Liefde in pyjama

––––––––

Sophia Jager

Liefde in pyjama

Sophia Jager

Verschijningsdatum: 4 november 2022

© 2022 Sophia Jager

© 2022 Hamley Books

ISBN 9789464661323

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Dinsdag

‘Wat vind je van het idee om volgende week een pyjama party te organiseren?’

De lepel blijft halverwege het bord en mijn mond hangen. Soep kletst over de rand, maar natuurlijk, in plaats van dat het hete goedje terug in het bord terechtkomt, spat het op mijn witte jurk.

'Oh Elena, kijk nou toch eens, onhandig wicht.' Mijn moeder rukt me haast van mijn stoel af en dept mijn jurk met een handdoek, alsof dat het probleem van de tomatensoep zal oplossen.

‘Geeft niet, mam,’ zeg ik ongeduldig, ‘het is een oud ding.’

‘Tuttut, oud ding of niet, we hebben geen geld om een nieuwe jurk voor je te kopen. Ik dacht dat je deze nog altijd graag droeg? Hoewel ik me wel afvraag waarom je in hemelsnaam een witte jurk aantrekt wanneer we tomatensoep eten.’

‘Dat wist ik toch niet toen ik thuiskwam van mijn werk?’ Ik zeg het op geduldige toon, want ik weet dat ik moet opletten hoe ik dingen uitleg aan mijn overgevoelige moeder.

In haar leefwereld is alles perfect, of wil ze toch in elk geval dat het perfect is. Het is alles waar ze zich mee bezig kan houden sinds ze verplicht thuis moet blijven van de dokter. Nadien heeft hij er zelfs voor gezorgd dat ze nooit meer hoeft te werken.

Ze loopt tegen de vijfenzestig en is al enige tijd in een gezondheidskwakkelstraatje terechtgekomen. Hierdoor kom ik elke dag bezorgd thuis van mijn werk, aangezien ik nooit weet wat ik ga aantreffen. Vandaag is een goede dag. Ze heeft gekookt, opgeruimd en schoongemaakt. Zoveel zelfs dat de keukenkasten vanbinnen én vanbuiten blinken, en dat er niets meer niét op zijn plek staat. Dat is dan een goeie dag, want ze heeft haar energie kunnen loslaten op dat soort dingen.

Een slechte dag is wanneer ze zich voor de duizendste keer afvraagt waarom ze ook met die loser van een Marc (mijn vader dus) moest trouwen, zonder betere inlichtingen te hebben ingewonnen.

Mijn vader is zes jaar geleden overleden en heeft een berg schulden achtergelaten die wij nog altijd aan het afbetalen zijn. Mijn moeder heeft letterlijk de last van zijn leven op haar schouders genomen en is na zijn dood bij een tweede bedrijf beginnen werken naast haar gewone uren, om zo toch maar rond te komen.

Zijn schuldenlast was gigantisch, mijn vader was enorm slecht in het beheren van geld, waardoor er niets meer overbleef voor ons. Het ergste van dat alles was dat hij verschillende leningen was aangegaan waar wij geen weet van hadden, waardoor al die stinkende lijken uit de kasten kwamen vallen toen het al te laat was.

Mijn vader was het type man dat altijd wegrende voor alle ellende die hij zichzelf of anderen had aangedaan en hij kon wonderwel doen alsof er niets aan de hand was. Met alle gevolgen van dien.

Mijn moeder begon mentaal en fysiek achteruit te gaan vanaf zijn dood, en hoewel ik het met lede ogen moest aanzien, stond ze erop dat ik ging studeren.

‘Jij moet een diploma halen,’ zei ze, toen ik het met haar erover had. Ik wilde niet verder studeren na mijn middelbare schoolopleiding. Mijn besluit om meteen te gaan werken, stond al enige tijd vast. Maar daar wilde zij niets van weten.

‘Jij gaat werken, zodat je niet mijn situatie belandt. Niet nu, maar binnen vier jaar, wanneer je een behoorlijk diploma hebt behaald dat je voldoende onafhankelijkheid zal opleveren, wat er later ook met je gebeurt. Als je dan in mijn situatie terechtkomt, zal je in elk geval niet wakker hoeven te liggen van de geldzorgen.’

Ze zei nooit veel over mijn vader, maar jarenlang heb ik haar ’s nachts horen snikken. Het is dankzij de lening van een goede vriend van de familie dat we ons huis nog hebben. Hij heeft alle schulden afgelost en een aanvaardbare afspraak gemaakt met mijn moeder, waardoor ze nu maandelijks een grote som aan hem betaalt, maar wel eentje die behapbaar is voor haar.

Ik kreeg financiële steun dankzij beurstoelatingen, wat maakte dat ik kon gaan studeren. Toch verkoos ik om een bijbaantje te nemen, zodat ik mijn moeder in elk geval die extra last kon besparen. Op kamers ging ik uiteraard niet, dat was niet te betalen.

Ik hield wel van dat baantje, al maakte dat het studeren extra zwaar. Maar ik hield vol en na vier jaar kon ik eindelijk zeggen dat ik afgestudeerd was.

Mijn baan is leuk, niet mijn droomjob, maar wel eentje die ik een aantal jaren zou kunnen volhouden. Ik wil zoveel mogelijk sparen, zodat mijn moeder een jaar vroeger dan voorzien haar schulden kan aflossen en ze net als zoveel anderen een zorgeloze oude dag zal hebben.

‘Elena, luister je wel naar me? Ik zei: ik ga een pyjama party organiseren. Je helpt me wel, toch?’

‘Waarom zelfs?’ vraag ik, terwijl ik geen moeite meer doe om de tomatenvlekken uit mijn witte jurk te halen, nadat ik de taak van mijn moeder heb overgenomen. ‘Ik ben echt niet mee, hoor. Is dat niet iets van vroeger?’

‘Natuurlijk niet, dat is weer trendy, ik heb het op Instagram gezien. Mensen doen dat nu voortdurend.’

‘Sinds wanneer zit jij op Instagram?’ vraag ik verwonderd. ‘Ben je daar niet een beetje te oud voor?’

‘Ik? Je weet toch dat de nieuwe zestig de oude vijftig is?’

‘Bijna vijfenzestig.’

‘Nu ja, dat dan. Maakt niet uit. Ik vind dat we zoiets moeten doen ter ere van onze nieuwe buren.’

‘Nieuwe buren?’