw vrouw gaat het bergafwaarts. Ik snap dat het moeilijk is voor u nu u er alleen voorstaat, maar er is hoop.’

‘Prima. Bedankt.’ De komende periode moeten we dus nog flink aan de bak. Ik weet niet of ik met die boodschap thuis kan aankomen. Ik weet wel dat ik niet de jongste meer ben en dat ik niet al die zware klussen meer kan blijven vervullen.

Terwijl ik opsta, steek ik mijn hand uit om meneer Barnes een hand te geven.

‘Maar, misschien heb ik een idee,’ brengt hij naar voren. ‘Mag ik u trakteren op een lunch? Dan leg ik het u allemaal uit.’ Ik kijk hem vragend aan, maar hij laat niets los.

Een man moet eten toch? ‘Goed,’ zeg ik dus.

Hij schrijft iets op een visitekaartje, het is een adres. ‘Ik ontmoet u daar over ongeveer een uur.’ Hij wijst naar het adres op het kaartje. ‘U kunt er alvast heen gaan en iets bestellen. Op mijn rekening,’ voegt hij er glimlachend aan toe.

Hoewel ik mezelf had voorgenomen om pas in de avond een borrel te nemen, kan ik mezelf niet beheersen. Zo kan ik even de scherpe randjes eraf halen voor ik weer een gesprek met meneer Barnes heb. Het is vreemd om dit buiten zijn kantoor om te doen. Wie weet wat voor praktijken hij eropna houdt. Maar de man aanhoren kan natuurlijk altijd.

‘Dank u dat u me buiten het kantoor om wilde ontmoeten.’ Barnes staat vanuit het niets ineens naast me en steekt zijn hand uit, die ik wederom aanneem. Hij neemt plaats tegenover me en wenkt meteen de bediening. ‘Wat wilt u eten?’ vraagt hij en hij geeft zijn bestelling door aan de serveerster.

Hij neemt een dubbele omelet en een beker melk. Ik had de kaart al bekeken en zag er diverse gerechten op staan met gigantisch hoge prijzen. Toch neemt hij iets simpels als dit. ‘Ik neem hetzelfde,’ laat ik weten, waarna de serveerster ons met rust laat. Daarna vraag ik: ‘Meneer Barnes, waarom zijn we hier?’

‘Ik wil dat mijn kind leert hoe het is om hard te werken. En aangezien u wat extra handen zou kunnen gebruiken op de ranch, kan hij de komende zomer misschien bij u wat werkervaring opdoen? Het lijkt wel alsof Lex denkt dat alles uit de lucht komt vallen. U had het over het inhuren van hulp en of dat financieel mogelijk zou zijn. Nou, ik wil u er zelfs voor betalen om Lex deze zomer bij u op de ranch te laten helpen.’

‘Wat is het addertje?’ wil ik weten. Ondertussen plaatst de serveerster onze bestelling voor ons op de tafel.

‘Er is geen adder. U neemt Lex voor de zomer in dienst en u krijgt er zelfs voor betaald.’

‘Is het kind, Lex... Mankeert hij iets? Mist het onderdelen? Wil niemand hem hebben?’

Meneer Barnes proest het uit van het lachen, maar zo’n rare vraag is het toch ook weer niet? Iedereen kan toch werken, waarom Lex niet?

‘Welnee,’ zegt meneer Barnes, ‘Lex heeft gewoon een lesje nodig in hard werken. Ik wil dat Lex zich bij mij in het familiebedrijf voegt na de zomer. De bank is in het bezit van mijn familie, al generaties lang. Alleen denkt Lex dat het een makkie is om een fulltimebaan te hebben. Een feestje hier en daar en luieren staan nu op zijn prioriteitenlijst.’

‘Herkenbaar,’ mompel ik.

‘O, u kent een soortgelijke situatie?’ vraagt meneer Barnes terwijl hij aan zijn maaltijd begint.

‘Mijn zoon, Travis. Hij is de volgende in de lijn om de ranch te leiden. Maar hij is vertrokken naar de grote stad om te gaan studeren. Ik weet niet of hij terugkomt en ik word er ook niet jonger op.’ Hoewel ik Travis zelf de afgelopen tijd ook heb genegeerd, weet ik eigenlijk niet wat hij denkt. Of wat hij wil. Ik voel me in elk geval in de steek gelaten.

‘Ik heb nog een neefje, Cedric,’ vertelt meneer Barnes. ‘Hij wil dolgraag in het familiebedrijf komen werken. Het gaat alleen al van generatie op generatie over van vader op zoon, dus zolang Lex er is zal zij... ehh, hij... het over moeten nemen.’

Die kleine verspreking had een waarschuwing moeten zijn, besef ik pas veel later als we de handen hebben geschud en afgesproken hebben dat Lex de komende zomer op de ranch zal komen werken. Maar de waarschuwing landt niet. Het bedrag dat meneer Barnes wil betalen voor de zes weken durende werkvakantie van Lex moet voldoende zijn om een jaar lang een andere ranchhulp voor aan te kunnen nemen. En dat klinkt als muziek in mijn oren.

Hoofdstuk 1

Alexia

Het is zaterdag en ik word wakker geschud door onze huishoudster Emma. Ze loopt naar mijn ramen zodra ze me hoort knorren, het teken dat ik wakker ben, en doet de gordijnen open. Het licht van buiten komt fel naar binnen knallen. Ik kruip snel onder de dekens, ik ben hier nog niet klaar voor. Het is té licht.

‘Emma, het is hier nog veel te vroeg voor,’ kreun ik.

‘Uw vader is gearriveerd, mevrouw. U moet nu toch echt opstaan,’ zegt Emma licht dwingend.

Ik grom, sla de dekens open en kijk haar woest aan. Voor zover het lukt, want het is nogal een uitdaging om mijn ogen te openen met dit felle licht. Waar haalt ze toch het lef vandaan om me zo abrupt te wekken?

Mijn blik valt op de wekker die op mijn nachtkastje staat. Het is nog maar twee uur. Wát? Ik kijk nogmaals op mijn wekker, het is echt al twee uur. Twee uur in de middag! Ik moet opschieten, anders ben ik nooit op tijd klaar om uit eten te gaan vanavond.

Het is de zaterdag voor we op vakantie gaan en dan gaan we altijd uit eten. Vaak bezoeken we een sterrenrestaurant waar je al maanden van tevoren voor moet reserveren. Behalve mijn papa, die is inmiddels zo bekend en rijk dat mensen de tent uitgezet worden voor hem als hij zijn naam laat vallen.

Ik laat me uit bed glijden, land met mijn blote voeten op het zachte, warme tapijt en strompel naar mijn badkamer. Gelukkig is de vloerverwarming hier aan, ik haat de kilte van koude tegels onder mijn voeten.

Na me te hebben gedoucht wandel ik een tijdje door mijn inloopkast om te beslissen wat ik aan zal gaan trekken. Gisteren heb ik nog gewinkeld met mijn bestie Shanna en een aantal nieuwe items aan mijn collectie toegevoegd. Alle kleding hangt netjes op soort en kleur.

Ik word er rustig van als ik naar mijn kleding kijk. Ik snap ook wel dat ik het geluk heb dat mijn vader genoeg verdient en dat ik kan kopen wat ik wil. Ik hoef maar met papa’s creditcard te zwaaien en ik voeg weer iets leuks toe aan mijn kledingcollectie. Ik heb oneindig veel verschillende jurken, rokken, broeken en een dubbel aantal tops om mee te combineren. Soms wordt me door designers iets toegestuurd, zeker als ik met mama naar een modeshow ben geweest en heb laten weten wat ik een leuk item vond. Ook al trek ik het niet aan, het pronkstuk van de laatste show waar ik met mama ben geweest, staat in een vitrine in mijn inloopkast. Er zijn mensen die dit overdreven vinden, maar ik behandel dit stuk delicate stof met liefde en respect.

Het was de showstopper, deze bruidsjurk. Hij is zo mooi, strapless met een hoop kant. Tijdens de show werd hij gepresenteerd met een cowboyhoed en bijpassende laarzen. Een cowgirl, zeg maar. De juiste laarzen heb ik nog niet gevonden, maar die komen nog wel. Anders laat ik ze gewoon maken.

Ik trek een rokje met een leuke top uit de kast en houd deze voor me bij de immens grote spiegel die de gehele wand vult. Ik bekijk mezelf en besluit dat dit niet is wat ik wil dragen. Ik werp het op mijn bankje. Emma ruimt het straks allemaal wel weer op.

Als ik eindelijk een leuk jurkje met bijpassende pumps heb gevonden, heb ik nog even tijd om mijn make-up en haar te doen. De badkamer is inmiddels stoomvrij, dus borstel ik daar mijn haren en maak een lange losse vlecht. Ik smeer wat foundation op mijn gezicht om mijn wallen weg te werken, zoek een bijpassende oogschaduw bij mijn jurk en breng wat mascara aan op mijn wimpers. Met een likje lippenstift ben ik klaar om te vertrekken.

Het is al vijf uur, mijn maag begint aardig te rommelen. Ik heb nog niets gegeten sinds ik drie uur geleden wakker ben geworden, maar de chauffeur staat vast al klaar om ons naar het restaurant te brengen.

Ik huppel de trap af naar beneden en zie door het grote raam dat er geen auto klaar staat op de oprit. ‘PAPAAAAAA, we zouden toch uit eten gaan?’ roep ik door het huis. Ik heb meestal geen idee waar mijn ouders uithangen, dus is mijn eerste reactie altijd roepen. Het huis is eigenlijk te groot voor ons drieën. Het personeel woont en slaapt in de rechtervleugel van het huis; aan de kant van het huis waar wij met ons kleine gezin wonen is het meestal stil.

Emma komt beneden de hal in lopen, terwijl ik nog halverwege de trap sta, wachtend op een reactie. ‘Uw vader en uw moeder zitten in de eetkamer op u te wachten mevrouw,’ laat ze weten.

Ik dender de trap verder af en loop door de gang naar de eetkamer. Wat een gekke plek om af te spreken voor we vertrekken, denk ik. Normaal zouden ze al op me staan te wachten in de lounge, de verzamelruimte waar we voor we vertrekken vaak nog even een drankje doen.

Mijn ouders zijn Quinten en Alice Barnes. Ze zijn getrouwd en hebben het bedrijf van mijn opa, Barnes Financing, overgenomen. Ik heb geen broertjes of zusjes, ik ben helemaal alleen en mijn ouders zijn dol op me. Papa is een financieel wonder en heeft hierdoor al veel geld verdiend. Hij leent het aan kleine bedrijven, die het met rente terugbetalen. Ook doet hij iets met aandelen. Het is vooral erg saai, maar het allerbelangrijkste is dat hij bakken met geld verdient.

Mama werkt ook in het familiebedrijf en moet voornamelijk de vrouwen van de zakenpartners vermaken. Winkelen, een bezoekje aan een spa en uit eten gaan is haar dagelijkse bezigheid.

De bedoeling is dat ik na de zomer ook in het bedrijf ga werken. Daar heb ik dus zo geen zin in! Ik wil iets heel anders gaan doen dan met stomme cijfers werken en de hele dag aanhoren waarom mensen geld nodig hebben. Ik heb al een aantal dagen mee moeten draaien, maar het is zo suf! En dan al het papierwerk dat erbij komt kijken... De verplichte werkdagen – ik heb geen negen-tot-vijfmentaliteit – hebben nogal wat strubbelingen tussen mij en mijn vader veroorzaakt.

Het is van oorsprong de regel dat de eerstgeborene het bedrijf over zal nemen. Mijn neef Cedric werkt al in het bedrijf en vindt getallen wel leuk. Hij zou niets liever willen dan het bedrijf overnemen, maar zijn vader is niet de opperbaas, dat is de mijne. Dus ben ik de klos.

Wat ik dan wel zou willen doen? Eigenlijk ben ik nog zoekende. Het staat al zo vast dat dit mijn toekomst is dat ik niet de kans heb gekregen om me te oriënteren op wat ik nu wel zou willen. Wat ik wel weet, is dat dit níét is wat ik wil. Mijn vader wil dat helaas niet horen. Het is nu eenmaal traditie en die breek je niet. Zucht.

We wonen op het Barnes Estate, het landgoed dat we van opa hebben geërfd met daarop het grootste huis in de omgeving dat ook al eeuwen in het bezit is van de familie. Van boven tot onder is alles door mijn moeder onder handen genomen. Het is een pareltje om in te wonen, kosten nog moeite zijn gespaard, en ik denk dat veel mensen jaloers op ons zijn.

Het is ook geen groot geheim dat mijn ouders rijker dan rijk zijn. Hoeveel ons vermogen waard is, weet ik niet, maar aangezien ik altijd uit kan geven wat ik wil moet het vast heel veel zijn. Ik heb een eigen auto en ik woon nog thuis, eigenlijk heb ik het prima voor elkaar. Mijn ouders houden zich niet zo bezig met wat ik doe en met wie ik uitga. Zij leven hun leven en ik het mijne. Het huis is groot genoeg om elkaar te kunnen ontlopen. Dat laatste doe ik zo veel mogelijk.

Als ik de eetkamer binnenkom, stopt een verhitte discussie tussen mijn ouders. Ik loop voorzichtig verder de ruimte in. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ga zitten lieverd, we moeten even praten,’ zegt mama terwijl ze naar de stoel tegenover haar wijst. Mijn vader neemt een slok van zijn drankje en zegt niets meer. Zijn blik is donker en hard, alsof er een zakendeal is misgelopen. Het is een blik waar ik inmiddels mee bekend ben, omdat ik hem de laatste tijd met regelmaat te zien krijg. Zeker tijdens de momenten waarop het gaat over zijn positie die ik ooit zal moeten bekleden.

We hebben een heel lange eettafel waar wel zo’n twintig gasten aan kunnen zitten en waar we al de nodige diners, georganiseerd door mijn moeder, aan hebben gehad. Mijn vader zit altijd als een koning aan het hoofd van de tafel, mijn moeder zit dan rechts en ik links van hem.

‘Gaan we niet uit eten?’

Zowel mijn vader als mijn moeder negeert mijn vraag.

‘Is alles oké?’ vraag ik voorzichtig verder. Is er iemand dood? Is het geld op? Mijn gedachten nemen de overhand en paniek schiet door mijn lijf. Met trillende benen loop ik naar mijn stoel om plaats te nemen. ‘Jullie gaan toch niet scheiden?’ werp ik er dan uit. Wie zorgt er dan voor me? Mijn handen beginnen te trillen als ik op mijn stoel ga zitten.

Hoofdstuk 2

Travis

Het is weer zover, mijn vader ligt op de bank, knock-out met een fles whiskey in zijn hand. Diverse foto’s die ik van mijn zusje heb ontvangen, hadden me al voorbereid op de reünie met mijn vader. Ik had alleen gehoopt dat hij bij kennis zou zijn als ik thuiskwam.

Ik loop naar hem toe en pak de fles die hij in zijn handen heeft. De fles is leeg en ik werp hem in de glasbak die in de kast staat. Hier blijkt al een hele verzameling van lege flessen sterke drank in te liggen. Mijn vader, Dereck Taylor, ligt snurkend en stinkend op de bank en merkt niet eens dat ik er ben. Zelfs het geluid van de rinkelende flessen dringt niet tot hem door.

Mijn vader drinkt zoveel om het gevoel dat hij heeft sinds mijn moeder is overleden niet te hoeven voelen. Het verlies en verdriet doet hem naar de fles grijpen. Het zal me niets verbazen als ik ook een oorzaak ben van zijn overmatige alcoholconsumptie.

Het heeft er ook niet echt aan meegeholpen dat ik niet direct terug ben gekomen naar de ranch, toen mijn moeder kwam te overlijden en mijn vader er alleen voor stond. Daar voel ik me nog wel schuldig over, dat ik er niet voor hem kon zijn. Mijn moeder, de liefste vrouw ooit, wilde dat ik ging ontdekken waar mijn hart lag. Ik denk dat ze wel heeft aangevoeld dat ik mijn grenzen moest opzoeken. Stiekem zal ze wel hebben geweten dat ik terug zou komen. Ze wist dat ik mijn lot zou omarmen en me zou realiseren dat dit mijn toekomst was.

Eigenlijk is het elk jaar rond deze periode, als de sterfdag van mijn moeder nadert, hetzelfde liedje. Mijn vader lustte altijd al wel een biertje, maar nu is hij blijkbaar overgegaan op sterke drank. Hij mist mijn moeder verschrikkelijk en vervalt in zijn alcoholische bubbel om de paar weken te overbruggen waarin hij het extra zwaar heeft. Een paar weken voor haar sterfdag en een paar erna, tot hij het licht weer heeft gezien en door kan met zijn leven.

Drie maanden geleden was ik voor het laatst hier op de ranch om te kijken hoe het met hem ging. Hij had geen zin om met me te praten, dus ben ik na twee dagen weer teruggegaan naar de stad. Ik voelde me niet welkom, de spanning was om te snijden en ik besloot voor de goede vrede weer terug te keren naar het stadsleven, terwijl ik eigenlijk een week had willen blijven.

Ik ben opgegroeid hier op de ranch, met mijn ouders en zusje Jody. De ruimte, het weer en de beesten is wat ik het meest mis als ik in de stad ben. De jaren dat ik weg ben geweest had ik echt nodig. Ik had het nodig om even tijd voor mezelf te nemen, mijn horizon te verbreden en er alleen voor te staan. Ik woonde nog thuis, zoals dat vaker gaat als je de familietraditie in ere moet houden door het bedrijf van je vader over te nemen.

Het is niet zo dat ik helemaal niet meer op de ranch ben geweest. Toen mijn moeder er nog was, kwam ik erg vaak langs, bijna om de twee maanden wel een keer. Samen met haar liep ik dan rond op de ranch en hielp ik met wat kleine klusjes voor ik weer vertrok. Ik heb de tijd in de grote stad gebruikt om te studeren. Ik wilde alle ins en outs weten over het werken op een ranch en nieuwe technieken leren voor het werk dat we hier in ons familiebedrijf doen.

De Taylor Ranch is gespecialiseerd in een fokprogramma voor paarden. We hebben de beste paarden die er in de omgeving zijn en al veel talent afgeleverd aan de paardensport. Bijna alle kampioenen van de afgelopen jaren, zowel op het gebied van dressuur als van springen, komen bij onze ranch vandaan. Al vraag ik me af hoe het er de afgelopen tijd echt aan toe is gegaan. De gebouwen lijken de staat van verval te hebben en er zijn minder paarden dan voorheen.

Mijn moeder was een ware amazone, ze gaf zelfs les. Ik gok dat dit sinds haar overlijden niet meer is gebeurd. Het was mijn moeder die hier echt van kon genieten, ze heeft bijna iedereen hier in Swift Heights wel lesgegeven. Dat er geen lessen meer zijn, is vast ook een van de redenen waarom de financiële zaken niet zo goed meer lopen. Tenminste, als ik Jody mag geloven.

Met de kennis die ik heb opgedaan tijdens mijn studie ben ik er nu echt klaar voor om mijn vader op te volgen. Van jongs af aan is het er al ingehamerd dat mijn toekomst op de ranch zou liggen.

Er is een tijd geweest dat ik niet blij was met mijn lot en me er hevig tegen heb verzet. Mijn vader was absoluut niet blij dat ik naar de stad wilde, mijn moeder heeft hem overgehaald en met tegenzin liet hij me uiteindelijk gaan. Het stadsleven is snel, ingewikkeld en veel chaotischer dan het eenvoudige leven hier. Niet dat het hier op de ranch niet druk is; de beesten hebben verzorging nodig en er is altijd wel iets te doen aan een van de gebouwen op het land. Hier werk je met je handen, heb je geen geraas van auto’s om je heen als je op straat loopt. Het is allemaal een standje kalmer. Toch heb ik het harde werken gemist en heb ik de tijd nodig gehad om te ontdekken dat dit ook is wat ík echt wil.

Ik wil de nieuwe eigenaar worden van de Taylor Ranch en dat ga ik mijn vader duidelijk maken. Ik laat me niet meer doodzwijgen of negeren. Ik ben terug en dat zal hij weten ook.

Omdat ik niet weet hoelang hij nog van plan is om zijn roes uit te slapen, breng ik mijn tassen naar mijn slaapkamer aan de achterkant van het huis. Er is tijdens mijn afwezigheid praktisch niets veranderd in huis, het ziet er nog net zo ouderwets uit, met al die donkere meubels. Zelfs de muren zijn donker. Een likje verf of een nieuw fris behang zou niet misstaan.

Het huis is groot, misschien zelfs iets te groot. Het is in elk geval een groot verschil met de studio die ik in de stad huurde. Mijn moeder wilde eigenlijk een groot gezin met veel kinderen. Ze hebben jaren geprobeerd om kinderen te krijgen, maar helaas is een groot gezin haar nooit gegund. Na een tweetal miskramen werd haar geadviseerd om het niet meer te proberen. De veulens die geboren werden, heeft ze daarentegen met alle moederliefde die ze in zich had verzorgd.

Mijn vader heeft een slaapkamer achter de keuken. Jody slaapt in de kamer boven die van mij en Konrad, een van de ranchhulpen, slaapt boven aan het einde van de gang. Jody heeft me laten weten dat pa niet meer zoveel wil doen op de ranch, daarom heeft ze Konrad een soort van gepromoveerd. En daarom slaapt hij in het huis. Als er dan bezoek komt voor het een of ander is hij er ook meteen bij en staat Jody er niet alleen voor.

Boven zijn nog vier kamers waar veel oude spullen staan, mijn vader kan niets weggooien. Op het landgoed bevinden zich verder nog meerdere gebouwen. Eentje daarvan is een bungalow waar ik graag in zou willen wonen. Het heeft alleen veel werk nodig, dus dat is waar ik me de komende tijd in mijn vrije uren mee bezig ga houden.

Vrije uren zijn zeldzaam op een ranch, toch is dat wat ik graag wil. Het uitzicht vanuit de bungalow is geweldig. Mijn opa en oma hebben er voor het laatst in gewoond, maar dat is inmiddels alweer twintig jaar geleden.

Op het land staat ook een gebouw waar de ranchhulpen wonen en slapen, daar hebben ze een gezamenlijke woonkamer met keuken en ze hebben elk een grote eigen slaapkamer om zich terug te trekken. Aan de achterkant van het huis is naast mijn slaapkamer nog een logeerkamer. Deze twee kamers delen een badkamer samen.