Help me

Elliot Hyland

Help me

Thriller

Verschijningsdatum: 23 september 2022

© 2022 Elliot Hyland

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661354

NUR-code: 330/332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

And on and on from the moment I wake

To the moment I sleep

I’ll be there by your side

Just you try and stop me

Shiver - Coldplay

Uit de politieverklaring van Magalie Cloetens

Ik had besloten om er een einde aan te maken. Aan mijn relatie, bedoel ik. Het moest er eens van komen. Jarenlang heb ik mezelf wijsgemaakt dat hij de ideale man was, maar nu durf ik eindelijk de waarheid onder ogen te zien: hij is een nietsnut. Ik word er nog steeds een beetje boos om dat hij nooit heeft gewaardeerd hoeveel ik bereid was in onze relatie te investeren. Maar goed, dat interesseert u vast niet.

Ik zat in de trein in de richting van Kortrijk. Het was 17.47 uur; dat weet ik omdat de man op de bank tegenover me zo hard naar een of andere rockgroep aan het luisteren was dat ik checkte hoelang ik het nog zou moeten aanhoren. Tien minuten kon ik het nog wel volhouden, besloot ik. Dus wendde ik afkeurend mijn blik van hem af, staarde uit het raampje zonder het voorbijrazende landschap in me op te nemen en dacht na over hoe ik het nieuws aan mijn goed-voor-niets-lief zou verkondigen.

Het moet een tweetal minuten later zijn geweest dat we het volgende station binnenreden: Deinze. Er verscheen een trein op het spoor naast dat van mij, maar ik besteedde er aanvankelijk geen aandacht aan. Je wil tenslotte niet dat de andere passagiers het gevoel krijgen dat je hen zit te begluren. En ik moet ook bekennen dat de zenuwen me intussen te pakken hadden gekregen. Hoe zal mijn lief reageren wanneer hij verneemt dat ik er de stekker wil uittrekken?, vroeg ik me af. Zal hij het hebben zien aankomen? Er vrede mee nemen? Of zal hij door het lint gaan en me de huid vol schelden? Niet dat me dat veel kon schelen, hij had het tenslotte zichzelf aangedaan. Het enige waar ik mee zat, was ons huis. Ik woonde er graag, maar ik betwijfelde of hij een gentleman zou zijn en vrijwillig zijn koffers zou pakken. Ik zou weliswaar eisen dat hij vertrok, daar had ik recht op, maar als dat toch niet lukte zou ik me er niet druk om maken. Ik was een sterke vrouw en had geen man nodig om mijn handje vast te houden.

Sorry, ik dwaal weer af. Het punt is dat ik er met mijn hoofd niet helemaal bij was. Ik frunnikte wat aan de franjes van mijn handtas en begon ondanks de schreeuwerige kreten uit de hoofdtelefoon van de man tegenover me te hopen dat de treinreis eindeloos zou doorgaan.

Pas toen ik een korte blik uit het raam wierp, zag ik haar. Blauwe, verdrietige ogen en blonde haren die voor haar gezicht hingen. De ruit van haar coupé was beslagen, dus kreeg ik slechts een wazige versie van haar te zien. Toch was het me duidelijk dat ze me recht in de ogen keek. Instinctief voelde ik de drang om mijn blik af te wenden, maar mijn aandacht werd getrokken door de letters die ze op het venster van haar trein had gevormd. Ze scheurde haar blik van me los en voltooide haar werk. Ik hapte naar adem toen ik het eindresultaat ontcijferde. De woorden prijkten in spiegelschrift op de ruit, maar de boodschap was onmiskenbaar: help me.

Ik besef nu dat ik een foto van haar had moeten maken, maar dat is toen eerlijk gezegd geen moment in me opgekomen. Ik zat perplex naar haar te kijken en probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik te hard van stapel liep. Kinderen kliederen nu eenmaal graag op vuile of bedampte ramen. Het meisje moet een jaar of zes zijn, dus het kan best zijn dat ze niet eens beseft wat ze heeft geschreven, redeneerde ik. Toch bezorgde het me de kriebels. Anderen zouden een smiley of een diertje getekend hebben, niet? Zelfs als ze het onheilspellende bericht niet bewust heeft geschreven, dacht ik, moet ze haar inspiratie toch ergens vandaan hebben gehaald. Die mistroostige blik waarmee ze me aankeek, hielp ook niet om mijn argwaan te verjagen. Er gingen verschillende scenario’s door mijn hoofd. Eerst dacht ik nog dat ze verdwaald kon zijn, dat ze haar ouders of klasgenootjes was kwijtgeraakt, maar toen besefte ik dat het ook vele malen erger kon zijn. Misschien was ze gekidnapt door iemand die op een ziekelijke manier zijn kinderwens wilde vervullen of misschien was ze ontvoerd als handelswaar voor een of andere perverse viespeuk. Er zijn vast genoeg gestoorde zielen die grof geld willen betalen voor een klein meisje met blonde haren en blauwe ogen. U zult misschien denken dat ik te veel televisiekijk, maar zulke dingen gebeuren echt. Ik zag een tijdje geleden nog in een Netflixdocumentaire over Maddie McCann dat ook daar zo’n spoor werd onderzocht. De gedachte alleen al dat het meisje in nood zo’n lot beschoren kon zijn, leverde me braakneigingen op.

Door het beslagen venster kon ik achter het meisje weinig duidelijk onderscheiden, maar ik zag wel dat er iemand naast haar op de bank zat. De vrouw leek in eerste instantie niet begaan met het meisje, maar toen ze toch even opkeek, de boodschap op de ruit zag en haar hoofd in mijn richting draaide, leek ze te verstrakken. In paniek – ik kan er geen beter woord voor bedenken – rukte ze het meisje bij het raam vandaan, veegde de woorden met haar mouw van de ruit en sleurde het kind met zich mee door de treincoupé. Ik meen dat ze nog even achteromkeek, alsof ze me smeekte om in te grijpen, maar misschien heb ik me dat verbeeld.

Toen kwam mijn trein weer in beweging en verloor ik hen uit het oog. In slechts enkele seconden ontglipte het beangstigende tafereel me. Op dat moment had ik mezelf ervan overtuigd kunnen hebben dat ik het had gedroomd, maar ik wist dat dat niet waar was.

1

Inez had er geen zin in. Ze vond het zo al lastig genoeg om toe te kijken hoe het leven van de mensen om haar heen in een stroomversnelling kwam, terwijl dat van haar on hold stond. Ze zat er heus niet op te wachten om nog eens extra stevig met de neus op de feiten gedrukt te worden. Helaas kon ze het niet maken om niet te verschijnen op de babyborrel voor het eerste kind van een van haar beste vriendinnen. Dat zou haar nooit vergeven worden. Dus zette ze zich schrap, haalde nog eens diep adem en stapte de zaal binnen met een glimlach die niet verder reikte dan haar mondhoeken.

Ze was met opzet aan de late kant, in de hoop te kunnen opgaan in de menigte. Aan het prille geluk van haar vriendin viel evenwel niet te ontsnappen.

‘Daar ben je eindelijk!’ riep Tinne, die tussen een groepje babybewonderaars stond. Een aantal hoofden draaide tot Inez’ ontzetting haar richting uit. Tot zover een onopgemerkte entree. ‘Ik dacht al dat je niet zou komen opdagen.’

Tinne excuseerde zich bij haar gezelschap, liep met de kleine Billie in haar armen naar Inez toe en begroette haar met een eenarmige knuffel.

‘Alsof ik dit zou willen missen,’ dwong Inez zichzelf te zeggen. Ze aaide Billie over het hoofd en wuifde kort naar Jeroen, die hen van een afstand gadesloeg. ‘Ze is al flink gegroeid sinds de vorige keer dat ik haar gezien heb.’

Even vreesde Inez dat haar vriendin haar een standje zou geven, omdat er sinds haar laatste (en enige) babybezoek al enkele maanden verstreken waren, maar dat deed ze niet.

‘Echt hé!’ reageerde Tinne enthousiast. ‘Het lijkt ook alsof ze nog elke dag verandert. Eerst leek ze als twee druppels water op Jeroen, maar nu heeft ze meer van mij weg, vind ik. Alleen zijn ogen heeft ze behouden, maar er zijn wel ergere dingen die ze van zijn kant had kunnen erven.’ Ze boog zich naar Inez toe en fluisterde: ‘Even vreesde ik dat ze die vreselijk scherpe kin van mijn schoonmoeder kreeg, maar dat heeft gelukkig niet te lang geduurd.’

Dat ontlokte Inez een spontane grijns. Ze kon het haar vriendin niet kwalijk nemen. Een schoonheidswedstrijd had je er al bij voorbaat mee verloren.

Ze stopte Tinne een pakje in haar vrije hand. ‘Hier heb je nog een kleinigheidje.’

‘Dat had je toch niet hoeven doen. Je hebt al een cadeau gekocht.’

‘Het stelt niets voor,’ wuifde Inez het weg. Het had haar nog geen vijf minuten gekost om het uit te kiezen, langer had ze het niet uitgehouden in de babyartikelenwinkel.

‘Hou jij Billie even vast?’

Haar kinderwens was nooit zo prangend geweest als die van Tinne – of had ze zichzelf dat alleen maar wijsgemaakt? – maar nu ze de baby in haar armen droeg gierde het gemis door haar hele lijf, alsof ze nooit iets liever had gewild.

Tinne scheurde het geschenkpapier gretig open en haalde er een roze pyjama uit. Op het bovenstuk stond in krullige letters ‘Sleeping Beauty’ geprint.

‘Wat snoezig,’ zei ze, terwijl ze de konijnenoortjes van de daarbij horende pantoffeltjes streelde. ‘Bedankt!’

Ze wikkelde het cadeaupapier er weer omheen, legde het geschenk op de tafel achter haar en nam Billie van Inez over. De vergelijking die ze met haar eigen leven kon maken, ontging haar niet. Even leek alles waar ze naar verlangde binnen handbereik, maar het volgende ogenblik werd het haar allemaal ontnomen. Als Joachim haar niet aan de kant geschoven had, kon dit ook haar werkelijkheid zijn geweest. Dan had ze hier gestaan met hun kleine Leon of Elodie, want al hadden ze geen haast gehad om aan gezinsuitbreiding te doen, ze had stiekem wel al namen bedacht voor hun denkbeeldige nageslacht.

‘Ik heb een plekje voor je gereserveerd aan de tafel van de meiden,’ zei Tinne en Inez kreunde inwendig. Daar had ze al voor gevreesd. Tinne wees naar een tafel wat verderop in de ruimte, vanwaar Evi naar hen zwaaide.

Inez gaf zichzelf een korte peptalk, alvorens ze aanstalten maakte om naar haar vriendinnen toe te lopen. Tinne nam haar echter nog even bij de arm.

‘Hij heeft nog naar Jeroen gebeld om erbij te kunnen zijn, maar we hebben gezegd dat hij hier niet welkom is. En zij al helemaal niet.’

Inez knikte dankbaar.

Als ze werkelijk samen met de meiden had kunnen zitten, zou ze er niet zo tegen op hebben gekeken. Tegenwoordig betekende een onderonsje met hen echter dat je er een halve voetbalploeg bij moest nemen. Toen ze naast Evi plaatsnam en de anderen begroette, flitsten dan ook niet hun namen door haar hoofd. Wat ze dacht, was: getrouwd, zwanger, verloofd, en met kinderen.

Ze deed haar uiterste best om de breekbare glimlach op haar gelaat in stand te houden, maar betwijfelde dat ze kon verhullen dat er van de opgewektheid die haar ooit kenmerkte weinig overgebleven was. Vanbinnen voelde het alsof ze in tweeën was gerukt en het enige wat haar lichaam samenhield, was het verdriet dat zich over haar hele lijf uitstrekte.

Ze trachtte deel te nemen aan de conversaties, maar of het nu over de eigenaardigheden van een zwangerschap of over de stress van bruiloftsregelingen ging, het voelde telkens opnieuw alsof haar hart werd doorboord. Ze miste hem nog elke dag, net zoals ze de toekomst miste die ze voor hen had uitgestippeld. Haar vriendinnen waren allen grote stappen vooruit aan het zetten in hun leven, terwijl ze zelf ter plaatse bleef trappelen. Of misschien zelfs achteruit was gegaan. Met Joachim had ze immers een eigen huis gekocht, nu woonde ze weer in een klein huurappartement. Vorige maand was ze dertig geworden en was ze tot de trieste conclusie gekomen dat ze nog niets noemenswaardigs had bereikt. Ze had geen man, geen eigen plek en geen nageslacht.

Ook al schenen haar vriendinnen besloten te hebben om Joachim niet ter sprake te brengen, toch kreeg Inez de indruk dat haar stoel in brand stond en ze bij de eerste de beste mogelijkheid het hazenpad moest kiezen. Hoe had ze het toch in haar hoofd gehaald om hier te verschijnen? Ze had toch kunnen weten dat het zo zou verlopen, dat ze zich alleen maar slechter zou voelen?

Hoe hard ze het ook wenste, ze kreeg het ongemakkelijke gevoel maar niet van zich afgeschud. Het continue besef dat ze de enige single aan de tafel was, had een behoorlijk verlammend effect.

Ze was net opgestaan om een extra stuk cake te halen en even op adem te komen toen ze een van de mannen achter haar rug hoorde fluisteren: ‘Ik heb nog een leuk idee voor Jo zijn vrijgezellenfeest.’

Inez draaide zich met een ruk om en zag nog net hoe Shari haar man vermanend in zijn zij porde. Ze keken haar allebei bevreesd en schuldbewust aan.

‘Vrijgezellenfeest?’ vroeg Inez, die haar maag voelde samentrekken.

Shari keek haar echtgenoot boos aan, richtte zich vervolgens tot Inez en zei: ‘Ik... euh...’

Floris haalde zijn schouders op en slaakte een zucht. ‘Ze zou het toch ooit te weten gekomen zijn, schat. Misschien is het beter dat ze het op voorhand weet.’

Paniek gierde door Inez heen, maar ze wist geen woord uit te brengen. Ze staarde het tweetal alleen maar aan, schijnbaar ter plekke in steen veranderd, en was zich er slechts vaag van bewust dat de rest van de tafel haar aankeek alsof ze een levensbedreigende ziekte had.

‘Joachim gaat trouwen,’ prevelde Shari. Ze kwam overeind en wilde Inez omhelzen, maar die deed een stap achteruit.

‘Oh Inez, het spijt me zo. We wilden je dat nieuws besparen. We dachten dat het beter...’

‘Hij is vrij om te doen en te laten wat hij wil,’ wist Inez er ogenschijnlijk achteloos uit te persen, terwijl ze de grond onder haar voeten voelde wegzakken.

‘Precies,’ zei Floris. ‘Het leven gaat verder, hoe lastig dat soms ook is.’

Inez zag hoe Shari haar echtgenoot andermaal porde.

‘Ik ga cake halen,’ mompelde Inez, waarna ze haar bord nadrukkelijk ophief alsof dat alles verklaarde, en liep bij de tafel vandaan. Ze kon nog net Floris’ protest horen als reactie op een stilzwijgende vermaning van zijn vrouw.

‘Wat? Ze zei toch dat ze het oké vond? Hij heeft nog altijd het recht om verder te gaan met zijn leven. Of niet soms?’

Inez slaagde er nog in om een stuk chocoladecake op haar bord te leggen en de tuin achter de feestzaal in te lopen alvorens ze brak. De tranen stroomden over haar wangen en duizend vragen en gedachten galmden door haar hoofd.

‘O jee, gaat het wel?’

Pas op dat moment realiseerde Inez zich dat ze niet alleen was. Een man die ze niet kende – vast een vriend van Jeroen – stond van een afstand onthutst en bezorgd naar haar te kijken, het restant van een sigaret bungelde losjes tussen de vingers van zijn rechterhand.

Inez kreeg geen woord meer over haar lippen. De tranen hadden haar volledig in hun macht.

De man kwam naar haar toegelopen en keek haar in dubio aan. Hij leek zich af te vragen of hij haar met rust moest laten of toch in zijn armen moest nemen.

‘Misschien moet je even gaan zitten,’ besloot hij uiteindelijk voorzichtig, waarna hij zijn sigaret uitdrukte in een van de asbakken die op het terras stonden. ‘Er staat een bankje verderop in de tuin.’

Inez bleef hulpeloos staan, het hoofd gebogen en het bord met de cake stevig tussen haar beide handen geklemd, als ware het de laatste strohalm die haar voor de afgrond behoedde.

‘Kom,’ zei de man en hij strekte aarzelend zijn hand naar haar uit. Toen ze niet protesteerde, ontfutselde hij het bord uit haar greep, legde een hand op haar rug en gidste haar naar de bank. Vervolgens ging hij naast haar zitten en zette haar bord naast zich op het gras.

‘Sorry,’ jammerde ze. ‘Ik wist niet...’

De bulk van haar tranen, die ze diep vanbinnen al maandenlang in bedwang trachtte te houden, had de weg naar de vrijheid gevonden, en met een paar diepe snikken probeerde ze weer tot rust te komen.

‘Als je er iets over kwijt wil... Er is me al vaker gezegd dat ik goed kan luisteren.’

Inez haalde haar schouders op. ‘Ik heb jarenlang in een leugen geleefd.’

Ze hield haar blik naar de grond gericht, maar voelde hoe hij naar haar keek. Hij leek geduldig te wachten tot ze verderging.

‘Jo...’ begon ze, maar ze merkte al snel dat ze zijn naam nog niet over haar lippen kreeg zonder vochtige ogen te krijgen. ‘Mijn ex-vriend wilde nooit trouwen. Dat vond hij ouderwets en ik had me daarbij neergelegd. Zolang we maar samen waren, hield ik mezelf altijd voor. Maar toen zette hij abrupt een punt achter onze relatie. Nu verneem ik net dat hij in het huwelijk gaat treden met een meid die hij pas een achttal maanden kent. Althans, dat heeft hij me toch wijsgemaakt. Misschien bedroog hij me al veel langer.’

‘De liefde,’ verzuchtte de man naast haar. ‘Ze kan het beste in ons naar boven halen en toeslaan met de vernielzucht van een orkaan als ze uit elkaar spat.’

‘Twaalf jaar zijn we samen geweest,’ zei Inez en ze voelde hoe het verdriet plaatsmaakte voor woede. ‘In al die tijd heeft hij er geen woord over willen horen en nu met die... die...’

Hij knikte begrijpend. ‘Dat moet pijn doen. Al is het misschien beter zo dan dat hij je voor het altaar had laten staan. Dat is ook niet aan te raden, neem dat maar van mij aan.’

Inez hief haar hoofd op en keek hem voor het eerst echt aan. Hij was niet knap zoals Joachim dat was. Haar ex-vriend was atletisch gebouwd, ging wekelijks naar de fitness om zijn sixpack te onderhouden, had een gaaf gezicht en een strakke kaaklijn. Deze man was breder gebouwd en wekte niet de indruk sportief te zijn. Een stoppelbaard verhulde zijn ronde gezicht. Joachim was een posterboy, terwijl de man die nu naast haar zat op zijn best kon doorgaan voor teddybeer.

Ze keken elkaar kort in de ogen en hij schonk haar een trieste glimlach als antwoord op haar vragende blik.

‘Wat...?’ begon ze, maar hij nam het meteen van haar over.

‘Annelies en ik waren zes jaar samen toen we besloten te trouwen. Ze heeft me niet letterlijk voor het altaar laten staan, maar alles was al wel geregeld. Drie weken voor onze grote dag liet ze weten dat ze van een andere toekomst droomde. Via het werk had ze een of andere hippie leren kennen die haar het hoofd op hol had gebracht. Plots vond ze ons leven samen te saai, te eentonig, en verlangde ze ernaar de wijde wereld in te trekken. Een week later zag ik op Facebook dat ze samen met hem naar Nepal was vertrokken.’

Inez sloeg haar hand voor haar mond. ‘Dat moet geld gekost hebben, om alles af te blazen.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik hoop dat ze nu gelukkig is.’

‘Écht?’ Ze fronste haar wenkbrauwen. Tijdens haar beste momenten hoopte Inez dat Joachim tot inkeer kwam en onverwacht voor haar deur stond, op slechte dagen wenste ze hem een pijnlijk ongeval of een chronische ziekte toe. Dan wilde ze dat hij net zo veel pijn leed als zij.

‘Ik hield van haar. Ik hou nog steeds van haar. Hoe rot ik me soms ook voel, ik wil gewoon het beste voor haar en als ze dat niet bij mij kan vinden, moet ik daar vrede mee nemen.’

Inez werd overweldigd door een vlaag van empathie voor hem en voelde de vreemde neiging om haar armen om hem heen te slaan.