Luna

De Dertiende Waker

Lies Vervloet

LUNA, DE DERTIENDE WAKER

Young Adult

Eerste uitgave: 9 september 2023

© 2023 Lies Vervloet

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

ISBN 9789464661378

NUR-code: 285

‘The truth is rarely pure, and never simple.’

De waarheid is zelden zuiver, en nooit eenvoudig.

(Oscar Wilde, The Importance of Being Earnest)

Voor mijn ouders, die nooit beweerden dat iets onmogelijk was.

Proloog

Mayfour wipte onrustig van zijn ene op zijn andere voet terwijl hij uitkeek over de aarden weg. De grote plassen van de vorige stortbui waren nog lang niet opgedroogd en de hele weg was een slagveld van modder. Nu alweer waren nieuwe, donkere wolken zich aan het samenpakken aan de einder. Op dit kleine eiland bestonden er maar twee seizoenen, het regenseizoen en het nog-meer-regenseizoen. Maar ondanks al die nattigheid koelde het nooit af. Ook nu weer was de lucht zwaar en broeierig, de hitte kleverig op zijn huid. Dat maakte niks uit, dat was nu eenmaal hoe het altijd was geweest en Mayfour was niks anders gewend. Maar gecombineerd met het beigeachtige licht van de vroege avond en het gerommel van het naderende onweer riep het een gevoel op dat hem niet lekker zat.

Waar bleef Gabe nu toch? Mayfour stond inmiddels al zeker een half uur op hem te wachten en zoals gewoonlijk was er nog geen teken van zijn neef. Geïrriteerd keek hij weer op het schermpje van zijn telefoon. In deze godverlaten uithoek van het eiland was er zo goed als nooit enig bereik en ook nu bleven de balkjes in het hoekje van het scherm leeg.

In de verte rommelde de donder. Dichterbij ritselde iets in het struikgewas. Een koude kriebel liep over zijn rug. Waarom had hij zich ook laten overtuigen om de boot hier te verstoppen? Deze plek gaf hem de kriebels, zo vlak bij de oude ruïnes van Nan Madol. De oude mensen zeiden dat daar meer Eni huisden dan waar op het eiland dan ook. Gabe lachte zulke verhalen altijd weg en beweerde dat het bijgeloof was, maar zelf voelde Mayfour een diep respect voor de geesten van zijn voorouders. Zijn grootvader, die een van de meest gerespecteerde mannen van het eiland was geweest, had hem van kleins af aan ingewijd in de verhalen van hun volk. Over wie ze werkelijk waren, hoe het eiland gevormd was en hoe ze daar waren gekomen. Over de dieren waar ze een heilige relatie mee hadden, zoals de reusachtige paling die de rivieren van het eiland bevolkte. En ook over de Eni dus, de geesten van de overledenen die huisden in de wouden en de mangroves van het eiland. Hoe meer mensen er waren gekomen en hoe meer woud er gekapt werd, had zijn grootvader hem als kleuter al meegegeven, hoe meer de Eni zich terugtrokken naar de rustige delen van het eiland, de wildernis in, weg van de drukte en het lawaai. En nergens waren ze meer aanwezig dan bij de heilige ruïnes van de verzonken stad, had de oude man hem verzekerd. Hij was inmiddels overleden, maar Mayfour was hem en zijn spannende verhalen nog lang niet vergeten.

Een koude windvlaag stak op uit het niets en deed de jongen verkillen. Opnieuw dacht hij aan de woorden van zijn grootvader. ‘Blijf weg van waar de geesten huizen, jongen. Laat ze met rust. Lang niet elke Eni heeft goeds in de zin.’

En nu stond hij hier, alleen en onbeschermd. Hij besloot het wachten op te geven en naar zijn dorp terug te fietsen.

Daar was die koude windvlaag weer.

En toen klonk zachtjes, onhoorbaar bijna, zijn naam. ‘Mayfour...’

Of verbeeldde hij zich dat maar? Net op dat moment voelde hij iets kriebelen op zijn been. 

‘Aaaah!!’ Mayfour gilde het uit en sprong weg.

‘Hahahahaha!’ Gabe zat naast hem, half verborgen door het struikgewas, een takje in zijn handen. ‘Je had je gezicht moeten zien!’ Hij rolde nog net niet omver van het lachen.

‘Waarom zit je dan ook creepy in de struiken mijn naam te fluisteren, jij engerd?’

Gabe trok zijn wenkbrauwen op en keek even bezorgd naar zijn vriend. Toen plakte die eeuwige grijns alweer op zijn gezicht. ‘Jaaaa, tuurlijk. Heb je zitten hallucineren, neefje? Ik heb helemaal niks gezegd. Je verbeelding gaat met je aan de haal, haha.’

Mayfour besloot het te laten gaan. Er viel niet te discussiëren met Gabe. Hij was nu eenmaal een onverbeterlijke plaaggeest. ‘Je bent te laat,’ mompelde hij geïrriteerd. ‘Zoals altijd.’

‘Ik ben er nú toch?’

Mayfour zwaaide met zijn arm naar de donkere horizon. ‘Het gaat stormen.’

‘Ach, het duurt nog uren voor die storm hier is. Het zal hoogstens een beetje gaan waaien nu. En wat is een boottripje zonder een beetje wind? Dat helpt ons alleen maar om sneller vooruit te komen.’ 

Mayfour wilde protesteren, maar de brede grijns van zijn neef en oudste vriend deed hem twijfelen. Ze waren samen opgegroeid. Altijd al was hij degene die zich steeds te veel zorgen maakte, de voorzichtige. En altijd was Gabe degene die zijn zin kreeg. Mayfour had geen zin in een discussie die hij toch niet zou winnen. Hij zuchtte en haalde zijn schouders op. ‘Laten we maar gaan dan.’

Samen liepen ze naar de plek waar ze hun zelfgebouwde uitleggerkano hadden verstopt in de struiken en trokken de traditionele boot het water in. Mayfour kon het niet helpen, telkens als hij de kano zag werd hij overspoeld door trots. Ze hadden hem gebouwd zoals hun grootvaders dat ook hadden gedaan. Een simpele boot, licht en stevig, die de zee perfect aankon en stabiel op het water lag. Aan één kant reikten de houten latten van de drijvers als armen naar het water om hen extra balans te geven op de golven.

De jongens sprongen soepel aan boord. Mayfour gloeide van geluk. Dit was zijn plek, hij was geboren om op het water te zijn. Met zijn blik op de eindeloze zee en het rustige klotsen van de kleine golfjes onder hen was hij pas echt in zijn element.

Maar nog in de eerste minuten van hun reis – hun peddelslagen waren nog energiek en krachtig – stak de wind op en werd de middag plots duister en dreigend. Mayfour keek ontzet op. Dit was niet normaal. Gabe had gelijk gehad, de storm was nog ver weg geweest. Zonet was de zee nog kalm geweest. De donkere wolken maakten een akelig voorgevoel in hem wakker.

‘Gabe!’

Maar Gabe hoorde hem niet – of deed alsof – en peddelde koppig verder.

Amper een minuut later barstte de hemel open en leken ze onder een waterval door te varen, zoveel regen kwam er uit de lucht vallen. 

‘Gabe!’ 

De wind nam genadeloos in sterkte toe. De jongens werden heen en weer gegooid door de elementen. Door de regen heen was het land waar ze vertrokken waren al niet meer te zien. Ze zwalpten stuurloos op de donkere zee. Mayfour probeerde zijn controle over het water te hervinden, maar hij leek zijn greep helemaal kwijt te zijn. Hij verloor het van de krachtige golven. Wat was dit voor storm? Dit was hem nog nooit overkomen!

Gabe keek eindelijk achterom en Mayfour zag meteen de wanhoop in zijn blik. 

‘We moeten terug!’ 

Mayfour kon het antwoord van zijn vriend amper verstaan boven het natuurgeweld dat om hen heen woedde. Zijn ogen dansten haastig over de omgeving die in een mum van tijd onherkenbaar was geworden, op zoek naar een herkenningspunt, op zoek naar land. Maar het dikke regengordijn maakte dat ze niet meer dan een meter ver konden kijken. Hulpeloos klampte hij zich vast, een peddel in de ene hand, de rand van de kano in de andere.

Plots ramde de kano iets hards, de jongens schrokken. Mayfour herkende een van de gigantische basaltblokken die in zee lagen. 

‘We zijn bij de ruïnes!’ riep hij uit. Dat betekende dat land niet ver weg was. Alleen... Er was geen enkele plek op het eiland waar hij minder graag schipbreuk wilde lijden dan hier. Mayfour vloekte. Hij kon navigeren als de beste, kon de wolken en de golven lezen als geen ander van zijn leeftijd, hij kon zich door het water laten leiden. Dus hoe was hij in deze situatie verzeild geraakt? Hij had zich laten overhalen door Gabe, ja. Hij was slordig geweest en onvoorzichtig. Maar toch, een storm als deze die zo plots en krachtig kwam opzetten, dat had hij nog nooit meegemaakt.

Koortsachtig roeiden de jongens alsof hun leven ervan afhing. Een felle bliksemschicht schoot door de onaardse duisternis. Om hen heen zag Mayfour de ontzagwekkende zwarte blokken in het water die erop wezen dat ze steeds dieper de ruïnestad in voeren, steeds dichter bij het vasteland. Ze zouden het halen! Donder rommelde zwaar toen ze eindelijk zand onder de kano voelden schuren en tegelijkertijd in het water sprongen. Ze versleepten de boot tot hij vastlag, maar deden geen enkele poging hem te verbergen. Zelfs Gabe, die normaal overal een grapje van wist te maken, begreep dat dit onweer geen grapje was. Ze renden door het opspattende water, langs de vervallen resten van de mysterieuze stad, richting het woud. Een bliksemschicht lichtte de hele hemel roze op. Mayfour bleef als versteend staan. Had hij... Had hij nu echt een schim gezien verderop? Een menselijke schim aan de rand van het woud, hij wist het bijna zeker. Hij tuurde door het halfduister naar het punt waar hij dacht iets gezien te hebben, maar kon niks meer bespeuren. Ging zijn verbeelding echt met hem aan de haal?

Gabe draaide zich om. ’Wat sta je daar nou? Kom dan toch!’

Mayfour kwam weer in beweging en samen renden ze verder in de richting van de bewoonde wereld. Hij hield zijn blik strak op zijn voeten gericht tot hij bij zijn fiets was aangekomen.

––––––––

Mayfour trapte door het noodweer alsof zijn leven ervan afhing, en stak vijfenveertig minuten later eindelijk rillend de sleutel in het slot. Er brandde nergens licht, het huis was stil en verlaten. Zijn ouders en broertjes zaten wellicht bij een van zijn vele tantes die vlakbij woonden. De regen hamerde onophoudelijk op het dak van het eenvoudige huis en een enorme donderslag liet de ramen trillen.

‘Mayfour...’

Hij kromp in elkaar. Zijn hart klonk nog luider dan het onweer. Was er toch iemand thuis?

‘J...Ja?’ Hij knipte het licht aan, maar alles bleef even donker. Ook dat nog, de elektriciteit lag eruit. ‘Hallo?’

Geen antwoord. Hij maande zichzelf aan rustig te worden. Het was gewoon het onweer. Dat, en hij was uitgeput en ontdaan van de vreemde dag. Haastig trok hij zijn doorweekte kleren uit en pakte een handdoek uit de kast. Hoewel het ondanks de regen nog steeds drukkend warm was, voelde hij zich verkleumd.

Bliksem verlichtte zijn slaapkamer alsof er een TL-lamp hing te flikkeren en meteen daarna klonk een gedonder alsof de aarde zou opensplijten. Alle meubels in zijn kamer daverden mee. Een fotolijstje op zijn nachtkastje viel om. Mayfour ging op zijn bed zitten en kroop tegen de muur aan. Ook al was hij gewend aan tropische onweren, dit keer wenste hij dat hij hier niet alleen was. Een kille tocht deed hem rillen, hij trok zijn laken strak om zich heen.

Toen kwam de bliksem weer, langer en feller dan ooit tevoren. Mayfours hart stond stil, een schreeuw bleef haperen in zijn keel. Buiten stond een man! Deze keer zag hij het silhouet duidelijk afgetekend in het felle licht. Mayfour kneep zijn ogen angstig dicht en kroop nóg dichter tegen de muur aan, alsof hij erin wilde verdwijnen.

Een nieuwe bliksemschicht deed hem toch weer kijken. Oh goden... Hij stond er nog steeds, donker en dreigend. Wat erger was: hij wist nu ook wie die man was. Maar dat was onmogelijk! Hij knipperde met zijn ogen en de figuur was weer verdwenen, de nacht even donker als altijd.

Vervuld van afgrijzen en rillend van veel meer dan de kou wachtte Mayfour de bliksem af. Toen hij kwam was dat tegelijk met een donderslag die het einde van de wereld leek aan te kondigen. Dit keer schreeuwde de jongen echt. De man die hij net nog buiten had gezien stond nu in zijn kamer. Mayfour kon nergens heen.

Met ogen die brandden van intensiteit sprak zijn grootvader hem toe. ‘De tijd is gekomen, jongen, het moment waarover ik je heb verteld is eindelijk daar. De krachten moeten herenigd worden, er is geen tijd te verliezen. Ga, Mayfour. Vertrek meteen!’

1.

Onder haar bouwden de wolken luchtkastelen in een sneeuwwit landschap. Maar hoewel Luna uit het kleine raampje keek, zag ze niks van al die suikerspinnen schoonheid. Haar gedachten waren mijlenver weg, in een andere tijd, bij die andere Luna die ze ooit was geweest.

Hoe lang was het al geleden dat dit hele absurde avontuur was begonnen? Ze kon zich haast niet meer voorstellen dat het slechts maanden (een jaar? Meer dan een jaar? Ze wist het niet) geleden was dat ze nog een gewoon meisje was geweest. Een beetje zonderling, ja, dat wel. Een buitenbeentje, zeker. Maar meer dan dat had het niet geleken.

En toen, opeens, was haar wereld geëxplodeerd. Leek alles in één klap te veranderen.

Eén van die veranderingen was de komst van Tunde geweest. Die lieve, wijze Tunde, die karrenvrachten vol kennis over geneeskrachtige planten met haar gedeeld had. Tunde, die soms meer over Luna’s leven leek te weten dan Luna zelf.

Haar gekneusde hart bonsde pijnlijk toen ze terugdacht aan de dag waarop haar mentrix plots verdwenen was en zij verloren, verward en alleen was achtergebleven. Het gemis van haar oude vriendin opende een rauwe leegte in haar binnenste.

En daar, onvermijdelijk, hield zich in de schaduwen van diezelfde leegte dat andere gezicht schuil, steeds opnieuw. Andrew. De wereld buiten werd een troebel waas van wit en blauw en Luna merkte amper op dat ze haar armen om zichzelf had heen geslagen.

Tot het moment dat Andrew zichzelf rechtstreeks haar leven en haar ziel in had gemusiceerd, had ze nooit een vriend gehad, geen echte vriend tenminste. Maar bij hem kon ze zichzelf zijn. Ze deelden hun duisterste geheimen met elkaar, hun verdriet en ja, zelfs hun crush. En toen... Luna klemde haar kaken op elkaar en balde haar vuisten.

‘Wil je nog wat te drinken?’ De jonge vrouw lachte haar vriendelijk toe en Luna schrok op uit haar sombere gedachtegang.

‘Oh, uh, nee dank je.’ Ze gebaarde naar het halfvolle flesje water dat nog op haar opengeklapte tafeltje stond.

‘Goed. Je laat het me maar weten hoor!’

Luna keek de stewardess na terwijl ze elegant door het gangpad beende. Deze vlucht kon niet dramatischer verschillen van haar heenreis. De ambassade had er ditmaal voor gezorgd dat ze als alleenreizende minderjarige speciale aandacht kreeg van de crew. En dat terwijl ze op haar heenreis, lichtjaren geleden, lange, grijze dagen had doorgebracht op een vrachtschip, om daarna als verstekeling mee te reizen in het bagageruim van een vliegtuig. Allemaal om maar zo ver mogelijk weg te komen van de man die het op haar krachten gemunt had – en daarin zo ver ging dat hij zelfs zijn eigen zoon had gedood.

‘Is alles wel oké, meisje?’

Luna merkte nu pas dat het oudere echtpaar naast haar haar bezorgd aankeek. Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen. 

‘Oh. Ja hoor.’

‘Ben je helemaal alleen?’

Ze knikte, ongemakkelijk.

De oudere vrouw tutte en de man schudde medelijdend zijn hoofd. ‘Nee maar. Zo jong en al alleen reizen. Je was toch niet helemaal alleen in Peru hè?’

Luna glimlachte. Ze moesten eens weten. ‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Ik was bij... familie.’ Familie, ja. Dat was het enige woord dat ze kon bedenken voor het Volk van de Jaguar, de verborgen bewoners van het Amazonewoud die haar hadden opgevangen en beschermd. Die geduldig met haar waren geweest tot ze eindelijk – eindelijk! – door haar schelp van woede en haat had kunnen breken en zichzelf en al haar bijzondere krachten had leren accepteren. Ook nu weer vulde haar hart zich als op commando met liefde en dankbaarheid. Bijna kon ze de armen van Wayra nog om zich heen voelen, zijn warme omhelzing die haar amper twee dagen geleden nog veiligheid had geboden.

Boven haar hoofd knipte het lampje voor de veiligheidsgordels aan. ‘Ladies and gentlemen, this is your captain speaking. In a few minutes, we will begin our descent...’

De stem werd verdrongen door het steeds luidere bonzen van Luna’s hart. Dus hier was ze weer. Terug waar ze begonnen was. Met een hart vol hoop en angst en vreugde en verdriet. Was ze niet te hard van stapel gelopen? Had ze haar visioen in de jungle niet te letterlijk genomen? Luna sloot haar ogen en zag de beelden weer als een film aan zich voorbijtrekken. Samaël, in het flakkerende licht van een vuur, zijn ogen vol hebzucht en kilte. Vol waanzin. Luna had die blik al eerder gezien, op het moment dat ze het licht uit Andrews ogen had zien verdwijnen. Er was iets veranderd in Samaël op dat moment. Alsof hij onherroepelijk een grens had overschreden. In het visioen had hij een mes naar Luna’s vader geworpen en had hem in de borst geraakt. Ze was schreeuwend wakker geworden.

En nu... Nu was ze hier. Ze doken onder het zware wolkendek door en de aarde kwam steeds dichterbij. Wat wachtte haar daar? Op de ambassade in Lima had ze enkel haar naam en adres opgegeven, waarna mensen druk aan het bellen sloegen en haar op een harde houten bank lieten wachten. Niemand had wat tegen haar gezegd, ze was simpelweg naar de luchthaven gebracht en op de eerstvolgende rechtstreekse vlucht naar huis gezet.

Op de automatische piloot pakte ze haar rugzak toen het vliegtuig was geland en sloot aan in de rij ongeduldige passagiers. Al die tijd probeerde ze de paniek in haar borstkas onder controle te houden. Het klamme zweet op haar voorhoofd, haar hart dat luider leek te bonzen dan al het gestommel om haar heen: er was slechts één reden voor, en dat was angst. Pure angst.

Ze liep de helverlichte, eindeloze hallen door en iedere seconde rolde de zwarte band haar voeten dichter naar het antwoord op haar vraag: wie zou er op haar wachten? Haar vader (Oh god, please laat het mijn vader zijn, laat het mijn vader zijn, laat het...)? Samaël (haar hart verkilde en wurmde zich een weg naar haar keel, waar het vast bleef zitten)? Of zou het een vreemde zijn, een blanco gezicht in de massa dat haar stond op te wachten met slecht nieuws, iemand die haar onder z’n hoede zou nemen en haar fragiele hoop aan diggelen zou slaan?

Luna wrong haar handen in elkaar en haastte zich panisch, zo langzaam mogelijk. De kabel in haar schouders stond strakgespannen toen de deuren naar de ontvangsthal opengleden. Ze hoefde niet lang te zoeken. Luna’s hart explodeerde toen ze zijn gezicht herkende tussen al die anderen. Hij was gekomen.

~~~

‘Auw!’ 

Opnieuw hief zijn vader dreigend zijn arm. Zijn handen waren enorm. Als kolenschoppen. En zwart van het werk in de mijnen. 

‘Ik heb je gezzeggd...’ De man struikelde over zijn eigen woorden en wankelde. Even leek hij niet meer te weten waar hij was of waar hij mee bezig was. 

Nu, dacht de jongen, en hij dook weg. Langs de dronken reus heen glipte hij de deur door, het huis uit. Hij hoorde geschreeuw achter zich maar bleef niet staan. Zijn kaak gloeide nog na van de klap die hij net had gekregen. Zijn oren suisden, zijn ogen prikten. Hij slikte de tranen weg.

Pas toen hij ver genoeg was bleef hij staan. Zijn zij stak pijnlijk, zijn keel brandde en zijn longen stonden op het punt te barsten. Hij was lang genoeg sterk geweest, besloot hij. Terwijl hij tegen een muur in elkaar zakte begon hij zacht te snikken. 

––––––––

‘Hey snottebel!’ 

Hij kromp in elkaar. Kneep zijn ogen hard dicht, in de hoop dat ze gewoon zouden verdwijnen.

‘Hey snottebel, ik praat tegen je!’ De grote jongen greep hem ruw bij zijn oor en trok hem overeind.

‘Aauw!’ 

‘Aaah, kijk nu. Hij huilt! Heeft je mammie je niet genoeg zakdoekjes gegeven, snottebel?’

Hij probeerde zich los te worstelen, maar daardoor ging de grote jongen alleen maar harder aan zijn oor trekken. Hij jammerde zachtjes. Om hen heen stonden nog meer jongens. Allemaal minstens een kop groter dan hem, al waren ze niet allemaal ouder. Hij zag de spot en de minachting in hun ogen. 

‘Straks pis je nog in je broek, kleintje,’ siste de bullebak gemeen. 

‘Laat hem,’ zei een van de andere jongens. Er lag geen medelijden in zijn stem, alleen onverschilligheid. Verveeldheid. 

De grote jongen slingerde hem van zich af. Hij struikelde en viel in een vuile plas. Hij hoorde gelach.

Pijn. Alles deed pijn. Hij kroop in de richting van een steegje en verschool zich achter enkele vuilnisbakken. Hij was niemand. Hij kon nergens heen. Het begon zacht te regenen.

––––––––

Een eeuwigheid later stond hij op. Zijn kleren waren inmiddels doorweekt van de miezerige regenbui, maar dat kon hem niet schelen. Liever dat dan naar huis te gaan en het getier te moeten horen. Dat van zijn vader was erg, maar nog duizend keer erger was het om zijn moeder te horen schreeuwen. Van de pijn, wanneer zijn vader haar weer eens in elkaar sloeg. Of van wanhoop, wanneer ze hem smeekte om hun jongen met rust te laten. Hij wilde dat ze dat niet deed. Hij wilde de pijn van haar wonden niet op zijn schouders moeten meetorsen. 

Het was inmiddels avond aan het worden, de schaduwen strekten hun donkere vingers naar hem uit en probeerden hem te grijpen. Zijn vader zou inmiddels zijn roes wel liggen uitslapen. Het zou nu wel veilig zijn. Toch wandelde hij zo langzaam mogelijk. Waar hij woonde was niet zijn thuis. Dat had hij immers niet. Hij was niemand. 

2.

Zijn gezicht lichtte als een baken op te midden van de anonieme massa.

‘Oh!’ Haar hart schoot er als een raket vandoor en het leek alsof ze voor het eerst in drie dagen ademhaalde, terwijl ze op hem afvloog. ‘Pap!’

‘Luna!’

Wat had ze naar dit moment uitgekeken, en wat had ze er tegenop gezien. Verzengende hoop en schreeuwende angst hadden al die tijd naast elkaar geleefd in haar hart, vanaf het moment dat ze hem in haar visioen gewond had zien raken. Ze drukte zich opgelucht en overweldigd tegen hem aan. Hij kromp in elkaar en beantwoordde toen haar omhelzing net zo liefdevol. Luna deed haar uiterste best niet te voelen hoe knokig hij was geworden. Ze begroef haar gezicht tegen zijn borst.

‘Meisje...’ Zijn stem klonk zo zwak, zo schurend.

Luna keek op en slikte hard. Zijn wangen waren ingevallen, de schaduwen onder zijn ogen vertelden wat hij later voor haar zou verzwijgen, de lijnen in zijn gezicht hele hoofdstukken van wanhoop.

‘Het spijt me! Oh pap, het spijt me zo.’ Snikkend keerde ze terug naar de veiligheid van zijn omhelzing.

‘Het is oké. Het is allemaal oké nu. Je bent er weer.’

Ja, dacht Luna. Allemaal oké. Want hij was hier en niet in een ziekenhuis. Hij was mager, maar hij leefde.

‘Ik heb je zo gemist.’

Ze knikte, niet in staat iets te zeggen, niet in staat hem los te laten.

‘Kom.’ Hij trok haar zachtjes met zich mee. ‘Heb je honger?’ Hij stak haar een in bijenwasdoek gewikkeld pakketje toe. De geur deed Luna’s maag luid brullen.

‘Quiche?! Oh wauw. Ja, ik heb...’ Nog voor ze was uitgesproken had ze een grote hap in haar mond gepropt. Ze at terwijl ze zich door de drukte heen een weg baanden naar de parkeergarage. Luna kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst had gegeten. Toen ze nog in een andere wereld leefde. Amper enkele dagen geleden. Het had net zo goed een millennium kunnen zijn.

Luna probeerde er niet aan te denken. Denken aan wat ze had achtergelaten betekende onvermijdelijk denken aan haar afscheid van Wayra, aan die laatste nachten die ze in elkaar gekruld hadden doorgebracht in een hangmat op de boot naar de stad. Opeens leek de quiche in een droge homp klei te veranderen die ze niet weggeslikt kreeg. Tranen ontsnapten brutaal uit haar ogen, zonder dat ze daar ooit toestemming voor had gegeven.

Haar vader streek zacht een lok haar uit haar gezicht. ‘Gaat het?’

Met afgewende ogen schudde ze haar hoofd. Ze kon opeens geen stap meer verzetten.

Gelukkig hoefde dat ook niet, ze waren aangekomen in de ondergrondse parkeergarage en hielden halt voor een auto. Even bedacht Luna verward dat dit helemaal hun auto niet was, en waarom hij haar dan toch bekend voorkwam. Maar de gedachte was te zwaar, te ingewikkeld om vast te grijpen.

Haar vader opende het portier voor haar. ‘Probeer maar wat te rusten.’

Zonder aarzelen kroop Luna op de achterbank, rolde zich op tot een bolletje en viel als een blok in slaap. Ze droomde over een woud vol kleuren en over het deinen op de eindeloze rivier die haar terugbracht.

––––––––

Luna werd wakker van een onaards licht. Ze voelde dat de auto stilstond en probeerde overeind te komen, maar de fysieke en mentale uitputting overmanden haar. De gebeurtenissen van de voorbije maanden, de opluchting haar vader gezond en wel terug te zien, het verdriet om Wayra en haar vrienden die ze had moeten achterlaten... Het leken allemaal loodzware gewichten die haar naar beneden trokken, de duisternis in. Ze voelde beweging en gestommel om zich heen en uiteindelijk, in haar half comateuze toestand, de buitenlucht op haar wangen. De warmte van haar vaders omhelzing. Alsof ze een klein meisje was dat gedragen moest worden. Luna wilde protesteren, wilde tegen hem zeggen dat alles oké was, dat ze zelf kon lopen, maar haar spieren werkten niet mee. Met veel moeite slaagde ze erin haar ogen een klein beetje te openen. Bij het rozige, zoemende licht van een verre straatlantaarn ontwaarde ze de vormen van de hoeve. De donkere lucht zat vol wattige witte vlokken die ijzig koud haar huid kusten. Het is winter, dacht ze verrast, vlak voor haar ogen weer dichtvielen. Terwijl ze wegdreef in een diepe duisternis meende ze stemmen te horen. Maar dat moest vast haar verbeelding zijn. Er was immers niemand behalve haar vader.

~~~

Hij zag het meteen toen hij over de betonnen tuintegels aan kwam stappen: de voordeur stond op een kier, het was donker in huis. Hij had niet méér nodig om te weten wat hij binnen zou aantreffen.

De keukendeur kraakte zacht toen hij ze openduwde. Daar lag ze, haar wang op het tafelblad, haar ogen gesloten. Ondanks de lange schaduwen en het weinige licht in de ruimte zag hij toch duidelijk het geronnen bloed onder haar neusvleugels, de donkere vlek op het tafelblad.

Ze opende haar ogen maar deed geen poging haar hoofd te heffen.

‘Dag jongen.’ Haar stem was niet meer dan een zacht gekraak in de leegte, als een twijgje dat knapte in een bos.

Hij zweeg. Bijna wenste hij dat hij niet was teruggekeerd, dat hij nog steeds gepest werd door dat groepje bullebakken, dat hij nog steeds in de regen achter een vuilnisbak zat. Hij wilde schreeuwen, schoppen, slaan. Alles om maar niet dat gevecht te moeten voelen in zijn borstkas. Hij haatte dit. Hij haatte de voorspelbaarheid van het alles. Hij haatte zijn vader om wat hij zijn gezin aandeed. Hij haatte zijn moeder omdat zij het liet gebeuren. Hij haatte zijn leven. Hij haatte zichzelf, omdat hij het allemaal onderging.

De deur van het aangrenzende vertrek werd zachtjes opengeduwd.

‘Angie!’

Hij zag meteen dat ze hinkte. Neerknielend sloeg hij zijn armen om haar glanzende, chocoladebruine vacht heen. Hij kneep zijn ogen hard dicht. Nee, hij zou niet huilen. De hond piepte zachtjes toen hij haar dichter naar zich toe trok. Gelukkig had hij haar nog.

De voordeur knalde luid tegen de muur en samen met zijn vader walmde een sterke dranklucht naar binnen.

De jongen bevroor. Zonder dat hij het besefte sloten zijn vuisten zich als bankschroeven om de vacht van Angie.

Luid en onverstaanbaar lallend verdween de stem naar de woonkamer. Er klonk een bots, gevolgd door het geluid van iets dat in scherven uit elkaar viel. Een plof. Toen niks meer.

Goed, dacht de jongen, goed. Ik hoop dat je niet meer wakker wordt.

Angie wurmde zich uit zijn greep los en vluchtte uit het zicht.

‘Jongen,’ klonk die broze stem van achter hem. ‘Het is bedtijd nu. Ga maar slapen.’

Zijn hoofd probeerde zich om de absurditeit van de hele situatie heen te vouwen. Hoe kon dit? Hoe kon zij doen alsof er niks aan de hand was, alsof ze niet met haar gezicht in een plas van haar eigen bloed lag? Dacht ze nu werkelijk dat als ze maar hard genoeg deed alsof, dat hij dan niet zou opmerken dat er iets mis was? Dat alles mis was? 

Hij draaide zich om en beende weg. Een goede zoon zou zijn moeder verzorgd hebben, een dekentje over haar draperen op zijn minst. Maar hij niet. Nee, hij niet. Het was immers haar eigen schuld. Ze moest maar tegen die bullebak van een vader van hem opstaan. Of weggaan. Door geen actie te ondernemen liet ze dat monster toe om verder te gaan. Hij haatte haar.

3.  

Er was die ene seconde geweest voor ze haar ogen had geopend dat haar brein nog niet wakker genoeg was om te beseffen waar ze was. Toen sijpelde het grijze licht door haar oogleden naar binnen, hoorde ze het doffe getuut van de stilte in haar oren. Geen fluitende vogels. Geen dorp in volle activiteit. Geen ondefinieerbaar gekrijs uit de jungle, niet het verre geluid van water in beweging. Ze verroerde zich niet. Op het moment dat ze zich zou bewegen zou ze voelen dat Wayra er niet was. Op het moment dat ze om zich heen zou kijken zou ze niet de houten wanden zien van het huis dat ze als haar thuis was gaan beschouwen, maar de harde muren van de werkelijkheid.

Beetje bij beetje, gedachte per gedachte, liet ze alles weer binnen. Ze was weer in dat andere thuis, bij haar vader, in de hoeve waar ze was opgegroeid, in het dorp dat ze altijd had gekend. Weg van het Volk van de Jaguar dat haar hele leven was geworden de voorbije maanden. Weg van Wayra. Het gemis aan hem liep over, onder, dwars door alles heen. Als een zeurende ontstoken wond die pulseerde op het ritme van haar hartslag. Ze krulde zich op tot een bolletje en liet zich even meeslepen, liet zich opslokken door die duisternis die in haar gaapte. Haar gedachten keerden terug naar die laatste momenten die ze samen hadden doorgebracht, na hun terugreis door het woud, glijdend over de stille rivier. Ze hadden samen op de kleine luchthaven gestaan waar maanden eerder haar hele avontuur begonnen was. Luna had zich aan Wayra vastgeklampt alsof er een orkaan om hen heen woedde, haar gezicht begraven in zijn halslijn. Ze hadden niet bewogen, niet gesproken, misschien zelfs niet eens geademd. Toen was iemand op haar schouder komen tikken en had Luna hem moeten loslaten.

‘Ik zie je terug,’ had hij haar toegefluisterd, zijn vingertoppen vluchtig dansend over haar natte gezicht.

Luna had niks kunnen antwoorden. Haar keel zat dichtgeschroefd en haar stem was opgehouden te bestaan. De laatste beelden die ze van Wayra op haar netvlies had, waren troebel van tranen.

Toen ze alles had gevoeld wat haar hart op dat moment aankon, stond ze langzaam op. Nu was de tijd gekomen om de confrontatie aan te gaan. De opluchting die ze had gevoeld om haar vader levend en wel terug te zien was overweldigend geweest, maar het betekende helaas niet dat alles nu opeens was opgelost. Ook nu nog was ze ervan overtuigd dat ze het visioen om een reden had gezien. Haar vader mocht dan wel gezond en wel zijn, ook Tunde was erin voorgekomen, zwak en breekbaar. Luna maakte zich ernstig zorgen om haar oude vriendin. En dan was er nog Samaël natuurlijk...

Ze zuchtte diep. Hoezeer ze er ook tegenop zag, ze moest eerst en vooral maar eens alles opbiechten aan haar vader. Daar had hij recht op. Ze kon hem niet opnieuw in het ongewisse laten en duizend angsten laten uitstaan. Daarbij, ze had zijn steun nodig. Hij was nu alles wat ze had. Misschien zou hij er geen woord van geloven en zou hij haar verbieden ooit nog een stap buiten de deur te zetten. Anderzijds... Misschien kon hij haar helpen met een goed plan op de proppen te komen.

Luna kleedde zich aan en wierp een blik door het raam naar het landschap dat ze zo goed kende en dat nu toch zo vreemd aandeed. De lucht was grijs, doordrongen van een kilte die meteen in haar botten kroop. De bomen waren kaal. Niks leek te leven in die koude woestenij daarbuiten. In haar hoofd borrelde een conversatie op die ze in een ander leven met Tunde had gehad. Luna had erover geklaagd dat ze geboren was in het hart van de winter, op het moment dat alles dood was. Tunde had haar hoofd geschud op die kalme, wijze manier die haar zo eigen was. ‘Nee, niet dood, meisje. In rust. In de winter ademt de aarde diep in. Het is de pauze die ze nodig heeft om terug in leven te kunnen uitbarsten in de lente. Ze bereidt zich voor, verzamelt energie. Ze is alles behalve dood.’

Een periode van rust, dacht Luna bitter. Ademhalen, pauzeren. Die tijd was haar helaas niet gegund.

––––––––

Toen ze onderweg naar beneden haar vader zacht hoorde praten bleef ze staan, haar voet hangend boven de trede. Was er nog iemand? Een vrouwenstem antwoordde en Luna fronste haar wenkbrauwen. De stem kwam haar bekend voor, maar ze kon haar niet thuisbrengen. Aarzelend ging ze verder de trap af. Luna had helemaal geen zin in bezoek. Wat een vreemd moment ook. Haar vader besefte toch ook wel dat ze heel wat te bespreken hadden?

Meteen toen ze binnenkwam verstomde het gesprek. Luna’s ogen werden groot. Woorden stokten in haar keel.

Haastig stond haar vader op. ‘Luna, meisje!’ Hij haastte zich om haar stevig vast te pakken. ‘Heb je goed geslapen? Hoe voel je je? Heb je honger? Is het hier niet te koud? Wacht, ik pak wel eventjes een dekentje voor je...’

Luna zou om zijn betutteling hebben moeten lachen als ze niet zo geschokt was geweest over de bezoeker in hun keuken.

‘Papa.’ Ze glimlachte aarzelend. ‘Ik ben oké.’ Vragend keek ze in de richting van de vrouw die aan de oude, eikenhouten tafel zat.

Voorzichtig stak die haar hand op. ‘Hallo Luna. Welkom terug.’

‘Hallo... mevrouw.’

‘Noem me Clarisse, alsjeblieft.’

Luna slikte moeilijk. ‘Clarisse.’

Wat deed de moeder van Andrew in hun keuken?

––––––––

Het hart zonk Luna in de schoenen. Het vooruitzicht om haar bekentenis aan haar vader te doen was al erg genoeg geweest, maar nu werd ze ook nog eens meteen geconfronteerd met de zwaarste taak van allemaal: aan Clarisse uitleggen hoe Andrew aan zijn eind was gekomen. Een zware stilte daalde neer over de keuken terwijl iedereen elkaar beurtelings aankeek. Luna, die haar verhaal in gedachten had geoefend, wist nu opeens niet meer waar te beginnen.

‘Euh, Luna, laten we even gaan zitten.’ Haar vader sloeg liefdevol zijn arm om haar heen en duwde haar zacht in de richting van de huiskamer, waar een behaaglijk haardvuur brandde. Als vanzelf ging Luna in de comfortabele wijnrode armstoel zitten die na al die tijd de vorm van haar lichaam nog perfect had onthouden.

Clarisse nam plaats op de bank tegenover haar, en haar vader schoof een stoel dichterbij. Hij legde zijn hand op de hare.

‘Het spijt me zo van Andrew,’ bracht Luna fluisterend uit.

Clarisse knikte bedroefd. ‘Mij ook.’

‘Luna, vertel alsjeblieft alles. Waar je al die tijd bent geweest. Wat er allemaal is gebeurd. En Clarisse wil uiteraard weten wat er met Andrew is gebeurd. Ik weet dat je dit niet verwacht had, maar als je het aankan...’

Luna knikte. Zo hoefde ze haar verhaal maar een keer te vertellen. En ze begreep best dat Clarisse niet wilde wachten. Ze beet op haar lip, op zoek naar de juiste woorden. Als ze dan toch het hele verhaal zou vertellen, dan kon ze maar meteen met het grootste struikelblok beginnen. Het ongelofelijkste. Ze zullen denken dat ik gek ben, dacht ze. Maar dat was dan maar zo. Ze zou niet langer liegen.

Ze haalde diep adem. ‘Het begon allemaal omdat ik dingen kan die niemand anders kan.’

Angstig keek Luna haar vader aan, maar zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet. Hij begrijpt het niet, dacht ze.

Clarisse boog zich naar voren en legde haar hand boven op die van Luna. ‘Het is oké. Ga verder, Luna.’

Verward sprak ze verder. Het was haast of, nu ze een begin had gemaakt, de woorden eruit kwamen voor ze er erg in had. ‘Ik heb bovennatuurlijke krachten. Ik kan genezen met behulp van planten, communiceren met dieren, het weer beïnvloeden. Ik krijg energie van de maan. En, en...' Verschrikt sloeg ze een hand voor haar mond. Waar kwam deze woordenwaterval opeens vandaan?

Ze zag hoe haar vader en Clarisse een blik uitwisselden en haar maag kromp samen. Zie je wel. Ze geloven me niet.

‘Dat is... veel,’ zei Clarisse zacht.

Wanhopig greep Luna haar vaders arm beet. ‘Je moet me geloven, pap. Het is echt zo!’

Maar wat ze zag in zijn ogen deed haar nóg meer wankelen. Want in tegenstelling tot wat ze verwacht had, twijfelde hij helemaal niet.

‘Ik geloof je,’ knikte hij.

Wat? Luna keek naar Clarisse. Ook zij knikte. ‘Jullie... jullie geloven me?’

‘Ja.’

‘Maar...’ Luna knipperde verward met haar ogen. Ze had op zijn minst een stevige dosis scepsis verwacht, niet twee volwassenen die geen enkel bewijs vereisten, geen enkele uitleg behoefden over haar krachten.

Clarisse sprak zachtjes. Alsof haar stem een fragiel kleinood was dat zou breken als ze haar te veel verhief. ‘Ik vermoedde al een tijdje iets. Toen Andrew mij vertelde hoe jij een hond had gestopt die hem wilde aanvallen vond ik het nog gewoon... laten we zeggen, opmerkelijk. Maar daar bleef het niet bij. Zijn knie toen hij gevallen was, de kat van de buren, het virus waar hij zo ziek van was... Allemaal zo plotseling genezen, dat was niet normaal. Ik begreep al dat je... bijzondere talenten had. En ik hoop dat je me vergeeft Luna, dat ik mijn vermoeden over je geheim met je vader heb gedeeld.’

Luna’s mond zakte open. ‘Ik... Maar, hoe...?’

‘Zie je het dan echt niet, Luna? Heb je je nooit afgevraagd of...?’ Clarisse liet even een pauze vallen. ‘Is het in al die tijd echt nooit bij je opgekomen dat jij misschien niet de enige bent die bijzonder is?’

~~~

Hij stond op het punt om naar boven te gaan toen hij de klap hoorde van een deur die veel te hard opengegooid werd, gevolgd door gestommel in het kleine halletje. O nee. Niet weer. Zijn arm zag nog bont en blauw van de vorige keer dat zijn vader zijn woede gebotvierd had op hem. Snel glipte hij door de achterdeur naar buiten.

Even bleef hij op het stenen binnenplaatsje staan, aarzelend. Het regende zacht – altijd die ellendige regen, er kwam geen einde aan! – en het was kil, waar kon hij heen? Hij had geen zin in een aanvaring zoals de vorige keer, zoals iedere keer. Terwijl hij om zich heen keek viel zijn oog op een leeggelopen bal, een speeltje van Angie. Hij liep over het stenen klinkerpad naar de voorkant van het huis. Tussen de woning en de afgebladderde houten schutting aan de straatkant, te midden van slijk en afval, stond Angies hok. De hond keek, zonder haar kop te heffen, met die grote, verdrietige ogen naar hem op.

‘Hey Angie. Kom je even naar buiten?’

Het duurde even voor het dier, met tegenzin en nog steeds hinkend, in beweging kwam. De jongen slikte. Kon hij echt...? Toen rinkelde er iets in het huis. Een kreet weerklonk. Snel dook hij naar beneden, het hok in. Het stonk er verschrikkelijk. De grond was hard en vochtig.

‘Kom, Angie.’

Even bleef ze aan hem snuffelen, alsof ze niet begreep wat ze met dit gezelschap aan moest. Toen wrong ze zich naast hem in het kleine houten huisje. Er was amper plaats voor hen beiden, waardoor ze deels op hem lag. Hij voelde de spiermassa onder die glanzende vacht. De warmte van haar bewegende flank. Hij kroop weg in haar geur, haar geruststellende nabijheid, de geborgenheid van dit veel te kleine onderkomen. Hij had zich nog nooit zo veilig gevoeld.

4.

Luna staarde Clarisse blanco aan. In haar oren klonk een dof getuut, haar hersenen knetterden.

Haar vader pulkte zenuwachtig aan zijn nagels. Clarisse wachtte zwijgend.

Was het mogelijk? Herinneringen zwommen als puzzelstukjes naar de oppervlakte. Andrew die vertelde dat zijn moeder in een soort van commune leefde, met allemaal bijzondere mensen die door Samaël waren samengebracht. Samaël zelf, die haar zijn ‘pronkstuk’ had genoemd. Tunde die haar gezegd had dat dit een krachtplek was die mensen met speciale gaven aantrok.

Ja.

Niet alleen was het mogelijk, hoe kon het zelfs dat Luna dit niet eerder had gezien? Waarom had ze zich nooit de juiste vragen gesteld?