Op zoek naar jou

Door Britt van der Jagt

Op zoek naar... jou

Feelgood 

Verschijningsdatum: 9 september 2022

© 2022 Britt Van Der Jagt

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661279

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

‘Daar durf ik toch echt niet in.’ Ik kijk omhoog.

Daisy kijkt me aan en lacht me uit. ‘Je bent zo’n watje, weet je dat?’

De achtbaan die voor me staat is wel 300 meter hoog, geen sprake van dat ik daar in ga. ‘Jij mag gaan, maar ik ga echt niet.’

Daisy fronst haar wenkbrauwen. ‘Nou, dan ga ik wel alleen,’ zegt ze, en boos loopt ze weg in de richting van de achtbaan.

Diep vanbinnen voel ik me schuldig. Ik had gewoon mee moeten gaan. Mijn angsten beïnvloeden nu al mijn hele leven.

Ik hoor dat mijn naam geroepen wordt. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat het Daisy is. Ze zit al in het karretje en zwaait naar me. Ik had het kunnen weten, Daisy dringt overal voor. Ik zwaai terug. Gelukkig kan ze nooit lang boos blijven. Dat is de enige reden dat we nu al drie jaar huisgenoten zijn.

Ik let goed op hoe de achtbaan loopt, misschien durf ik er straks wel in. Dan kan ik bewijzen dat ik geen watje ben.

Op het moment dat het karretje net vanaf het hoogste punt snel naar beneden gaat, hoor ik een vreemd geluid. En plotseling staat het karretje niet meer op de rails.

***

Ik kan niet meer bewegen. Ik wil ernaartoe rennen, maar het lukt niet. Ik ben in shock.

Om me heen hoor ik mensen gillen, schreeuwen en huilen. En ik sta daar maar. Voor ik het weet begin ik te rennen. Ik probeer over het hek heen te klimmen. Mijn broek blijft aan een scherpe punt hangen, maar ik trek mezelf haastig los. Het maakt me helemaal niet meer uit als mijn broek scheurt. Deze tijd kan ik niet verliezen.

Ik ren naar het karretje toe. O, mijn god, de eerste persoon die ik tegenkom is al overleden. Het karretje heeft zijn schedel verbrijzeld.

Dan zie ik het volgende slachtoffer. Het is Daisy! Ze ligt op haar buik. Ik ren naar haar toe en druk mijn vingers tegen haar nek. Ik slaak een zucht van opluchting als ik een hartslag voel. Ik draai haar om en zie dat haar ogen zijn gesloten. Ze is bewusteloos. Dan bedenk ik me dat ik de alarmcentrale nog niet gebeld heb.

Iemand anders zal dat toch wel gedaan hebben?

Daisy’s ogen gaan open. Gelukkig, Daisy is wakker! Ze legt haar hand op haar hoofd. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze met een vermoeide stem.

‘Weet je waar je bent?’ probeer ik.

Ze knikt, maar zakt daardoor weer in elkaar. Ze praat wel. ‘We gingen naar een attractiepark. Ik wilde in een achtbaan en jij niet. Meer herinner ik me niet.’

‘Dan ben je gelukkig niet veel vergeten. Je bent alsnog in de achtbaan gegaan en het karretje is van de rails geraakt.’

Ze kijkt me verschrikt aan. ‘Ik heb echt geluk dat ik nog leef, of niet?’

Ik knik. ‘Klopt, een aantal mensen zijn er veel slechter aan toe dan jij.’

‘Ga die mensen maar helpen, ik red me wel!’ Ze geeft me een gemaakte glimlach.

Ik ren naar de andere slachtoffers toe. Onderweg grijpt iemand me bij mijn been. Ik geef een gil, maar zie dan iemand onder het karretje liggen. Dat karretje krijg ik nooit alleen omhoog. Terwijl ik om me heen kijk, roep ik om hulp. Een man van een jaar of dertig komt naar me toe rennen. Hij ziet er sterk uit, maar zelfs met z'n tweeën gaat het ons nooit lukken om dat karretje omhoog te krijgen. Weer roep ik om hulp, maar niemand reageert. Best logisch, iedereen is in paniek en rent door elkaar heen.

Ik knik de onbekende man toe. ‘Dank je, maar ik denk niet dat het gaat lukken om dit karretje op te tillen. Wat nu?’

Ik zie de man denken, maar zegt dan: ‘We kunnen het proberen, maar het lukt ons alleen als we één kant optillen. Dus eerst moeten we bekijken waar de persoon precies ligt.’

‘Doe ik.’ En ik ga op mijn buik op de grond liggen. ‘O nee! Het is een kind,’ zeg ik als de onbekende man me vragend aankijkt, en ik vertrek mijn gezicht een beetje.

De man slaat zijn hand voor zijn mond. ‘Dan moeten we extra voorzichtig zijn, kinderen zijn erg kwetsbaar. Waar ligt ze ongeveer?’

Ik wijs de plek aan waar het meisje ligt en samen proberen we het karretje op te tillen. We krijgen het karretje wel van de grond, maar iemand moet het meisje eronder vandaan trekken. We hebben dus toch nog een derde persoon nodig.

De mensen om ons heen zijn zo in paniek dat ze vergeten om te helpen. Ik sta weer op en zwaai met mijn armen. ‘Hallo?’ Iemand moet ons toch opmerken?

‘Wat moeten we nu doen?’ Ik kijk de onbekende man aan. Hij heeft net als ik een bedenkelijke uitdrukking op zijn gezicht. ‘Als we niets doen, krijgt dat meisje dadelijk geen zuurstof meer.’ De arts in opleiding komt in me naar boven. ‘Ze moet hier zo snel mogelijk weg.’ Ik ga weer op mijn buik liggen en kijk het meisje aan, haar ogen zijn gesloten. Ze is bewusteloos.

‘Ik ren nu weg, maar ik kom terug met iemand die ons kan helpen. Ik beloof het. Dit meisje heeft niet lang meer als ze niet de hulp krijgt die ze nodig heeft,’ zeg ik bezorgd.

‘Ga maar, ik blijf hier wel wachten. Mijn naam is John, trouwens. Misschien wel handig om te weten.’ Hij geeft me een knipoog.

‘Oké, tot zo John!’ En ik ren weg.

In de verte staat een man die er sterk uitziet. Ik ren zo snel mogelijk naar hem toe en tik hem op zijn schouder. De man draait zich om. Hij is waarschijnlijk net iets ouder dan ik.

‘Wat is er?’ Hij klinkt gespannen en staart langs me heen. Ik gok dat hij net iets verschrikkelijks heeft gezien.

Even durf ik het niet meer te vragen. Maar er ligt daar iemand te wachten op hulp. In een rap tempo vertel ik over het meisje en ik sluit af met: ‘We hebben nog één persoon nodig om dat karretje op te tillen. Zou je ons willen helpen?’ Ik kijk hem hopeloos aan.

‘Natuurlijk,’ zegt hij dan. ‘Wijs me de weg maar, ik loop achter je aan.’ Hij geeft me een kleine glimlach. Snel lopen we terug naar het karretje, John staat gelukkig nog op ons te wachten. Hij slaakt een opgeluchte zucht wanneer hij ons ziet.

‘Deze moeten we dus van zijn plek krijgen, denk je dat dat met z'n drieën gaat lukken?’ Ik kijk de mannen verwachtingsvol aan.

‘We moeten het op zijn minst proberen.’ De jongen haalt zijn schouders op, John en ik knikken.

‘Eén, twee, drie, tillen!’ roept John. We tillen het karretje een heel stuk omhoog. We houden het maar net. Gelukkig schiet een vierde persoon ons te hulp. Hij trekt het meisje onder het karretje vandaan. Wanneer het meisje op een veilige plek ligt, gooien we het karretje met een harde dreun op de grond.

Ik slaak een zucht van opluchting, ren naar het meisje toe en check haar hartslag. Gelukkig, ze heeft nog een hartslag. Hij is laag, maar als je goed oplet, voel je hem. ‘Waar blijven die ambulances? Zouden die hier niet al lang moeten zijn?’

Niemand in mijn omgeving geeft antwoord. Ik zie een aantal mensen gehurkt zitten op de plek waar ik even geleden zat, de plek waar Daisy ligt.

‘John, weet je hoe je moet reanimeren?’ vraag ik verwachtingsvol. Hij knikt. ‘Oké, blijf haar hartslag meten. Voel je geen hartslag meer, dan begin je gelijk met reanimeren.’

Ik wacht het antwoord van John niet af en ren terug naar Daisy. Ze zit dubbelgeslagen op de grond. De mensen om haar heen kijken bezorgd. Ik ren nog harder. ‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik hijgend.

Een vrouw van middelbare leeftijd geeft mij antwoord. ‘We weten het niet goed, ze gaf opeens over. Ken je haar?’ Ik zie dat ze probeert haar zorgen over Daisy te verbloemen voor mij.

‘Ja, ze is mijn beste vriendin. We zijn hier samen naartoe gekomen.’ De vrouw knikt begrijpelijk. ‘Ik ga wel even naar haar toe,’ vervolg ik. ‘Ik ben arts in opleiding. Misschien kan ik helpen.’

Ik excuseer mezelf wanneer ik voorbijgangers per ongeluk een duwtje geef. Als ik bij Daisy aankom, zie ik dat ze zich groot probeert te houden tussen al deze mensen. ‘Zouden jullie ons misschien even met rust willen laten? Niemand van jullie zou het leuk vinden om hier op de grond te liggen in zo’n drukte.’ Ik probeerde het aardig te laten klinken, maar toch komt het er bot uit. De gezichten van de omstanders veranderen. Gelukkig draaien ze zich toch om en lopen ze langzaam weg.

De vrouw die mij even geleden aansprak, blijft staan. ‘Heb je hulp nodig? Ik ben doktersassistente. Ik weet niet alles, maar misschien kan ik toch helpen.’ Ze lijkt zenuwachtig te zijn voor mijn antwoord. Maar waarom? Ik ben toch veel jonger dan zij?

‘Ja! Dat zou ik echt heel fijn vinden.’ Ik glimlach gemeend. ‘Hoeveel werkervaring heb je?’ Ik probeer het gesprek wat luchtig te houden.

‘Ik werk nu al bijna dertig jaar als doktersassistente. Sinds mijn kinderjaren was dat al mijn droombaan. En dat is het nu nog steeds.’

Ik kijk haar bewonderend aan. Het enige dat ik op dat antwoord kan zeggen is: ‘Wauw!’

De vrouw glimlacht. ‘Zullen we je vriendin dan maar gaan helpen?’ vraagt ze.

Ik knik. Gauw richten we ons tot Daisy. Ik ken haar inmiddels best lang en ik weet dat ze niet tegen pijn kan, laat staan tegen wachten. Ik pak haar hoofd en leg haar zachtjes neer. Ik weet dat ze dit niet leuk vindt. Ze is heel erg op zichzelf en wil nooit hulp. Maar nu zal ze wel moeten.

Ik knipoog bemoedigend naar haar. Ze steekt haar tong naar me uit. Maar terwijl ze dat doet, komt er een hele golf braaksel omhoog. Snel leg ik haar op haar zij. Het braaksel gutst op de grond. Hoestend komt ze weer overeind.

Zachtjes leg ik Daisy weer neer en ik voel aan haar buik. Het is precies wat ik al dacht, haar buik is opgezwollen. En nu geeft ze ook over. Dit kan maar een ding betekenen: een inwendige bloeding.

Hoofdstuk 2

‘Een ambulance, ik heb een ambulance nodig!’ Ik schreeuw zo hard als ik kan. Ik weet niet waar ze een bloeding heeft, maar ik gok dat het om haar milt gaat. De symptomen wijzen daar het meest op.

Ik ga naast Daisy zitten. ‘Ben je misselijk?’ Ik weet welk antwoord ik kan verwachten.

‘Ja,’ bevestigt ze mijn vermoedens inderdaad, ‘maar dat komt door de enorme pijn in mijn buik. Ik ben misselijk van de pijn.’

Op dat moment hoor ik de sirenes. Het zijn er veel, gelukkig. ‘Ze komen eraan, Dais, geen zorgen!’ Ik zie dat ze probeert te glimlachen.

De doktersassistente staat op. ‘Ik ga hulp halen, blijf jij maar hier bij je vriendin.’

Ik knik dankbaar en de vrouw loopt in een snel tempo weg. Intussen lijkt Daisy steeds moeilijker wakker te kunnen blijven. ‘Houd nog even vol, hulp komt eraan,’ zeg ik tegen haar.

Ze zucht diep.

Dan hoor ik snelle voetstappen. Twee mannen komen mijn kant op rennen, het zijn de ambulancebroeders. Wanneer ze bij ons zijn, hurkt een van de twee meteen bij Daisy neer om haar te controleren. De ander probeert mij ervan te overtuigen afstand te nemen.

Geen kans dat ik Daisy ga verlaten, ik blijf gewoon zitten.

‘Mevrouw, wilt u even plaats maken? Dan kunnen we haar helpen.’ Hij is geïrriteerd, ik hoor het aan zijn stem.

‘Ik ben een arts in opleiding,’ zeg ik. ‘Ik denk dat ze een inwendige bloeding heeft. Waarschijnlijk heeft ze een gescheurde milt.’ Ik kijk de man aan die tegenover mij op zijn hurken zit.

Hij knikt. ‘Dat vermoeden had ik inderdaad ook. Haar buik is behoorlijk opgezet. We gaan haar nog even onderzoeken.’

Ik maak plaats voor de ambulancebroeder, maar hou Daisy goed in de gaten.

Na het onderzoek tillen de ambulancebroeders Daisy op de brancard. Nadat ze Daisy goed gezekerd hebben, rijden ze de brancard naar de ambulance. Ik ren erachteraan. De mensen stappen allemaal voor ons weg, maar ook als ze dat niet hadden gedaan, had ik ze aan de kant geduwd om ruimte te maken. Wanneer Daisy de ambulance ingereden wordt, verschijnt John bij de andere ambulance. In zijn gezelschap is ook het meisje dat onder het karretje lag. Ze is bij bewustzijn. Het komt vast allemaal goed.

Ik merk dat ik al een tijdje naar het meisje aan het staren ben als ik achter me een stem hoor. ‘Jij bent haar vriendin, toch? Wil je meerijden?’

Verward kijk ik om. Het is de ambulancebroeder, natuurlijk. ‘Euh, ja. Graag.’ Ik stap de ambulance in. Voor de deuren worden dichtgeslagen, werp ik nog een keer een blik op de andere ambulance. Het meisje praat, zie ik opgelucht. Dat is een goed teken.

Ik ga op het bankje in de ambulance zitten, pak Daisy’s hand en knijp erin. Ze knijpt terug.

Plots hoor ik de apparaten piepen. Daisy’s bloeddruk daalt. De ambulancebroeder komt meteen in actie, terwijl het gepiep sneller en harder gaat. Daisy is inmiddels niet meer bij bewustzijn.

Ik raak in paniek. Vlug doe ik mijn ogen dicht. ‘Rustig blijven, Mila, rustig blijven,’ fluister ik mezelf toe. Ik merk dat ik rustiger word.

Het duurt veel te lang voordat we eindelijk bij het ziekenhuis aankomen. De deuren van de ambulance worden opengeklapt en Daisy wordt naar buiten gereden. Ik sta op en loop mee met de ambulancebroeders en de brancard. Het ziekenhuis is niet onbekend voor mij. Het is het ziekenhuis waar ik binnenkort stage ga lopen.

Daisy wordt eerst naar de behandelkamer gereden. Omdat ik buiten moet wachten, pak ik mijn telefoon om Daisy’s ouders te bellen.

‘Mila? Wat is er?’ klinkt er aan de andere kant van de lijn. Het is Anita, Daisy’s moeder. Een schat van een vrouw. Hoe ga ik haar dit nieuws brengen?

‘Ehh... hallo Anita,’ begin ik aarzelend. ‘Ik en Daisy gingen naar dat nieuwe attractiepark. En...’

Voor ik mijn zin kan afmaken, barst ze al in tranen uit. ‘Ik weet precies wat je gaat zeggen. Ze zat in die achtbaan, hè? Ik zag het op het nieuws. Is ze...?’

Nu is het mijn beurt om haar tot zwijgen te brengen. ‘Nee, nee. We zijn in het ziekenhuis,’ onderbreek ik haar. ‘Ze wordt nu behandeld. Ik denk dat ze een gescheurde milt heeft. Dat is meestal met een kijkoperatie te verhelpen, geen zorgen.’ Ik hoor een opgeluchte zucht aan de andere kant van de lijn.

De gordijnen van Daisy’s behandelkamer gaan open. ‘Ik bel u later terug. Daisy wordt net de behandelkamer uitgereden en ik ga even vragen wat er nu gaat gebeuren. Okè?’

‘Natuurlijk meisje, we komen er aan.’ Daisy’s moeder hangt op.

Ik ren naar de dokter toe en kijk hem vragend aan.

‘Haar milt is hevig gescheurd door de enorme klap die ze heeft moeten opvangen. We brengen haar nu direct naar de operatiekamer. Neem maar plaats in de wachtkamer. We houden je op de hoogte van de situatie.’ En voor ik er iets tegen in kan brengen, rijden ze met haar weg.

Ik neem plaats in de wachtkamer zoals ze me hebben opgedragen en bel Anita weer op. De telefoon is slechts één keer overgegaan, als ik haar ongeruste stem weer hoor. ‘En? Wat is er aan de hand?’ vraagt ze.

Ik probeer het zo kalm mogelijk uit te leggen. ‘Daisy heeft een gescheurde milt. Ze is net naar de operatiekamer gebracht en ze houden mij op de hoogte. Ik zal u ook op de hoogte houden tot u hier zelf bent.’

‘Dank je wel. Een gescheurde milt is gelukkig niet zo ernstig als ik had verwacht. Het had veel erger kunnen aflopen.’

Ik knik, maar besef tegelijkertijd dat zij me helemaal niet kan zien. Dus zeg ik maar ‘ja’. Ik praat haar nog even bij over wat er allemaal precies is gebeurd en dan hang ik op.

***

Er zijn pas dertig minuten verstreken. De tijd lijkt wel stil te staan, zo langzaam gaat het. Ik sta op en loop naar de kantine. Ik rammel. De operatie duurt nog minstens een uur.

Wanneer ik bij de kantine arriveer, zie ik John staan. Wat een geluk, dan kan ik nog even vragen hoe het met het meisje gaat.

John ziet me al aankomen. Hij glimlacht en steekt zijn hand op. In zijn andere hand heeft hij een blikje cola, waarvan hij af en toe een slok neemt. ‘Het meisje maakt het goed, dankzij ons,’ zegt hij als ik bij hem ben. ‘De dokters zeggen dat wij haar leven hebben gered. Als ze er nog vijf minuten langer had gelegen, was ze waarschijnlijk overleden aan zuurstofgebrek. Het is een wonder, maar ze is er bijna zonder kleerscheuren van afgekomen. Ze heeft alleen haar been gebroken.’

Dat is toch bijna onmogelijk? Ik sta met een mond vol tanden.

‘Als alles goed gaat,’ gaat John verder, nadat hij een slokje van zijn cola heeft genomen, ‘en als haar zuurstofgehalte weer wat is gestegen, mag ze morgen al naar huis. Haar ouders zijn ook al gearriveerd. Blijkbaar was ze op een schoolreisje. Ze was de enige uit haar klas die in deze achtbaan durfde. De rest stond toe te kijken.’

Ik sla mijn hand voor mijn mond. ‘Wat traumatisch voor al die kinderen. Zoiets zou geen kind ooit moeten meemaken. Hopelijk krijgen ze allemaal de mentale en fysieke zorg die ze nodig hebben.’

John knikt instemmend en vraagt dan: ‘Maar hoe gaat het eigenlijk met jouw vriendin? Ik denk dat zij de reden is dat jij hier bent?’ Hij klinkt oprecht geïnteresseerd.

‘Ja, dat klopt. Ze wordt nu geopereerd,’ vertel ik. ‘Ze heeft een gescheurde milt en veel bloed verloren, maar ik vertrouw erop dat het goed komt.’

Ik kijk op mijn mobiel. Mijn ouders hebben nog niets van zich laten horen. Ze wisten vast niet eens dat ik in het pretpark was. En al wisten ze het wel, het boeit ze vast niet.

Achter John verschijnt een jongen die ik ergens van herken. Ik sta een tijdje naar de jongen te staren, wanneer John zijn hand voor mijn ogen beweegt. ‘Hallo? Ben je er nog?’

Ik schiet in de lach. ‘Ja, ik ben er nog. Was die jongen er net ook niet bij?’

John draait zich nu ook om. ‘Ja, hij was er ook. Dat is de jongen die ons hielp met het karretje.’

De beelden van het ongeluk spelen zich weer af op mijn netvlies. ‘Het is een waas in mijn hoofd, vanwege alles wat er is gebeurd. Maar bedankt voor de bevestiging, anders had ik vast nog een uur kunnen nadenken. Ik ga hem maar even bedanken. En daarna wil ik nog even langs bij dat meisje. Weet jij in welke kamer ze ligt?’

‘Volgens mij ligt ze op de tweede verdieping, in kamer 238. Maar je kunt het nog even navragen. Haar naam is Cassidy van Esch.’

Ik bedank hem gauw en vervolg mijn weg dan naar de jongen.

‘Hoi,’ zeg ik om zijn aandacht te trekken. ‘Bedankt nog voor het helpen. Zonder jou was dat meisje er nu misschien niet meer geweest.’

Eerst trekt hij verbaasd zijn wenkbrauwen op, maar dan zie ik een blik van herkenning in zijn ogen verschijnen. ‘Sorry, na alles wat er vandaag gebeurd is, herkende ik je niet meer,’ verontschuldigt hij zich. ‘Maar eigenlijk leeft dat meisje nog dankzij jou en die andere man. Ik had helemaal niet door dat er nog iemand onder dat karretje lag. Dus de credits hoeven niet naar mij.’ Zijn mondhoeken krullen om in een lieve glimlach.

Ik steek mijn hand uit. ‘Ik ben Mila, trouwens. Ben je hier voor Cassidy? Of voor iemand anders?’

Hij accepteert mijn hand. ‘Benjamin, maar iedereen noemt me gewoon Ben. Gelukkig is geen bekende van mij gewond geraakt. Ik ben hierheen gekomen om te kijken of alles goed is afgelopen met het meisje. Hoe gaat het met je vriendin?’

‘Ze wordt nu geopereerd, maar het wachten duurt zo lang. Ik ben blij dat ik John tegenkwam, want ik wist niet meer wat ik nog kon doen.’ Ik merk dat ik ben gaan ratelen en stop een beetje beschaamd met praten.

Hij lacht. ‘Ik houd je met alle liefde gezelschap. Je lijkt nogal zenuwachtig.’

Ik lach ook. ‘Dat ben ik inderdaad. Daisy is mijn beste vriendin. Ik weet dat de operatie een makkelijke ingreep is, maar toch. Je weet maar nooit...’ Ik kijk naar de grond.

‘Toen je dat meisje te hulp schoot, wist je wel wat je deed, of niet? Werk je in het ziekenhuis?’

Ik kijk verbaasd. ‘Nou, ze werd bijna verpletterd door een karretje, dus het leek me logisch dat ze bijna geen zuurstof meer kreeg. En ja, ik ben inderdaad arts in opleiding.’

‘De vrouw die jou en je vriendin had geholpen vertelde me al zoiets.’

Ik grijns. ‘Dus je hebt naar me gevraagd?’

Als hij daarop nogal betrapt zijn blik afwendt, schiet ik in de lach. ‘Ah, dus je wilde gewoon een gesprek aanknopen. Pas maar op, ik sta bekend om mijn detectiveskills.’ Ik geef hem een knipoog.

‘Wil je wat drinken?’ vraagt Ben daarop.

Ik moet opnieuw lachen. ‘We staan in een ziekenhuiskantine, niet in een club, hè? Maar ik lust wel wat. Een colaatje?’

Hij loopt weg en ik kijk hem hoofdschuddend na.

Wanneer Ben terug is met twee colaatjes, neem ik er eentje aan en glimlach ik dankbaar. ‘Wat krijg je van mij?’ vraag ik.

Ben fronst zijn wenkbrauwen.

‘Voor het colaatje. Hoe duur was het?’

Hij wuift met zijn hand. ‘Laat maar zitten.’

‘Dank je.’ Ik ben oprecht dankbaar. Het is al een tijdje geleden dat een jongen zoiets vriendelijks voor mij heeft gedaan.

Terwijl we van onze colaatjes nippen, vertelt Ben iets over zichzelf. Hij is drieëntwintig jaar en woont in hetzelfde dorp als ik. Hij woont op zichzelf en heeft twee katten. Dat klinkt als de perfecte droomman! Ik schiet in de lach van mijn eigen gedachte.

Ook ik vertel wat over mezelf. Dat ik eenentwintig jaar ben en dat ik een huis deel met Daisy. En natuurlijk vertel ik dat we een kat hebben.

We gaan al pratend aan een tafeltje zitten en voor ik het weet, is het uur al om. Sterker nog, wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat er zelfs al anderhalf uur verstreken is.

‘Sorry,’ verontschuldig ik me. ‘Ik denk dat Daisy inmiddels uit de operatiekamer is. Ik moet erheen.’ Ik klink gehaast, want ik wil de dokter nog spreken. Ik moet weten hoe het is gegaan. Daisy zelf zal vast nog niet wakker zijn.

‘Het was heel leuk om je gesproken te hebben. Bedankt voor het drankje.’

‘Geen probleem, veel succes nog,’ zegt hij en ik loop weg.

Ik houd de eerste verpleegster aan die mijn pad kruist. ‘Weet je misschien in welke kamer Daisy Verbeek ligt?’ Ik weet dat de verpleegster dat eigenlijk niet mag zeggen vanwege de privacyregels. Maar ik moet het proberen.

‘Sorry, dat kan ik je niet vertellen,’ is inderdaad haar antwoord.

Ik knik begripvol, maar vanbinnen ben ik geïrriteerd. Ik wil Daisy gewoon vinden.

Net wanneer ik mijn weg wil vervolgen, hoor ik een stem achter mij. ‘Ze ligt in uitslaapkamer 4.’

Ik draai me om en herken Daisy’s arts. ‘Bedankt!’ zeg ik opgelucht, en dan ren ik naar uitslaapkamer 4.

***

Natuurlijk is Daisy nog niet wakker. Nadat ik een paar seconden bij haar bed heb gestaan, loop ik snel weer terug naar de gang in de hoop de arts nog te kunnen spreken. Hij komt juist op dat moment mijn kant op lopen.

‘Ik kwam je net bijpraten over je vriendin. Neem plaats.’

We gaan beiden op een stoel in Daisy’s kamer zitten. De arts schraapt zijn keel. ‘Allereerst: de operatie is helemaal goed verlopen. We hebben een splenectomie moeten uitvoeren en de hele milt verwijderd. Haar leven zonder een milt vraagt om aanpassingen, maar ze kan nog een prima leven leiden.’

Ik knik, waarna de arts zijn verhaal vervolgt. ‘Toen we al haar waarden checkten, vielen ons twee dingen op. Ondanks de miltruptuur was haar bloeddruk nog aan de hoge kant, terwijl een miltruptuur zorgt voor een extreem lage bloeddruk.’ Hij stopt even met praten. ‘We hebben nog een aantal testen gedaan en die wezen uit dat Daisy nierfalen heeft. Haar beide nieren functioneren niet naar behoren. Ze heeft dringend een donornier nodig. Heeft ze familie of vrienden die we kunnen bereiken?’

Ik denk na. Daisy is geadopteerd door Tom en Anita. Haar biologische ouders hebben haar afgestaan bij haar geboorte. Ik vertel het aan de arts.

Hij peinst. ‘Een biologische nier is niet altijd nodig. De kans op een match is dan groter, maar jij zou ook zomaar een match kunnen zijn. Als we geen levende donor kunnen vinden, zetten we haar in het donorregister. Het duurt dan wel wat langer, maar tot die tijd kan ze leven met een nierdialyse.’