Hasta luego

Suzanne van Bilderbeek

Hasta Luego

Feelgood 

Verschijningsdatum: 26 augustus 2022

© 2022 Suzanne van Bilderbeek

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661309

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1.

Daar sta ik dan. Met mijn koffer in de ene hand, in de andere hand... het tuinhekje... Ik ben van plan souvenirs mee te nemen, maar een Spaans tuinhek gaat me echt te ver.

Met moeite probeer ik het ding op z’n plek te krijgen. Ik voel de ogen van de Spaanse tuinman in mijn rug branden, wat ervoor zorgt dat ik nog onhandiger word. Ik hou er niet van als er ogen op me gericht zijn.

‘¿Ayudaré?’

Verstoord kijk ik op. Het hek valt uit mijn handen en klettert op de stenen, gelukkig niet op mijn tenen.

‘Sorry?’ vraag ik in het Engels.

‘Zal ik helpen?’ reageert hij.

‘Uh... Ja, graag.’

Zwijgend stapt hij langs me heen – een zweem van zweetgeur met zich meebrengend –, pakt het hek op en weet binnen vijf seconden het tuinhekje weer in de scharnieren te zetten.

Hulpeloos kijk ik toe, met mijn enorme koffer in mijn handen. Deze situatie maakt weer eens goed duidelijk hoe ik door het leven struggle.

‘Gracias,’ breng ik uit en rol mijn koffer naar de voordeur, waar ik de code op de keypad draai en het klepje open. Dat gaat gelukkig wel soepel, het zou wat zijn als ik dit ding ook nog sloop.

Ik open de glazen schuifpui die hier als voordeur fungeert en word ontvangen door een lichte chloorlucht en verkoeling. De gordijnen waren vast gesloten om te voorkomen dat het hier een terrarium wordt. Het enige raam in de woonkamer-slash-keuken is naast de pui, van het plafond tot de grond. Ik weet niet of ik daarvan hou, het voelt een beetje als aapjes kijken. Ik ben hier om even onzichtbaar te zijn. Hoewel die poging al grandioos mislukt is.

Een grote tv op een leuk kastje staat aan mijn rechterkant, de cognackleurige bank – die een slaapbank kan worden – en een kleine salontafel staan aan mijn linkerkant. Ik zet mijn rugzak en handtas neer op de bar die de keuken van de woonkamer scheidt. Kort werp ik een blik op de twee inductiekookplaten. Mooi, dan kan ik het appartement in ieder geval niet tot de grond aan toe afbranden.

Ik rol mijn koffer door naar de achterste kamer, de slaapkamer. Praktisch ingericht, maar meer heb ik niet nodig.

So far, so good.

Ik gris mijn zwarte Michael Kors tasje van de bar, sluit het gordijn om de hitte buiten te houden en draai de pui op slot. Ook al is het laat in de middag, de zon brandt behoorlijk. Ik pak mijn zonnebril uit mijn tas en zet ’m op. Snel werp ik een blik op de tuinman. Hij staat met zijn rug naar me toe te praten met zijn collega. Tenminste, dat maak ik op uit de reactie van zijn gesprekspartner. Ik versta er geen woord van, Spaans gaat zo snel. Ik ken wel wat woordjes, zoals hoe ik wijn moet bestellen, maar daar blijft het bij.

––––––––

De supermarkt is ongeveer zeven minuten bergafwaarts lopen. Boffen, joh, dat mijn appartement boven aan de berg is. Dat wordt leuk als ik terugga met een jerrycan vol water...

‘¡Hola!’ groet ik de supermarktmedewerkster en ik loop de schappen langs. De grote boodschappen doe ik morgen wel, voor nu is water het allerbelangrijkst.

Al snel heb ik de koeler gevonden waarin inderdaad flessen water staan, maar niet de jerrycans die ze normaal gesproken hadden. Ik gris nog een klein bakje yoghurt mee vanuit de koeling ernaast.

Ik reken de boodschappen af, steek het bakje yoghurt in de zak van mijn vest – gelukkig is de stof flexibel en het bakje niet zo groot – en draag de negen liter aan water met beide handen terug naar mijn appartement. Inwendig vervloek ik alle goden die er zijn. Ik ben geen fitgirl, nooit geweest en nu weet ik zeker dat ik het nooit ga zijn. Dit is verdomde zwaar!

Bezweet en hijgend kom ik bij het appartement aan en tast in de zak van mijn vest naar de sleutel. Om het terrein naar de appartementen op te komen moet je eerst door een grote, ijzeren toegangspoort. De tuinman legt zijn gereedschap neer en opent de toegangspoort met een simpele beweging.

‘Hij was al open.’

Oh...

Nu ik hem van dichtbij zie, merk ik pas op wat voor adonis hij is. Bruin, warme ogen, mooie kaaklijn, dik en donker haar.

‘Thanks,’ breng ik uit.

‘Heb je hulp nodig?’

‘Nee, bedankt.’

Aangekomen bij mijn terras zet ik de sixpack aan de andere kant op de grond en stap vervolgens zelf over het tuinhekje heen, dat mijn terras scheidt van de buren en voorbijgangers. Het voordeel van lange benen. Het leek me alleen niet heel handig met de flessen water in mijn handen, voordat ik met mijn dikke reet tussen de aloë vera planten zit.

De flessen staan in de koelkast, mijn koffer is uitgepakt. En nu?

Blijkbaar zijn Lekkerding en zijn collega ook klaar in de tuin. Met een hoop bombarie – alles galmt hier lekker door in de bergen – zetten ze hun gereedschap in een wit busje. Terwijl zijn collega plaatsneemt achter het stuur, sluit de tuinman de toegangspoort. Zijn blik rust op mij. Het is een intense blik. Ik schenk hem een ongemakkelijke glimlach, wat me een knipoog oplevert. Mijn wangen beginnen te gloeien.

Gelukkig ziet hij dat niet, hij stapt aan de andere kant van het busje in en zijn collega rijdt weg.

2.

Een kwartier... Al een kwartier hoor ik buiten het appartement monotoon gebrom. Ik was al om half zes wakker, na een roerige nacht met veel dromen en meerdere keren wakker te zijn geworden. Die intense blik van Adonis bleef me pesten, zelfs in mijn slaap.

De digitale tijd op mijn telefoon geeft aan dat het half acht is. Met pijn en moeite probeer ik rechtop te gaan zitten, maar het bed geeft niet echt mee. Gelukkig heb ik mijn eigen kussen meegebracht, het Spaanse matras ligt alsof ik op planken geslapen heb.

Met pijn in mijn schouders ga ik rechtop zitten. Door het kleine beetje licht dat door het raam komt, zie ik mijn reflectie in de spiegel in de ingebouwde kast. Boffen dat die naast het bed geplaatst is... Ik trek inderdaad geen volle zalen.

De slaap uit mijn ogen wrijvend knip ik het licht van de badkamer aan. Verdwaasd kijk ik naar iets rood-paarsachtig op de grond. Gillend deins ik achteruit en bots tegen de deurpost aan, wat me een pijnlijke schouder nog meer pijn oplevert.

Even blijf ik staan, tot ik van de schrik bekomen ben. Dan daalt het besef dat het slechts een babykakkerlak is. Die kan ik wel aan.

Ik ruk een stuk wc-papier van de rol en weet met moeite het beestje te pakken te krijgen, in de wc te gooien en door te spoelen.

Door een klop op de schuifpui ontglipt me nogmaals een gil.

‘Miss?’ hoor ik aan de andere kant. Het Spaanse Engels ken ik. De tuinman.

Ik loop naar het terras, mijn lange vest gris ik van een van de barkrukken. Dat trek ik aan voordat ik het gordijn opzijschuif. Ik kijk recht in twee bruine ogen.

Ik draai de sleutel om in het slot en open de schuifpui. ‘Ja?’

‘Ik hoorde gegil, dus ik wilde zeker weten dat je oké bent.’

Een warm gevoel nestelt zich in mijn borstkas.

‘Ja, alles is goed. Het was een kakkerlakje.’

Tuinman humt, zijn ogen gaan over mijn gezicht, langs mijn hals steeds verder naar beneden. Ik trek mijn vest strak om me heen, zodat mijn behaloze borsten gehuld in een hemdje uit zijn gezichtsveld zijn. Direct slaat hij zijn ogen weer naar me op.

‘Oké, dat is alles wat ik wilde weten,’ antwoordt hij en hij verlaat mijn kleine terras.

Als de sodemieter sluit ik de schuifpui en het gordijn. Mijn kloppende hart probeer ik tot bedaren te brengen. Zo vreselijk awkward dit...

Snel kleed ik me aan, mijn nachtblauwe bikini trek ik aan onder het zomerjurkje. First things first: werk. Net voordat ik het vliegtuig instapte, kreeg ik een spoedklus doorgestuurd. Laat ik me daar maar op storten deze acht dagen.

Met een kop thee – slimme ik had thee meegenomen vanuit Nederland – en het bakje yoghurt dat ik gisteren meegenomen had van de supermarkt loop ik mijn terras op. Het gebrom wordt luider en als ik om de palmboom heen kijk, zie ik dat de tuinman ook de poolboy is. Ik volg al zijn bewegingen, zijn spieren die aanspannen en ontspannen telkens wanneer hij het net door het water haalt. Zijn glimmende, gebruinde huid.

Oké, Pleun! Hoofd uit de wolken.

Nadat mijn ontbijt op is, de thee opgedronken en de afwas gedaan, ga ik met een nieuwe kop thee aan het tafeltje op mijn kleine terras zitten en open mijn laptop. Gisteravond had ik ’m al verbonden met de wifi, waardoor ik de aanwijzingen in de mail makkelijk terug kan vinden en erop kan reageren. Het is een heerlijke zomerse novelle, een droombaan om hier onder de palmbomen betaald te worden om een boek te lezen.

Maar zo makkelijk is het niet. Mijn focus wordt flink op de proef gesteld. Zeker wanneer de tuinman-slash-poolboy een paar keer heen en weer loopt met zijn gereedschap. Vanaf hier kan ik net langs de palmboom kijken. Momenteel zit hij op zijn knieën voorover gebukt boven een van de zwembadfilters, waardoor ik een perfect uitzicht heb op zijn kont.

Dan komt hij ineens omhoog, draait zich om en ontmoeten onze ogen elkaar. Snel wend ik mijn blik af en probeer me te concentreren op het manuscript. Gelukkig vangt het onderwerp me, waardoor ik kort daarna in hyperfocus zit.

Pas wanneer mijn maag flink protesteert, besef ik dat het ver na de lunch is. Aangezien ik gisteren niet veel boodschappen had gedaan, heb ik ook niks voor de lunch in huis.