SCHADUW

BEN KEGELS

Schaduw

Thriller

Verschijningsdatum: 12 november 2022

© 2022 Ben Kegels

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661316

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

PROLOOG

-5 JAAR EERDER-

-03u10-

Langzaam liet Claire het kussen los. Haar handen beefden onophoudelijk, alsof ze vierentwintig uur non-stop met een sloophamer aan de slag was geweest. Ze voelde zich helemaal leeg vanbinnen. Eigenlijk wilde ze op dit moment niets liever dan terug naar huis rijden, in haar bed kruipen en een gat in de dag slapen. Maar ze besefte dat ze dat niet kon doen. Eerst moest ze haar sporen uitwissen. Niemand mocht weten dat ze hier vannacht was geweest, zelfs haar echtgenoot niet.

Voordat ze kon beginnen met het uitwissen van haar sporen , moest ze kalmeren. De enige manier die Claire kende om tot rust te komen, was klassieke muziek beluisteren. Dat was de sleutel tot kalmte in haar hoofd. Als je was opgegroeid in een gezin waarvan de vader componist was, lag dat bijna voor de hand. Haar vader had zijn hele leven gehamerd op het belang van klassieke muziek:

‘In alles dat we om ons heen zien, zit een bepaald ritme. Een onzichtbare symfonie vanuit de schaduw die alles met elkaar verbindt. Klassieke muziek is enige manier om die synergie tussen de dingen bewust te laten ervaren door mensen. Omdat wij mensen geen oog hebben voor de wereld om ons heen. Wij zijn een bende navelstaarders die enkel in het hier en nu leven.’

Claire had zijn obsessie nooit begrepen. Al waren er wel meer dingen die ze niet had begrepen van haar vader. Vreselijke dingen. Naast zijn leven als sociaal geëngageerde componist, hield hij er blijkbaar een tweede leven op na, in de schaduw. Een leven dat altijd verborgen was gebleven voor de buitenwereld, omdat haar vader diep vanbinnen wist dat het verkeerd was en hoopte dat niemand het ooit te weten zou komen.

Claire was het uiteindelijk toch te weten gekomen. Lange tijd had ze geworsteld met het idee om hem er openlijk mee te confronteren. Gewoon eerlijk zijn tegen elkaar. Geen taboes, geen blad voor de mond, alles op tafel. Toch had ze nooit die stap durven zetten. Omdat ze te laf was.

Nu hij er niet meer was, voelde ze vreemd genoeg geen spijt dat ze nooit op die manier met elkaar hadden gepraat. Ze voelde eerder opluchting.

Claire brak bewust de herinnering aan haar vader af en concentreerde zich op haar trillende handen. In haar hoofd begon ze haar favoriete aria uit Turdanot af te spelen:

‘Nessun dorma, nessun dorma

Tu pure, o, Principessa’

Naarmate de aria vorderde, voelde ze hoe het beven verminderde. Toen ze voldoende gekalmeerd was, ging ze aan het werk. Ze nam een smartphone uit haar achterzak en verwijderde het meest recente inkomende telefoongesprek. Daarna zette ze hem uit en sloop behoedzaam naar het nachttafeltje.

Voorzichtig haalde ze een zakdoek boven en pakte een oubollig uitziende gsm van het tafelblad. Ze gaf de viercijferige pincode in en deletete de laatste uitgaande oproep, waarna ze haar vingerafdrukken zo grondig mogelijk probeerde uit te wissen door zorgvuldig met de zakdoek over de toetsen te wrijven. Daarna legde ze hem terug op zijn plaats en keek naar het kussen dat naast haar op het bed lag. Ze pakte het op en plaatste het terug aan het voeteneinde, waar het oorspronkelijk vandaan kwam. Om zeker te zijn dat er geen afdrukken van haar handen op het kussen bleven staan, veegde ze het nauwgezet af met haar zakdoek. Ze besefte dat zoiets eigenlijk weinig zin had, maar het gaf haar een goed gevoel, dus waarom ook niet?

Claire probeerde in haar hoofd alle handelingen na te lopen die ze had uitgevoerd vanaf het moment dat ze via de voordeur was binnengekomen, tot op het moment dat ze het kussen had losgelaten. Het was cruciaal dat niemand haar aan dit huis kon linken.

Met haar zakdoek in de hand, verliet ze voorzichtig de slaapkamer, liep de trap af en trok zo geruisloos mogelijk de voordeur achter zich dicht. Voor ze in haar Ferrari-rode Fiat stapte, keek ze nog even in het rond. Duisternis regeerde achter de ramen van de omliggende huizen. Dat betekende dat de kans klein was dat iemand haar had gezien vannacht. Ze opende voorzichtig het portier van de auto en duwde met een klein hartje de startknop in naast het stuur. Het geluid van de motor die aansloeg had nog nooit zo luid geklonken. Claire verwachtte dat zo dadelijk in een aantal woningen de verlichting zou aanspringen en dat de buren haar zouden opmerken, maar niets was minder waar. De nacht bleef donker en stil en daar was ze verdomd blij om.

Toen ze van de oprit reed, voelde ze hoe haar handen opnieuw begonnen te trillen. Instinctief haalde ze haar smartphone boven en opende Spotify. Uit de boxen van de wagen weerklonk de stem van Luciano Pavarotti:

‘Nessun dorma, nessun dorma

Tu pure, o, Principessa

Nella tua fredda stanza

Guardi le stelle che tremano 

D'amore e di speranza

Ma il mio mistero e chiuso in me

Il nome mio nessun saprà

No, no, sulla tua bocca lo dirò

Quando la luce splenderà

Ed il mio bacio scioglierà il silenzio 

Che ti fa mia

(Il nome suo nessun saprà)

(E noi dovrem, ahimé, morir, morir) 

Dilegua, o notte

Tramontate, stelle

Tramontate, stelle

All'alba vincerò

Vincerò

Vincerò’

‘Niemand mag slapen, niemand mag slapen

Zelfs jij, o Prinses

in jouw koude kamer

kijk naar de sterren die trillen

van liefde en hoop

Maar mijn geheim is in mij verborgen

mijn naam, die niemand zal kennen

Op jouw mond zal ik hem uitspreken

wanneer het licht zal stralen

en mijn kus zal de stilte doen verdwijnen

wat jou de mijne zal maken

(Niemand zal zijn naam kennen)

(en wij moeten, helaas, sterven, sterven)

Verdwijn, o nacht

Gaat onder, sterren

Gaat onder, sterren

Bij het ochtendgloren zal ik overwinnen

Ik zal overwinnen

Ik zal overwinnen

ZONDAG

-het perfecte gezin-

-15u45-

Overal waar ze keek zag Claire piekfijn uitgedoste mensen. De ene outfit nog blitser dan de andere. Hoewel het hele gebeuren officieel was gelabeld als liefdadigheidsevent, was het officieuze doel: ‘gezien worden’. Tonen aan de collega-golfers over hoeveel rijkdom je beschikte. Het was één groot toneelstuk en Claire haatte dat ze er verplicht deel van moest uitmaken. Gelukkig was ze niet de enige. Ook haar drie kinderen liepen er allesbehalve vrolijk bij. Enkel haar man, Ivan, voelde zich schijnbaar in zijn nopjes. Hij was een graag geziene gast op de golfclub en zo te zien genoot hij van de aandacht die hem vandaag te beurt viel.

‘Dus dit zijn jouw troonopvolgers?’ vroeg een modieus uitgedoste man in een roestbruin driedelig pak, wiens naam Theo scheen te zijn.

‘Ja, dit is mijn kroost,’ antwoordde Ivan.

Hij wees naar het slanke meisje dat naast hem stond. Ze was slechts een paar centimeter kleiner dan Ivan en een aantrekkelijke verschijning. De Louis Vuitton-jurk die ze aanhad, zat als gegoten en bedekte met veel moeite de onderkant van haar billen. Daaronder droeg ze een stel kniekousen die, in combinatie met de bijpassende witte sneakers, haar sportieve look vervolledigden. Haar blonde haren waren netjes achteruit gekamd, waardoor haar volle lippen en mysterieuze blik in het oog sprongen.

‘Dit hier is Sara, mijn oudste dochter. Zij studeert normaal af in juni. En daarna volgt de grote sprong naar de universiteit,’ zei Ivan.

‘Weet je al wat wilt gaan studeren, Sara?’ vroeg Theo.

‘Marketing lijkt mij wel interessant,’ antwoordde Sara en gooide er een beleefde glimlach achteraan.

‘Marketing? Dat is een uitstekende keuze. Misschien kan je voor je vaders bedrijf wel een campagne verzinnen. Een beetje extra publiciteit is altijd meegenomen. Of wie weet, voor mijn bedrijf?’

‘Wat voor bedrijf heeft u dan, als ik vragen mag?’

‘Ik ben de eigenaar van TIM. Dat staat voor Time Is Money. Mijn bedrijf ontwikkelt software die wordt gebruikt om tijdsregistraties en planningen te optimaliseren. Ik zou een meid als jij met open armen ontvangen,’ zei Theo. Hij knipoogde opzichtig.

Claire kon het flirterige gedrag van Theo maar matig waarderen. Ze gaf Ivan een elleboogje ter hoogte van zijn ribbenkast om hem aan te zetten tot actie.

‘Ik heb nog een tweede dochter ook, Theo,’ stamelde Ivan wat ongemakkelijk en hij wees naar het meisje met de kastanjebruine vlecht die naast Sara stond. Het contrast met haar aantrekkelijke zus was best groot. Al lag dat grotendeels aan de jeugdpuistjes die haar voorhoofd van wat extra reliëf voorzagen.

‘Hallo, mijn naam is Lina,’ zei ze enthousiast en stak haar hand uit naar Theo. Die schrok van zoveel onstuimigheid. Met de nodige aarzeling schudde hij Lina de hand.

‘Lina is de vrolijke flapuit van de familie,’ verduidelijkte Claire.

‘Ik zit in het eerste middelbaar. Op dezelfde school als Sara, maar in een ander gebouw. Mag ik later ook bij jouw bedrijf komen werken? Ik vind TIM wel een leuke naam.’

‘Natuurlijk mag jij later ook bij TIM komen werken,’ antwoordde Theo. Hij stak goedkeurend zijn duim op.

‘Cool, bedankt.’

‘En wie is deze knul, Ivan? Die zal zijn mannetje wel moeten staan tussen al dat vrouwelijk geweld.’

Theo gaf een plagerig stompje met zijn vuist tegen de schouder van de jongen die als laatste in het rijtje stond. De jongen was de kleinste van de drie kinderen en zag er een beetje sullig uit door de Harry Potter-bril die op zijn neus stond.

‘Dat is Cas, onze kleine bolleboos. Hij is zonder twijfel het slimste lid van de familie Zukic. Ze hebben hem met kerst twee klassen laten overslaan, omdat hij zich zat te vervelen tussen zijn leeftijdsgenoten. Nietwaar Cas?’ vroeg Ivan.

Cas knikte bevestigend naar Theo.

‘Aangezien talent altijd een generatie overslaat, moet jouw vader een slimme kerel zijn geweest, Ivan,’ grijnsde Theo.

Claire besefte meteen dat Theo daarmee onbewust een gevoelige snaar raakte bij Ivan. Ivan was op jonge leeftijd zijn beide ouders kwijtgespeeld tijdens de Joegoslavische oorlogen. Het was een deel van zijn leven waar hij niet graag meer mee werd geconfronteerd.

Hoewel Ivan zijn best deed om de opmerking van Theo te negeren, kon Claire duidelijk zien dat het hem veel moeite kostte. Gelukkig sprong op dat moment Lina in de bres voor haar vader.

‘Mijn papa is ook een slimme kerel,’ zei Lina ferm.

‘Dat geloof ik best,’ antwoordde Theo. In een poging om de spanning wat weg te nemen, richtte hij zich tot Claire.

‘Verkoop je mij één van je kinderen?’

Claire was helemaal van slag door die vraag. Had Theo werkelijk gevraagd of hij één van hun kinderen kon kopen? Dat sloeg helemaal nergens op.

‘Nee, euh... natuurlijk niet!’

De uitdrukkingen op de gezichten van Theo, Ivan en haar kinderen, deden Claire beseffen dat ze iets ongewoons had gezegd. Ze werd plots heel erg nerveus.

‘Ik... Misschien heb ik je verkeerd begrepen. Ik denk, ik denk dat ik je verkeerd heb begrepen.’

Theo lachte beleefd. ‘Geen probleem. Ik zei dat je wel heel erg trots moest zijn op je kinderen.’

‘Haha, ja, wat een stom misverstand. Uiteraard ben ik trots op mijn kinderen. Ze doen het alle drie uitstekend,’ giechelde Claire ongemakkelijk.

‘Wel, waarom zou je er mij dan geen verkopen? Ik hou wel van jonge kinderen. Die zijn nog gewillig en kneedbaar,’ zei Theo terwijl de huid van zijn gezicht zachtjes begon uit te lopen, alsof hij van wax was gemaakt.

Claire knipperde paniekerig met haar ogen. Het leek haar het beste om niet meer te reageren op wat ze Theo had horen zeggen. Met trillende vingers opende ze haar handtas en ging op zoek naar haar pillendoos. Toen ze merkte dat ze die niet kon vinden, begon ze zich onwel te voelen. Ze greep Ivan vast bij zijn arm.

‘Ik voel mij niet zo lekker.’

‘Dit is niet het moment,’ zei Ivan. Er weerklonk ergernis in zijn stem.

De wereld rondom Claire werd dof en vaag. Allerlei geluiden kropen plots als mieren door haar oren naar binnen. Ze hoorde lachende kinderen, een auto die claxonneerde, een zweem van muziek in de verte: ‘één dans, geef me één dans met de duivel’.

Zo hard ze kon kneep ze in Ivans arm.

‘Ik ben mijn pillen vergeten, we moeten hier weg. Nu. Als we niet onmiddellijk vertrekken...’ fluisterde ze zo subtiel mogelijk in zijn oor.

‘Dat meen je niet, Claire? We zijn hier nog maar net. Ik snap niet hoe het mogelijk is dat je je pillen weer bent vergeten. Een mens zou stilaan beginnen denken dat je het met opzet doet.’

Het deed haar pijn om te horen dat haar man zo over haar dacht, maar ze voelde zich te zwak om te protesteren.

‘Goed dan. Ik breng je naar huis, maar ik kom daarna terug hierheen. Ik kan het niet maken om als sponsor niet aanwezig te zijn op dit evenement. Ik hoop dat je dat begrijpt,’ zuchtte Ivan.

‘Alles in orde, Ivan?’ vroeg Theo.

‘Claire voelt zich niet zo lekker. Ik ga haar even naar huis brengen. Komen jullie met mij mee, kinderen? Of blijven jullie liever hier op mij wachten?’

‘Ik wil het liefste mee naar huis,’ zei Sara. Lina en Cas knikten instemmend.

Ivan vloekte binnensmonds en gebaarde naar zijn kinderen dat ze hem moesten volgen. In zijn binnenste baalde hij als een stekker. Tot zover het plan om zijn ‘perfecte’ gezinnetje voor te stellen op de golfclub. Met dank aan zijn lieftallige vrouw.

-19u10-

Ivan liep de eetkamer binnen in het gezelschap van een penetrante alcoholwalm.

‘Honey, I’m home!’ grinnikte hij en gooide zijn kostuumvest nonchalant over de leuning van een stoel.

Hoewel ze niet bepaald onder de indruk was van zijn entree, leek het Claire beter om geen scène te maken. Ze voelde zich schuldig omdat ze het evenement op de golfclub voor hem had verknoeid. Daarom zou ze het feit dat hij dronken achter het stuur was gekropen door de vingers zien. Bovendien zaten Lina en Cas tv te kijken op de sofa en Claire hield er niet van om ruzie te maken in het bijzijn van de kinderen.

‘Lina, Cas, papa is thuis. Hebben jullie een leuke dag gehad?’ vroeg Ivan terwijl hij neerplofte op de stoel waaraan zijn kostuumvest hing.

‘Ja hoor, het was leuk,’ riep Lina vanuit de sofa. Ook Cas stak goedkeurend zijn duim omhoog, zonder daarbij zijn ogen van het tv-scherm te halen.

‘Het was al met al nog een leuk evenement zo te zien,’ zei Claire vlak. Ze ging tegenover Ivan aan de eettafel zitten.

‘Eigenlijk was het begin een beetje saai, maar toen de mensen wat losser begonnen te worden, werd het best aangenaam. Ik denk trouwens dat we mooie donaties hebben ontvangen. Het Berrefonds zal tevreden zijn.’

‘Ik ben blij dat het event een succes was,’ knikte Claire goedkeurend.

‘Het was leuker geweest met jullie vier in mijn buurt. Ik begrijp niet goed... Hoe kan het toch dat je vergeten was om je pillen mee te nemen?’

‘Gewoon vergeten, je hoeft er verder niets achter te zoeken. Iedereen vergeet al eens iets, toch?’

‘Ik ben de laatste om het tegendeel te beweren, maar ik heb de indruk dat je de laatste tijd wel vaker je pillen vergeet. Vorige week heb je mij gebeld op het werk, omdat je een paniekaanval kreeg in de supermarkt. Toen had je ook je pillen niet bij de hand.’

‘Het zal niet meer gebeuren, schat. Ik beloof het.’

‘Misschien moet je toch maar eens opnieuw een afspraak maken bij die psychiater. Hoe heet hij ook weer?’

‘De Jonghe.’

‘Juist, dokter De Jonghe, misschien kan hij eens kijken wat er scheelt. Ik had de indruk dat het de laatste tijd net weer wat beter met je ging. Maar nu...’

Ik heb ook een afspraak, dacht Claire, maar niet met dokter De Jonghe. Die man neemt mij niet serieus. Het enige wat hij kan, is pillen voorschrijven.

‘Ik zal er eens over nadenken, Ivan. Intussen voel ik mij al veel beter. Het zal wel gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden zijn geweest. Ik slaap de laatste tijd niet zo goed. Daardoor voel ik mij overdag moe en dan word ik soms gewoon wat slapjes. Het is niets alarmerends.’

Toen ze Ivan aankeek, zag ze dat hij al niet meer aan het luisteren was. Hij zat met een gefronste blik op het scherm van zijn telefoon te kijken.

‘Problemen?’ vroeg Claire.

Ivan schrok van die plotse vraag.

‘Euh, ja, er is vrijdag een en ander misgelopen op de werf. Een hoek van de fundering is afgebrokkeld na een verkeerde manoeuvre met een kraan. Michel stuurde mij even een laatste update door.’

‘Is Michel op zondag aan het werk? Vraag je niet te veel van hem, Ivan?’

‘Nee, hij is gewoon ter plaatse even gaan kijken. Je kent Michel, die heeft niet veel anders in zijn leven dan zijn baan als werfleider. Ik heb hem niet gevraagd om langs te gaan, dat was op eigen initiatief.’

‘Misschien moet je hem vragen wanneer hij nog eens bij ons blijft eten na het werk. Het is al even geleden dat we hem hier nog hebben gezien.’

‘Ja, dat is een goed idee. Ik zal het hem morgen zeggen,’ mompelde Ivan, die duidelijk met zijn gedachten ergens anders zat.

‘Ik ga even een bezoekje brengen aan het toilet, Claire,’ zei hij terwijl hij opstond.

‘Dan zal ik intussen het overschot van het avondeten voor je opwarmen. Tenzij je geen honger hebt?’

‘Natuurlijk wel,’ zei Ivan en haastte zich naar het toilet.

––––––––

Het geluid van de wc-deur die op slot draaide zorgde voor een gevoel van opluchting bij Ivan. Hij hoopte maar dat het smoesje over dat bericht van Michel had gewerkt. Natuurlijk werkte Michel niet op een zondag, wat dacht Claire wel? Dat er een kraan de fundering had geraakt op de werf in Liezele was helaas niet verzonnen. Maar dat was momenteel de laatste van Ivans zorgen. Opgewonden ontgrendelde hij het scherm van zijn smartphone. Het WhatsApp-bericht dat hij daarnet had ontvangen, stond nog steeds open. Het was verzonden door een onbekend nummer:

‘Kan je jezelf vanavond niet even vrijmaken voor mij, schattie? Mijn lichaam snakt naar jouw aanraking. Je hoeft niet eens te laten weten of je komt, gewoon drie keer kloppen op de deur van mijn appartement. Ik wacht intussen op mijn bed, in de hoop dat je straks opdaagt. O, en ik ben naakt. Veel liefs, X’

MAANDAG

-inspectie-

-03u01-

Daar, dat was het, het geluid. Ze hoorde het opnieuw. Eerst had Claire gedacht dat ze droomde, maar nu ze het geluid voor de derde keer hoorde, was ze zeker. Dit was helemaal geen droom, dit was godverdomme écht. Ze gaf Ivan een por tussen zijn ribben.

‘Schat, word wakker,’ fluisterde ze. Intussen bleef ze haar gehoor focussen op het zachte gekras dat uit de achtertuin leek te komen.

‘Schat, schat! Word alsjeblieft wakker. Er is daar iets buiten, ik ben er zeker van.’

Ze zweeg even om de geluiden van de nacht in zich op te nemen, maar het enige wat ze hoorde, was de monotone ademhaling van Ivan die duidelijk in een diepe slaap verzonken was. Ze twijfelde. Het liefst wilde ze zich omdraaien en weer gaan slapen alsof er niets aan de hand was, maar dat kon ze niet. Haar angst hield haar wakker. Waarom was ze zo bang? Misschien zat er gewoon een dier in de tuin of was haar verbeelding op hol geslagen en had ze helemaal geen geluid gehoord. Het was waarschijnlijk beter om eerst zekerheid te hebben over wie of wat het geluid veroorzaakte. Daarna kon ze alsnog beslissen of ze Ivan wakker moest schudden of niet.

Voorzichtig liet Claire haar linkerbeen vanonder de donsdeken glijden tot ze voelde dat haar tenen de eiken plankenvloer raakten. Daarna draaide ze zich op haar zij en schoof zachtjes tot aan de bedrand. Opnieuw hoorde ze het akelige gekras. Een koude rilling liep over haar rug langs haar nek en deed haar haren rechtop rijzen. In haar binnenste woedde een conflict tussen nieuwsgierigheid en vrees. Al haar instincten schreeuwden uit: blijf hier, ga niet kijken!

Met gebalde vuisten kwam Claire uit bed. Voetje voor voetje schuifelde ze tot bij het openstaande raam dat uitzicht gaf op de tuin. De vochtige nachtlucht streelde haar ontblote hals en schouders toen ze naar voren leunde om naar buiten te turen. Het vale maanlicht wierp lange, spookachtige schaduwen op het uitgestrekte gazon, dat her en der fonkelde door de talrijk aanwezige dauwdruppels. Haar ogen scanden voorzichtig van links naar rechts, op zoek naar iets ongewoons, iets... Daar! Ze zag een menselijk ogende schaduw die zich roerloos in het natte gras aftekende. Panische angst kroop als een glibberig reptiel omhoog langs haar ribbenkast en deed haar ademhaling stokken. Ze probeerde uit alle macht naar lucht te happen, maar het voelde alsof haar strot werd dichtgeknepen door een onzichtbare kracht. In paniek tastte ze naar haar hals en net op dat moment leek het alsof ze de schaduw even zag bewegen. De wereld rondom haar begon te tollen. Een maalstroom van onscherpe beelden vulde haar gedachten.

Ze zag zichzelf in een schaars verlichte kelder staan. Er verscheen een monsterachtige schim met een opengesperde bek die iets in haar oor fluisterde. Nessun dorma, nessun dorma, lieve Claire... Even leek het alsof ze de stem van het monster herkende, maar het volgende ogenblik loste de schim op in de lucht en stond ze alleen in de kelder. In haar handen hield ze een kussen. ‘Beken! Beken, lieve Claire,’ zei de stem streng.

Het volgende ogenblik werd ze badend in het zweet wakker. Ivan lag zachtjes op zijn zij te snurken, zich van geen kwaad bewust. Wat was er in godsnaam met haar aan de hand? Was dit gewoon een gruwelijke nachtmerrie geweest? Of speelde er meer?

Op zoek naar houvast keek Claire op de digitale wekker die naast haar op het nachtkastje stond. De felle rode cijfers gaven één over drie aan. Ze concentreerde zich op haar gehoor, maar de nacht bleef oorverdovend stil.

-08u15-

Dikke regendruppels spatten als vochtige insecten uit elkaar tegen de voorruit van de grote BMW X5 terreinwagen waarin Claire achter het stuur zat. Haar zwarte haren waren vluchtig opgestoken in een onverzorgde dot. Telkens wanneer ze in de achteruitkijkspiegel keek, werd ze geconfronteerd met de wallen die onder haar ogen zaten. Ze voelde zich ongemakkelijk omdat ze de tijd niet had gekregen om zichzelf op te tutten, een ritueel dat in even grote mate deel uitmaakte van haar ochtendroutine als de kop zwarte koffie waarmee ze traditioneel de dag startte. Op de achterbank zat haar zoon Cas mistroostig naar buiten te staren. Claire maakte zich zorgen om hem. Hij was nooit het meest uitbundige kind geweest, maar de laatste paar maanden leek hij met de dag ongelukkiger te worden. Ze had hem er al een paar keer voorzichtig over aangesproken, maar bij elke poging die ze deed, blokte hij haar af door te zeggen dat ze zich dingen verbeeldde of door haar vragen botweg te negeren. Voor een snotneus van tien was hij opvallend goed in het naar zijn hand zetten van conversaties.

‘Alles oké?’ vroeg Claire in een poging de stilte in de auto te doorbreken.

‘Ja hoor, mam, alles is in orde met mij,’ antwoordde Cas zonder op te kijken.

‘Ik heb een extra chocoladekoekje in je brooddoos gestopt voor deze middag,’ probeerde ze hem op te vrolijken.

‘Dank je, mam,’ zei Cas.

––––––––

Cas snapte wel wat zijn moeder probeerde te doen, maar hij vertikte het om mee te werken. Het was evengoed haar schuld als die van zijn vader dat hij zich ongelukkig voelde. Cas vond het goed dat ze eindelijk begonnen in te zien dat ze de verkeerde beslissing hadden genomen. Hij zag dan ook geen reden om zijn moeders humeur op te krikken. En al zeker niet vandaag. Maandagochtend was het ergste moment van de week, want dan volgden er nog vijf volle schooldagen voor het weekend aanbrak. Cas haatte school en hij haatte vooral zijn klasgenoten. Hij had werkelijk geen enkele vriend in zijn klas. De meeste kinderen negeerden hem gewoon, alsof hij niet bestond. Dat vond hij zelf eigenlijk het minst erg. Jammer genoeg telde elke klas ook een paar pestkoppen die op zoek gingen naar de zwakke schakels en één daarvan was Cas.

Daar was hij zich heel erg van bewust. Hij was de zwakste schakel van allemaal. Het ergste van alles was dat zijn ouders ervoor hadden gezorgd dat hij in die situatie terecht was gekomen. Ook al wist hij dat ze enkel hadden gedaan wat ze dachten dat het beste was voor hem, toch nam hij het hun kwalijk. Heel erg kwalijk. Hij voelde hoe zijn gezichtsspieren zich intussen hadden vertrokken in een kwade frons die gericht was op zijn moeder, maar die had het zo te zien te druk met zich te focussen op het verkeer.

––––––––

Claire zag de rode driehoek met de afbeelding van twee schoolgaande kinderen pas redelijk laat opduiken omdat de hevige regenval haar zicht bemoeilijkte. Ze schrok toen ze op haar dashboard keek en zag dat de digitale snelheidswijzer vijfenzestig kilometer per uur aangaf. In plaats van rustig af te remmen naar de opgelegde snelheid van dertig, trapte ze ruw op haar rem waardoor de terreinwagen hevig schokte.

Totaal verrast door het onverwachtse manoeuvre van zijn moeder, botste Cas hard met zijn voorhoofd tegen de zijruit.

‘Auw, mam kijk toch uit! Je rijdt altijd veel te wild!’ beet hij haar toe terwijl hij met zijn rechterhand naar zijn voorhoofd tastte om de schade op te meten.

‘Sorry lieverd. Heb je jezelf bezeerd? Het regent zo hard dat ik moeite heb om de verkeersborden goed te kunnen herkennen. Het spijt mij zo.’

Er ontstond in sneltempo een buil op de plaats waar Cas zijn hoofd had gestoten, wat zijn humeur zo te zien niet bepaald bevorderde.

‘Laat mij bij de eerstvolgende parkeerplaats maar uitstappen, het laatste stukje tot aan de schoolpoort loop ik wel,’ zei hij.

‘Maar lieverd, het regent zo hard. Je zal helemaal nat zijn als je tot aan de schoolpoort moet wandelen. Kan ik je niet beter een beetje dichterbij afzetten?’

‘Nee mam, ik red me wel. Laat mij nu maar.’

Hoewel ze zich er niet goed bij voelde, deed Claire wat Cas haar vroeg zonder verder te protesteren. Ze kende haar kleine man intussen goed genoeg om te weten dat het geen zin had om op zulke momenten tegen hem in te gaan. Met de nodige moeite kon ze een parkeerplaats onderscheiden aan de straatkant waar de schoolpoort gelegen was. Dit keer remde ze zo zacht mogelijk af en parkeerde vloeiend naast de stoeprand.

‘Bedankt, mam,’ zei Cas.

‘Vergeet je rugzak niet mee te nemen. En vergeet niet dat Sara je straks komt ophalen aan de schoolpoort!’

‘Weet ik, tot vanavond.’

––––––––

Cas duwde het zware portier van de BMW met de nodige moeite open en wipte naar buiten. Het regende harder dan hij verwachtte, dus trok hij de capuchon van zijn jas zo snel hij kon over zijn hoofd. De jas was een beetje aan de grote kant, waardoor de voorzijde van de kap half voor zijn ogen bungelde. Het duurde even voor hij de capuchon zodanig gepositioneerd kreeg dat hij op een normale manier voor zich uit kon kijken. Daarna trok Cas zijn rugzak recht, maar raakte daarbij uit evenwicht, waardoor hij zijn rechtervoet onbedoeld in een diepe plas regenwater onderdompelde.

‘Godver, wat een gedoe,’ hoorde hij zichzelf zeggen. De eerste schooldag van de week was niet eens echt van start gegaan en hij had al een buil op zijn hoofd en een kletsnatte schoen. Cas hoopte dat dit niet de voorbode was van hoe de rest van de week eruit ging zien.

––––––––

Intussen was Claire weer op weg naar huis. Ze voelde zich schuldig tegenover Cas. Haar voornaamste taak als huismoeder was ervoor zorgen dat de kinderen het zo goed mogelijk hadden, maar dat lukte haar de laatste tijd minder makkelijk dan ze zelf zou willen. De relatie met haar oudste dochter Sara stond al een tijdje onder spanning, maar Claire maakte zichzelf wijs dat dat alles te maken had met Sara’s puberteit. Dat het de laatste weken zo moeizaam verliep met Cas begon haar echter zorgen te baren. Lag de oorzaak dan toch eerder bij haar? Misschien voldeed ze simpelweg niet als moeder? Die laatste gedachte viel als een steen op haar maag. Haar onderlip begon te trillen en er welden tranen op in haar ooghoeken. Was dat het probleem? Dat ze geen goede moeder was? Zou dat verklaren waarom ze zich zo slecht voelde? Omdat ze op een bepaalde manier onbewust besefte dat daar de oorsprong lag van al haar moeilijkheden?

Ze moest vechten tegen zichzelf om het idee zo snel mogelijk los te laten, dus concentreerde ze zich volop op de weg. De kletsende regen die de voorruit geselde, bleef haar zicht echter bemoeilijken. Ze zette de ruitenwissers een stand hoger (rallystand, zoals haar man Ivan dat al lachend noemde), maar dat hielp helaas weinig. Gelukkig kende ze de route die ze moest afleggen als haar broekzak. Toch voelde ze zich zo onzeker dat ze het niet meer aandurfde om de maximum toegelaten snelheid te rijden.

Terwijl ze terugschakelde naar een lagere versnelling, bleef Claire door de voorruit turen in de hoop snel een glimp op te vangen van de afrit die ze zo dadelijk moest nemen. Ze voelde zich enigszins opgelucht toen er eindelijk een einde kwam aan het lange huizenlint dat als een betonnen stootkussen aan weerskanten de straat afbakende. Behoedzaam draaide ze haar stuur naar rechts en nam met lage snelheid de afslag. Het was niet ver meer tot thuis, maar vanaf hier versmalde de weg zodanig dat het moeilijk was voor twee auto’s om elkaar te kruisen.

Normaal zorgde dat niet voor problemen omdat de weg omgeven was door uitgestrekte groene weiden, waardoor je eventuele tegenliggers lang genoeg op voorhand kon spotten om op een van de iets bredere asfaltstroken even opzij te gaan staan. Alleen kon Claire door de aanhoudende regen met moeite de snuit van de BMW onderscheiden. Ze begon weer trager te rijden, in de hoop dat het haar zou kalmeren of de zichtbaarheid op de weg zou verbeteren, maar het tegendeel was waar. Alles wat ze voor haar ogen zag, leek inmiddels te vervagen in een mengelmoes van grijstinten en groene vlekken. Alsof ze op vijf centimeter afstand naar een aquarelschilderij stond te staren dat werd besproeid met water. Instinctief zette ze haar voet op de rem en voelde hoe de BMW ruw tot stilstand kwam. Ze wendde haar blik af van de voorruit en keek naar haar trillende handen die op het stuur lagen. Toen ze merkte dat haar handen er wazig uitzagen, barstte ze in tranen uit. Ze was er zeker van dat ze vanochtend netjes haar pillen had ingenomen. Wat scheelde er toch met haar?

-08u50-

Met de handen boven op het hoofd keek Ivan Zukic toe hoe twee mannen met de nodige moeite probeerden om overeind te blijven in de modderpoel die was ontstaan in het midden van de bouwwerf. Ze sleurden een generator met zich mee die diepe geulen achterliet in het donkerbruine slib dat inmiddels overal om zich heen scheen te grijpen. Het weer was een factor die je nooit in de hand had, dat wist Ivan na al die jaren in het vak maar al te goed, maar zo’n extreme regenval in mei was iets waarmee hij in zijn planning niet echt rekening had gehouden. De hevige neerslag zorgde nu al voor vertraging en zo te zien was er niet meteen uitzicht op beterschap, want de grijze regenlucht hing als een stalen koepel over het landschap.

‘Dat ziet er niet al te best uit, chef,’ hoorde hij Michel zeggen. Michel was Ivans rechterhand en stond naast hem toe te kijken. Hij was een grote, ietwat gezette man die een soort natuurlijke autoriteit uitstraalde. Hij leek ook altijd goedgehumeurd te zijn, hoewel Ivan wist dat Michel de nodige privéproblemen had. Ivan had dan ook enorm respect voor de manier waarop Michel zich gedroeg tijdens het werk. Je zou zelfs kunnen zeggen dat hij op een bepaalde manier naar hem opkeek, al besefte hij dat het misschien ietwat vreemd was voor een man in zijn positie om op te kijken naar zijn werfleider.

‘We kunnen ons eigenlijk geen extra vertraging permitteren, we lopen al achter op schema’, mopperde Ivan.

‘We wisten op voorhand dat het krap ging worden om de deadline te halen, chef,’ antwoordde Michel.

‘Krap, maar niet onmogelijk. Op het moment dat we het contract ondertekenden, was ik er echt van overtuigd dat we het zouden halen. Maar intussen vrees ik dat we zelfs de datum van de tweede deadline gaan missen.’

‘Zover zijn we nog niet, chef. Het kan ons toch onmogelijk blíjven tegenzitten?’ zei Michel.

‘Dat zou je denken, maar mijn gevoel zegt mij dat deze opdracht ons veel geld gaat kosten. De dwangsom voor het missen van de eerste deadline is al een stevige hap uit onze winstmarge, maar als we ook de tweede zouden missen... dat zou een drama zijn voor de firma.’

‘Kop op, chef, er is niets verloren. Ik zorg ervoor dat de jongens er extra hard tegenaan gaan de komende weken. Je weet dat ze dat voor je overhebben.’

Michel gaf Ivan een bemoedigend schouderklopje, waarop Ivan goedkeurend knikte.

Hun momentje van male bonding werd abrupt onderbroken toen er een vrouwenstem weerklonk vanuit de werfcontainer die een paar meter verderop de bouwwerf overzag. In het midden van de container zat een witte deur met aan weerskanten een raam uit plexiglas dat werd beschermd door vier dunne ijzeren tralies. Een vrouwenhoofd met lange blonde haren hing uit het deurgat en probeerde Ivans aandacht te trekken.

‘Ivan, I-van! Telefoon!’

‘Kan het niet even wachten?’ vroeg Ivan. ‘Mijn hoofd staat er niet naar. Zeg maar dat ik bezig ben op de werf, of zo.’

‘Het is dringend, Ivan, geloof mij maar. Dit belletje wil je niet afwimpelen.’

Ivan vloekte binnensmonds. Snapte ze dan niet dat hij geen zin had in het zoveelste telefoongesprek? Het was niet zomaar dat Ivan zijn smartphone had uitgezet... Wat kon er trouwens zo dringend zijn? Hij hoopte dat het niet Claire was die voor de zoveelste maal belde om haar beklag te doen over iets, of omdat ze zich voor de verandering zorgen maakte over een van hun kinderen.

Hoewel hij er stevig de pest in had, stak hij goedkeurend zijn duim op naar Cindy.

‘Zeg maar dat ik eraan kom,’ bromde hij.

Michel keek Ivan aan en kon een kleine glimlach niet onderdrukken. ‘Dat is waarom ik blij ben dat jij de chef bent en niet ik.’

‘Zorg jij er maar voor dat die twee daar zo snel mogelijk dat ding op zijn plaats krijgen,’ zei Ivan. Hij wees naar de twee bouwvakkers die er maar niet in schenen te slagen om de generator door de modderpoel te begeleiden naar zijn uiteindelijke bestemming. Michel tikte bevestigend met zijn wijsvinger tegen de bovenkant van zijn veiligheidshelm en ging op weg om een handje te helpen. Ivan draaide zich om en stapte met forse tred naar de werfcontainer waarin Cindy ongeduldig op hem zat te wachten.

Hoe sneller dit voorbij was, hoe beter.

––––––––

Claire hoorde het bandje met de wachtmuziek voor de zoveelste keer opnieuw beginnen. Uiteraard wist ze dat het nummer dat ze intussen al een keer of zes had gehoord de Cellosuite nummer één in G groot was van Bach. Ze had het haar vader vaak genoeg horen oefenen. Net toen ze dacht dat het bandje aan herhaling nummer zeven ging beginnen, weerklonk er een elektronische klik.

‘Goeiemorgen mevrouw, welkom bij de praktijk van dokter Lecomte. Sorry voor het wachten. Waarmee kan ik u helpen?’

De vrouwenstem had de wachtmuziek zo plots onderbroken dat Claire even de kluts kwijt was.

‘Ik euh, ik belde omdat ik euh...’

‘Misschien kunt u mij eerst even uw naam geven, mevrouw?’

‘Mijn naam... is Claire Derycke. Ik heb vandaag een afspraak met dokter Lecomte, maar ik begon te twijfelen of... Ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker op welk uur ik een afspraak had?’

‘Geen probleem hoor, mevrouw... Derycke was de naam?’

‘Klopt, Derycke, met y-c-k-e achteraan.’

‘Ik kijk het even voor u na, een ogenblikje geduld alstublieft.’

‘Dank u wel.’

‘Uw afspraak is gepland om elf uur deze voormiddag in de praktijk van dokter Lecomte. Weet u waar de praktijk zich bevindt?’

‘Ja, dat weet ik. Bedankt voor de informatie, mevrouw. Tot straks.’

‘Dank u wel, mevrouw Derycke, tot later.’

Hoe kon iemand het tijdstip van zijn afspraak bij de neuroloog vergeten? Als Claire niet beter wist, zou ze denken dat het om een flauwe grap ging. Helaas besefte ze maar al te goed dat het eerder schrijnend was dan grappig. Hoewel ze doodsbenauwd was om zich te laten onderzoeken, begreep ze dat er geen andere opties waren. Ze kampte al een hele tijd met allerlei problemen die zich de laatste weken vaker en heftiger leken te manifesteren. Het was haar lange tijd gelukt om zichzelf wijs te maken dat al die kwalen gewoon het gevolg waren van een combinatie van factoren die ongelukkig samenvielen, ook al beweerde de psychiater die haar begeleidde het tegendeel. Alleen kon ze intussen bijna fysiek voelen dat er iets fout zat. Iets wat ervoor zorgde dat ze steeds meer problemen kreeg met haar ogen. Ergens hoopte ze dat haar psychiater gelijk had en dat ze zich vergiste, maar ze kon het niet langer ontkennen: er was iets mis in haar hoofd, iets ernstig mis.

––––––––

‘Wat kan er in godsnaam zo dringend zijn?’ vroeg Ivan toen hij de werfcontainer binnenstapte.

‘Neem nu maar gewoon de telefoon op,’ antwoordde Cindy. Met een zwaaiende beweging van haar arm maande ze hem aan om vaart te maken.

‘Ivan,’ zei hij kort toen hij de hoorn tegen zijn oor drukte.

‘Goeiemorgen, meneer Zukic. Dimitri Van Pene, Arbeidsinspectie. Wij hebben vanochtend een onaangekondigde controle uitgevoerd op de werf van bouwfirma Zukic Build in Sint-Amands. Als ik mij niet vergis, bent u de zaakvoerder van Zukic Build.’

‘Dat klopt, ja,’ zei Ivan. Hij voelde hoe hij plots heftig begon te zweten onder zijn oksels.

‘Het spijt mij te moeten zeggen dat er een aantal onregelmatigheden zijn vastgesteld bij die controle. Het lijkt mij geen slecht idee om die onregelmatigheden eens met elkaar te bespreken en te bekijken of we een aantal zaken kunnen ophelderen. Wat denkt u?’

‘Dat lijkt mij inderdaad een goed idee,’ stamelde Ivan.

‘Laat ons zeggen, vanmiddag om half drie. Past dat voor u, meneer Zukic?’

‘Goh, daar overvalt u mij een beetje mee. Is het niet mogelijk om later deze week iets in te plannen?’ probeerde Ivan. Op die manier kon hij wat extra tijd kopen om oplossingen te zoeken.

‘Meneer Zukic,’ klonk het plots streng aan de andere kant van de lijn, ‘ik denk dat u de ernst van de inbreuken onderschat. Laat het mij op een andere manier verwoorden: ofwel maakt u deze namiddag tijd voor mij vrij, ofwel mag u morgen het bezoek verwachten van een aantal van mijn collega’s die dan vriendelijk en minutieus uw papierwerk van de voorbije tien jaar zullen uitkammen op zoek naar onregelmatigheden. Voor elke vermoedelijke inbreuk zal u dan worden gevraagd om wat meer toelichting te geven. Ik hoef u niet te verduidelijken dat zo’n situatie veel van uw tijd in beslag neemt? Tijd die u en ik liever aan andere zaken besteden, nietwaar?’

‘U heeft gelijk, deze namiddag is prima. Ik zorg wel dat ik vrij ben, geen probleem’, corrigeerde Ivan snel.

‘Dat hoor ik graag, meneer. Dan zien we elkaar later. Alvast een fijne werkdag gewenst.’

Ivan hoorde een droge klik die het einde van het gesprek betekende.

‘Wat een godverdomse klootzak!’ schreeuwde Ivan het uit.

Toen hij voelde hoe Cindy troostend haar armen om zijn schouders legde, schudde hij zijn hoofd heen en weer om haar duidelijk te maken dat het gebaar haar niet in dank werd afgenomen.

‘Laat mij maar even,’ zei hij kortaf.

‘Maar Ivan... Als er iets is wat ik kan doen om te helpen, zeg het me dan. Het maakt niet uit wat,’ probeerde ze opnieuw.

Ivan legde zijn hand over zijn ogen en zuchtte luid. ‘Nu niet, Cindy. Ik moet nadenken en een oplossing vinden. Zo snel mogelijk.’

‘Oké, ik snap het,’ zei ze met een beteuterd gezicht en ging weer achter haar bureau zitten.

Zonder haar een blik te gunnen, beende Ivan opnieuw naar buiten en trok met een harde smak de deur van de werfcontainer achter zich dicht. Hij ging met zijn rug tegen de buitenwand staan en liet zich vervolgens zacht onderuitzakken tot hij met zijn achterwerk op de natte grond zat.

‘Fuck,’ zei hij kwaad tegen zichzelf. ‘Hoe kon ik toch zo stom zijn?!’

-10u15-

Sara voelde hoe Liams tong als een op hol geslagen wasmachine tekeerging in haar mond. Ze vroeg zich af of alle jongens op deze manier kusten, want aangenaam kon je dit moeilijk noemen. Gelukkig had hij vlak voor ze gingen kussen even een pepermuntje in zijn mond gestoken. Dus het proefde op zijn minst muntig. Zo dadelijk zou haar tong fris gewassen uit de wasmachine komen. Die gedachte bracht haar aan het lachen, waardoor ze de spieren in haar mond vertrok en Liam plots achteruitdeinsde en stopte met kussen.

‘Wat scheelt er? Ben je mij aan het uitlachen, of zo?’

‘Nee, helemaal niet, Liam. Ik moest gewoon terugdenken aan een mop die Elodie gisteren maakte na school,’ loog Sara snel.

‘Een mop? Hoe ging die mop dan?’ vroeg Liam argwanend. Sara zag aan hem dat hij haar niet geloofde.

‘Het was eigenlijk niet echt een mop, eerder een soort grap uit een tv-programma,’ loog Sara opnieuw, al had ze dit keer wel een antwoord klaar in haar hoofd voor het geval Liam opnieuw zou doorvragen.

‘Hoezo een tv-programma? Eerst zei je dat ze een mop had verteld.’

‘Ze liet mij gisteren een sketch zien van Het Eiland, een oud tv-programma. Iets met een man die komt solliciteren en per vergissing de naam van zijn toekomstige bazin uitspreekt als Protput in plaats van Protut. Het is een beetje moeilijk om uit te leggen, je moet het eigenlijk zien. Het beeld schoot door mijn gedachten en ik moest er opnieuw om lachen.’

Toevallig had ze haar vader gisterenavond naar Het Eiland zien kijken en daaruit herinnerde ze zich de bewuste scène. Het was dus geen leugen. Of toch niet helemaal.

‘Nog nooit van gehoord, maar het zal dan wel zeker,’ zei Liam. Vermoedelijk niet geheel overtuigd haalde hij zijn schouders op.

‘Het spijt me. Het was niet mijn bedoeling om te lachen tijdens onze kus,’ antwoordde Sara.

‘Niet erg. Laten we maar teruggaan naar het schoolterrein voor ze ons hier betrappen. Ik heb geen zin in strafwerk.’

‘Misschien is dat inderdaad het beste,’ zei Sara, al hoorde ze Liams ontgoocheling doorklinken in zijn stem. Ze slopen voorzichtig terug naar binnen via een smalle spleet tussen de muur van het schoolgebouw en het ijzeren hekwerk dat het schoolterrein afbakende. Op de plaats van de doorgang versperde een uit de kluiten gewassen rododendron het uitzicht voldoende om ongemerkt binnen of buiten te glippen. De meeste scholieren die het schoolterrein ontglipten tijdens de pauze deden dat om in het geniep te gaan roken, maar af en toe waren er ook koppeltjes die even naar buiten ontsnapten om wat te kussen omdat dat op school in principe verboden was. De toiletten waren het enige alternatief, maar daar was Sara geen fan van. Ze vond het niet bepaald romantisch om een beetje te staan kussen terwijl de geur van urine in je neusgaten prikte. Als je pech had, zat er zelfs iemand een verse drol te draaien in het toilet ernaast, kwestie van wat extra aroma toe te voegen. Nee, dan veel liever af en toe even wegglippen met het risico op strafwerk. Zo nonchalant mogelijk wandelden Sara en Liam het schoolterrein op in de richting van een groepje scholieren dat ter hoogte van het basketbalterrein in een kring bij elkaar stond.

‘Kijk eens wie we daar hebben, zo snel terug, jongens?’ vroeg Tom Verdoodt plagerig. Met zijn zwarte afgeleefde lederen jack, zijn strak aansluitende skinny jeans en daaronder een paar versleten combat shoes was hij een opvallend figuur. Zijn haar was gemillimeterd en op de plaats waar hij normaal een piercing in zijn wenkbrauw droeg, zat nu een ietwat vreemd uitziend gaatje. Hoewel iedereen wist dat piercings verboden waren op school, had Tom de piercing uitdagend laten zitten toen hij op 1 september de school binnenstapte. Het had uiteraard niet lang geduurd voor een leerkracht de piercing had opgemerkt en Tom had verplicht om deze ter plekke te verwijderen. De volgende ochtend had Tom dezelfde stunt opnieuw uitgehaald, wat hem meteen een ticketje had opgeleverd naar het kantoor van de directeur. Die had Toms piercing afgepakt en contact opgenomen met zijn ouders. Het typeerde Tom dat hij nadien met een brede glimlach op zijn gezicht in de klas was komen zitten. Hij was altijd op zoek naar de confrontatie, op het randje van het toelaatbare.

‘Liam heeft toch niet op je tong gebeten hoop ik, Sara? Toen ik hem voordeed hoe je moest zoenen door zijn moeder een tong te draaien, heb ik het hem toch zo goed mogelijk uitgelegd,’ probeerde Tom Liam uit zijn tent te lokken. Hij leek zich gesterkt te voelen door het gegrinnik dat te horen was bij de omstaanders. Liam negeerde hem, al kostte het hem zo te zien de nodige moeite. Tom vond blijkbaar dat zijn opmerking niet genoeg effect had en deed een volgende poging.

‘Misschien moet ik het nog een keer voordoen, Liam? Wat denk je, Sara, zullen we de toiletten opzoeken zodat je eens kan voelen hoe een echte man kust?’ vroeg Tom. Hij bewoog zijn wenkbrauwen uitdagend op en neer in de richting van Sara. Liams gezicht liep rood aan. Sara zag het gebeuren en probeerde op hem in te praten.

‘Laat hem Liam, hij weet niet beter.’

Liam negeerde haar. Zijn gezicht stond op onweer. ‘Zou jij niet beter je onnozele mond houden, Tom? De enige vrouwen die jij al hebt gezoend, zijn de naakte vrouwen op de cover van je vaders Playboys.’

Tom schoot in de lach. ‘Is dat alles wat je hebt, Liam? Kan je niets beters verzinnen dan dat? God man, wat ben jij toch een loser! Ik snap niet wat een knappe meid als Sara bij jou te zoeken heeft. Je kan niet kussen, je bent verbaal zwak en je hebt een micropenis!’ grinnikte Tom. ‘Ja dames, geen grap,’ ging hij verder terwijl hij oogcontact probeerde te maken met de meisjes die in de kring stonden. ‘Onze mooie Liam hier heeft een micropenis. Dat heb ik zelf helaas kunnen vaststellen tijdens de zwemlessen. Zo’n kleintje heeft hij.’

Tom hield zijn duim en wijsvinger hooguit drie centimeter uit elkaar en bracht zijn hand tot op ooghoogte, zodat hij door de minieme opening kon gluren. Hij keek Liam uitdagend aan toen hij zijn hand weer liet zakken.

––––––––

Het werd Liam allemaal te veel. Hij stormde wild op Tom af, greep hem vast bij de kraag van zijn leren jack en duwde hem uit alle kracht omver. Tom, die duidelijk niet had geanticipeerd op de beuk die Liam hem verkocht, verloor zijn evenwicht en plofte achterover met zijn rug plat op de grond. Liam maakte van de verwarring bij Tom gebruik om met zijn knieën op Toms borstkast te springen en zijn handen om diens nek te leggen.

‘Neem dat terug, klootzak!’ riep hij luid. ‘Neem het terug!’

Tom was intussen bekomen van de plotse uitval van Liam en begon opnieuw te lachen. ‘Zie je wel, hij ontkent het niet eens, mensen! Hij ontkent niet eens dat hij een micropenis heeft!’

De steeds groter wordende groep scholieren die zich rond hen had verzameld begon uitbundig te lachen om Toms opmerking en Liam voelde het gejoel als een ijskoude deken over zich heen vallen. Het was een vernedering. Een publieke vernedering, waar die klootzak van een Tom niet zomaar mee weg zou komen. Liam kneep zijn rechtervuist samen en haalde uit zo hard hij kon. Zijn gebalde vuist trof Toms kaak en een stuk van zijn lip, die meteen openbarstte door de impact van de slag. Liam zette aan om met zijn linker uit te halen, maar werd een halt toegeroepen toen er plots vijf vingers zijn pols omsloten in een stevige omknelling. Verschrikt keek hij achterom en zag het boze gezicht van mijnheer De Mol, zijn leerkracht Wiskunde, die hem ruw opzij duwde om Tom te bevrijden.

‘Ophouden, nu!’ beval hij streng. ‘Liam, Tom, jullie volgen mij ogenblikkelijk naar het bureau van de directeur.’

‘Maar mijnheer, ik heb niets gedaan, het was Liam die –’ stamelde Tom, wiens kin intussen onder het bloed zat.

‘Geen gemaar, Tom, jullie volgen mij alle twee.’

––––––––

Sara zag hoe haar vriendje werd meegesleurd en bleef een beetje verweesd achter toen de kring omstaanders verbrokkelde en andere oorden opzocht. Enkel Elodie bleef naast haar staan. Ze legde troostend haar hand op Sara’s schouder.

‘Niets van aantrekken, Sara. Die puberjongens weten niet beter.’

Sara keek haar vragend aan. ‘Puberjongens? Het is toch niet dat Liam het zelf heeft opgezocht? Tom was hem de hele tijd aan het uitdagen.’

‘Och kom op, Sara, iedereen weet wat voor etter Tom kan zijn. Het beste wat je kan doen is hem gewoon negeren. Als hij voelt dat hij niet onder je huid kan kruipen met zijn gemene opmerkingen, zoekt hij een ander slachtoffer bij wie het wel lukt. Ik begrijp niet dat Liam erin tuint. Tom weet nu dat hij Liam kan raken, dus je mag er zeker van zijn dat hij het opnieuw zal proberen.’

‘Ik weet het niet, Elodie. Ik snapte wel dat Liam boos werd.’

Natuurlijk snapte ze dat Liam boos werd. Misschien was het ook gewoon voor een deel haar schuld? Zij had immers hun niet al te geweldige kus onderbroken, waardoor Liam duidelijk van zijn stuk was gebracht. Om dan twee minuten later in zijn gezicht te worden uitgelachen door Tom die zei dat Liam niet kon zoenen... Tja, kon ze het Liam dan kwalijk nemen dat hij kwaad werd? Ze dacht van niet.

‘Hier, steek dit even in je oor, dan heb je wat afleiding,’ zei Elodie plots en duwde het linker oortje van haar iPod in Sara’s handen. ‘Ik heb een paar coole nieuwe tracks ontdekt.’

Elodie duwde de play-knop in en ze hoorden beiden hoe Tommy Cash door hun oortje rapte:

‘Who says study will get you work? Who says school will get you class?’

––––––––

‘Hallo, Keith?’

Ivan liep met zijn smartphone tegen zijn oor te ijsberen naast de werfcontainer.

‘Hallo chef! Sorry, ik was even aan het overleggen met Mirko. Volgens hem waren er drie niet ingeschreven bij Zukic Build: Nikolai, Adrej en Bojan. Valt er niets meer te regelen met het uitzendbureau? Die kerels zijn amper twintig, dus misschien kunnen ze hen registreren als jobstudenten, of zo?’

‘Ik heb eerst gebeld met de boekhouder en daarna met mijn advocaat. Volgens hen zijn er maar twee opties. Ofwel betaalt Zukic Build de opgelegde boete. Dat zal een stevige boete zijn, maar aangezien het ons eerste vergrijp is, gaan we waarschijnlijk aan de maximumstraf ontkomen. Ofwel moeten die drie zich zo snel mogelijk in Bosnië registreren als zelfstandigen en dan kunnen we proberen om te zeggen dat ze Zukic Build gingen factureren na de geleverde arbeidsprestaties. Ik ben geneigd om het tweede te proberen. Vraag Mirko of hij niemand kent die hen via een spoedprocedure kan inschrijven. Zeg maar dat ik de kosten wel voor mijn rekening zal nemen.’

Ivan klonk strijdvaardig vond Keith. Een heel stuk positiever dan een uur geleden, toen hij in paniek aan de telefoon hing om te melden dat de Arbeidsinspectie hem had gebeld over de werf in Sint-Amands. Uiteraard was Keith, als werfleider in Sint-Amands, al op de hoogte geweest van de inval, maar aan hem was er door de controleurs geen enkele informatie gegeven over eventuele inbreuken. Dat Nikolai, Andrej en Bojan door de controleurs naar huis waren gestuurd baarde hem even zorgen, maar het feit dat de controleurs de hele tijd vriendelijk en beleefd waren gebleven, had Keith enigszins gerustgesteld. Tot hij even later Ivan aan de lijn had gekregen.

Natuurlijk wist Keith dat Ivan af en toe ex-landgenoten gebruikte. Arbeiders waarvan de administratieve inschrijving niet helemaal was afgerond op het moment dat ze begonnen te werken op zijn werven. Meestal ging het om één of twee weken tot hun papieren in orde waren. Dat er net nu drie nieuwe jongens waren begonnen, die blijkbaar alle drie niet in orde waren, was zeer ongelukkig. Al was Ivan zelf blijkbaar niet helemaal op de hoogte geweest. Voor de rekrutering van de bouwvakkers vertrouwde Ivan blind op Mirko Babic, een oude vriend van Ivan die samen met hem Bosnië was ontvlucht tijdens de Balkanoorlog. Mirko had van Ivan een soort vrije rol gekregen binnen de firma. Soms werkte hij op de ene werf, soms op de andere. Meestal was zijn aanwezigheid afhankelijk van het aantal nieuwe Bosniërs op een werf. Keith vond het een vreemde regeling. Bovendien vertrouwde hij Mirko niet helemaal. De man had iets gangsterachtig over hem. Zijn buikgevoel over Mirko bleek jammer genoeg juister dan hij zelf had gehoopt. Behalve de drie bouwvakkers die niet waren ingeschreven bij Zukic Build was er een ander probleem opgedoken. Een veel groter probleem. Een probleem waar Ivan nog niet van afwist en dat Keith hem nu moest gaan vertellen.

‘Ivan, ik vrees dat daarmee niet alles is opgelost.’

‘Wat bedoel je daar mee, Keith?’

‘De jongste van de drie, Bojan, hij is... Nou, het heeft weinig zin om het te verbloemen... Hij is illegaal in België.’

‘Hij is... wat?!’

‘Illegaal, chef. Dat is wat Mirko mij wist te vertellen.’

‘Hoe kan dat? Onze administratie loopt soms een beetje achter, dat zeker, maar wij werken toch nooit met illegalen? Nooit!’

‘Sorry chef, ik zeg maar wat Mirko mij heeft verteld. Blijkbaar had Bojan een tijdelijk visum om in ons land te verblijven en is dat visum al een tijdje verstreken.’

‘En Bojan was op de werf op het moment van de inspectie? Daar ben je zeker van?’

‘Hij was aan het werk en ze hebben hem gecontroleerd en daarna naar huis gestuurd. Dus ja, ik ben er zeker van.’

‘Godverdomme... Zeg tegen Mirko dat hij zo snel mogelijk hiernaartoe moet komen. Die klootzak vindt het blijkbaar niet nodig om zijn telefoon op te nemen als ik hem bel.’

‘Ik zeg het hem meteen, chef.’

Ivan antwoordde met een droge elektronische klik, gevolgd door een kiestoon die duidelijk maakte dat het gesprek was afgelopen.