Timing is alles

Amber Clarke

Timing is alles

Feelgood/YA 

Verschijningsdatum: 7 september 2021

© 2022 Amber Clarke

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661347

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Voor mijn familie en de familie die ik koos

Proloog

Het is een donderdag.

Ik hoor voetstappen.

Ik ben Jess.

Ik hoor voetstappen.

Het is 17:00.

Mijn naam is Jess.

Jessica.

Ik hoor geluiden.

Doffe geluiden.

Ik hoor mensen.

Ik hoor voetstappen.

Mijn naam is...

Vandaag is...

Waar ben ik?

Ik zie dingen.

Rode dingen.

Vloeiend. Op de vloer.

Ik hoor mensen. Gillen.

Geluiden. Knallen.

Eén.

Twee.

Drie.

Stilte.

Vier. Vijf. Zes. Zeven.

Ik mag niet wegvallen.

Acht. Negen.

Ik mag niet...

Tien. Elf.

Ik.

1.   

‘Ben ik een voorwerp?’

‘Technisch gezien wel,’ zegt Monica.

De regen valt met bakken uit de hemel. De bliksem maakt een plaatje van de stad, op de hielen gezeten door donder. Onweer. Gezellig.

‘Ben ik eetbaar?’ vraag ik wanhopig. Ik ben al vijf minuten aan de beurt en heb nog steeds geen idee wat Monica voor zich ziet. Ze maakt het me er ook niet bepaald gemakkelijk op met haar dubbelzinnige tips en haar ‘zwoel’ golvende wenkbrauwen.

‘God nee,’ reageert ze. ‘Voedsel beweegt niet, dat weet je toch? Dat zou niet lekker zijn.’

Ik neem nog een hap van de pizza en verleg me op de bank. Brent legt zijn arm om me heen wanneer ik mijn hoofd op zijn schouder leg. Ik ga plagend door zijn donkerblonde, golvende haar. Hij is ondertussen al maanden niet meer naar de kapper gegaan, waardoor mijn vingers er volledig in wegzinken.

Ik onderdruk een geeuw. ‘Ben ik groot?’

‘Ja.’ Ze houdt met haar handen een onzichtbaar stuur vast en draait het van links naar rechts.

‘Ben ik een auto?’

‘Goddank!’ gilt ze. ‘Ik dacht dat je het nooit ging raden.’

Zonder haar valsgespeelde hints zaten we hier morgen nog steeds.

‘Kunnen jullie stiller zijn?’ Liv verzet haar bril terwijl ze ons over haar boek aankijkt, een lok blond haar voor haar ogen.

Monica fronst haar wenkbrauwen misnoegd. ‘Jij wil altijd stilte, Liv. Neem wat pizza.’

Die wuift het aanbod weg en slaat de pagina om.

Het is een avond zoals elke andere. De lichtoranje muren van onze woonkamer en ons mooie interieur vloeken met de open doos dampende pizza, waarop een hoopje kaas ligt. Mijn broer Ike mag de kamer inkleuren en wij mogen ze besmeuren. Ike is de wijze onder ons en zorgt er met Liv voor dat de boel niet ineen stort. En dat allemaal terwijl ze ook al gaan werken. Ik ben de enige hier die nog naar de middelbare school gaat, gezien Brent vorig jaar afstudeerde, Liv is eenentwintig, mijn broer is klaar met z’n studies en Monica... die is Monica. Zij stopte vorig jaar met school na een dispuut over vrijheid binnen de schoolmuren.

Brent tikt met zijn vingers tegen mijn schouder, op de maat van een melodie op televisie. Er speelt een Franse film zonder ondertiteling, waar ik geen woord van begrijp. Hij legt zijn deken over me heen en loopt naar zijn kamer wanneer het voor hem te saai begint te worden. Ik zak achterover in het lege stuk van de bank en staar naar de televisie. Het hoofdpersonage rent door het vliegveld de liefde van haar leven achterna. Ze draagt een elegante rode jurk, heeft haren zo zacht als zijde en huilt dikke, stroperige tranen. Een man in zwart pak stelt haar een vraag waarop ze nogal theatraal reageert. Hij heeft blonde haren en felblauwe ogen en lijkt eigenlijk precies op... Ik schud het beeld van zijn gezicht van me af en duw het haastig weg.

Er komt geen antwoord op wat de vrouw zegt. Het koppel geeft elkaar enkel een langgerekte zoen die het scherm vult.

Monica zucht dromerig en Liv lacht om het plaatje. ‘Houd het tapijt schoon,’ fluistert ze terwijl ze de half aangevreten pizzastukken naar de keuken brengt. Ik kan alleen aan niets anders dan dat gezicht denken. Het gezicht dat ik al zo lang niet meer heb gezien.

Ik staar naar de foto’s op de muren om me af te leiden. Foto’s met Monica en haar vriendin, mijn broer en ik voor de Eiffeltoren, Liv met haar diploma en nog enkele oude huisgenoten.

Tik.

Monica heft haar hoofd op.

Tik.

Liv komt met fronsende wenkbrauwen uit de keuken.

‘Denk je dat er weer –’

Ik hoor een luide knal, een ‘SHIT’ uit Livs mond en plots is het donker.

Stroomstoring.

‘Verdomme,’ vloekt Monica wanneer ze tegen de bank loopt. ‘Waar is jouw zaklamp?’

Ik neem een zaklamp van het tafeltje naast de deur en richt ze op Monica, die er met het felle licht vrij demonisch uitziet. ‘Iemand moet de schakelaar weer omdraaien,’ zeg ik, waarna Monica zich met gekruiste armen tot Liv en mij richt.

Liv draait haar hoofd weg en sluipt de gang in.

‘Fijn.’ Ik zucht. ‘Ik doe het wel.’

Wat ijzige lucht leidt me vast meer dan genoeg af van mijn eigen gedachten.

Ik loop zonder jas de trap af en voel de kou al in mijn huid snijden. Het is een schande dat de wind op een lentedag nog zo scherp kan zijn én dat je enkel in de kelder komt via de buitenzijde van dit gebouw, waardoor je die kou in je pyjama mag gaan trotseren. Ik loop de regen in, ren langs de zijkant van het gebouw en schuil zo snel ik kan onder de vochtige bakstenen deuropening van het keldergat.  

Er ontsnapt een gil uit mijn mond wanneer een onbekend wezen mijn voet aanraakt. Ik schijn met mijn zaklamp in de duisternis om de zekering te vinden, blaas alle lucht uit mijn longen als ik die eindelijk zie verschijnen en trippel er zo snel als ik kan heen om ze weer in te schakelen.

Als de elektriciteit uitvalt, gebeurt dit voor het hele gebouw, maar aangezien niemand een doodswens heeft, wachten we meestal af of iemand zich opoffert en dit donker trotseert. Soms zitten we de nacht door en vraagt een van ons het aan een onwetende voorbijganger. Moedig als we zijn.

Ik schuifel weer naar de deur toe en zet mijn capuchon op tegen de regen wanneer ik in mijn ooghoek een schaduw zie flitsen. ‘Hallo?’ zeg ik amper onhoorbaar. Maar als ik me omdraai, zie ik niets meer.

De regen maakt me paranoïde.

––––––––

De zon brandde in mijn ogen toen ik in het rond keek. Ik zocht naar een herkenningspunt, iets om me aan vast te houden, maar het enige wat ik vond waren hopen mensen, racende fietsers en stapels stoelen op terrassen.

Ike had me al gewaarschuwd dat ik in mijn eentje mijn weg moeilijker zou vinden, maar ik was vastbesloten hem géén bericht te sturen. Al moest ik een hele nacht op straat slapen.

Ik pakte de kaart uit mijn tas en vouwde hem voor me open. Oké. Waar ligt het noorden? Hopeloos keek ik rond. ‘Meneer? Waar ligt het noorden?’ vroeg ik aan de eerste de beste voorbijganger, die dan zijn neus optrok en een wolk rook uitspuwde. Ik hoestte van de stank en rende snel verder.

Misschien had ik me dit moment anders voorgesteld. Mensen in cafés die dromen waarmaakten, gezellige bistro’s, gebouwen waar je bij weg zwijmelde... maar niets van dat. Tot overmaat van ramp fladderde mijn kaart tussen mijn vingers vandaan in een stinkende plas afvalwater die een uitbaatster zojuist over straat had gegooid. Dat kon er ook nog bij.

Ik sloop tussen een stroom kibbelende toeristen door om op een trapje te gaan zitten. Ik wilde niet toegeven aan mijn broers gebrek aan vertrouwen in mij, maar zonder kaart konden ze me evengoed in het centrum van Tokyo neergezet hebben.

Mijn lange lokken plakten ongemakkelijk aan mijn gezicht, dus haalde ik het elastiek van mijn pols en bond mijn haar in een snelle knot. Het raam van de winkel naast me weerspiegelde een meisje met donkerbruine haren en grijze ogen. In dezelfde reflectie merkte ik een grote groep mensen aan de andere kant van het plein op. Tientallen mensen staarden gehypnotiseerd naar een oud en beschadigd gebouw.

‘Deze is van jou, veronderstel ik?’ klonk er vlak boven me. Een hees kuchje onderbrak mijn curiositeit. Er verscheen een verschrompelde en natte bol papier in mijn ooghoeken, waarop ik enkel een windroos kon herkennen. Toen ik opkeek zag ik een lang gestalte, blauwe ogen en gekrulde lippen die afwezig grijnsden. Hij gooide de kaart in een prullenbak vlakbij. ‘De wind kan hier erg gevaarlijk zijn.’

‘De hele stad is gevaarlijk,’ verzuchtte ik.

Hij humde. ‘Maar je hebt die kaart eigenlijk niet nodig.’

Ik trok een sceptisch gezicht. Zonder kaart kom ik niet eens weg van dit trapje. Zonder te overdrijven.

‘Ik ben een huisgenoot van je broer,’ zei hij. ‘Ik zag je wanhopig rondstaren en wilde aanwijzen dat we daar wonen.’ Hij wees naar het appartement in de straat naast het plein, knikte me toe en liep weg.

Ik vergat mijn interesse in de groep mensen of de pittoreske omgeving zodra ik naar het appartementencomplex wandelde. Toen ik omkeek zag ik de jongen aan de andere kant van het plein, starend naar de poort waar al die mensen stonden. Niet veel later viel de deur in het slot. En ik bleef alleen achter met de stilte.

––––––––

‘Goddank, je leeft nog. Ik dacht dat je vermoord was!’ gilt Monica wanneer ik boven kom. Ze gaat op de bank zitten met een mok thee en wijst naar de salontafel waar de mijne staat te wachten. Ik zet me naast haar op de bank, mijn oogleden zwaarder bij elke regendruppel die tegen het glas land. De avond begint zijn tol te eisen. Met een schooldag in het vooruitzicht is vermoeidheid niet zo’n goed idee.

‘Hallo.’ Mijn broers kuif komt tevoorschijn in mijn ooghoeken. Hij kijkt schichtig door het woonkamerraam en klopt de regen van zich af voor hij een tel in de keuken verdwijnt. ‘Ik dacht de hele nacht te werken, maar ik heb morgen een late shift.’ Hij wandelt met een blikje fris naar ons toe. ‘Dus,’ zegt hij terwijl hij zijn lip aflikt, ‘ben ik maar naar huis gekomen. Is alles gelukt?’

Monica verbergt haar mond gniffelend achter haar hand.

Ik knik braafjes.

‘Ga maar naar bed. Het is al veel te laat.’ Hij gaat zuchtend in de fauteuil zitten.

‘Ja, vader. Zullen we doen.’ Monica glimlacht hem toe en sluipt de gang in.

Ik blijf enkele seconden bij hem zitten. ‘Is alles oké?’ vraag ik. Ike perst zijn lippen op elkaar en humt. Zijn blik blijft aan het zwarte televisiescherm genageld.

‘Ike...’

‘Het is oké,’ reageert hij kort. Hij zwaait met zijn hand. ‘Ik zag gewoon een schaduw. Dat is alles.’

Een schaduw? ‘In de kelder?’ vraag ik.

Ike kijkt me aan. ‘Jij hebt het ook gezien?’

Ik knik traag. Al had ik gedacht dat het in mijn hoofd zat.

‘Het was waarschijnlijk niks,’ mompelt hij.

‘Misschien was het de paashaas van de buurvrouw,’ zeg ik. Die is al duizenden keren van haar balkon gevallen, dus misschien zagen we enkel dat.

Mijn broer knijpt zijn ogen samen. ‘Hm.’

Ik zwijg even. ‘Je denkt toch niet dat...’

Ike wuift weer met zijn hand en schudt zijn hoofd. ‘We beginnen er niet over.’

‘Maar als ze terug zijn –’

‘We weten niks.’ Hij grist de afstandsbediening van de salontafel en zet de televisie harder. ‘Het was vast niks.’

Ik tuit mijn lippen. Het stelde waarschijnlijk inderdaad niks voor, denk ik. Want YOUTH is weg. Luke is weg. Reese is weg. Zij zijn weg.

‘Jessica!’ roept Monica langgerekt vanuit de gang. Ik draai me weg van Ike en fluister Monica luid toe dat het middernacht is.

Ze gaat schaamteloos verder met roepen.

‘Wat zit je dwars?’ vraag ik zodra ik aan mijn slaapkamer sta, die vlak naast de hare ligt. Het geluid van de televisie echoot door de gang.

‘Mij?’ antwoordt ze. Ze steekt haar hoofd in de gang om me te kunnen zien.

‘Ja, jij,’ zeg ik. ‘Je gedraagt je alsof je weer door een van je filosofische periodes gaat.’

‘Ik ben altijd filosofisch, Jess. Dat weet je toch. Ik ben als het ware een echte Aristoteles.’

‘Oké dan.’

‘Een Socrates,’ vult ze aan.

‘Oké.’

‘Een Kant.’

‘Ik heb hem door,’ lach ik.

‘Maar goed!’ roept Monica plots opgewekt uit. ‘Nu ga ik slapen om mijn brein te her-kalibreren!’

Ik grinnik wanneer ze haar tong uitsteekt en achter haar deur verdwijnt. Ik denk aan de schaduw. Hoe hij toch in mijn gedachtegang terechtkwam. Maar ik mag niets met hem te maken hebben. Daar moet ik voor zorgen.

2.   

Ik duw het laken van me af en staar enkele ogenblikken naar het plafond. Iedere week besef ik hoe stom het principe school is. Maar zin of geen zin, als ik er wil komen, zal ik me moeten losrukken van mijn bed.

Wanneer ik het raam openzet komt de frisse geur van de ochtendlucht naar binnen, samen met een zweem van vers gezette koffie en pannenkoeken. Op het plein zie ik hoe enkele mensen zich op het terras van de restaurants hebben gedeponeerd. Serveersters huppelen heen en weer met dienbladen en notitieboekjes. Deze stad zit zelfs in de ochtend vol leven. Mensen joggen, kinderen schommelen, ouders rollen met buggy’s over het plein.

Ik wandel de gang door tot ik bij de woonkamer kom, waar Liv met een boek op de bank hangt. Ze steekt een vinger op ter begroeting. ‘Je broer is gaan hardlopen. Ik heb koffie gezet.’ Ze richt haar aandacht weer op het boek. ‘De blauwe mok is voor jou.’ Ze slaat haar been over de rugleuning en hangt haar hoofd over de rand van de bank terwijl ze het boek omhooghoudt. Hoe kan ze in hemelsnaam comfortabel lezen in die positie?

Ik loop de keuken binnen en ruik de koffie meteen. De zon schijnt door het kleine raam naar binnen, waardoor ik stukjes stof in het rond zie zweven. Ik ga zitten op het aanrecht, neem de mok in mijn hand en staar door het raam naar de helderblauwe lucht. Er valt niks meer te merken van het onweer. Gisterenavond lijkt een vage herinnering.

‘Goed geslapen?’ vraagt Brent vanuit de deuropening. Zijn haar steek alle kanten op en zijn pyjama is gekreukt. ‘Dat valt mee,’ zeg ik. ‘Maar jij wel.’

Er verschijnt een halve glimlach op zijn gezicht. ‘Slapen is nogal moeilijk als de regen met bakken uit de hemel valt.’

‘Goedemorgen!’ Monica huppelt in haar ondergoed de keuken in.

Liv valt bijna van de bank wanneer ze Monica ziet. ‘Weet je zeker dat je niets vergeet?’ Ze staart naar Monica’s outfit, of eerder het gebrek eraan.

‘Geen idee waar je ’t over hebt.’ Monica tovert een brede glimlach op haar gezicht terwijl ze een pak melk uit de ijskast pakt en er van drinkt. Er valt een druppel op de grond.

Ze grijnst naar Brent. ‘Ja, ja. Ik ruim die druppel wel op, geef me vier uurtjes om wakker te worden. Ochtendhumeur.’

‘Ja, want jij hebt er zeker één.’ Ik rol met mijn ogen.

‘Kind. Moet jij niet naar school?’

‘Geef me even om te rouwen omdat het maandag is.’

Ze gooit twee handen in de lucht. Haar zwarte haar is licht gekruld vandaag. Ze kan in mum van tijd een perfect kapsel voor zichzelf creëren. Enkele maanden geleden had ze haar haar kortgeknipt, maar na een tijdje vond ze dat ze te veel leek op een zwaarlijvige baby in het groot, dus liet ze het groeien. ‘Als het om haar gaat ben ik een schilder,’ had ze ooit gezegd. Ze noemt haar kapsels ‘haarkunst’. Een kunst die ik niet onder de knie heb.

‘Soms droom ik erover,’ onderbreekt Brent mijn gedachten. Hij leunt tegen het aanrecht en staart door het raam naar het plein.

We hoeven niet te vragen wat hij bedoelt.

Monica zet het pak melk in de koelkast en gaat naast Brent zitten. ‘Wie niet?’

‘Het is gewoon... Nu ze niet in de buurt zijn, kan je enkel het ergste denken. Snap je?’

Hij duwt met zijn duim tegen zijn slapen. Het maakt hem moe. Het maakt ons allemaal moe. De onwetendheid.

Als we nu eens wisten waar ze waren en wat ze planden, zou ik al een stuk geruster rondwandelen.

‘Ik, ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets doet en ’s avonds gewoon naar bed kan gaan,’ fluistert hij. ‘Zelfs na alle slachtoffers die vielen.’

Ik kan hem enkel gelijk geven. Ik kan niet bedenken dat ik ooit nog iets zou kunnen doen zonder het bloed over mijn handen te voelen druipen. Ik weet dat híj zich er verschrikkelijk bij voelt, maar de rest van die bende...

‘Misschien moeten we er daarom niet te veel bij stilstaan. Ik denk dat we er allemaal kapot aan zouden gaan als we ons probeerden in te leven in alle leed van de wereld,’ zegt Monica. De kamer valt even stil tot ze in haar handen klapt. ‘Oké. Jess. Schooltijd. Je rouwproces heeft lang genoeg geduurd.’

Ik bliksem haar in gedachten door het raam omdat ze mijn hoop om thuis te blijven heeft verscheurd. ‘Ik ga lekker educatief wezen,’ juich ik allesbehalve enthousiast.

‘Als je dat zegt spreek je waarschijnlijk namens de hele school,’ grinnikt Liv vanaf de bank waarna ze alweer in haar boek kruipt. ‘Nog even en je bent er! Het gaat als een haas voorbij.’

‘Eerder als een schildpad, maar bedankt voor de peptalk. Twee uur geschiedenis klinkt veel aantrekkelijker nu.’

Ik loop naar Brent toe om hem te omhelzen. Het kan liggen aan zijn gebrek aan slaap, maar er sluimert een onberekenbare uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik breng je wel naar school,’ zegt hij zacht terwijl ik mijn armen om zijn schouders sla. Ik neem wat afstand van hem en frons. Meestal brengt hij me enkel als ik te laat ben, en miraculeus genoeg ben ik vanmorgen op tijd opgestaan.

Brent tuurt zijdelings naar Monica die zich intens focust op de ingrediënten op het melkpak. ‘Ike vertelde me over de schaduw,’ mompelt hij. Hij kijkt in het rond alsof die plots vanuit een hoek zou kunnen springen. ‘Ik heb liever niet dat je nu alleen rondwandelt.’

‘Misschien was het onze verbeelding,’ fluister ik om hem gerust te stellen, zoals ik dat gisterenavond bij mezelf deed. Toch aanvaard ik Brents aanbod.

Ik sta niet te springen om open en bloot in een bus te zitten, waar iemand me in het oog zou kunnen houden zonder dat ik het weet.

Ik zucht. Bal mijn vuisten en ontspan ze weer. Dit is een normale dag.

Vandaag wordt een normale dag.

––––––––

Brent rijdt zijn auto net niet tot ín de schoolgang, en vertrekt pas zodra ik vanachter de deur terugzwaai. Ik zou het ontzettend vertederend vinden als ik er geen zenuwen van kreeg.

‘Hé jij!’ Caty komt naast me wandelen terwijl ik naar mijn kluisje loop. Caty is een van mijn schoolvriendinnen. Ik leerde haar kennen op mijn eerste dag van het derde leerjaar. Puistjes, foute haarstijlen en beugels. Wat mis ik het.

‘Wow, jij bent zo goedgehumeurd,’ zeg ik. ‘Wie is het deze keer?’

‘Damien. Echt gewoon indrukwekkend. En zo lief en attent. En...’

‘Hallo dames.’ In mijn ooghoeken zie ik een figuur in een joggingpak verschijnen. 

‘Hey Jesse. Terug naar je sport roots?’ vraag ik, knikkend naar zijn vrij specifieke kledingkeuze. Hij zet zijn sporttas naast me op de vloer en knipoogt.

‘Helemaal. Vet cool, jong.’ Na het laatste woord slaat hij snel een hand voor zijn mond.

Caty klopt op zijn schouder. ‘Hippie zijn is zo twee weken geleden.’

Jesse ziet eruit als een Duitse Herder, maar heeft het hart van een Chow Chow. En hij vindt het gewéldig zichzelf te verdiepen in andere culturen.

Ik ben waarschijnlijk de enige die nooit verandert, hoewel ik wel een emo-fase heb gehad. In het laatste jaar word je een beetje geacht te weten wat je wil. Dus ik kleed me lekker onorigineel als de alledaagse tiener, met wat hulp van Monica.

‘Ik wil weer spierballen,’ verzucht Jesse terwijl hij wanhopige puppy-oogjes trekt.

Ik klop hem op zijn buik. ‘Je hebt al een sixpack. Het leven is keuzes maken.’

Jesse schopt tegen mijn kuit waardoor ik hem opzij duw. ‘Ga je mee wandelen straks?’ vraagt hij liefjes.

‘Tuurlijk. Na school of...?’

‘Zo snel mogelijk.’ Hij trekt een gezicht dat in weinig verhullende codetaal duidelijk maakt dat hij ergens over wil praten.

‘Is dat je tactvolste gezicht?’ Caty grinnikt. ‘Jij moet dus echt geen geheim agent worden. Je ziet eruit alsof je naar het toilet moet.’

De conversatie eindigt met ons luide geschater wanneer de bel gaat.

‘Hoera,’ verkondig ik, terwijl we naar ons lokaal lopen. ‘Tijd voor school.’

––––––––

Ik hoef er geen tekening bij te maken als ik vertel dat de school lijdt aan het maandag-syndroom. Depressieve gezichten die vermoeider staan dan voor het weekend, leerkrachten met een donderwolk boven hun hoofd omdat ze al deze onwillige tieners iets moeten bijleren voor de volgende vijf dagen. Het is geheel wederzijds.

‘En hierdoor berekenen we...’ zegt de leerkracht.

‘De weg naar buiten,’ verzucht Jesse met wanhopige stem. ‘Gewoon opstaan en lopen. Kan niet moeilijk zijn.’

Wiskunde. Vierde lesuur. Ik heb geen idee waar we het over hebben. Iets met een rechte hoek en drie zijden.

Caty, Jesse en ik vullen elkaars zinnen aan om de doodsaaie lessen te overleven. Anders is het gewoon een honderd minuten durende marteling voor ons gevoelige tienerbrein.

‘Het is erg handig om te weten te komen wat...’ begint de leerkracht.

‘Je moet doen om een leven te vinden,’ knor ik. ‘Geen leerkracht wiskunde worden dus.’

‘Jess.’ De leerkracht rukt me uit mijn grappende stemming. ‘Wiskunde is een doodserieus vak.’

‘Ja, meneer.’

‘Het is mevrouw.’

‘Ja. Dat bedoelde ik,’ stotter ik beschaamd.

‘Het is moeilijk te zien met die snor en dat okselhaar,’ fluistert Caty in mijn oor.

Ik por haar met mijn ellenboog.

‘Vertel me wat we moeten doen met de schuine zijde.’

Ik staar levenloos en gedachteloos naar de opgave, want ik heb werkelijk geen flauw benul. Mevrouw wijst blazend naar Cameron. ‘Jij hebt misschien een antwoord, meneer Andrée.’

‘Oude mensen,’ fluistert Jesse. ‘Gewoon geen enkel gevoel voor humor.’

‘Of logica,’ vul ik hem aan.

‘Of mode,’ giechelt Dana achter ons. Haar rossige haren zitten in een kroon om haar hoofd geweven.

Dana zit al een tijdje in onze klas en praat zelden met ons tijdens wiskunde. Ze is een van de weinige toegewijde leerlingen die ijverig het antwoord geeft op een vraagstuk.

‘Ik dacht dat je niet lachte om wiskunde?’ vraagt Caty.

‘Nee, maar ik kan lachen met de leerkrachten,’ antwoordt ze.

‘Slim,’ zegt Caty langgerekt.

Dana giechelt, haar perfecte glimlach onthullend.

‘Goed.’ Met een luide stem onderbreekt de leerkracht onze conversatie. ‘We houden het bij deze theorie. Ik verwacht dat jullie vanavond allemaal de theorie bekijken en jullie voorbereiden op een onverwachte toets.’

Een ‘ja mevrouw’ schalt door heel de klas, gevolgd door kort oogcontact van vrienden waarmee ze snel seinen dat ze dus écht niet gaan studeren.

Jesse kijkt naar zijn horloge. ‘De bel gaat binnen vijf... vier...drie...twee...’

Caty springt meteen op en sleurt ons mee de gang in. Het duurt nog geen minuut voor de gang volloopt met opgeluchte en hongerige gezichten. De meeste leerlingen sprinten naar de kantine om een plek en eten te kunnen bemachtigen. Bij ons is dit geen probleem. We hebben de afspraak dat een van ons een plaats bijhoudt waardoor twee van ons rustig kunnen doen wat tieners ook doen voor ze gaan eten. Vandaag heeft Caty kantinedienst. Ze knikt me nog snel toe en maakt dan een schietgebedje voor ze slalommend naar de kantine toe rent.

Dana huppelt voorbij naar de kantine en wuift. Het lijkt alsof haar lichaam te licht is voor de zwaartekracht om haar tegen te kunnen houden.

‘Wandelen?’ vraagt Jesse.

Ik knik.

––––––––

Jesse en ik lopen via de deuren van de ingang naar buiten, langs het volleybalveld waar enkele leerlingen zich nu al opstellen voor een middagmatch. De late lentezon schijnt warm op mijn gezicht.

De conciërge, een vijftigjarige man met een witte baard en kranenpootjes bij zijn ogen, begroet ons met een knikje. ‘Voorzichtig als je op het gras loopt. Het kan glad zijn!’ roept hij.

Jesse en ik hummen. Als er iets is waar ik goed in ben, is het uitglijden, dus ik pak Jesses arm voor de zekerheid. ‘Gewoon voor het geval dat,’ zeg ik. Hij grinnikt. Als we het einde van het veld bereiken, gebaart hij me om te gaan zitten. Jesse en ik zijn op veel vlakken anders, maar we weten dat we altijd bij elkaar terecht kunnen. Vroeger lachten we altijd dat we praktisch dezelfde naam hadden en wisselden we in de klas soms van plaats om een stagiaire in de war te brengen. Onze namen zijn de reden waarom we elkaar leerden kennen. Toen de leerkracht tijdens het eerste jaar in dezelfde klas Jesse riep, zeiden we allebei ‘ja’. Gegeneerd barstte ik in lachen uit en sindsdien is hij op school niet meer van mijn zijde geweken.

Jesse prutst aan zijn nagelriemen en zit met zijn benen gekruist naast me. Zijn stilzwijgen is zenuwslopend. ‘Hé,’ zeg ik terwijl ik mijn hand op de zijne leg en hem aankijk. ‘Vertel me wat je dwarszit.’

‘Wel.’ Hij trekt zijn hand terug. ‘Ik weet niet of het de bedoeling is dat ik er met jou over praat, maar ik ga het toch doen.’ Hij controleert onze omgeving lichtelijk achterdochtig, zo dramatisch dat ik in de lach schiet.

Achter ons lopen een paar jongens een bal naar elkaar over te trappen. Hun voetstappen ritselen haastig over het gras.

‘Vertel het me maar. We zijn alleen,’ zeg ik.

‘Weet je, Jess. Ik vind het zo spijtig dat ik dit moet vertellen. Maar ik heb het gevoel dat je het me kwalijk gaat nemen als ik er niet over begin.’

‘Jesse,’ zeg ik geamuseerd. ‘Ben je samen met Caty?’

Hij schopt me tegen mijn knie en huivert. ‘Wat? Nee! Dat nu ook weer niet. Ik wil er niet aan denken.’

Ik knor een lachje en buig mijn knieën zodat ik met mijn armen erop kan leunen. ‘Als dat het niet is, ben ik er helemaal klaar voor.’

Jesse kijkt iets bedrukter nu. ‘Ik hing gisteren met wat vrienden rond in het park toen iemand me een roddel vertelde.’ De zon schijnt in mijn nek brandend warm. ‘Luister, Jess, ik wil je niet laten schrikken... Het punt is dus... volgens hem is Luke terug.’

Bij het horen van die naam maakt mijn hart een ongewilde sprong, waarna het stilstaat, verkrampt en weer klopt.

Misschien is het toch dramatisch.

3.   

‘Luke is terug,’ reageer ik met twijfel in mijn stem en mijn wenkbrauwen omhoog. Waren mijn broer en ik werkelijk niet paranoïde? Was Luke de schaduw die me in het donker bekeek?

Jesse haalt zijn schouders op en zucht.

‘Luke is terug.’ Ik herhaal de zin telkens hardop en in mijn gedachten, maar het klinkt nog steeds onecht. ‘Waarom?’

Mijn gedachten draaien honderd toeren. Als ik hem zie ben ik meteen weer bij af.

‘Ik weet het niet, Jess...’ Jesse legt zijn hand meelevend op mijn schouder. ‘Ze zeggen dat hij weer naar school komt.’

‘Naar school? Hij is negentien.’

Het overtrappen achter ons is overgegaan in een voetbaltoernooi met een grotere groep mensen. Ze schreeuwen bevelen naar elkaar alsof hun leven ervan afhangt. Ik vang in mijn ooghoeken een glimp van hen op en besef dat zij de soort mensen zijn waarmee Luke zou rondhangen. Al rennend achter de bal met een grijns om zijn lippen en die glans die hij altijd in zijn ogen heeft wanneer hij zich nergens zorgen over maakt.

‘Hij zou zijn opleiding willen afronden. In de eerste plaats om niet op te vallen, maar ook omdat hij dat wil.’ Jesse zwijgt even. ‘Ik wil gewoon dat je weet dat we er voor je zijn.’

Ik knik.

Hij haalt zijn hand door mijn haar, wat een gilletje van mijn kant veroorzaakt. ‘Ik heb je verteld wat ik je wilde vertellen. Het is beter dat we naar onze tafel gaan nu.’ Hij staat op en trekt me met zich mee. ‘Tenzij we willen dat Caty alles al heeft opgegeten wanneer we aankomen.’

‘Wat gaan we eigenlijk tegen haar zeggen?’ vraag ik me hardop af terwijl ik Jesse op de voet naar het buitenterras volg.

‘Wat wil jij?’ Hij houdt me zijdelings in de gaten.

‘Ik wil wachten tot we het aan iedereen kunnen vertellen. Als we het nu delen, zal de roddel zich snel door de school verspreiden en komt hij misschien niet meer.’

Na die uitspraak kijkt hij me aan. ‘En je wil dat hij komt.’

Ik staar naar mijn schoenen. ‘Misschien.’

En ik weet dat het waar is. Er is geen sprake van misschien. Ik ben kwaad en gekwetst en heb gezworen dat ik hem nooit meer wou zien... maar nu de kans zich aanreikt, weet ik dat dat niet waar is. Ik weet dat niets ervan waar is.

Wanneer ik in Brents auto stap zou ik kunnen doen alsof mijn dag zijn gangetje ging, maar natuurlijk kan ik hem niets wijsmaken. Zodra hij mijn houding opmerkt, zet hij het volume van de radio zachter en draait zich naar me om. Ik geef onmiddellijk toe wat Jesse me verteld heeft.

Het verbaast me niet dat hij de auto aan de kant zet en me vraagt of ik gek geworden ben. Ja, hij brengt me naar school en naar huis, maar we hoopten allebei dat we onnodig paranoïde waren.

De auto’s zoeven de onze voorbij en vullen de stilte die valt.

Brent leunt met zijn hoofd tegen de hoofdsteun. ‘En niemand weet waar hij is?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Mensen weten alleen maar dat hij in de stad is.’

‘Verdomme,’ puft hij. ‘Ik weet niet of ik blij of doodsbenauwd moet zijn.’

‘Maar wat doen we nu?’

Hij houdt zijn hoofd schuin om een vogel die voorbijvliegt te kunnen volgen. ‘Wat het meest logische is. We vertellen het aan de anderen.’

Razendsnel vang ik zijn blik. ‘Ike mag hier niets over weten.’

‘Ik vrees dat hij net zo snel op de hoogte zal zijn als de rest van ons. Luke is gekend. Als je meer dan een jaar van de aardbodem verdwijnt en weer verschijnt, valt het op.’

‘Hij vermoordt Luke.’

Brent haalt zijn schouders op. ‘We hebben geen keuze.’

––––––––

De laatste keer dat ik Luke zag, was anderhalf jaar geleden op een late decemberavond. ‘Weet je?’ zei hij vol opwinding. ‘Soms geloof ik wel een beetje.’

Ik lachte. Luke geloofde nergens in. Geen God of overtuiging kon hem iets wijsmaken. Iets waarin je geloofde, kon je volgens hem enkel teleurstellen.

‘Ik geloof in het nut van een goede nachtrust, Luke. Misschien moet jij dat ook eens overwegen.’ Ik wist niet hoe laat het was, maar het menselijke uur was ons al lang ontvlucht. Luke lag naast me op bed te staren naar mijn plafond bedekt met glimmende neonsterren. We hadden ze er voor mijn verjaardag opgehangen en niet meer weggehaald. Toen ik me omdraaide zag ik zijn afwachtende blik. ‘Vertel het eens.’

‘Ik geloof in jou.’ Hij glimlachte, legde zijn vingers op mijn wang. We waren niets, en toch kon hij me doen duizelen met simpele woorden. ‘Ik geloof in verandering, Jessica.’

‘Noem me niet zo.’

‘Maar zo heet je.’ Zijn blauwe ogen waren enkel zwart in het donker. Ik kon zijn sproeten niet zien, maar in gedachten telde ik ze één voor één.

‘Die naam klinkt zo on... stoer,’ mompelde ik.

‘Is het zo erg om niet stoer te zijn?’

‘Als je iemand wil zijn moet je een reputatie hebben,’ verklaarde ik.

Hij schudde zijn hoofd op het kussen en verlegde zijn hand. ‘Kijk naar mij. Naar wat er van me wordt. Of wat er al van me geworden is. Ik kan niets meer veranderen aan mezelf, en niets aan mijn reputatie. Als ik de tijd kon terugdraaien...’ Hij zuchtte, waarna hij zijn hand weghaalde en een eeuwige vingerafdruk op mijn wang achterliet. ‘Ik zou nooit hetzelfde gedaan hebben.’

‘Maar je zegt juist dat je in verandering gelooft.’

Ik zocht ergens in het donker een glans, maar hij had zijn ogen gesloten, dus ik kon ze niet vinden. Ik wilde dat ik hem duidelijk kon maken dat hij zichzelf niet moest veranderen. Het maakte me niet uit wat hij deed. Ik hield van hem. Maar in hoeverre kan je op deze leeftijd zeggen dat je van iemand houdt? dacht ik.

‘Ik geloof in verandering voor jou.’ Hij opende zijn ogen weer. ‘Beloof me, wat er ook gebeurt, dat je gaat worden wie je wil zijn. Niet wat de maatschappij wil dat je bent. Jij bent degene die de rest van je leven met jezelf moet leven. Maak de juiste keuze. Voor jezelf.’

Ik pakte zijn hand vast en kneep erin. ‘Ik beloof het je.’

Hij zuchtte. Ik hoorde hoe hij het bed uitstapte, het geritsel van zijn jeans tegen mijn lakens. Hij keek even achter zich voor hij de gang insloop om naar zijn kamer te gaan. ‘Ik...’ zijn stem kwijnde weg in de nacht.

‘Ik ook,’ mompelde ik terug. Voor ik het wist viel ik in slaap.

Enkele uren later voelde ik hoe ik door elkaar geschud werd. ‘Jess.’

‘Jess. Verdomme.’

Ik probeerde de vage beelden voor me te verduidelijken, maar de waas van slaap hing nog om me heen.

‘Ik wil no- ni- opstaan.’ Ik begroef mijn gezicht in mijn kussen. De ochtend kwam veel te vroeg.

Brent trok het laken van me af en schudde me door elkaar. ‘Jess. Luke is weg.’

Het vergde anderhalve seconde om beter te zien dan de gemiddelde arend. ‘Waar?’ vroeg ik, terwijl ik mezelf sukkelend uit bed sleurde.

Brent keek me indringend aan. ‘Dat weet ik niet, Jess. Ik kwam het aan jou vragen.’ Hij toonde me een stuk papier. ‘Hij liet enkel dit achter. Heeft hij je niks gezegd over vertrekken?’

Ik schudde mijn hoofd, rende de kamer door en trok een lade open. Het enige dat ik vond was zijn sweater. Ik pakte onaandachtig een willekeurige broek en T-shirt uit de la en trok die aan. ‘We moeten hem zoeken,’ stelde ik vast. ‘Als we snel genoeg zijn kunnen we miss–’

‘Hij vraagt ons uitdrukkelijk hem niet te komen zoeken, Jess,’ verzuchtte hij.

Gefrustreerd liep ik naar hem toe en griste naar het papier met warrige zinnen, wanordelijk neergekrabbeld. ‘Ik ga weg...’ ‘Kom me niet opzoeken...’ ‘Als de tijd rijp is...’

‘Wat de...?’ zei ik luid.

Liv verscheen sloffend vanachter de hoek. Zodra we haar vertelden wat er gebeurde, was ze net als ons helemaal wakker. ‘Waarom zou hij zomaar vertrekken?’

‘Waarom denk je?’ siste ik. Ik haalde mijn handen meermaals door mijn haren en frommelde het blad tot een bolletje. Liv leunde met haar schouder tegen de deurpost. Ze probeerde op een idee of plan van aanpak te komen, maar kwam telkens tot dezelfde conclusie. ‘We kunnen het risico niet nemen.’

‘Welk risico? Dat we doodgaan? Hebben jullie zo veel vertrouwen in hem? Hij zegt juist dat –’

‘Zíjn risico,’ viel Brent me kordaat in de rede. ‘We kunnen het voor hém niet riskeren. Wat als hij moest vluchten? Wat als we hem dan vinden? Hè? Wil je dat wij zijn dood betekenen? Wil je echt zoiets op je geweten hebben? We zijn al schuldig genoeg. We kunnen niets doen. Accepteer het verdomme.’ En voor ik het wist was hij de kamer uitgelopen.

‘Laat hem maar,’ zei Liv. ‘Hij is juist zijn beste vriend kwijtgeraakt.’

En ik dan? wilde ik roepen.

Wat moest ik dan zeggen?

Ik was woedend. Op Luke. Op alles.

Ik wist niet of ik hoorde te huilen of schreeuwen.

Was alles dat hij tegen me gezegd had een regelrechte leugen geweest?

Ik keek op naar de sterren op het plafond. Ik wist niet wat ik moest doen, en die sterren konden me de weg niet wijzen naar een antwoord. Niets kon dat.

Het enige wat achterbleef toen iedereen de kamer had verlaten, was een sweater op mijn schoot, watervallen op mijn wangen en een kamer gevuld met licht van de gang.

De wereld mocht oprotten van mij. Het maakte me niets meer uit. Tussen de zijden tranen door zag ik de ochtenddouw op het raam verschijnen.

Enkele vlekken bleven op het raam plakken. Vlekken die een woord leken te vormen.

‘PLICHT’ Ik snikte. Alles was voor hem een plicht. En toen werd hem loslaten er één voor ons allemaal.

4.   

Brent start de motor weer en rijdt in de richting van ons appartement, langs de levendige winkelstraten. Onze stad bestaat uit een en al toerisme. Ouderen vallen voor de oude gebouwen en antieke theaters, jongeren vallen voor de bruisende cafés en luide dansclubs.

In de winter ruiken we warme chocomelk van de kerstmarkt en tijdens de zomer horen we muziek of gebabbel van mensen op terrasjes. Daarom is wonen aan het plein zo gezellig. Af en toe zou ik weer bij mijn ouders willen gaan wonen, nu het weer kan, maar ik woon hier te graag om te verhuizen.

‘Bel je Caty ook?’ vraagt Brent terwijl hij de auto parkeert in de garage. Ik knik. Caty weet niet wat wij weten, maar we kunnen haar niet buitensluiten. Zij kende Luke ook, zij wist van Luke en mij, en als Luke morgen plots verschijnt en niemand van ons geschokt naar adem snakt, weet ze dat we iets voor haar hebben verzwegen. Dat wens ik haar niet toe.

‘En nu?’ verzucht ik wanneer ik Caty en Jesse heb gebeld.

Brent trekt de sleutels uit het contact. ‘Nu gaan we hen verwittigen.’ Hij haalt zijn hand door mijn haar en ik leg mijn hoofd op zijn schouder. ‘Ik zeg je één ding, Jess. Als hij terug in de stad is... is dat geen goed teken.’

––––––––

Ik zit op de bankleuning naast Brent, Liv en Ike. Iedereen praat nog even met elkaar, afwachtend wat we gaan meedelen. Aangezien onze groep zelden volledig samenkomt, weten ze dat het belangrijk is. De laatste keer dat we hier met z’n allen zaten bespraken we wat we tijdens de barbecue op het einde van het schooljaar gaan eten. Monica en Caty vochten die avond theatraal uit wie van hen de muziek zou kiezen en kwamen tot ieders opluchting uit bij een vredige 50/50.

Caty slaat hard met haar hand op de tafel. ‘Ik wil weten waarom ik hier ben. Ik zit te popelen!’ roept ze toegeeflijk uit.

‘Het gaat om een bepaalde situatie waarmee we niet echt weten wat te doen.’ Ik kijk iedereen aan.

‘Het is dus een interventie?’ vraagt Monica bezield. ‘Daar heb ik ooit eens een boek over gelezen. Of was het nu in een serie? Sorry, je zei?’

‘Een situatie waarbij we niet weten wat te doen?’ vraagt Liv verward. De tweestrijd moet van mijn gezicht af te lezen zijn, want niet veel later leunt ze onthutst achterover. ‘Hij is terug?’

Monica fronst. ‘Dat hij terugkomt betekent niet per se iets slechts. Toch?’

Ik krijg de kans niet om mijn schouders op te halen voor Ike ertussen schiet. ‘Hij komt niet in de buurt zolang we niet weten wat zijn plannen zijn,’ gromt hij, en hij knijpt zijn ogen samen. ‘Geen haar op mijn hoofd dat ik die gast nog binnenlaat. We zijn nu eindelijk van het hele gedoe af. Ik ga het niet met een verwelkomingsbuffet binnenlaten.’

‘Is Reese dan ook niet terug?’ merkt Monica op. Ik ril bij het horen van zijn naam. ‘Misschien kan je hem aangeven,’ zegt ze. Ze krijgt een scherpe blik van ons allemaal. In de buurt van Caty praten we niet over wat er is gebeurd. Zij weet niets van de hele rotzooi.

‘Waarvoor?’ reageer ik scherp. ‘Het zijn van een grote eikel? We hebben niks tegen hem.’ 

‘En als we iets doen weten we allemaal wat dat betekent,’ fluistert Brent luid genoeg dat we het nog wel kunnen horen. Ik druk mijn lippen op elkaar.

‘Goed, we geven hem niet aan,’ stelt Monica.

‘Misschien moeten we eerst zien en dan geloven?’ oppert Jesse dan maar. ‘Zie ons nou bezig.’ Hij wijst naar de hele groep en verzet zich een beetje meer naar de rand van de leuning. ‘Niemand heeft een van hen gezien en toch zitten we hier te discussiëren alsof er al zoveel gebeurd is. Misschien moeten we wachten. De tijd laten lopen en kijken wat er verandert. Waarschijnlijk is het allemaal niet eens zo erg als wij het ons voorstellen. Jullie hebben het toch ook overleefd toen ze hier nog waren?’

‘Maar het was eindelijk weg,’ kreunt Ike. ‘Als Luke hier komt binnen paraderen als een van Reeses sierpaarden, schiet ik mezelf in m’n hoofd.’

‘Stop met doen alsof Luke het probleem is,’ bijt ik hem toe.

‘Hij is een deel van het probleem.’

Caty zit er ondertussen bij met gefronste wenkbrauwen. Ze moet weten dat ze iets mist. Zij denkt dat we afspreken hoe we met Luke moeten omgaan, omdat hij me op zo’n brute manier in de steek liet. Dit gesprek is te serieus voor zoiets simpels.

‘Jij hebt hem hier laten wonen,’ zeg ik. Als hij hier niet had gewoond, hadden we dit allemaal kunnen vermijden. Dan was alles zó veel simpeler geweest.

‘Omdat hij geen slecht persoon was,’ verantwoordt Liv Ikes standpunt.

Ik schud mijn hoofd verontwaardigd. ‘En nu is hij dat wel?’

Caty en Jesse volgen onze discussie alsof we een tafeltenniswedstrijd spelen.

‘Je zei het zelf enkele maanden geleden!’ spreekt Ike me tegen. ‘Dat het goed was dat we er op de een of andere manier aan zijn ontsnapt. Je begrijpt het niet.’ Hij zucht en kijkt me aan alsof ik een of ander kind ben dat niet inziet dat de paashaas niet bestaat.

‘Ik begrijp wat niet?’

‘Dat we beter af zijn zonder hem,’ reageert Ike. Het is muisstil in de kamer. Eén klank en er zou een mijn onder onze voeten kunnen ontploffen.

Ik schud mijn hoofd zowel kwaad als teleurgesteld en been zonder meer naar mijn kamer. Als ik op mijn bed ga liggen, verfrommel ik mijn dekbed in mijn vuist.

Ik haat Reese. Reese. De misselijkmakende, arrogante slijmbal die zichzelf een weg werkt in iemands leven en als een smurrie aan de muren blijft plakken. Als hij niet zo gevaarlijk was, had ik hem... wel, technisch gezien héb ik hem uitgemaakt voor grofvuil. Ik had hem eerder gemarteld. Als hij niet zo gevaarlijk was, had ik hem met alle plezier gemarteld.

Misschien was dit al die tijd het plan. Een illusie van vrijheid en veiligheid, een gevoel van verlossing van die hele rotzooi, om dan te bewijzen dat dat niet kan. Je kan niet weglopen van je geweten. En hij drukt ons er door zijn terugkomst met onze neus op.

We hebben allemaal de fout gemaakt zijn geheimen te bewaren uit eigenbelang.

Misschien zijn we net als hem.

Misschien zijn we geen haar beter.

5.   

Ik zit de volgende dag met mijn schoolboeken aan de keukentafel, half knabbelend aan een beschuit dat op mijn tong verkruimelt. Ik voel de tafel trillen voor ik doorheb dat mijn broers telefoonscherm oplicht. ‘Mama’, verschijnt er in dikke witte letters. Ik slik mijn beschuit snel door en druk op de groene knop, waarna haar stralende gezicht op het scherm verschijnt, samen met dat van mijn vader. Ze zwaaien uitbundig.

Ik bel elke week met mijn familie, en deze week heb ik écht nood aan een gesprek.

Het was niet gemakkelijk voor ze om me uit huis te laten gaan. Financieel leek er op dat moment geen uitweg, tot mijn broer me in huis wilde nemen.

‘Hoe gaat het met je?’ vraagt mama met haar typische bezorgde gezicht. Ik vertel haar uitgebreid over mijn schoolweek, de filosofische discussies die ik met Monica voer, en de examens die er binnenkort aankomen. Het zal niet lang meer duren voor ik afstudeer, wat op dit moment heel surrealistisch voelt.

‘En, is er een nieuwe liefde in je leven?’ vraagt mijn vader na een tijdje met een grijns. ‘Er moet toch zeker één iemand zijn wie ik een paar waarschuwende klappen kan verkopen?’

Enkele seconden heb ik geen idee wat ik zou moeten zeggen, maar misschien is het de perfecte gelegenheid te vertellen wat er gaande is. Met het risico dat ik de sfeer verpest. ‘Er is geen nieuwe liefde,’ zeg ik. Ik schraap mijn keel. ‘Maar Luke is terug.’

Papa grimast alsof ik hem heb geslagen. ‘Wat heeft hij hier te zoeken?’ mompelt hij bits.

Ik haal mijn schouders op. ‘Geen idee.’

‘Die jongen komt niet bij je binnen, begrepen?’

Ik knik. ‘Dat was ik niet van plan.’

‘Ja, dat zal wel,’ zegt hij kritisch. ‘Tot je hem weer ziet. Je bent toch niet vergeten wat hij je heeft aangedaan, of wel?’

De sfeer is opgelaten, gevuld met onuitgesproken gedachten. ‘Hij heeft me niet vermoord,’ pruttel ik.

‘MAAR HIJ HEEFT MIJN DOCHTER WEL GEKWETST,’ schiet er schel door de telefoon.

‘Edison.’ Mama legt kalmerend haar hand op de zijne en wrijft met haar duim over zijn knokkels. Papa kon Luke vermoorden toen hij zag hoe leeg ik me voelde na zijn vertrek. Er zou niets van Luke zijn overgebleven als papa ook maar een glimp van hem had gezien. Blijkbaar is het nog steeds een gevoelig punt.

‘Jess,’ zegt mama rustig. ‘Ik hoop dat je begrijpt waarom je vader zo reageert.’

‘Mam, ik ben achttien. Geen kind meer.’

‘Kind of geen kind, weet je nog hoeveel tijd het je kostte om hem uit je gedachten te zetten?’

Het was vreselijk moeilijk geweest Luke te vergeten. Het leek alsof ik hem overal zag. Het ergste waren de nieuwsuitzendingen. Bij iedere soort manifestatie ging de naam van de groep door mijn hoofd. Telkens keken mijn vrienden elkaar aan en dachten we hetzelfde; is dit hun werk?

‘Wees gewoon voorzichtig,’ zegt mijn vader op een kalmere toon.

Mijn ouders zeggen wat ze altijd zeggen, en ik heb het gevoel dat Ike, als hij hier was, gegarandeerd ‘ik zei het toch’ in mijn gezicht had gegooid.

‘Ik begrijp het, pap.’

‘Goed,’ zegt mijn moeder. Er vallen enkele seconden stilte, en mijn oog valt op de foto van Ike en mij die achter hen hangt. Op de achtergrond staat een grote giraf, op de voorgrond staan wij. Ike heeft er zijn bruine versleten pet op. Met zijn alom bekende sobere glimlach beantwoordt hij de blik van de camera.

‘Heb je al besloten wat je wil gaan studeren?’ vraagt mama me een moment later. Papa verdwijnt van het scherm.

Ik schud mijn hoofd. Ik probeer er niet te veel aan te denken dat mijn hele toekomst afhangt van mijn beslissing, maar dat is uitermate moeilijk wanneer je leerkrachten je er om de vijf tellen aan herinneren.

‘Misschien kan je net als je vader naar die opleidingenbeurs gaan?’

‘Misschien.’ Ik ga met mijn duim over de rand van mijn schoolboek en snuif peinzend de papieren geur op. ‘Ik weet gewoon niet wat ik hoor te doen. Met mijn leven.’

Ze kijkt me indringend aan door het telefoonscherm, en ik zie aan haar blik dat ze me ontzettend graag zou willen knuffelen. ‘Die twijfel is tijdloos,’ zegt ze. ‘Het duurde lang voor ik besefte dat ik helemaal niet wilde worden waar ik voor studeerde.’ Het licht onder de dampkap flikkert. ‘Ik wil niet weten hoe mijn leven er had uitgezien als ik mijn hart niet had gevolgd. Neem dus alle tijd die je nodig hebt om de juiste keuze te maken, Jess. Er zit geen haast achter, wat de maatschappij je ook lijkt te vertellen.’

Ik leun met mijn kin op mijn hand. ‘Dank je.’

Mijn moeder slaakt een stille zucht.

TIK.

‘Het leven is niet simpel,’ hoor ik haar nog zeggen.

Plots is het pikkedonker in de keuken.

Het scherm van de telefoon verlicht mijn gezicht zacht. ‘Jess?’

Ik grol. ‘De stroom.’ Ik duw me van mijn stoel en wandel naar de woonkamer, waar Monica rustig op de bank blijft liggen met haar rechterarm achter haar hoofd en in haar linkerhand een zak chips. ‘Hoi,’ zegt ze met een volle mond.

‘Waarom verbaast het me niet dat jij hier gewoon in het halve donker blijft liggen.’

Ze houdt haar vinger omhoog. ‘Ik ben tegen de stimulatie van de opwarming van de aarde. En ik ben lui,’ vult ze zichzelf aan. Mama grinnikt om die uitspraak.

‘Dag Elizabet!’ roept Monica naar de telefoon. Ik draai hem naar haar toe zodat ze mijn moeder kan zien zwaaien.

‘Ik heb echt geen zin om nu nog helemaal naar beneden te gaan, Mon. Jij bent degene die voor je film stroom nodig heeft. Ik moet al praktisch dagelijks naar beneden om het afval in de container te gooien.’

‘Ik denk dat die ratten daarbeneden zoveel van je houden dat ze de zekering zelf uitschakelen. Het is onmogelijk voor hen geen emotionele band met je te krijgen als je ze zo vaak komt belonen met rot voedsel. De almachtige Jess.’ Ze zwijgt even. ‘Goed, als jij voor mij die zekering gaat aanzetten krijg je een zak chips.’ Deze zin vergezelt ze met een duivelse glimlach. ‘Wist je dat mensen van pure angst kunnen bevriezen? Laat het me weten mocht dat het geval zijn. Dan eet ik de chips zelf op.’ Ze reikt naar mijn telefoon, pakt die vast en begint een uitgebreide uitleg tegen mijn moeder. ‘Ik hou haar wel bezig,’ stelt ze me zogezegd gerust waarna ze weer op de bank ploft.

Ik vervloek wat er dan ook steeds de stroompannes veroorzaakt. Ze zouden me moeten betalen voor iedere keer dat ik een rat tegenkom op die trap.

Uit pure gewoonte pak ik de zaklamp al van het tafeltje naast de deur en loop naar beneden. Voor de deur trek ik mijn kraag op tegen de kou en huppel in snelle pas naar de kelderdeur. In mijn tocht naar daar blijf ik achter een vuilzak hangen en ik vloek. De weg naar de kelder lijkt iedere keer langer te worden.

Als ik bij de donkere bruine deur kom, trap ik hem licht met mijn voet open. De ruimte is zo zwart als de nacht, en de lichtbundel van mijn zaklamp verlicht slechts een deel ervan. De plastic stoelen, tafels en banken die de verhuiswagen nooit haalden staan her en der verspreid en de houten planken van het plafond liggen chaotisch geschakeerd op de vloer.

Voorzichtig stap ik over de rommel heen en loop naar de elektriciteitskast met mannetjes en rare zinnen op. ‘Gewoon omdraaien,’ zeg ik tegen mezelf. Ik schuifel naar de kast toe met als gevolg dat enkele ‘dode’ ratten wegrennen en toch levend blijken te zijn. Zombie Apocalyps.

Wanneer ik de zekering probeer in te schakelen geeft ze niet zo gemakkelijk mee, waardoor ik meer kracht moet zetten.

Mijn handen glijden óver de rand heen.

Ik probeer het nog eens. Tevergeefs blijft ze gewoon op dezelfde plek.

Ik blaas gefrustreerd terwijl ik een volgende poging waag en zie al voor me hoe Monica met tegenzin zo meteen met me zal meekomen omdat ik ‘de ware kracht van mijn vrouwelijkheid’ nog moet ontmantelen.

‘Je hebt geen hulp nodig,’ klinkt een stem achter me, waardoor ik me snel omdraai.

Ik zet een haastige stap naar achteren, raak mijn evenwicht kwijt en voel de zaklamp uit mijn zweterige handen glijden tot ik helemaal niets meer zie.

Ik heb geen idee wie er voor me staat.

‘Wat wil je?’ stotter ik. Jazeker. Dat doe je als je in het donker op een rattenbegraafplaats staat. Stotter datgene waar je personages in horrorfilms voor vervloekt.

Er klinkt een geschuifel van spullen en ik voel de onzichtbare afstand tussen het figuur en mij verkleinen. Ik sluit mijn ogen.

Oké, er staat een onbekende gast naast je in een kelder waar niemand het hoort als je gilt. Wat heb ik ooit op televisie geleerd? Het hoofdpersonage wordt meestal gered door vrienden, die nu niet weten dat ik hier doodsbenauwd sta te wezen. ‘Je moet niet bang zijn.’ Zijn handen liggen op mijn heupen en ik spring achteruit op een zacht stinkend ding. Een adem in mijn nek doet mijn haren rechtop staan. ‘Jessica.’

En ik weet niet wat ik nog moet zeggen. Mijn adem stokt. Mijn hele lichaam verlamt. Wie ik nooit meer dacht te zien staat nu anderhalve meter bij me vandaan.

––––––––

‘Je lijkt niet zo geschrokken,’ zegt de stem, en ik vervloek mezelf dat ik niet hoorde aan wie die toebehoorde. ‘Jessica, zeg iets.’

‘Noem me niet zo,’ fluister ik. Het lijkt alsof ik ben teruggesprongen in de tijd.

‘Zo heet je.’

‘Nee, Luke. Zó heet ik niet. Dat heb ik definitief besloten op de dag dat je vertrok,’ fluister ik. ‘Zonder waarschuwing.’

Ik hoor het geritsel van een jas en voel dat zijn hand naar de mijne probeert te reiken. ‘Ik kon niet anders.’

‘Eén teken, Luke. Gewoon één teken dat me duidelijk maakte dat je zou weggaan.’

‘Ik wilde enkel –’

‘Waarom ben je hier?’ vraag ik bits. Mijn afweermechanisme staat op volle kracht. Als ik het niet gebruik weet ik dat ik sowieso gewoon in zijn armen zou vallen.

‘Dat kan ik niet zeggen.’

‘Ik bedoel, waarom ben je híer. In deze ruimte.’ Ik gebaar in het donker om me heen.

‘Ik moest je zien.’

‘Ik zie momenteel niets van jou, dus daar is niet veel van gekomen.’

‘Ik moest je spreken,’ verzucht hij. ‘Luister, Jessica, maak het me niet moeilijker dan het al is.’

Ik verlies mijn geduld in hem. ‘Het is zo moeilijk als jij het gemaakt hebt!’

Het lijkt minutenlang te duren voor hij weer iets zegt. ‘Ik wil je mijn excuses aanbieden.’