Pompoensoep & vallende bladeren

Jolien De Pauw

Pompoensoep en vallende bladeren

Feelgood 

Verschijningsdatum: 14 oktober 2022

© 2022 Jolien De Pauw

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661293

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

Ze was dol op Halloween! Met een brede glimlach liep Jennie door de snoeprayon. Ze had een mandje moeten nemen, besefte ze, terwijl ze met haar vrije hand nog een extra zak marshmallows uit de rekken nam. Haar voornemen om snel even in de supermarkt te stoppen voor een zakje snoep of twee liep langzaam maar zeker bijna letterlijk uit de hand. Een zakje Haribo glipte bijna tussen haar vingers door. Ondertussen weerklonk uit de geluidsboxen van de supermarkt het deuntje van Ghostbusters. Onwillekeurig neuriede ze mee. Jennie kon niet wachten tot vanavond. Haar handen jeukten om de leuke decoratiestukken in de vorm van pompoenen uit te stallen. En wat was er nu leuker dan de schattige kinderen in hun verkleedpakjes die kwamen aanbellen en ‘Trick or Treat!’ riepen te overladen met snoep? Hoewel er dit jaar misschien nog nét iets leukers op de planning stond... Het was vandaag namelijk ook exact vijf jaar geleden dat ze Simon had leren kennen op een halloweenfeestje. Daardoor had de griezelige feestdag voor haar ook een ongeëvenaard romantisch tintje gekregen. Bovendien deed Simon de afgelopen weken ontzettend geheimzinnig waardoor ze vanavond stiekem op een aanzoek hoopte. Haar gedachten dwaalden af naar de bruidsjurken die ze al had opgeslagen op Pinterest. Ze huppelde bijna de winkel door. Haar beste vriendin had haar al de hele dag berichten met knipogen en hartjes gestuurd. Ze wist dat Eline simpelweg stond te springen om een spetterend vrijgezellenfeest te organiseren. Hoewel haar armen vrij zwaar begonnen aan te voelen, keek ze nog eens naar de winkelrekken boordevol snoep. Zou ze nog wat extra meenemen voor de tweeling van Eline? Naar goede gewoonte gingen de twee kleine rakkers op Halloween samen met Eline van deur tot deur, en Jennie kende haar vriendin maar al te goed. Nieuwsgierig als ze was, zouden ze ongetwijfeld ook even bij haar en Simon aanbellen. Kwestie van meteen de eerste te zijn die de ongetwijfeld prachtige verlovingsring in levende lijve zou kunnen bewonderen.

––––––––

Eenmaal thuis liep ze met haar zakken vol snoep de keuken in en viste een grote glazen schaal uit een van de kasten. Ze scheurde de zakken open en liet de buit als een kleurrijke, kletterende waterval in de schaal vallen. Bewonderend keek ze naar het resultaat. Dit was zonder twijfel de droom voor elke zoetekauw! Ze kon nog net de verleiding weerstaan om zich zelf op het snoepgoed te storten en zette in plaats daarvan de schaal neer in de woonkamer. Dan stond die alvast dichtbij wanneer er aan de voordeur gebeld werd. Daarna liep ze de trappen op naar boven. Als ze zich haastte, kon ze haar haren nog steilen en haar make-up wat bijwerken. Je wist nooit dat Simon een fotograaf geregeld had om foto’s van het aanzoek te nemen. Ze was zo enthousiast en keek zo hard uit naar het moment dat Simon van zijn werk zou komen, dat ze het bijna niet opmerkte. Maar toch was het daar. Ze deed enkele stappen achteruit en staarde het voorwerp een tel lang aan. Het was een haarrekker. Zo’n klein, fijn ding dat nauwelijks opviel maar door de schittering van de glitters toch in haar oog was gesprongen. Haar hart sloeg een tel over nog voor ze haar gedachten op een rijtje had. Het was alsof haar lichaam het al wist voor ze het zelf besefte. Langzaam liep ze op het vreemde voorwerp toe. Het was niet van haar. Ze droeg nooit haarrekkers. En zelfs als ze dat zou willen, zou ze die ontembaar wilde bos krullen van haar niet in dat minuscuul elastiekje gepropt krijgen. Ze nam het uiterst voorzichtig in haar handen, alsof het een bewijsstuk in een rechtszaak was. Een onmiskenbaar blond haar was in het rekkertje verweven. Het was alsof alle lucht uit haar longen werd geknepen. Dit hoeft niks te betekenen, zei ze tegen zichzelf. Dit hoeft níks te betekenen. Ze wist dat ze de woorden zelf niet geloofde. Haar hart ging steeds sneller tekeer. IJsberend stapte ze door de kamer. Hier moest een eenvoudige uitleg voor zijn. Maar het was niet haar haarrekker. En evenmin kon hij van Simon zijn. Voor de rest hadden ze de laatste tijd helemaal geen logees gehad. Beneden weerklonk metaal op metaal. Simon stak zijn sleutel in het slot! Ze spurtte de trap af. Wanneer haar voet bijna weggleed van een trede kon ze nog net de trapleuning vastgrijpen.

‘Hé,’ begroette Simon haar op zijn gebruikelijke toon terwijl hij zijn druppende jas ophing aan de kapstok in de gang. Toen ze niet meteen antwoordde, gleed zijn blik naar de trap, waar ze halverwege op was blijven staan. ‘Is er wat?’ vroeg hij.

Jennie vond dat hij achterdochtig klonk. Of misschien beeldde ze het zich maar in. Misschien beeldde ze zich van alles in. Wie zei dat die haarrekker niet van... ja, van wie dan... zou kunnen zijn?

‘Ik vond dit,’ zei ze. Hoewel ze haar uiterste best deed om zo natuurlijk mogelijk te klinken, merkte ze dat haar stem beefde. Tussen haar vingers hield ze het haarrekkertje omhoog. ‘Weet jij vanwaar dit komt?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Nee, moet ik weten waar jij dat gehaald hebt?’

‘Het is niet van mij,’ zei ze, zijn reactie nauwlettend in de gaten houdend. ‘Het lag in onze slaapkamer. Er zit een blond haar tussen.’

Er veranderde iets in zijn gezichtsuitdrukking. Al was het heel, heel subtiel. Een spiertje dat vertrok. Een glimp van paniek die over zijn ogen gleed.

‘Dat is vreemd,’ zei hij uiteindelijk.  

‘Ja,’ beaamde Jennie. ‘Enig idee hoe het hier komt?’

‘Nee.’

‘Je liegt!’ Ongewild schoot haar stem toch uit. ‘Dat weet je wel.’ Ze vocht tegen de opwellende tranen.