Cappuccino en Cupcakes

Ina De Man

Cappuccino & Cupcakes

Feelgood 

Verschijningsdatum: 1 september 2022

© 2022 Ina De Man

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661323

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Oude liefde roest niet

Jasmijn voelde een windvlaag toen ze zich naar haar koffiebar haastte. Ze vroeg zich af of het zou gaan regenen. Het was nog vroeg en de straten waren over het algemeen nog leeg. Dat zou straks wel anders worden als de winkels opengingen. Plots voelde ze een druppel in haar nek en ze keek langs de gevels van de oude huizen omhoog. Daar had je het al, regen. Ze liep nog wat sneller, ze droeg alleen een dunne zomerjurk met sandalen en ze had geen zin in natte voeten of een kapsel dat alle kanten uitsprong. Even later bereikte ze de deur van “Latteratura”, haar geliefde koffiebar.

Hier verkocht ze verschillende koffiemelanges, thee, warme chocolademelk en water met een smaakje. Naast de drankjes kon je er ook bijpassende zoetigheden vinden: Appeltaart met of zonder slagroom, roomsoezen, worteltaart of een boerenboterham. Maar Latteratura was niet alleen een koffiebar. Aan het einde van het smalle pand bevonden zich over de hele breedte boekenkasten met gedoneerde boeken. En voor die planken stonden heerlijk comfortabele fauteuils. De vaste klanten kwamen hier vaak een paar uurtjes doorbrengen met één van de uitleenboeken. Vaak brachten ze daarna enkele boeken uit hun eigen collectie mee, zodat de verzameling in een jaar tijd was uitgegroeid van een paar klassiekers uit Jasmijns eigen boekenkast tot een goedgevulde bibliotheek.

Het idee van een koffiebar met leeshoek was lange tijd haar droom geweest en toen enkele jaren geleden het bedrijf waarvoor ze werkte over de kop ging en al het personeel werd ontslagen, stond ze voor de keuze: op zoek gaan naar een nieuwe kantoorbaan of eindelijk haar droom waarmaken. Toen bleek dit smalle maar diepe gebouw in het hartje van de winkelstraat al een tijdje te koop te staan. Ze besloot de sprong te wagen en was naar de bank gegaan voor een lening om het licht vervallen pand te kunnen kopen en verbouwen. Wonder boven wonder kreeg ze de lening en met de hulp van haar vader en broer was het volledig opgeknapt en omgetoverd tot een gezellig praatcafé waar het steeds geurde naar vers gebak en koffiemelanges. Bij het pand hoorde ook drie appartementen die verhuurd werden.

Tijdens de verbouwing van de koffiebar had Thomas op een dag bij haar aangeklopt, hij was een schriel ogende twintiger met een encyclopedische kennis van koffiesoorten die ook nog eens kon bakken als de beste. Als barista hielp hij haar om de juiste koffie te kiezen en stelde samen met haar een lijst op van gebak dat ze konden gebruiken. Hij had bovendien ook nog oog voor binnenhuisdesign en toen Latteratura eindelijk open ging, was het meteen een succes.

Jasmijn hoorde de klok in de kerktoren net tien uur slaan toen ze naar de deur van de winkel liep om het bordje met ‘Gesloten’ om te draaien. Ze trok het rolgordijn op en glimlachte naar de oude meneer Oldman. Hij was een vaste klant bij Latteratura. Iedere donderdag stond hij als eerste te wachten en zoals altijd knikte hij naar Jasmijn terwijl hij naar zijn vaste tafeltje bij het raam slofte. Jasmijn hoefde niet te vragen wat hij wilde, ze kende zijn bestelling uit het hoofd. Een kopje Cerrado koffie om zijn delicate maag niet te belasten, een glaasje water en een rijsttaartje. Terwijl ze zijn bestelling klaarmaakte, merkte ze dat meneer Oldman een beetje uit zijn gewone doen was. Zijn afgeleefde boekentas, die slechts een boek bevatte, stond nog onaangeroerd naast zijn stoel en dat was vreemd. Want donderdag was leesdag voor haar bejaarde klant. En dat lezen deed hij steevast aan zijn tafeltje bij het raam. Nu zat hij naar zijn gevouwen handen te staren terwijl hij af en toe diep zuchtte.

‘Vies weertje vandaag, nietwaar?’ probeerde Jasmijn toen ze zijn bestelling voor hem neerzette. Maar meneer Oldman zuchtte opnieuw. Ze besloot om hem wat gezelschap te houden tot het drukker werd.

‘Is er iets gebeurd?’ Ze keek hem met een open gezicht vol medeleven aan.

Meneer Oldman richtte langzaam zijn hoofd op en keek haar verward aan. ‘Ik heb zoiets vreemds meegemaakt en weet niet goed wat ik ermee aan moet.’

‘Vertel het maar, misschien vinden we samen een oplossing.’

Meneer Oldman aarzelde nog even maar liet zich toch overhalen. ‘Wel, het zit zo. Vorige week kreeg ik een brief van een notaris die ik niet ken met de vraag om twee dagen later bij hem op kantoor te komen. Ik dacht onmiddellijk aan een achterneef die ik al meer dan twintig jaar niet meer gezien had. Misschien was hij overleden want hij was nog ouder dan ik. Maar toen ik op het kantoor kwam, bleek iemand die ik niet ken mij in zijn testament te hebben gezet.’

‘Dus een persoon waar je nog nooit van gehoord hebt, zet je in zijn testament?’

‘Eigenlijk moet ik zeggen haar testament, want de overledene is een dame.’

‘En mag ik zo vrij zijn om te vragen wat ze u heeft nagelaten?’

‘Wel, dat is wat me zorgen baart. Als het om een oude klok ging of zo dan had ik er verder ook niet over nagedacht. Waarschijnlijk iemand die stilaan dementeerde toen ze het testament schreef en die de naam verkeerd had doorgegeven. Maar in dit geval...’

‘Ja.’ Jasmijn moedigde hem aan om verder te gaan.

‘In dit geval gaat het om een zeer waardevol stuk. Het is een horloge van het merk Patek Philippe en ze is meer dan 50.000 euro waard.’

‘Zoooo, dat is een mooi geschenk!’ vond Jasmijn.

––––––––

Thomas, die ondertussen klaar was met het rangschikken van de gebakjes in de koelvitrine, begon zich af te vragen wat die twee daar aan dat tafeltje te bespreken hadden. Het was niet Jasmijns gewoonte om lang met haar klanten te gaan zitten kletsen. Misschien moest hij maar eens poolshoogte gaan nemen. Met twee gevulde suikerpotjes in de hand liep hij tussen de tafeltjes door naar Jasmijn. Toen hij het bedrukte gezicht van meneer Oldman zag, bleef hij staan.

‘Wat is er aan de hand?’ wilde hij weten.

‘Meneer heeft een heel duur horloge geërfd van iemand die hij niet kent en nu is hij een beetje bezorgd dat de dame, die hem het horloge heeft nagelaten het eigenlijk voor iemand anders had bedoeld.’

Thomas trok de schouders op. ‘Als het een mooi horloge is zou ik me er niet al te druk over maken hoor. Die andere persoon weet waarschijnlijk helemaal niet dat hij iets te verwachten had.’

Meneer Oldman zuchtte diep. ‘Maar het is niet helemaal eerlijk, hè. En als het niet voor mij bedoeld is, dan geef ik het liever terug.’ Hij zuchtte opnieuw.

‘Misschien moeten we dit logisch aanpakken.’ Jasmijn had een idee dat ze graag aan haar klant wilde voorleggen. ‘Van wie heb je dit geërfd?’

Meneer Oldman greep naast zijn stoel naar zijn aftandse boekentas en haalde er een donkerblauw vierkanten doosje en een brief uit. Langzaam haalde hij de brief uit de enveloppe en vouwde hem open. Zijn oude vingers schoven langzaam over het blad bij het lezen van de tekst. ‘Adelina Verstraeten, dat is de naam van de vrouw. Tenminste zo staat het hier.’

‘En het horloge?’ wilde Jasmijn weten.

Meneer Oldman opende het doosje en daarin lag een fraai uurwerk. Voor zover Jasmijn het kon beoordelen was het een gewoon horloge zoals je er bij de juwelier wel meer vindt.

‘Oh, een Patek Philippe!’ riep Thomas. ‘Die zijn behoorlijk prijzig.’

‘Volgens de notaris meer dan 50.000 euro.’ Meneer Oldman keek hoe langer hoe verdrietiger.

‘Mag ik er even een foto van nemen? Normaal zijn die dingen geregistreerd en kom je er op die manier wel achter wie de eigenaar is. Ik zal aan Mark vragen of hij wat dingen opzoekt. Misschien is het een namaakhorloge en dan hoeft u er niet wakker van te liggen.’ Mark is de man van Thomas en informaticus. Thomas is best trots op zijn levensgezel, die volgens hem alles weet of alles weet te vinden.

Het gezicht van meneer Oldman klaarde al een beetje op. Als het een namaakhorloge is hoefde hij zich ook niet schuldig te voelen.

‘En ik probeer erachter te komen wie die Adelina Verstraeten is. Misschien komen we er zo achter waarom ze jou dit horloge heeft nagelaten.’ Jasmijn rook een mysterie en dan was ze er als de kippen bij om het op te lossen.

Meneer Oldman twijfelde eerst nog even maar gaf toen zijn toestemming. En toen hij juist voor de lunch zijn boek, waarin hij uiteindelijk toch was begonnen met lezen, weer in zijn tas stopte en naar buiten liep leek het of hij alweer iets rechter wandelde dan toen hij binnenkwam.

––––––––

Na de middagdrukte besloot Thomas om Mark even op de hoogte te brengen.

‘Hey schat, ben je druk bezig?’

‘Nee hoor, lieverd. Had je iets nodig of belde je zomaar?’

Thomas vertelde het verhaal van meneer Oldman en Adelina Verstraeten en Mark beloofde om de foto’s te bekijken zodra Thomas ze doorstuurde.

Ondertussen had Jasmijn ook niet stilgezeten. Ze had een afspraak gemaakt met Caro, een schoolvriendin die bij de dienst Bevolking van de gemeente werkte. Ze hoopte dat Caro kon achterhalen wie die dame was. Toen de laatste gasten waren vertrokken en Jasmijn moe maar voldaan het bordje ‘Open’ weer gewisseld had voor ‘Gesloten’, veegde ze een weerbarstige haarlok van haar voorhoofd en liep naar het kleine keukentje, waar Thomas al volop bezig was met de vaat.

‘Phoeh, het was weer lekker druk, hè?’

‘Tja, regendagen hè. Het lijkt een natte zomer te worden. Komt Maris ons trouwens de hele zomer helpen?’

Jasmijn knikte terwijl ze de eerste schaal van het afdruiprek nam en droogwreef. ‘Ze heeft haar moeder beloofd om tot het eind van de zomer te wachten voor ze haar beslissing neemt,’ zei ze en samen werkten ze de vaat verder af.

Maris was komen aanwaaien toen de zaak net open was. Ze zocht een baantje voor in de weekenden en tijdens haar schoolvakanties. Ze studeerde en wilde wat extra verdienen. Al snel werd Maris een vaste waarde in het smalle pand in de winkelstraat. In de weekenden en tijdens vakanties was ze steevast in de zaak te vinden. Ze fladderde op haar witte sneakers van tafel naar tafel en leek onvermoeibaar. Toen ze onlangs afgestudeerd was had ze geen zin om als psychologe aan de slag te gaan. Maar ze had haar moeder moeten beloven om tijdens de zomer na te denken over haar toekomst. Maris wilde graag bij Jasmijn blijven werken, maar haar moeder vond dat ze haar diploma te gelde moest maken.

––––––––

Die zaterdag was Maris als eerste in de zaak. Ze zette de kopjes klaar, vulde de melkkannetjes en de suikerpotjes, en wikkelde het bestek in servetjes. Even later kwam ook Jasmijn via de keuken binnen. Ze hing haar natte jas aan de haak in het kantoortje en haastte zich naar Maris toe.

‘Hoi Jasmijn, hebben jullie het een beetje zonder mij kunnen redden?’ Ze grinnikte guitig.

‘Ja hoor, maar je hebt wel weer een mysterie gemist.’

‘Oh echt? Vertel!’ Maar Jasmijn schudde het hoofd.

‘Om 10 uur komt meneer Oldman, hij bracht ons het mysterie dus hij mag het verhaal als eerste horen. En als je braaf bent, dan mag je meeluisteren.’ Jasmijn was alvast in een goede bui. Even later hoorden de dames de diepe stem van Thomas bij de achterdeur, daarmee was hun trio compleet.

Klokslag negen uur, een uur vroeger dan voorzien deed Jasmijn de deur van het slot en daar stond meneer Oldman inderdaad al te wachten. Niet zoals gewoonlijk op donderdag maar dit keer op zaterdag. Zodra hij binnen was deed ze de deur opnieuw op slot want de zaak ging pas om tien uur open. Ze zag aan zijn gezicht dat hij benieuwd was. Aan de telefoon had ze niet willen vertellen wat er aan de hand was, ze had alleen maar gezegd: ‘We hebben de oplossing van het raadsel.’ Dat was voor de oude man voldoende om present te geven op zaterdagmorgen, een dag die hij normaal reserveerde voor zijn wekelijkse inkopen. Jasmijn begeleidde hem tot aan een tafeltje in het midden van de koffiebar omdat ze daar met zijn vieren om konden zitten.

‘En? Hebben jullie iets gevonden?’ De spanning stond op zijn gezicht te lezen.

‘Ik eerst,’ zei Jasmijn. ‘Dat horloge komt straks wel. Even ter achtergrond voor Maris, die natuurlijk heel het mysterie gemist heeft: meneer Oldman kreeg een brief van zijn notaris waarin hem meegedeeld werd dat hij een zeer waardevol horloge erfde. Alleen kent hij de dame niet die hem dat mooie ding geschonken heeft.’ Ze ging even verzitten voor ze van wal stak.

‘Donderdag belde ik een vriendin van mij op die voor de dienst Bevolking werkt op het stadhuis. Ik vroeg haar om af te spreken zodat ik mijn verzoek een beetje kon inkleden. Ik wilde namelijk dat ze in de bevolkingsregisters alles opzocht over Adelina Verstraeten. Eigenlijk mocht ze dat niet doen, maar omdat het om een goede daad ging, heeft ze het toch gedaan. Hier is dus het verhaal van Adelina die in een dorpje niet ver van de stad werd geboren. Ze bracht er ook haar jeugd door en ging er naar school. Toen ze 21 werd trouwde ze met een jongeman uit het dorp. Het huwelijk was niet echt gelukkig, maar het duurde niet lang, want haar man kwam een jaar later om het leven bij een arbeidsongeval. Adelina verhuisde naar de stad en een paar jaar later trouwde ze met haar werkgever, een antiquair die een bloeiende zaak had in de stad. Uit dat tweede huwelijk werden twee kinderen geboren. Oscar is 45 jaar en Emma 41. Het tweede huwelijk was wel gelukkig, maar twee jaar geleden is haar echtgenoot overleden aan kanker. Adelina was opnieuw alleen. Ze is toen op zoek gegaan naar een jeugdvriend. Of beter gezegd, ze gaf haar advocaat de opdracht om dat te doen. Want ondanks het feit dat ze elkaar al bijna zestig jaar niet meer gezien hadden, was de vlam bij haar blijven branden.’

Meneer Oldman had geboeid zitten luisteren, als een toeschouwer die naar een film kijkt. Maar plots kreeg de laatste zin betekenis en veerde hij op.

‘Wacht even. Wil je zeggen dat zij mij wel kent? En dat ze ooit verliefd op mij was?’ Jasmijn glimlachte en knikte.

‘Zestig jaar zei je. Dan moet ik zeventien jaar geweest zijn.’

‘Bijna zestig. Je was toen twintig.’

Meneer Oldman liet zijn hoofd in zijn handen rusten en dacht diep na. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Ik begrijp het niet, waarom ken ik haar dan niet?’

‘Misschien ken je haar beter als Liesje Aelbrecht?’

Meneer Oldman stopte even met ademen. Hij sperde de ogen wijd open. ‘Liesje.’ Hij hapte naar adem. ‘Mijn god, Liesje! Was het...’

Jasmijn knikte. ‘Caro vond al snel haar adres. Ik ben met de buren gaan praten omdat het huis leeg stond en die wisten me te vertellen dat haar zoon Oscar de zaak van zijn vader had overgenomen. De buurvrouw heeft me ook in de richting van Liesjes beste vriendin Sylvia gestuurd en die heeft de rest van het verhaal verteld.’

‘Liesje! Ik kan het nog steeds niet geloven.’

‘Ze was verliefd op u?’

Meneer Oldman knikte. ‘Nu is het mijn beurt om te vertellen denk ik. Liesje en ik woonden in hetzelfde dorp. Toen ik achttien werd moest ik zoals iedere jongen naar het leger. Hoewel we goed met elkaar konden opschieten, heb ik haar nooit verteld wat ik voor haar voelde. De avond voor mijn vertrek naar Duitsland had ik alle moed bij elkaar geraapt om het haar te vertellen, maar weer durfde ik niet. Ik zou het wel doen als ik terugkwam, dan stond niets ons nog in de weg. Alleen, toen ik terugkwam uit Duitsland was ze verloofd met iemand anders. We hebben uren gepraat en gezegd wat we voor elkaar voelden. Er was toch niets meer aan te doen, maar we vonden dat de ander het moest weten. De volgende morgen ben ik vertrokken naar de stad en heb haar nooit meer gezien. Maar ik ben haar nooit vergeten.’

‘Toen haar eerste man stierf, heeft ze geprobeerd je te vinden, maar ze kon zich toen geen advocaat veroorloven. Ze heeft haar vriendin Sylvia wel in vertrouwen genomen en gezegd dat zij ervoor moest zorgen dat, als zij ooit na haar man moest overlijden, de Patek Philippe voor u was.’

‘Euhm euhm... en dan is het nu mijn beurt,’ zei Thomas gewichtig. ‘Mark heeft online wat dingen opgezocht rond het uurwerk dat u zoveel kopzorgen heeft gegeven. Volgens het serienummer op de achterkant was Arthur Verstraeten, de man van Liesje, inderdaad de laatste eigenaar. Als u het wil houden, dan moet u het bij de firma laten registreren. Als het ooit gestolen wordt kan er geen twijfel bestaan over uw eigendomsrechten. Maar dan nu het grote nieuws. Het uurwerk is heel wat meer waard dan 50.000 euro. Een bevriend antiquair schat het momenteel op 150.000 euro en mocht u het willen verkopen, dan is hij geïnteresseerd.’

‘Honderdvijf... honderdvijftigduizend? Voor een horloge?’

‘Van sommige zijn maar een paar exemplaren gemaakt. Ze zijn gewilde verzamelobjecten. Uw vroegere vriendinnetje had smaak, moet ik zeggen.’

‘En gaat u het verkopen, meneer Oldman?’ vroeg Maris.

‘Nee, geen denken aan. Het is van Liesje en ik hou het voor altijd bij me. Maar ik denk dat ik toch maar beter een kluis bij de bank kan huren voor het horloge, of ik slaap geen enkele nacht nog gerust!’ Ze moesten allemaal lachen. Het mysterie was verklaard en meneer Oldman was gelukkig.

‘Maar er is een ding dat ik niet begrijp,’ zei Maris. ‘Adelina is toch niet zo’n veel voorkomende naam. Had u dan geen idee dat het om Liesje kon gaan?’

Meneer Oldman schudde het grijze hoofd. ‘Ik heb haar nooit anders gekend dan Liesje. Ik heb haar officiële naam nooit geweten. Maar wat er ook van zij, voor mij zal ze altijd Liesje blijven.’

De Romeinse Keizer

Boven de koffiebar waren nog drie appartementen, die bij het pand hoorden. Op de tweede verdieping woonde mevrouw Sneyers, een flukse dame van vooraan in de zestig. En de bovenste verdieping werd bezet door een pasgetrouwd echtpaar dat genoot van het uitzicht over de daken van de stad. Maar op de eerste verdieping van het gebouw woonde de oude meneer Verseele. Hij was een paar weken geleden gevallen en had een heup gebroken. Zijn dochter vond het niet verstandig om hem na de revalidatie te laten terugkeren naar zijn flatje en daarom kwam de eerste etage van het gebouw weer vrij.

Toen Thomas, de barista annex bakker, die ochtend de deur van de koffiebar van het slot deed en het rolluik optrok, zag hij dat de verhuiswagen al voor de deur stond.

‘Hey kijk, de verhuizers voor het appartement van meneer Verseele zijn er al.’

Maris haastte zich naar het raam, dat uitzicht had op de winkelstraat. Uit de cabine van de vrachtwagen stapten twee potige mannen in een grijs overall en keken langs de gevel omhoog. De oudste van de twee wilde net aanbellen toen een dame van middelbare leeftijd op hoge hakken naar de twee mannen trippelde. Thomas en Maris zagen haar met veel gebaren uitleggen wat er van hen verwacht werd, waarna ze de deur naar de appartementen van het slot deed. Het trio verdween naar binnen.

‘Zeg Jasmijn, wie komt er in de plaats van de ouweheer op nummer één wonen?’

Jasmijn was bezig de melkkannetjes en suikerpotjes te vullen. Ze keek afwezig naar haar twee collega’s. ‘Ik heb nog geen tijd gehad om het appartement weer te huur te zetten. Het is hier de laatste tijd ook zo verdomd druk.’

‘Ja, en het feit dat je helemaal aan de andere kant van de stad woont, helpt daar ook niet bij,’ zei Maris langs haar neus weg.

‘Eigenlijk...’ Thomas hield zijn hoofd schuin, kruiste de armen en keek Jasmijn aan. ‘Waarom ga jij er zelf niet wonen? Jouw appartementje is nauwelijks groter dan een schoenendoos en je betaalt er een flinke som voor. Terwijl deze prachtige flat met twee slaapkamers je verleidelijk toelonkt.’

Maris proestte het uit. ‘Oh jee, als Thomas lyrisch wordt, dan gaat het straks onweren.’

Jasmijn en Thomas lachten vrolijk mee.

‘Nee, alle gekheid op een stokje, waarom trek je hierboven niet in? Het spaart je de rit heen en terug, je hoeft in de winter niet meer door de kou om naar huis te gaan. Het huis is toch van jou dus je betaalt geen huur. En het appartement is een stuk groter dan het ding dat je nu huurt.’

‘Ik heb er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht,’ zei Jasmijn terwijl ze afwezig de suikerpotjes op een dienblad schikte. ‘Het was de bedoeling om het te verhuren. Het kan natuurlijk geen kwaad om eens te gaan kijken of ik het er leuk zou vinden.’

Thomas grinnikte. Jasmijn was supergeorganiseerd als het op de zaak aan kwam. Alles liep op rolletjes en als er ooit iets tegenzat, dan kwam ze onmiddellijk met oplossingen. Maar die georganiseerdheid trok ze niet door in haar persoonlijke leven. Gelukkig waren hij en zijn echtgenoot Mark er nog om haar af en toe weer eens op het juiste spoor te zetten.

––––––––

Rond een uur of vier kwam de dame op hoge hakken, die ’s ochtends de verhuizers had binnengelaten, de koffiebar binnen. Terwijl ze naar de toonbank trippelde, hield ze de sleutel in haar hand op zo een manier vast dat je je kon afvragen of ze een of ander besmettelijk ding omhooghield. Jasmijn zag haar aankomen en onderdrukte een glimlach. ‘Dag mevrouw Verseele, is het verhuizen goed verlopen?’

De vrouw stak de neus in de lucht, legde de sleutel op de toonbank en dropte er een visitekaartje naast. ‘Als u nog iets nodig hebt van mij, dan hoor ik het wel,’ zei ze. Ze draaide zich om en trippelde de zaak weer uit.

Thomas, die net een vol dienblad met roomsoezen naar de koelkast met glazen deur bracht, keek Jasmijn aan. Die trok haar ene wenkbrauw op alsof ze wilde zeggen: ‘Nou moe!’ Maar het was te druk in de zaak om zich verder vrolijk te maken over het gedrag van de dochter van de oude meneer.

Toen om zes uur de laatste bezoeker buiten was, waren ze alle drie nieuwsgierig naar het appartement. Jasmijn griste de sleutel van de toonbank en liep naar de tussendeur, die de koffiebar verbond met de gang naar de flats. ‘Komen jullie?’

Dat lieten ze zich geen twee keer vragen en op een holletje liepen ze de trap op. Jasmijn stak de sleutel in het slot en opende de deur. Het viel hen onmiddellijk op dat het er niet bepaald fris rook.

‘Het ruikt hier naar ouwe mensen,’ vond Maris, die nooit een blad voor de mond nam. Volgens Thomas zou haar dat nog wel eens flink in de problemen kunnen brengen.

Ze liepen door het halletje naar de woonkamer, die uitkeek op de winkelstraat. Door de grote ramen viel veel licht en dat maakte dat de kamer er veel vrolijker uitzag dan het klassieke behang en de versleten tapijten deden vermoeden. Jasmijn maakte in haar hoofd een sommetje. Ze zou het behang eraf moeten halen en opnieuw schilderen. De vloerbedekking moest eruit, misschien zou de hardhouten vloer wel mooi zijn eronder. Ze liep door naar de keuken, die was er een paar jaar geleden pas ingezet dus een goede sopbeurt en die er weer als nieuw uitzien. Hetzelfde gold voor de badkamer. Als laatste onderwierp ze de twee slaapkamers aan een diepgaand onderzoek. Ze keken beiden uit op een soort van binnenhof met twee bomen en daaronder een bank. De grootste kamer had zelfs een balkonnetje waar ze in de zomer makkelijk een tuinstoel en een tafel kwijt kon. Haar besluit stond vast. Ze zou de huur van haar eenkamerflat opzeggen en verhuizen naar dit appartement.

In haar overpeinzingen werd ze gestoord door Thomas. ‘Hey Jasmijn, kom es kijken! Ik heb wat gevonden.’ Toen ze de woonkamer weer binnenliep, hield hij triomfantelijk een oude munt omhoog. ‘Kijk eens, volgens mij is die al heel erg oud.’

Jasmijn nam de munt van hem over en bekeek hem eens goed. Hij was heel smerig en je zag nauwelijks wat erop stond, dus liep ze ermee naar de keuken en waste het meeste vuil eraf.

‘Oh!’ Onder het vuil zat de afbeelding van een hoofd met een lauwerkrans op en errond stond een naam. ‘Jongens, kom es kijken.’ De twee anderen haastten zich naar de keuken waar Jasmijn hun de propere munt toonde.

‘Hé, dat lijkt wel op een Romeinse keizer,’ zei Thomas. ‘Kan je ook zien wat zijn naam was?’

‘Iets van Constant en nog wat, maar dat kan ik niet goed lezen.’

‘Nee, volgens mij staat er iets... en dan Claudius... en dan nog iets.’

‘Dat zou kunnen, Claudius was een romeinse keizer. Waar heb je dat gevonden?’ Maris toonde af en toe dat haar studie vruchten had afgeworpen.

‘Daar, onder de hoek van het tapijt. Volgens mij ligt het er al een hele tijd.’

‘Zou het wat waard zijn? Als het inderdaad een munt is uit de periode van Claudius, dan moet hij bijna 2000 jaar oud zijn.’

Thomas draaide hem rond tussen zijn vingers. De munt was niet geslagen in goud maar in een soort van koper. Dat kon je zien op de uitstekende delen. ‘Weet je wat? Ik vraag aan Mark of hij het internet eens binnenstebuiten keert om op te zoeken wat dit ding waard is. Maar als hij inderdaad bijna 2000 jaar oud is, zou je hier wel eens een verborgen schat in handen kunnen houden.’

––––––––

Een paar weken later was het appartement op de eerste verdieping klaar en was Jasmijn verhuisd. Op zaterdagavond had ze haar vrienden uitgenodigd voor een drankje en een hapje en daar hoorden natuurlijk ook Thomas, Mark en Maris bij. Maris kon haar ogen niet geloven toen ze de woonkamer binnenstapte. De oudemensengeur was verdwenen en het antieke behang was er afgehaald waarna de muren geschilderd waren in warme aardetinten. Jasmijn wilde geen glasgordijnen, dat gaf alleen maar stof. In plaats daarvan waren de ramen bedekt met een soort folie die van binnenuit doorzichtig was maar van buiten geen inkijk toeliet. Jasmijns meubeltjes hadden een plaatsje gevonden, maar omdat deze ruimte veel groter was dan die in haar oude flatje, leek het een beetje alsof ze wat verloren stonden.

‘Hey, leuk dat jullie er zijn! Tja, zoals je ziet is het nog een beetje kaal, maar dat komt wel in orde. Volgende week is er weer een rommelmarkt in het park en wie weet kan ik daar wel wat leuke dingen op de kop tikken. Maar haal eerst iets te drinken in de keuken, daarna praten we verder.’ En weg was Jasmijn, om weer nieuwe mensen te begroeten die door het halletje naar binnenkwamen. Maris stond wat onwennig te draaien met haar plant in de handen, maar toen ze zag dat andere mensen hun meegebrachte geschenken en planten gewoon op de vensterbanken hadden gezet, volgde ze hun voorbeeld. Thomas en Mark hadden een fles heerlijke wijn meegenomen en een doos zelfgebakken cupcakes voor later.

––––––––

Een uurtje later begonnen de meeste mensen weer naar huis te gaan, maar Jasmijn had haar collega’s gevraagd om nog even te blijven. Ze was benieuwd of Mark iets wijzer geworden was van die ouwe munt. Dus toen ze de deur achter de laatste gast dicht had gedaan, liep ze naar de mannen toe. Thomas wist natuurlijk waarom Jasmijn gevraagd had om nog even te blijven en hij vond het wel leuk om haar een beetje te plagen.

‘Oh, had je nog hulp nodig om de laatste flessen leeg te maken of zo?’ vroeg hij met pretlichtjes in de ogen.

‘Hé, plaag niet zo. Je weet dat ik brand van nieuwsgierigheid. Kom op, wat heb je gevonden over die keizer Claudius?’

Mark haalde uit zijn broekzak een klein doosje en gaf het aan Jasmijn. Ze opende het en op de bodem lag een doorschijnend plaatje met daarin twee muntjes. Haar Claudius en een andere gelijkwaardige munt. Ze keek Mark niet begrijpend aan.

‘Je hebt inderdaad een authentieke Romeinse munt gevonden,’ zei hij. ‘Maar - en nu komt het - er zijn zo veel van die munten gevonden dat ze maar heel weinig waard zijn. Als het een gouden munt was geweest, dan had hij nog wel een aardige cent opgebracht, maar dit is een gebruiksmunt, hij ging dus van de ene buidel in de andere. Verder werden er van Claudius in de provincie veel munten geslagen en die zijn minder waard dan die in Rome geslagen zijn. Maar omdat ik het wel een leuk aardigheidje vond, heb ik een tweede gekocht en in acryl laten gieten. Zo heb je de voorkant en de achterkant van de munt tegelijk. En dat is trouwens onze housewarming gift aan jou.’

Jasmijn draaide het kunststoffen plaatje rond tussen haar vingers. Inderdaad, ze zag aan de ene kant het hoofd en de waarde en ook aan de andere kant.

‘Het was mooi geweest als hij wat waard was, maar dan had ik hem misschien verkocht en dan was hij weg. Nu is het een herinnering aan een hoofdstuk in mijn leven dat ik afgesloten heb.’

‘En een nieuwe dat begint!’ Maris hief haar glas. ‘Daarop moeten we drinken.’

Na de toast liep Jasmijn met het acrylblokje naar de kast en gaf het een ereplaats. ‘Dank je wel, meneer Verseele, voor deze eeuwige herinnering aan uw verblijf hier.’

Il Gatto Ladro (De Stelende Kat)

Jasmijn woonde sinds kort boven haar koffiebar Latteratura, de verdieping was vrijgekomen omdat de vorige huurder naar een zorgcentrum voor ouderen was verhuisd. Haar vorige flatje was een minuscuul kleine studio, waar net plaats genoeg was voor haar kat Toulouse en haarzelf. Maar dankzij haar collega’s had ze de stap gezet en na de verbouwings- en verfraaiingswerken, was de eerste verdieping een gezellig nest vol licht en warmte geworden.

Haar eerste nacht in de nieuwe flat was wel even aanpassen; ze hoorde overal geluiden die haar onbekend in de oren klonken, en ook Toulouse sliep niet zo vast als anders. Maar katten laten zich nu eenmaal niet snel van de wijs brengen.

Toulouse was die eerste dag op onderzoek getrokken, had aan alles gesnuffeld en had overal haar geursporen achtergelaten. Met haar staart fier in de hoogte paradeerde ze door haar nieuwe paleis. Toen Jasmijn die eerste avond haar kleerkast vulde met haar garderobe, maakte Toulouse, of Loesje zoals ze ook vaak genoemd werd, van de gelegenheid gebruik om de kast van onder tot boven te inspecteren. Jasmijn had het helemaal niet in de gaten, tot ze een klaaglijk gemiauw hoorde opstijgen uit een van de laden. Verschrikt trok ze aan het handvat en daar verscheen het wollige kopje van haar avonturier.

Hoewel Loesje in het kleine studiootje nooit buiten was geweest omdat het te gevaarlijk was, wilde Jasmijn haar wat meer vrijheid geven. De achtergevel van het gebouw keek uit op een soort binnenplaats waar de terrasjes van alle appartementen in het huizenblok waren. De kat genoot van haar voorzichtige stapjes op het terras. Ze sprong op de leuning en snoof de frisse zomerlucht op. Ze dook in elkaar als ze ergens een beweging zag en ze sprong naar een verloren vlinder die voorbij fladderde. Al snel liet Jasmijn haar rustig haar gang gaan, ze wist dat ze altijd zou terugkeren naar huis.

––––––––

Een paar weken later draaide Jasmijn de deur van haar woning van het slot en zoals vaak als het buiten mooi was, zat Loesje op haar te wachten in het halletje.

‘Miauw,’ zei ze en ze waste met haar linkerpootje haar oor.

‘Hey meid, ben je vandaag op pad geweest?’

Loesje liet een zacht ‘mrrrrr’ horen en trippelde achter haar baasje aan toen die naar de keuken liep.

‘Heb je honger?’ Jasmijn opende de kast boven het aanrecht en haalde er een zakje zachte brokken uit.

Toulouse wreef met haar kopje langs haar been, ze had geen bezwaar tegen een hapje. Het muisje, dat ze die ochtend onder een struik gevonden had en dat ze na een korte jacht met smaak had verorberd, was ondertussen al verteerd.

Terwijl Jasmijn een schoon schoteltje uit de kast haalde en de brokjes verdeelde, sprong haar lieveling alvast op het aanrecht om haar avondmaal te keuren.

Het was een zware dag geweest. De zaak begon steeds meer bekendheid te krijgen en vandaag was zo een dag dat iedereen wel eens wilde kennismaken met die bijzondere koffiebar in de stad. Om de vermoeidheid uit haar lijf te krijgen, besloot Jasmijn eerst een bad te nemen voor ze haar avondeten klaarmaakte. Haar pijnlijke benen zouden haar er dankbaar voor zijn. Ze liep naar de badkamer en liet alvast het bad vollopen, waarna ze een flinke scheut heerlijk geurende badgel in het water spoot. Ze verwachtte geen bezoek meer, dus besloot ze om na het bad haar huispak aan te trekken. Dat hing al klaar aan de kapstok. Ze miste nog een muziekje, een heerlijk glas Pinot Blanc en een goed boek. Het volgende uur kon de wereld haar gestolen worden.

––––––––

Een dik uur later nestelde ze zich met een portie lasagne en een tweede glas van de heerlijke wijn op de sofa en zette de televisie aan. Dat was het signaal voor Toulouse om zich tussen de opgetrokken benen van haar baasje te nestelen. Het was hun avondritueel. Jasmijn keek naar haar favoriete programma’s en Loesje droomde van muisjes, zwarte katers en melk.

Terwijl ze geboeid zat te kijken naar een documentaire over de Thompson gazelle, streelde ze achteloos het zachte kopje van haar huisgenoot toen ze plots iets voelde dat niet pluis was.

‘Toulouse, kom ‘es hier.’ Jasmijn porde de kat zodat ze kon zien wat er aan de hand was met de hals van het dier.

Maar Toulouse bleef verder slapen, ze droomde net zo lekker.

Jasmijn liet haar benen van de sofa glijden en nam de kat op haar schoot. Ze inspecteerde de hals van het dier en tot haar verbazing zat daar een halsband, die versierd was met wel heel erg blinkende stenen.

‘Hé, wat raar. Jij draagt normaal toch geen halsband? Waar heb je deze vandaan gehaald?’

Toulouse keek haar vrouwtje met haar felgroene ogen aan en legde toen haar kop op haar poten. Ze had geen interesse in die halsband.

Maar Jasmijn wilde er het fijne van weten en ze inspecteerde het ding eens goed. ‘Wel alle... Het is helemaal geen halsband! Het is een armband. Waar heb je dat ding vandaan? Het ziet er erg duur uit en daar loop jij mee over straat?’

Toulouse had geen idee wat een straat was, maar ze kon er zich niet druk over maken. Als Jasmijn zo graag dat ding om haar hals had, dan moest ze het zelf maar dragen. Ze schikte zich nog eens goed en sliep verder.

––––––––

Toen Thomas, de barista, de volgende morgen door de achteringang de zaak binnenkwam, was Jasmijn al bezig met het vullen van de melk- en suikerpotjes.

‘Hey, het ziet er naar uit dat het vandaag weer een mooie zomerdag wordt.’ Hij haalde zijn schort van de haak in de keuken en bond hem om zijn middel. ‘We zullen het weer voelen aan al de klanten die we over de vloer krijgen.’

‘Vandaag zal het wel meevallen,’ zei Jasmijn. ‘Volgens de weerman zou het heel het weekend mooi weer zijn en dan gaan de mensen liever naar zee.’

‘Van mij mag het eens een dagje wat minder druk zijn, hoor. Gisteren hadden we amper tijd om zelf een kopje te drinken.’

Jasmijn glimlachte.

Thomas klaagde graag over het vele werk, maar dat deed hij ook op dagen dat er wat minder klanten over de vloer kwamen.

De achterdeur ging voor een tweede keer openen en Maris, het derde lid van het team kwam binnen. Jasmijn wist even niet wat ze zag toen het meisje de haren losschudde en in plaats van een golf van pikzwarte haren, viel er nu een waterval van knalroze golven met purperen accenten naar beneden.

‘Maris! Je haar!’ Jasmijn wist natuurlijk wel dat haar serveerster graag experimenteerde met make up, maar zo extreem had ze het nog niet gezien.

‘Vind je het mooi?’ Ze draaide om haar as en de waaier van suikerspinnenkleurig haar fladderde om haar schouder.

‘Euhm, mwa, ik wil zeggen.... Het is niet iets wat ik zelf zou overwegen. Maar het is wel goed gedaan, denk ik.’ Jasmijn vond dat ze maar beter diplomatisch kon zijn.

‘Mijn moeder vond het niets, maar die is natuurlijk ouderwets,’ zei Maris en ze liep de keuken in om haar schort te halen.

‘Jasmijn?’ riep het meisje. ‘Wat doet dit hier?’

Jasmijn zuchtte en vroeg zich af wat er nu weer was. Maris was een schat en ze zou niet zonder haar kunnen in de zaak. Maar af en toe begreep ze al dat drama van de jeugd niet zo goed meer. Soms voelde ze zich oud, ook als was ze pas begin dertig.

‘Wat bedoel je Maris?’ Jasmijn had geen zin om te gaan kijken. Het veronderstelde probleem zou zelf wel naar haar toe komen. En ze had gelijk. In het deurgat van de keuken stond een roze fee met in de hand een fonkelende armband.

‘Oh ja!’ Jasmijn was de armband bijna vergeten. ‘Goed dat je het zegt, het is mij echt ontschoten. Ik heb gisteren zoiets raars meegemaakt.’ Ze vertelde over Toulouse en die armband om haar hals. En dat ze geen idee had waar dat ding vandaan kwam.

Thomas nam de armband vast en onderwierp hem aan een nauwkeurig onderzoek. ‘Jasmijn, volgens mij is dit een duur ding.’

Ze zuchtte. Daar had ze zelf ook al voor gevreesd. ‘Enig idee hoe duur?’ vroeg ze.

Thomas hield de stenen tegen het licht en op de toonbank verscheen plots een ingewikkeld patroon in alle kleuren van de regenboog.

‘Ik ben bang heel duur. Zie je al die kleuren? Dat is typisch voor geslepen edelstenen.’

‘Bedoel je diamanten?’

‘Diamanten of saffieren lijken mij het meest waarschijnlijk. Bergkristal breekt het licht ook, maar fonkelt niet zo. Maar ook de zetting zelf lijkt me speciaal. Ouderwets dat wel, maar duur. Als je het mij vraagt is dit een antiek stuk.’

‘Maar hoe komt ze eraan?’ wilde Jasmijn weten.

‘Goh ja, je laat haar nu ook buiten als het mooi weer is. Misschien heeft ze het ergens gevonden of zo.’ Maris vroeg zich af waarom Jasmijn dat zelf niet bedacht had.

‘Dat lijkt me sterk. Hij zat echt om haar hals en hij paste behoorlijk goed aan. Ik denk niet dat ze er zelf haar kopje heeft doorgestoken.’

‘Dus jij denkt dat iemand hem bij haar om heeft gedaan?’ Thomas stond nog steeds naar het ding in zijn hand te staren.

‘Dat lijkt me de meest zinnige uitleg.’

‘Als het echte stenen zijn en de armband is antiek, wie gaat er dan zo dom zijn om dat ding om te doen bij een kat?’ Maris vond het veel geroep om niets.

‘Dat is nu juist het probleem, Maris. Waarom doet iemand een waarschijnlijk hele dure armband bij een kat om. Er klopt iets niet.’

––––––––

Al snel dienden de eerste klanten zich aan en was er geen tijd meer om over het probleem van de armband na te denken. Jasmijn wilde niet geloven dat Toulouse het ding ergens uit een woning had gestolen. Volgens haar deden katten zoiets niet, het zijn tenslotte geen eksters. Nu ze erover nadacht had ze veel sneller moeten doorhebben dat er iets rond haar hals zat. Toen ze thuiskwam zat ze in de hal met haar poot achter haar oor te krabben alsof iets haar stoorde. En later op de sofa ook. Maar Jasmijn had het niet onmiddellijk opgemerkt omdat Loesje een kruising is tussen een schildpad kat en een Noorse boskat. Haar haren zijn zo lang en in zulke dichte lagen, dat de halsband helemaal niet was opgevallen. Ze merkte hem voor het eerst op toen ze iets hards in de pels van haar kat voelde.

Die avond na sluiting werd er krijgsraad gehouden in het leesgedeelte van Latteratura. Maris vond dat ze die armband maar gewoon naar de politie moesten brengen. Maar Thomas vond dat geen goed idee. Ofwel had iemand uit de buurt de halsband bij Toulouse om gedaan of de kat had het zelf gedaan en dat laatste leek haast onmogelijk.

Plots schoot er Jasmijn iets te binnen. ‘Zeg, je denkt toch niet dat iemand die armband ergens gestolen heeft en toen hij dreigde betrapt te worden heeft hij of zij hem snel bij de kat omgedaan.’

‘Hmm... als ik een dief was dan zou ik zo’n oplossing wel overwegen,’ bedacht Thomas. 

‘Maar dan zou de dief ervan uitgaan dat de kat daar woonde.’ Maris was nu helemaal mee in het verhaal. Het leek erop dat het toch nog spannend zou worden.

‘Denk je dat de dief teruggaat om het juweel alsnog te stelen?’

‘Tja, daar heb ik geen idee van,’ zei Thomas.

‘Stel dat jij de dief bent. Wat zou je dan doen?’

‘Hangt er vanaf. Ben ik een gelegenheidsdief of moet ik dat ding op bestelling stelen?’

‘Op bestelling.’ Maris proestte het uit. ‘Het gaat hier om een juweel en geen Van Gogh, hè.’

‘Oké, niet op bestelling dan, maar wel omdat ik dringend geld nodig heb.’

‘Als je dringend geld nodig hebt en je steelt juwelen, dan moet je ook weten waar je ze kwijt kan. Dan ben je geen gelegenheidsdief, want ik zou bijvoorbeeld niet weten waar ik gestolen juwelen kan verkopen.’ Jasmijn knabbelde gedachteloos op een koekje.

‘Pawnshop?’ stelde Maris voor.

‘Euhm, hebben wij dat hier? Ik dacht dat zoiets alleen in Amerika bestond.’ Thomas was niet overtuigd.

‘Ik geloof dat dit bij ons een leenbank of lommerd is. Ik weet bijvoorbeeld zo’n winkeltje waar je waardevolle boeken en postzegels kan verkopen en vaak ook hele speciale dingen.’ Jasmijn trok haar wenkbrauw op toen ze Maris aankeek. ‘Ik maak me soms echt zorgen om jou, Maris. De dingen die jij allemaal weet...?’

––––––––

Het trio ging een half uurtje later uit elkaar. Ze konden geen bevredigende reden bedenken waarom Toulouse plots met een kostbare armband op de proppen was gekomen. Ze besloten om de kranten en de sociale media in de gaten te houden, voor het geval iemand iets kwijt zou zijn. En met een vaag gevoel van onrust ging Jasmijn die avond naar bed. Stel dat Thomas en Maris gelijk hadden en dat een dief de armband om de hals van Loesje had gedaan. Zou hij dan niet proberen om dat ding alsnog te bemachtigen? En wat als hij ontdekte dat er in dat huis geen kat woonde? Zou hij dan op zoek gaan?

Die nacht droomden ze van dieven die over smalle richels langs de muren van de appartementen slopen. Ze werden de weg versperd door een horde katten met schitterende halsbanden om. Het leek wel op een computerspelletje. Het begon met een dief en telkens als hij een kat tegenkwam, werden het er twee, dan drie en zo verder. Jasmijn stond die nacht drie keer op om te controleren of alle ramen en deuren wel goed gesloten waren en was tegen de volgende ochtend een wrak.

Maar de dagen gingen voorbij zonder dat er iets gebeurde en Jasmijn was de armband al bijna vergeten toen op een ochtend een opgewonden Maris langs de achterdeur binnen kwam en met een pamflet zwaaide.

‘Kijk eens wat er op de binnenplaats aan de muur van het berghok hing?’

Jasmijn nam het pamflet uit haar hand en las wat erop stond.

‘Heeft iemand toevallig een oude armband gevonden? We zijn hem op de twaalfde kwijtgeraakt en we zijn radeloos. Het is een erfstuk en de laatste herinnering die we aan onze moeder hebben. Heb je hem gevonden, neem dan contact op met...’

Jasmijns mond viel open en toen Thomas binnenkwam vreesde hij dat er iets ergs gebeurd was. Maar zijn collega duwde hem het papier in handen en onmiddellijk wisten ze dat zij de vermiste armband hadden. Jasmijn rende naar de telefoon en tikte het nummer in. Terwijl ze wachtte op verbinding gebaarde ze naar Thomas dat hij de armband uit de kluis moest halen.

‘Hallo? Ja, goeiemorgen mevrouw. We hebben net uw berichtje gevonden. U hebt een armband verloren?’ Ze luisterde even naar de vrouw aan de andere kant en knikte. Thomas had ondertussen het juweel gehaald en gaf het aan haar.

‘Juist ja. En kan u die armband ook beschrijven? Want wij willen er natuurlijk zeker van zijn dat het de juiste is.’ De dame aan de andere kant begreep het verzoek. Ze beschreef de stenen en de antieke setting en het klopte met wat Jasmijn zag.

‘Maar u kan hem zeker herkennen aan de sluiting. Daar zou normaal gesproken een klein zilveren rondje aan moeten hangen met een gegraveerde letter A erin.’

Jasmijn legde de armband plat op de toonbank en bestudeerde de sluiting. Inderdaad, aan het slotje hing een rond schijfje met een sierlijke A in het midden. Ze was opgelucht dat het over dezelfde armband ging. Ze sprak met de dame af dat ze na sluitingstijd de armband kon komen ophalen.

––––––––

Om even voor zessen werd de deur geopend door een dame van middelbare leeftijd. Ze keek wat onwennig rond, maar wendde zich toen tot Jasmijn, die achter de toonbank stond.

‘Euhm goeiemiddag, mijn naam is mevrouw Aernouts. We hebben vanmorgen gebeld over...’

‘Oh ja, dag mevrouw Aernouts. Bedankt dat u naar hier kon komen. U ziet dat het hier vrij druk is en dat het voor mij...’

‘Oh, maakt u zich daarover maar geen zorgen. Ik ben al lang blij dat u de armband gevonden hebt.’

‘Zal ik u even een kopje koffie maken? Binnen een paar minuutjes sluiten we en dan kunnen we samen naar het juweel kijken. Gaat u maar naar de leeshoek, dan brengt Maris u zo dadelijk wat.’

Toen alle klanten eindelijk de deur uit waren, sloot Jasmijn de voordeur en draaide het kaartje met Open en Gesloten om. Ze liep naar haar kleine kantoortje en haalde de armband uit de kluis. Thomas en Maris stonden wat te dralen bij de deur.

‘Ik weet dat jullie barsten van nieuwsgierigheid. Kom maar mee, dan horen jullie het verhaal uit eerste hand.’

Toen mevrouw Aernouts de armband zag, kreeg ze tranen in de ogen. ‘Ik ben zo blij dat hij terecht is. Weet u, hij was van mijn moeder. Ze was al een hele tijd bedlegerig en is de veertiende overleden. Het leek wel of ze haar dood voelde aankomen. Ze was al behoorlijk dement, maar telkens als we haar even alleen lieten, begon ze haar bezittingen te controleren en te tellen. Het gebeurde meer dan eens dat ze haar jassen op bed had gelegd. Of haar zakdoekjes geteld. Ze deelde ook regelmatig uit aan het huispersoneel, maar die legden ’s avonds netjes alles weer terug. We stonden er niet bij stil, maar toen ze overleden was merkten we dat haar diamanten armband verdwenen was. De huishoudster en de verpleegster zwoeren dat ze die niet aan hen had meegegeven. Dus we vreesden een beetje dat ze die uit het raam gegooid had. Of dat hij gestolen werd door een ekster omdat die al eens blinkende spulletjes stelen.’

Jasmijn lachte. ‘Nee, het was geen ekster. Het was een kat!’

Mevrouw Aernauts keek haar niet-begrijpend aan en het drietal deed het verhaal van de kat die thuiskwam met een nieuwe halsband.

‘Oh, maar dan begrijp ik het!’ zei de dame. ‘Uw kat is waarschijnlijk op bezoek geweest bij mijn moeder, ze woonde namelijk op de eerste verdieping van het flatgebouw hier om de hoek dus jullie achtergevels kijken op elkaar uit. Ze zal gezien hebben dat het dier geen halsband droeg en waarschijnlijk heeft ze zonder het te beseffen haar kostbare armband om de hals van het dier gedaan.’

Jasmijn was blij dat het mysterie van de stelende kat opgelost was. En mevrouw Aernouts was blij dat ze haar armband terug had.

De volgende dag liep Jasmijn tijdens haar lunchpauze even naar binnen bij de dierenwinkel, een stukje verderop in de straat en kocht een mooie halsband voor Toulouse. Een halsband met grote, schitterende stenen. Want die had ze wel verdiend.