Kansloos

Annemarie Snels

Kansloos

Thriller

Verschijningsdatum: 21 oktober 2022

© 2022 Annemarie Snels

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661286

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

‘Het doet pijn te beseffen

Dat wat je

Dacht te hebben

Alleen in je eigen

Hoofd bestond’

(Lintje)

––––––––

Voor mijn moeder. Ik hoop dat je daarboven nog steeds trots op me bent.

PROLOOG.

Zijn ogen ontwaken uit een diepe slaap en zoeken meteen de mijne. Rochelend ademt hij in en uit. Ik hou zijn hand vast en streel hem zachtjes met mijn duim. De piepjes die het ritme van zijn hartslag verraden, gaan over in een sneller tempo. Hij wenkt me. Ik hou mijn oor voor zijn mond.

‘Beloof het me, Inèz,’ fluistert hij. Zijn laatste krachten gaan op aan de zoektocht die inmiddels eeuwen lijkt te duren. ‘Breng haar terug naar waar ze hoort, in het graf naast het mijne. Ik heb de plek al betaald.’

‘Ik beloof het, papa.’ Ik kus zijn voorhoofd.

Hij ademt diep uit. Zijn ogen staren in het niets.

De scherpe monotone pieptoon vult de kamer met verdriet. Een verpleegster stormt binnen, sommeert me te vertrekken en op de gang te wachten. Ik moet hem loslaten, voor altijd.

Maart

1.

‘Zie je het zitten, Inèz?’ Zijn gezicht staat ernstig. Alsof ik hier voor het eerst ben, nog maar aan het begin van de wekelijkse sessies die we nu alweer twee jaar inplannen. Terug bij af. Tenminste, dat straalt hij uit.

Ik verplaats mijn blik van de priemende ogen van mijn psych naar het schilderij achter hem dat me elke sessie opnieuw boeit. Waarom? Is het omdat het schilderij ‘Kat’ heet, terwijl ik er een nijlpaard in zie? Zijn het de vrolijke kleuren die ik eerst verafschuwde, maar die ik nu weer mondjesmaat in mijn leven weet toe te laten?

‘Inèz?’ Zijn donkere stem trekt me los uit mijn mijmeringen.

‘Hoe bedoel je?’ vraag ik om tijd te rekken zodat ik kan overwegen of ik de waarheid moet vertellen. Want nee, ik zie het niet zitten.

Hij verplaatst zijn lange lijf naar voren, legt zijn handen op elkaar op het bureau en houdt zijn hoofd met bruine, nonchalant springerige krullen ietwat schuin. ‘Dit is de laatste keer dat je hier bent. Ik weet dat je het aankunt, maar weet je dat zelf ook? Je medicijnen bouwen we langzaam af. Heb je er zelf vertrouwen in dat je je leven kunt oppakken? Je bent zoveel sterker nu dan toen je hier voor het eerst op de stoep stond. Het laatste stukje moet je zelf doen.’

Ik kan niet anders dan hem aanstaren. ‘W-w-welk stukje?’ stamel ik.

‘Dat je je ontspannen voelt in onbekend gezelschap, dat je niet steeds achteromkijkt en spontaan een vechthouding aanneemt als iemand je onverhoeds van achteren benadert.’

Ik zwijg over het feit dat ik me deze week ziek heb gemeld en mezelf in mijn huis heb opgesloten om juist die situaties te vermijden. Ze kosten me zoveel energie.

‘Daar kun je me niet mee helpen?’ vraag ik. Mijn stem breekt.

‘Hoe graag ik ook wil, Inèz, er zijn mensen die me nu harder nodig hebben dan jij. De ergste knopen die je sinds je vijftiende strak hebt aangetrokken, hebben we samen ontward. Ik weet dat je je ten koste van alles aan je heilige belofte wilt houden en niet rust totdat je zoektocht is volbracht. Dat is prima, als jou dat gemoedsrust geeft. Maar weet ook dat je mag loslaten als dat prettiger voor jou is. En ja, er zijn zeker nog issues waaraan je kunt werken. Je mag me altijd bellen, maar wekelijkse sessies gaan je niet meer helpen. Het is echt aan jou het leven opnieuw te omarmen en je weg te vinden.’

Mijn adem stokt in mijn keel. Hij ziet het meteen. ‘Denk aan je ademhaling, Inèz. Diep in en langzaam weer uit.’

Als een trouwe hond doe ik meteen wat hij zegt. Zodra mijn hartkloppingen onder controle zijn, ga ik over op de belangrijkste hindernis die ik op dit moment ervaar.

‘Maar mijn ziekende collega’s? Hoe moet ik daarmee omgaan?’ vraag ik bedremmeld.

‘Ook die mag je loslaten als dat prettiger voor jou is.’ Zijn glimlach spoort me aan direct mijn ontslag in te dienen.

Daar komen de hartkloppingen weer. ‘Mooi niet. Ik ben het slachtoffer hier, al denkt iedereen daar anders over. Ik haat de overplaatsing, mijn nieuwe chef is een klootzak en mijn roddelende collega’s zijn ronduit kinderachtig, maar ik heb die baan nodig. Dat snap je toch?’

Hij kucht, kijkt op zijn horloge, staat op en steekt over het bureau zijn hand uit ter afscheid.

‘Het ga je goed, Inèz. Succes met je zoektocht.’ Hij knikt statig om zijn afscheidswoorden kracht bij te zetten.

Vol ongeloof draai ik me om en vlucht naar buiten. Daar realiseer ik me dat ik zijn uitgestoken hand niet heb beantwoord. Dankzij mijn psychiater ben ik uit een diep dal geklommen en heb ik weer vaste grond onder mijn voeten. Maar het pad dat ik nog heb te gaan glooit en ligt vol met vragen en hindernissen. Een handdruk sluit iets af, terwijl ik nog lang niet de Inèz ben die ik wil zijn. Er zijn mensen die hem harder nodig hebben dan ik. Wat een kutsmoes. Je staat er alleen voor, Inèz. Zo simpel is het. Vanaf nu alleen op jezelf vertrouwen, meid. Ooit zullen ze versteld staan.

September

2.

Op zo’n stormachtige schemeravond als deze haat hij zijn werk. De onontkoombare eenzaamheid van het leven op zee is draagbaar zolang de zon schijnt en het water zijn vrachtschip zonder mokken doorlaat. Nu de regen onophoudelijk op het metalen dak van de stuurhut plenst en de golven van Het Kanaal op het scheepsdek woest uiteenspatten, reserveert chagrijn een plaats op de eerste rang in zijn gespierde lijf. Focus, Stefan. Dit is geen moment voor zelfmedelijden. De brede waterstromen die over de ruiten rondom het roer glijden, ontnemen hem bijna volledig het zicht op de vaarroute. De hoos aan regendruppels veroorzaakt het helse kabaal van een criminele afrekening met mitrailleurs. Omdat zijn belangrijkste zintuigen haast nutteloos zijn, moet hij zich tot het uiterste concentreren om zijn containerschip Hannah op de juiste koers te houden en aanvaringen te voorkomen. Natuurlijk krijgt hij hulp van Japie, zoals hij zijn automatische stuurman dagelijks aanspreekt. Maar ondanks alle moderne snuisterijen die zijn zeemansbestaan makkelijker moeten maken, vertrouwt Stefan uiteindelijk alleen op zichzelf. Zelfcontrole heeft hem al eens het leven gered tijdens een orkaan waarbij deze flinke storm als een kleine kleuter in het niet valt. Wanneer machines en automatisering haperen kun je als schipper alleen nog maar uitgaan van je eigen vakmanschap. Laat de jongere generatie het maar niet horen. Hij grinnikt om zijn cynische gedachten over de jeugdige collega’s die de theorie over het algemeen heus wel onder de knie hebben, maar die hem via de satelliettelefoon gemiddeld twee keer per dag om advies vragen. De praktijk is nu eenmaal weerbarstig, zeker op de ruwe golven.

Hij dankt de hemel voor de felle ledverlichting die hij tijdens de laatste onderhoudsbeurt van Hannah in de voorsteven en op het dak van de stuurhut heeft laten inbouwen. Dat hij zijn schip daardoor extra zichtbaar door de ruwste golven kan dirigeren, geeft hem een veilig gevoel. Zeker in deze relatief smalle doorgang tussen het Engelse en Franse vasteland.

Fuck! Wat was dat? Stefans adem stokt in zijn keel, zijn ogen staren gebiologeerd in de verte, de haartjes op zijn armen komen verschrikt overeind en zijn hart pompt sneller en sneller. De golven hebben in het felle lichtschijnsel een flink pakket viezigheid op het voordek van de Hannah gespuugd. Het is met volle vaart doorgeschoven naar een plek waar het donker regeert. Stefan kan een vloek net bedwingen. ‘Laat het dek nog heel zijn. Eén gat en mijn lading verregent tot onverkoopbare smurrie,’ bidt hij hardop. Alsnog gooit hij er wat flinke krachttermen uit. In een handomdraai pakt hij zijn regenponcho van een haak en trekt hem in een vlugge beweging over zijn hoofd. Hij heeft geen tijd te verliezen. Zodra hij de deur van de stuurhut opent, blaast de stormende wind koude, pijnlijk stekende regendruppels in zijn gezicht. In een reflex weert hij ze met gekruiste armen af en stapt verder naar buiten. Achter hem valt de deur met een harde klap dicht. Met een arm reikt hij naar de reling voor houvast in de hevige deining. In de loop der jaren heeft hij dan wel krachtige zeemansbenen gekregen, maar hij neemt liever het zekere voor het onzekere als het over leven en dood gaat. De golven mogen hem niet te pakken krijgen. Hij snoert een touw dat over de reling hangt aan een speciale haak aan zijn broeksband. Als hij overboord slaat, is hij in ieder geval nog met Hannah verbonden en overleeft hij het hoogstwaarschijnlijk wel. Gelukkig is het zeewater nog redelijk warm in september.

Voorzichtig draait Stefan zich naar de voorsteven. Voetje voor voetje loopt hij naar de plek waar hij het onbekende pakket verwacht te vinden. Ondertussen speuren zijn ogen naar schade op het dek. Op het eerste gezicht valt het mee, al verbergen de regenstromen over zijn gefocuste ogen de details. Het dek waaronder de lading geduldig op de Antwerpse haven ligt te wachten, vertoont geen lekkages. Stefan haalt opgelucht adem. Nu het pakket nog vinden om te voorkomen dat dit alsnog ongelukken maakt. Als een inbreker sluipt Stefan voorovergebogen over de voorsteven. Hij ziet niets bijzonders. Zijn voeten stuiten evenmin tegen iets aan. Een seconde denkt Stefan dat hij het zich heeft ingebeeld, dat hij geen vreemd pakket maar gewoon de schaduw van een flinke golf heeft gezien. Hij zet zich schrap voor de volgende hoge waterstroom die een aanval op zijn schip uitvoert. Met de kracht van een voortrazende vrachtwagen slaat de golf Stefan achterover. Liggend op het dek schudt hij verward zijn hoofd heen en weer. Vanuit zijn ooghoek ziet hij het pakket waarnaar hij zo naarstig op zoek was op hem af komen glijden. In een reflex rolt hij naar links om een botsing met het onbekende te ontwijken. Zodra de golvenstorm op het dek afneemt, draait Stefan zijn kale hoofd voorzichtig naar rechts. In het schijnsel dat de schijnwerpers vanaf het dak van de stuurhut op het voordek werpen, ontwaart hij opnieuw wat hij in de snelheid van het redden van zijn eigen hachje al dacht te zien. Het pakket is doorweekt en bestaat uit een hoofd, een romp, armen en benen.

Uit alle macht probeert Stefan grip te krijgen op het spekgladde dek. Hij moet het schip stilleggen en als de wiedeweerga contact zoeken met de politie. Hij grijpt het touw waarmee hij aan de reling zit vastgeklonken en richt zich op. Voor alle zekerheid kijkt hij nogmaals naar het pakket. Dan loopt hij zo hard als hij kan, zonder vallen, naar het dichtstbijzijnde stuk reling en spuugt zijn laatste maaltijd vol walging in Het Kanaal.

3.

Met trillende vingers haal ik de groene knopen van mijn hagelwitte politieblouse door de knoopsgaten die daarvoor frustrerend weinig ruimte geven. Mijn hart klopt gejaagd. Logisch, ik ben enorm opgefokt.

Die bevooroordeelde Harry Wilde heeft me voor de zoveelste keer opgescheept met een geestdodende klus. Ik heb verdomme acht jaar politie- en recherche-ervaring. En wat mag ik doen van mijn eigengereide chef? Jawel, ik houd vandaag en morgen toezicht tijdens het traditionele motorsportweekend van de Guernsey Kart and Motor Club op Alderney. Ik verheug me ‘enorm’ op het inademen van de vieze, stinkende uitlaatgassen die de auto’s, motoren, zijspannen en karts uitspugen, terwijl ze als een bezetene over het anders zo ontspannen eiland racen. Gadverdamme. De race mag dan een evenement zijn dat al meer dan twintig jaar bewoners van de andere Kanaaleilanden naar Alderney lokt, ik vraag me serieus af of het nog van deze tijd is. Milieuvriendelijk is anders.

Toezicht houden betekent dat ik toeschouwers moet aanspreken die duidelijk te veel alcohol op hebben. Aan mij de schone taak om te proberen hen over te halen zigzaggend terug naar huis of naar de hotelkamer te slenteren. En dat twee dagen achter elkaar. Het is dat ik de computersystemen en officiële ingangen van de politie nodig heb voor mijn zoektocht, anders had ik deze opdracht met een stalen glimlach naar Harry zijn arrogante kale kop gesmeten en mijn ontslag ingediend. Ik heb me in kunnen houden en alleen gezegd dat ik ook bewezen talenten heb voor het serieuze werk. Zijn spottende lach was nauwelijks een verrassing. Al vanaf de eerste dag dat ik naar zijn korps ben overgeplaatst, steekt Harry zijn minachting voor mij niet onder stoelen of banken. Hoelang is dat al? Twee jaar, zoiets.

Ik, Inèz Lovatt, ben de paria bij wie je als politieman minimaal op veilige afstand blijft, maar liever nog verder dan dat. Ik, Inèz. ben zo’n typische vrouw die, als je niet uitkijkt, met mijn eeuwige honger naar seks jouw carrière om zeep helpt. Dat is mijn imago binnen het politiekorps van Guernsey. Mijn collega’s hebben geen idee van de echte waarheid, van de vriendjespolitiek en van de achterkamertjes. De uitlaatgassen van het motorsportweekend op Alderney verspreiden katoenfrisse geuren in vergelijking met de rottende walm waarmee de politie, justitie en rechterlijke macht zich omringen. Ik ben verdomme het slachtoffer. En dan moet ik het boetekleed aantrekken? Nooit!

Ik schrik van mijn spiegelbeeld. Mijn hoofd is rood van de opwinding en steekt lelijk fel af tegen mijn korte zwarte kapsel. In mijn bruine ogen glinstert een combinatie van boze ontroering en spuwend vuur. Kalm Inèz, je weet waarom je dit moet volhouden. Opgeven is geen optie, je hebt het papa op zijn sterfbed beloofd. Ik adem een halve minuut bewust diep in en uit. De hamerdreunen van mijn hart nemen in kracht af en overzicht keert terug in mijn hoofd. Ik strek mijn handen voor mijn lijf uit en zie dat ook mijn vingers zich weer rustig gedragen.

Ik trek mijn pantalon en pantykousen aan en haal met snelle, korte bewegingen een kam door mijn lokken. Dan open ik de gordijnen van mijn slaapkamer en kijk in het donkere gat van de nacht. Ik moet de eerste boot naar Alderney halen en dan met de fiets naar de oostkust van het eiland om op tijd de openbare wegen van Fort Corblets af te zetten. Dan hebben de racers er vanmiddag en vanavond vrij spel. Mooi dat ik me er bij het toezicht houden met een jantje-van-leiden van af ga maken. Vlak bij Fort Corblets heb je een prachtig uitzicht op het strand en op het golvende zeewater tussen Alderney en Normandië, mijn geboortegrond. Ik hou toezicht vanaf de eerste de beste rots naast het stenen fort uit het Victoriaanse tijdperk, de periode van grote bloei en welvaart, waarop onlangs twee moderne, luxe vakantiewoningen met veel glas zijn gebouwd. Met mijn hoofd naar de zee gedraaid en het geronk van de motoren op de achtergrond ga ik onder werktijd ontspannen genieten.

Ik lach hardop om mijn plannetje. Tegelijkertijd weet ik nu al dat mijn voornemen om voor een keer het stoutste kindje van de klas te zijn, volkomen in het water valt zodra ik langs het raceparcours sta. Ondanks alles ben ik een agent in hart en nieren. Ik ben verantwoordelijk voor de veiligheid van al die mensen achter de hekken. En die taak neem ik serieus, zo ben ik opgevoed.

Zo, nu naar beneden voor mijn schoenen, politiecolbert en holster met pistool. In de keuken stop ik drie koele flesjes mineraalwater, een appel en een havermoutreep in mijn tas. Zodra ik alles heb, kijk ik tevreden mijn kleine, maar fijne cottage rond. Ik mis belangrijke dingen in mijn leven, maar ik heb een prima dak boven mijn hoofd. De beukenhouten keukenkastjes mogen een nieuw kleurtje. Binnenkort online frontjes zoeken. Ik typ de taak in op mijn mobieltje. Dan open ik de voordeur. Een stormwind beukt me terug mijn huis in. ‘Je bent er vroeg bij,’ fluister ik geschrokken. Met ferme pas vecht ik me alsnog naar buiten en wandel licht voorovergebogen tegen de wind in naar de haven. Mijn rammelende maag herinnert me aan een belangrijk detail dat ik ben vergeten. Wat ben je ook een leeghoofd, Lovatt. De appel en havermoutreep zijn voor op Alderney. Gelukkig heeft de boot ontbijtservice.

4.

‘Dus de zee heeft haar spontaan op uw schip geworpen?’ vraagt de jonge agent die zich anderhalf uur geleden heeft voorgesteld als Will Carrick. De combinatie van zijn doordringende donkere, ogen onder de politiepet en zijn toonzetting verraadt achterdocht. Stefan kijkt hem strak aan en knikt vermoeid.

Tussen zijn noodoproep en de komst van twee dienaars van de politie op zee heeft hij zeker vijf uur knikkebollend doorgebracht. Het lijk had hij, met gevaar voor eigen leven, voor de zekerheid aangelijnd aan de reling. Hij wilde niet voor schut staan. En dat zou zeker het geval zijn geweest als de politie, na Stefans paniekerige melding van een dode op zijn schip, niemand zou aantreffen. Na zijn heldendaad, zoals hij het in zichzelf cynisch noemt, kon hij niets anders doen dan wachten. Het oponthoud duurt hem te lang. Pas toen de ergste wind en regen allang hun heil elders hadden gezocht, ankerden de beschermers van de wet hun boot aan Hannah. Anderhalf uur geleden dus. In die tijd hebben ze het lijk op de voorsteven slechts vluchtig bekeken en geconstateerd dat het om een dode vrouw gaat. Nu warmen ze zich onder het genot van een kop zwarte koffie op in de stuurhut. Ze wachten op versterking van specialisten in lijkenonderzoek. Ondertussen vuren ze de ene na de andere vraag op Stefan af. Wie, wat, waarom, wanneer? Hij snapt dat ze hun werk doen, maar als agent Carrick voor de vijfde keer vraagt of hij weet wie de dode vrouw op zijn schip is, is hij er helemaal klaar mee.

‘Hoe vaak moet ik nou nog zeggen dat ik dat niet weet? Ik heb niets te maken met haar dood, behalve dan dat de golven van Het Kanaal haar op mijn schip hebben gespuugd. Dus nee, ik weet niet wie ze is, wanneer ze is overleden, of ze nog leefde toen ze op het dek belandde, of er nog iemand anders in het water lag en uit welk land ze afkomstig is. Jullie zien haar daar liggen. Dat is ook alles wat ik over haar en haar dood weet. En dat is het laatste wat ik erover te zeggen heb. Moet ik een advocaat bellen? Verdenken jullie me ergens van? Ik heb er eerlijk gezegd allang spijt van dat ik een melding heb gedaan. Beter had ik haar teruggegooid in de golven. Dat had me een hoop tijd en onnozele verdachtmakingen bespaard. Ik ben the good guy hier.’ In gedachte eindigt hij zijn furieuze monoloog met een pittig scheldwoord. Zijn puberverleden heeft hem geleerd dat soort uitlatingen voortijdig in te slikken, zeker als het om de arm der wet gaat.

Carrick haalt diep adem om Stefan van repliek te dienen. Zijn oudere collega Jeff Purdy is hem net voor en zet zijn meelevende stem op. ‘We begrijpen uw frustratie, meneer Jacobs, maar wij doen ook maar gewoon ons werk. U bent vooralsnog geen verdachte van welk strafbaar feit dan ook. En we zijn u dankbaar voor de melding. Echt. Het is onze taak om deze mevrouw terug te brengen naar waar ze hoort, naar haar familie. Daarvoor zetten we alle middelen in die tot onze beschikking staan. Het ondervragen van getuigen is er een van. U bent vooralsnog de enige, dus alle informatie die u hebt is erg belangrijk. Denkt u eens diep na. Wellicht dat u nog een detail te binnen schiet, hoe klein ook.’ Purdy loopt naar de koffieautomaat om voor zichzelf nog een kop in te schenken. Onderwijl pikt hij de drinkbekers van Stefan en Carrick op.

Stefan schudt zijn hoofd. ‘Ik kan niks bedenken. Hoe laat komen die collega’s van jullie?’

‘Halfuurtje, hooguit,’ zegt Purdy terwijl hij zijn gevulde beker aan zijn lippen zet.

Carrick komt in beweging. ‘Ik ga kijken of ze iets van identiteitspapieren bij zich draagt. Daarmee verknal ik eventuele sporen niet, toch?’ vraagt hij onzeker aan zijn collega.

Die schenkt hem een glimlach. ‘Doe maar niet. We willen geen gedoe straks. Ieder zijn werk. Onthoud dat, Carrick, je bemoeit je nooit met andermans specialisme.’

De jonge agent knikt gedwee en neemt dan plaats achter het roer, naast Stefan. Hij kijkt de schipper lange tijd aan, maar die ontwijkt zijn blik. Stefan houdt zijn ogen gericht op het mooiste uitzicht dat er is, de licht schuimende golven van de kalme zee.

5.

Zijn dek lijkt een muizenstad die in zijn kinderjaren nog op de kermis mocht staan. Stefan kan geen betere omschrijving bedenken voor het gekrioel van agenten rondom het lijk op het voordek. Dat er zoveel mankracht nodig is voor één aan boord gespoelde dode vrouw verbaast hem. Het is alsof er voor elk bot in haar lichaam een specialist op de Hannah is die zijn specifieke stukje van het lijk tot op de kleinste details moet beoordelen. De agenten Carrick en Purdy staan er op hun gemak bij te kijken. Af en toe komt een van de specialisten op hen af en vraagt wat. Of vertelt wat. Dat kan Stefan vanuit zijn stuurhut niet vaststellen. Hij is geradbraakt. Het slaapgebrek maakt hem slap. Stefan realiseert zich dat hij al uren niets heeft gegeten, zijn ontbijt heeft hij overgeslagen. Die agenten kunnen doen wat ze willen, hij gaat nu eerst voor zichzelf zorgen en vier boterhammen met kaas en een flinke mok met volle melk verorberen. Stefan haalt zijn felgele bomberjack met zilveren reflecterende striping van de kapstok en opent de deur van de stuurhut. Nog voor hij een stap naar buiten heeft gezet, staat Will Carrick bij hem. ‘U was van plan ergens heen te gaan?’

Stefan knikt. ‘Ik ga ontbijt maken in de kombuis, ik ga bijna dood van de honger.’ De woordspeling met de wrange omstandigheden aan boord ontgaat de jonge agent volledig.

‘Prima. Dan ga ik met u mee,’ zegt hij gedecideerd. Hij tikt met wijs- en middelvinger op de klep van zijn politiepet om zijn aankondiging kracht bij te zetten.

Duizenden naalden gebruiken de hersenen van Stefan als speldenkussen en brengen hem in rap tempo tot een ongekende storm van irritatie. Hij sluit zijn ogen en probeert aan iets prettigs te denken, de golven, zijn schatje in Antwerpen. Het lukt hem deels te kalmeren. ‘Waarom ga je met me mee?’ vraagt hij rustig. Dan laat hij zijn frustratie alsnog los. ‘Mijn moeder heeft me geleerd mijn boterhammen te smeren en een beker melk in te schenken. Met alle respect, daarbij heb ik geen hulp nodig. En al helemaal niet van een politieagent die nog nat is achter zijn oren.’

De doordringende ogen van agent Carrick staan op ontvlammen. Collega Purdy komt voor de tweede keer deze ochtend net op tijd tussenbeide. ‘We gaan de Hannah verlaten, meneer Jacobs. Ze is weer helemaal van u. Het onderzoek is afgerond, we nemen de dode mee en u kunt weer gaan en staan waar u wilt. Of liever varen en aanleggen waar u wilt,’ zegt hij met een hartelijke glimlach.

Stefan slaakt een zucht van opluchting. ‘Weet u al wie ze is?’ vraagt hij. Op een of andere manier vindt hij het prettig om te weten wie de golven bij hem hebben achtergelaten. Hij zou graag een naam op het lugubere pakket plakken.

Agent Purdy schudt ontkennend zijn hoofd. ‘Nee. We schatten de vrouw tussen 45 en 50 jaar. Helaas heeft ze geen enkel identiteitsbewijs bij zich. Alleen een mobiele telefoon. Die is echter zo doorweekt dat het maar de vraag is of we daaruit gegevens kunnen achterhalen. Als we er via de gebaande weg van vingerafdrukken niet snel achter komen wie ze is, vergelijken we haar gegevens met de lijst van vermisten. Zonder paspoort of rijbewijs is de identificatie lastig, maar zeker niet onmogelijk. Hartelijk dank voor uw melding en medewerking, meneer Jacobs. Wij hebben uw gegevens. Als we aanvullende vragen hebben, melden we ons.’

Purdy’s handdruk voelt hartelijk en gemeend. Agent Carrick houdt het bij een kort knikje. Stefan vindt het allang best. Dan bedenkt hij ineens iets. ‘Agent Purdy, misschien dat een trucje uit grootmoeders tijd u kan helpen.’

De agent kijkt verbaasd terug. ‘Hoe bedoelt u?’

Stefan is enthousiast over zijn vondst. ‘Rijst neemt water op. U zou haar telefoon kunnen onderdompelen in droge rijst. Dan trekt het water uit het apparaat. En wie weet wat jullie dan nog aantreffen in het geheugen.’

Purdy glimlacht. ‘Dank u wel voor de tip. Onze specialist heeft hetzelfde trucje voorgesteld als de betrouwbaarste methode om de smartphone tot leven te wekken. Al kost dit dan zeker twee dagen extra geduld. Dat is niet erg. De dode zonder naam gaat voorlopig nergens heen.’

6.

Eindelijk breekt de zon de stormwolken stuk in tientallen middelgrote watten. De stralen die ertussendoor schieten, lichten de schuimkoppen op de golven van Het Kanaal fel op. Corblets Bay geeft weinig meer prijs van het heftige weer dat vannacht langs is gewaaid. Het uitzicht is zoals zo vaak. Surfers trotseren de bulderende golven die trots hoog boven de rotskust opkomen en met groot gevoel voor drama vlak voor het zandstrandje uiteenspatten. Eindbestemming bereikt.

Mistroostig speur ik over de oneindige watermassa. Hoe vaak heb ik dat al gedaan? De tel ben ik kwijt. Voortdurend ben ik op zoek naar haar, de belangrijkste in mijn leven. Zowat elk vrij uur besteed ik eraan. En stiekem ook een gedeelte van mijn werkdagen. Na al die jaren, dertien om precies te zien, ben ik nog geen steek verder gekomen. Mama lijkt van de aardbodem verdwenen. Mijn verstand zegt dat ik me erbij neer moet leggen, net als de mensen om me heen dat hebben gedaan en me nu, vaker dan me lief is, duidelijk willen maken dat het goed is zo. Zelfs Gérard zegt dat ik mijn zoektocht echt los mag laten. Dat ik mijn belofte aan papa meer dan ingelost heb. Dat ik geen loser ben, ondanks dat ik in al die jaren nog geen spoortje van haar heb kunnen vinden. Mijn grote broer bedoelt het goed, hij is een schat. Tien jaar heeft hij onvoorwaardelijk achter me gestaan en me geholpen waar hij kon. Op de dag dat papa overleed, was Gérard er meteen klaar mee. ‘Zusje, vanaf nu leef ik mijn eigen leven,’ zei hij gedecideerd. We stonden elk aan een kant van de doodskist waarin onze vader met een vredig gezicht leek af te wachten wat er komen zou. Gérard keek me over papa’s lijk heen strak aan. De vastberadenheid in zijn ogen reduceerden mijn bezwaren tot kleine, overbodige details. Sindsdien gaat hij zoveel als hij kan de wereld in met zijn drone. Luchtfoto’s maken is zijn lust en zijn leven.

Een pijnscheut in mijn buik haalt me uit mijn diepe gedachten. Mijn lichaam staat stram van de stress, klaar om in de aanval te gaan. Dat kan maar een ding betekenen: ik heb onverwacht gezelschap. Scherp blijven opletten, niet meteen het ergste denken. Ik adem diep in en uit.

‘Lovatt, komt er nog wat van?’ Een bulderende mannenstem geeft mijn hartslag het sein als een sneltrein tekeer te gaan.

Ik draai me om en wissel het indrukwekkende uitzicht op het immense water om voor een weerzien met een van de gruwelen in mijn leven. Ik slik speeksel door om mijn droge keel te bevochtigen. ‘Harry, wat doe jij hier?’ hoor ik mezelf schaapachtig vragen.

Hij knijpt zijn felgroene ogen tot spleetjes en duikt naar achteren. ‘Ik kom de hekken afgeven, zodat jij de weg kunt afzetten. Daarvoor ben je hier, weet je nog?’ Zijn mondhoeken krullen zich sarcastisch omhoog.

Irritatie overheerst mijn gedachten, mijn hart pompt goddank weer op een normaal tempo. ‘Goh, heb je een bijbaan, Harry? Dranghekken op locatie brengen staat volgens mijn laatste informatie niet in het takenpakket van een politiechef. Ben jij niet een beetje duur voor deze klus? Alderney heeft daar ongetwijfeld slechtbetaalde gemeentelijke arbeiders voor.’ Meteen heb ik spijt van mijn opmerking. Die levert niks op, behalve een chagrijnige, vijandige baas. Het resultaat staat voor me. Harry’s slagader bonkt zichtbaar in zijn brede hals. Hij opent zijn mond om me ongetwijfeld vinnig op mijn plaats te zetten. Ik ben hem voor, richt mijn blik naar de dranghekwagen achter Harry. ‘Zullen we dan maar?’ vraag ik terwijl ik met snelle pas langs hem heen loop, de duinen af.

––––––––

Een zwijgzame twee uur later staan alle hekken op hun plek. Ze scheiden het bochtige race-asfalt van de groene graslanden waarop vanmiddag de enthousiaste toeschouwers genieten van de wedstrijd en hun favorieten aanmoedigen. Het is lunchtijd, mijn maag rammelt. Tussendoor heb ik mijn appel en havermoutreep al verorberd, zonder erbij na te denken wat ik later op de dag nog moet eten. Niets in mij wil Harry meevragen voor een broodje in Saint Anne, de hoofdstad van Alderney. Hij zoekt het maar uit. Ik heb zin om de dieseltrein vanaf Mannez Quarry te nemen, een toeristische attractie die er alle tijd voor neemt om van A naar B te gaan, maar hij brengt me in ieder geval waar ik moet zijn zonder lastig gezelschap.

‘Ik moet de wagen terugbrengen naar Saint Anne. Rijd je mee?’ schopt Harry mijn voornemen in de war.

Ik knik, stap in en neem plaats op de bijrijdersstoel. Zeg eens netjes ‘dank je wel’, hoor ik de strenge stem van papa. Mijn opvoeding is er een van normen en waarden, beleefd zijn. Maar sinds het voorval krijg ik die drie woorden niet meer over mijn lippen. Ik hoef niemand dankbaar te zijn. Het feit dat ik hier nog in levende lijve op Alderney ben, met opgeheven hoofd zelfs, heb ik alleen aan mezelf te danken. Politie en justitie hebben me aan mijn lot overgelaten en me tot op het bot gekrenkt. Mijn degradatie naar het korps van Harry is in hun ogen een fantastisch cadeau met een glitterstrik eromheen. Ik mag van geluk spreken dat ik überhaupt nog een baan heb. Persoonlijk denk ik daar heel anders over.

‘Eerst iets eten of eerst de wagen terugbrengen?’ vraagt mijn baas kortaf.

Een rilling trekt langs mijn ruggenmerg omhoog. Ik kijk door het portierraam naar buiten om zijn blik te ontwijken. ‘Zet mij maar af bij Bacchus, ik heb reuzentrek.’

‘In alcohol zeker?’ lacht Harry cynisch. ‘Bacchus is toch een bar, genoemd naar de god van de wijn en de dronkenschap?’

‘Klopt,’ reageer ik. Ik vertik het hem te vertellen dat Bacchus het beste broodje pancetta coppata verkoopt dat ik ooit heb geproefd.

‘Oké dan. Eerst wat eten. Ik heb zelf ook honger als een paard.’

Een zucht ontsnapt uit mijn mond. Wat een dag.

***

Met mijn ogen dicht geniet ik van de eerste hap van mijn Italiaanse broodje met gedroogde varkensnek en pancetta, buikspek. ‘Weet je wat mij verbaast?’ vraag ik Harry quasionschuldig.

‘Nou?’ Hij bijt in zijn broodje gesmolten Fontina. De aangename notengeur bereikt mijn neus en laat me besluiten de volgende keer dat ik hier ben dat broodje te bestellen.

‘Dat je met mij hier wat durft te eten. Alleen, zonder collega’s of andere ooggetuigen.’ Ik kijk hem uitdagend aan. Hij draait zijn blik naar beneden. Zo, die bom heeft zijn doel bereikt. Hij verplaatst zijn lange, sportieve lijf verder op de bruine barkruk en kucht drie keer om zich niet in zijn broodje kaas te verslikken.

‘Inèz, wat bedoel je?’ vraagt hij ontsteld.

Ik gniffel. ‘Is dit niet de kat op het spek binden? Jij en ik zomaar samen aan de lunch. Je weet nooit wat ervan komt.’

Zijn kale hoofd kleurt rood. ‘Ik neem aan dat je je niet opnieuw aan dezelfde steen stoot.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik ben geen ezel.’

‘Zo is dat. Kunnen we dan nu gewoon ons broodje eten?’

‘Maar jij weet net zo goed als ik dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat er is gebeurd. Roi Manchester heeft me verkracht. Minimaal een keer per week, twee jaar lang. Hij heeft nu een machtige positie binnen de Engelse justitie en ik mag dranghekken neerzetten op Alderney. Is dat rechtvaardig, Harry? Jij weet net zo goed als ik dat ik een prima rechercheur ben. En ik weet dat jij mijn recherchetalent goed kunt gebruiken.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Er staat een vacature voor een rechercheur uit.’

Ik recht mijn rug. ‘Bij deze solliciteer ik op de functie.’ Mijn vakmanschap en enthousiasme moeten hem over de streep trekken.

Harry schudt zijn hoofd. ‘Je komt niet in aanmerking.’

Ik slik de brok in mijn keel door. ‘Waarom niet?’

‘Dat weet je heel goed, Inèz Lovatt. Geen man wil met je samenwerken na wat jij allemaal hebt geflikt. Daarom heb ik vanochtend dranghekken met je staan plaatsen. De enige beschikbare man heeft zich gisteravond ziek gemeld.’ Zijn felgroene ogen boren door mijn ziel.

‘Maar dat voorval is ruim twee jaar geleden. Ik...’ Ik krijg geen kans om mijn oprechte verbazing te uiten.

‘Dank je wel voor het broodje. Bacchus heeft inderdaad heerlijk eten,’ raast Harry door. ‘Ik ga de wagen terugbrengen en dan ga ik naar Guernsey, lekker naar huis. Jij komt er vandaag en het komende weekend wel uit op Alderney, toch?’ Hij staat op van de kruk en loopt naar de uitgang. Vlak voor de deur steekt hij groetend zijn hand op, zonder nog om te kijken.

Bevestigd in mijn vermoedens over mijn imago binnen het korps, blijf ik lusteloos achter. Natuurlijk wist ik allang hoe mijn collega’s tegen me aankijken. Desondanks leggen Harry’s woorden een steen op mijn hart. Tranen branden in mijn ogen. Mijn broodje laat ik, op de ene hap na, onaangeroerd voor me liggen.

7.

Jeff Purdy checkt voor de vijfde keer sinds de vondst van de drenkelinge de internationale lijst van vermisten. Hij vult zoveel mogelijk van de gevraagde gegevens in. Geslacht: vrouwelijk. Leeftijd: 45-50 jaar. Lengte: 1.72 m. Huidskleur: negroïde. Haarkleur: koperrood. Oogkleur: bruin. Tatoeages: nee. Het computerbestand met de vingerafdrukken van de vrouw die twee dagen geleden plotseling dood op het vrachtschip Hannah lag, voegt hij opnieuw in bij de gegevens. Purdy klikt op de knop ‘zoeken’. Hij pakt zijn mok en loopt naar de koffieautomaat op de gang. Het duurt minimaal twintig minuten voordat het zoekprogramma met een resultaat op de proppen komt. Die tijd kan hij mooi benutten om bij Will Carrick na te vragen hoe het staat met de telefoon van de vrouw. Vooralsnog lijkt het er niet op dat de dode als vermist is opgegeven, maar dat kan elk uur veranderen. Daarom raadpleegt hij regelmatig de internationale vermistenlijst. Haar vingerafdrukken, die ondanks haar langdurige verblijf in het zeewater toch scherp en duidelijk zijn, komen niet overeen met de honderdduizenden afdrukken in het politiearchief. De dode vrouw, Purdy heeft haar in zijn hoofd Jane genoemd, heeft dus geen crimineel verleden, tenminste niet een dat bij de politie bekend is. Hij heeft weinig aanknopingspunten om te rechercheren. Tot zijn frustratie is Purdy vooralsnog afhankelijk van de gegevens op de compleet doordrenkte smartphone. En of die iets bruikbaars oplevert, is nog maar de vraag. Een verdronken mobieltje is vaak zo dood als een pier. Net als die arme Jane.

Purdy loopt met een volle mok koffie voor zichzelf en een kartonnen bekertje cappuccino zonder suiker voor Carrick terug naar hun kantoor dat veel te ruim is voor één rechercheur, maar net te klein voor twee. Gelukkig laten de hoge ramen veel daglicht door, zodat het hok niet de uitstraling heeft van een krappe gevangeniscel. Al voelt hij het soms wel zo, vooral als hij stress heeft omdat een onderzoek niet wil opschieten. Zoals nu.

Carrick, die deze zondagochtend een paar uurtjes heeft uitgeslapen en daarom nu pas op zijn post zit, kijkt op vanachter zijn beeldscherm. ‘Jij komt als geroepen, Purdy,’ zegt hij enthousiast.

‘Ja, ik snap dat je helemaal opfleurt van een halflauwe cappuccino,’ reageert Purdy. ‘Dit is meteen je ontbijt zeker?’

‘Ja en nee. Fijn dat je je zo om me bekommerd. Maar ik heb het niet over koffie. Ik heb nieuws over de zaak ‘Jane’.’

Purdy zet zijn volle mok koffie zo hard op het bureau dat een donkerbruinkleurig stroompje zijn weg zoekt naar de vloer. Vloekend zet hij de cappuccino voor de neus van Carrick, pakt een tissue uit de doos op diens bureau en gaat aan de slag met de schoonmaak. ‘Wat voor nieuws?’ vraagt hij nieuwsgierig, terwijl hij de witte tissue in de bruine derrie dept.

‘Haar telefoon is voldoende droog om te proberen de gegevens te achterhalen. Lucy Walsh gaat ermee aan de slag. Vanmiddag weten we misschien al meer.’ Carricks ogen stralen.

‘Dat is snel. Mooi man. Heel mooi,’ reageert Purdy gereserveerd.

Carrick draait zijn hoofd schuin. ‘Mooi? Dat is fantastisch, toch?’

‘We zullen zien. Ik vind het pas fantastisch nieuws als de telefoon zinnige feiten oplevert. Tot die tijd hebben we nog altijd niks,’ zegt Purdy lauwtjes. Hij gooit de volgezogen bruine tissue in de prullenbak.

‘Oude brompot,’ lacht Carrick.

‘Onstuimige puber,’ besluit Purdy de discussie. Zijn collega weet dat hij altijd het laatste woord heeft. Op het moment dat hij op zijn bureaustoel wil plaatsnemen, seint Purdy’s computer een pieptoon. Zijn beeldscherm toont weer dezelfde boodschap: ‘Uw zoekopdracht heeft 0 resultaten opgeleverd. Wilt u uw zoektermen wijzigen en opnieuw zoeken?’ Purdy zucht diep. ‘Nee, dank je wel.’

––––––––

Laat in de middag zitten Purdy en Carrick twee verdiepingen hoger op hun politiebureau van Dover. Opsporingsambtenaar Lucy Walsh heeft in sneltreinvaart het mobieltje binnenstebuiten gekeerd en hen ontboden om de gegevens door te nemen. Purdy schudt, zittend op de oncomfortabele stoel, voortdurend zijn benen zachtjes tegen elkaar. Zweetdruppels staan op zijn voorhoofd. Dit is het alles-of-niets-moment om Jane snel haar naam terug te geven. Voorlopig is dit de enige kans. Hij slaat zijn ogen naar de hemel en bidt dat Lucy goed nieuws heeft. Niet dat Purdy gelovig is, alleen als het hem zo uitkomt. ‘Komt ze nog?’ vraagt hij ietwat ontstemd. ‘Zij heeft toch dit tijdstip bepaald?’

Collega Carrick knikt bevestigend. Op het moment dat hij een reactie wil geven, staat Lucy plotseling voor hun neus.

‘Goedemiddag, favoriete collega Purdy,’ glimlacht ze, terwijl ze haar blik op de stoel naast hem richt. ‘En collega Carrick, welkom.’ Het politie-uniform kleedt haar, zelfs zonder blazer, slank af. Haar gedurfde vierkante, gele bril staat fantastisch bij haar ietwat getinte huid en geeft haar een vrolijke en tegelijkertijd geleerde uitstraling. Purdy heeft een zwak voor haar. Ze is de vakkundigste van haar afdeling. Hij is blij dat ze deze zondag dienst heeft. Lucy heeft zonder twijfel deze zaak voorrang gegeven om hem te plezieren. Ze heeft wat van hem tegoed.

Lucy loopt langs de twee rechercheurs, neemt plaats aan de andere kant van het bureau en pakt de bovenste dossiermap van een halve meter hoge stapel. Zodra ze hem openklapt, begint ze met de uitleg van haar bevindingen. In heldere taal meldt ze dat ze het mobieltje heeft kunnen openen met de duimafdruk van de dode vrouw.

‘Hoe is dat mogelijk?’ onderbreekt Purdy haar. ‘Ze is een drenkeling. Haar vingers zouden hartstikke rimpelig moeten zijn, maar haar vingerafdrukken zijn net zo scherp zichtbaar als die van jou en mij.’

Lucy glimlacht. ‘Goed opgemerkt, collega. De huid op de vingertoppen verandert bij vrijwel iedereen die langere tijd in het water heeft gelegen in een rimpelig doolhof, als de schil van een walnoot. De enige uitleg die ik ervoor heb is dat deze mevrouw waarschijnlijk beschadigde zenuwcellen in haar handen heeft, want er is geen rimpel te ontdekken. In dit geval is het een geluk bij een ongeluk, want met behulp van haar duimafdruk en geleidende gel heb ik haar mobieltje kunnen openen.’ Een minuut lang praat Lucy hen bij over de procedures die ze heeft gevolgd om gegevens uit de telefoon boven water te krijgen.

Purdy snapt dat ze haar vak interessant vindt en dat ze hen ervan wil overtuigen dat ze weet waarover ze het heeft. Hij weet dat allang, dus hij onderbreekt haar beleefd. ‘Sorry Lucy, we hebben nogal haast om de identiteit van deze vrouw te achterhalen. Kun je ons vertellen wat je hebt gevonden?’

Lucy kijkt Purdy verrast aan. ‘Sorry. Ja, natuurlijk. Ik draaf weer eens door over mijn eigen vak. Helaas heb ik slecht nieuws. Het vele zeewater heeft alle gegevens vernietigd.’

Purdy en Carrick kijken elkaar teleurgesteld aan. De jongste kan een scheldwoord maar net binnenhouden.

‘Op een foto na,’ klinkt Lucy ietwat opgewekter. ‘Hier heb ik de afdruk.’ Ze legt een kleurenprint van de foto voor hun neus op het bureau. ‘Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen. Dit is alles. Oh ja, deze foto is afgelopen donderdag genomen. De precieze tijd weet ik niet.’

Purdy pakt de afbeelding op en bestudeert hem pixel voor pixel. Dan geeft hij de print aan Carrick. Die knikt al snel. ‘Zonder twijfel is dit ons slachtoffer. Ze had een mooie glimlach.’

‘Klopt helemaal,’ bevestigt Purdy. ‘En ze was niet alleen afgelopen donderdag.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Kijk nog eens goed,’ spoort Purdy Carrick aan. ‘Kijk eens naar haar rechterschouder.’

De jonge rechercheur concentreert zich op de plek die zijn collega zo belangrijk vindt. En dan ziet hij het. ‘Er ligt een blanke hand over haar schouder. Die kan nooit van haarzelf zijn.’

Purdy lacht. ‘Je begint het te leren, onstuimige puber. En weet je wat er nou zo vreemd is?’

Carrick kijkt hem verbaasd aan. ‘Nee, eerlijk gezegd niet.’

‘Dat iemand afgelopen donderdag bij haar was, dat ze de volgende dag dood is gevonden, maar dat niemand haar als vermist heeft opgegeven.’

Carrick knikt bevestigend en denkt dan een paar seconden diep na. ‘We moeten uitvinden waar deze foto genomen is. Dit kan wel eens haar laatste levensteken zijn.’ Vastberaden staat hij op en loopt energiek het kantoor uit, het printje in zijn hand.

Purdy kijkt hem verbaasd na. Dan draait hij zich om. ‘Dank je wel, Lucy. Ook namens mijn collega. Binnenkort neem ik je mee uit eten.’

Ze glimlacht. ‘Gezellig. Maar laat die Carrick alsjeblieft thuis.’