De Gevaarlijke strijd

DE GEVAARLIJKE STRIJD

Eerste druk: 1 maart 2023

© 2023 Marjo De Vroed

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sleepy Fox Cover Designs

ISBN 9789464661408

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Rowin staat op de begraafplaats van graaf Gratema. Alle aanwezige geesten willen haar bedanken, omdat ze hen verlost heeft van de verloren zoon van de graaf, die overgelopen was naar het Kwaad. Rowin voelt zich prettig en is trots op zichzelf, al moet ze nog wel wennen aan de heldenrol die deze geesten haar toeschrijven.

Het is nog maar een paar dagen geleden dat de graaf, de ziel die niet naar gene zijde kon, als schim bij Rowins kerkhof verscheen. Direct had ze een visioen gekregen, waarin zwarte wolven met rode ogen de graven van haar familieleden vernielden. Om ervoor te zorgen dat het visioen niet uit zou komen, had Rowin met hulp van haar geesthondje Zombie, haar moeder Gwinnor en haar overleden oma Moree het graf van de graaf gezocht én gevonden. Daar zag Rowin in een nieuw visioen dat de graaf geen geest kon worden voordat hij zijn zoon had gevonden.

Rowin spoorde die zoon, Erris, op, maar toen ze hem wilde herenigen met zijn vader bleek hij helemaal niet herenigd te willen worden: hij haatte zijn vader. Vervolgens terroriseerde Erris met zijn witte wolven de laatste rustplaats van de graaf.

De geest van haar oudtante Aintín, de wijze beschermer van haar kerkhof, had Rowin geholpen om haar verborgen krachten te ontdekken. Daarmee kon ze Erris verslaan door zijn botten onder een heilige eik te begraven. Helaas verloor ze daarbij tot haar grote verdriet haar liefste maatje Zombie.

Rowin glimlacht vermoeid naar de lange rij wachtende geesten, als ze plotseling een ongemakkelijk gevoel krijgt, alsof er iemand achter haar rug naar haar staat te kijken. Ze draait haar hoofd om en tuurt over haar schouder door de prachtige, smeedijzeren poort naar buiten. Het bos onderaan de heuvel ligt er even donker bij als altijd en er is niets vreemds te zien. Toch loopt er een rilling over haar rug.

Stel je niet zo aan, spreekt ze zichzelf streng toe. Het Kwaad is met Erris verslagen. Je hebt gewonnen. Er is niets meer om bang voor te zijn. Vertrouw op jezelf!

1

De donkere gestalte, die verscholen staat tussen de bomen aan de rand van het bos, houdt zijn blik strak gericht op het meisje, dat een stukje verderop de handen staat te schudden van de dankbare bewoners van de begraafplaats.

Net als zij, is hij een mens met speciale krachten. Het enige dat hen onderscheidt, is het aantal jaren dat hij al gebruik maakt van zijn krachten en hoezeer hij er al mee vertrouwd is.

Charon verplaatst zijn zwaartepunt naar zijn andere been. Zijn wijdvallende, zwarte mantel kan niet verhullen dat hij een groot en stevig postuur heeft. De puntige kap die aan zijn mantel vastzit, bedekt grotendeels zijn gezicht; alleen zijn brede, vierkante kin is zichtbaar voor iemand die niet geïntimideerd wordt door zijn verschijning en hem aan durft te kijken.

Op de begraafplaats en in de wei zingen de vogels er vrolijk op los; alleen aan de rand van het bos, waar hij staat, is het akelig stil. Charon merkt het niet. Hij is gewend aan akelige stiltes. In zijn linkerhand houdt hij losjes het bewusteloze hondje vast, dat zijn wolven gisteren in de wei voor de begraafplaats hebben gevonden. Hij weet dat het háár hondje is. Hij heeft gezien hoe de witte wolven van Erris, zijn opvliegende volgeling die zich heeft laten verslaan door dat irritante kind daar op de begraafplaats, het beestje voor dood hebben achtergelaten.

Styx, de grootste en trouwste van zijn vijf wolven, komt naast hem zitten. De man legt zijn hand op de grote kop die naar hetzelfde tafereel kijkt als hij.

‘Kijk maar goed, Styx,’ zegt Charon, als het meisje zijn kant opkijkt. Automatisch trekt hij zijn mantel wat dichter om hem heen, hoewel het niet koud is. ‘Kijk nog maar eens goed naar haar gezicht,’ zegt hij opnieuw tegen Styx, die met zijn priemende, rode ogen het gezicht van het meisje in zijn geheugen prent. ‘Je zal de komende tijd nog veel van haar zien.’ Het klinkt donker; dreigend zelfs. Styx trekt zijn bovenlip een stukje op en laat een diep gegrom horen.

De man lacht een vreemd lachje en trekt met zijn vrije rechterhand de kap met een vloeiende beweging naar achteren. Hij schudt zijn hoofd, waardoor zijn lange, ravenzwarte haren los om zijn gezicht vallen, dat hard en meedogenloos is. Zijn kille ogen zijn zo donker, dat ze bijna zwart lijken. Zijn huid is bleek, maar niet wit zoals bij de figuren op het kerkhof. Het heeft de vale kleur van een huid die nooit zonlicht ziet, waardoor de vier puntjes onder zijn ogen extra goed opvallen.

Als een van zijn wolven iets te veel herrie maakt achter zijn rug heft hij, zonder achterom te kijken, met een beheerst gebaar zijn hand iets omhoog en maakt hij een knijpbeweging tot zijn vingers een vuist vormen. De onthutste wolf jankt zacht als zijn keel wordt dichtgeknepen zonder dat iemand hem aanraakt. Zodra het dier zich overgeeft en zich met zijn buik omhoog op de grond laat vallen, ontspant Charon zijn hand en krijgt de wolf weer lucht. Het dier krabbelt op en kruipt onderdanig met zijn staart tussen de benen naar zijn meester toe. Charon kijkt het dier niet aan als hij geïrriteerd de snuit wegduwt van het beest dat kleine likjes aan zijn hand geeft.

Het meisje aan de overkant heeft zijn enige en onverdeelde aandacht. Hij is al een paar keer heel dicht bij haar gekomen, al was ze zich daar niet van bewust. In het bos en op haar kerkhof heeft hij geprobeerd in te schatten welke bedreiging ze vormt door haar op afstand te volgen. Zij heeft hem daarbij wel gevoeld, maar niet gezien; dat weet hij zeker. Met een minachtend gesnuif sluit zijn hand zich steviger om het slappe, witte bundeltje dat haar toen heeft geprobeerd te waarschuwen. Het is dat dit witte mormel misschien nog van pas komt, anders zou hij het hondje het liefst aan zijn einde brengen.

Om beter naar het meisje te kunnen kijken, knijpt hij zijn ogen ietsje toe. Hij weet dat ze Rowin heet, omdat haar naam de laatste tijd veelvuldig opduikt in de verhalen van zijn volgers. Hij heeft gehoord dat ze krachten bezit die hij niet heeft, maar die hij meer dan wat ook zou willen hebben. Krachten die hij nodig heeft als hij de alleenheerschappij over zijn wereld wil krijgen. Zijn wereld, waarin een al honderden jaren oude profetie vertelt over een meisje met haar krachten, dat het op zal nemen tegen het Kwaad.

Charon is niet van plan het goede te laten overwinnen. In zijn zucht naar macht heeft hij een sluw plan bedacht om het onschuldige meisje aan de kant van het Kwaad te krijgen.

Zijn lippen versmallen zich tot een gemene glimlach. Want het feit dat hij weet dat zij bestaat, maar dat zij nog niet weet wie hij is, geeft hem een gigantische voorsprong bij zijn doortrapte plan om haar naar zijn kant over te halen. Het enige probleem is dat ze vrijwillig naar de duistere kant over moet lopen en dat zal niet meevallen. Hij is zich bewust van de verhalen over de stipjes onder haar ogen, waardoor hij weet dat ze een geduchte tegenstander zal zijn. Het is het teken van de geboren strijder, al weten nog maar weinig mensen dat. Want wie het wel wist, heeft hij vakkundig uitgeschakeld.

Zijn glimlach is overgegaan in een grimmige trek om zijn mond. Hij ziet hoe Rowin hartelijk afscheid neemt van de geesten op de begraafplaats. Even twijfelt hij of hij haar nu al zal benaderen. Hij besluit dat haar vriendelijkheid en behulpzaamheid op dit moment voor hem een schild vormen, waar het Kwaad nog niet doorheen kan dringen. Zijn slinkse plannen zullen waarschijnlijk afketsen en de mist ingaan. Hij zal moeten wachten en een moment uit moeten zoeken waarop ze alleen en kwetsbaar is. Een moment waarop ze gevoelig zal zijn voor zijn argumenten en die niet bij voorbaat al zal afwijzen.

‘Kom,’ gromt hij tegen Styx. ‘Ik wil niet dat ze ons nu al ziet.’

Nog één keer tuurt hij ingespannen naar het meisje. Dan draait hij zich om en hij verdwijnt met zijn wolven geluidloos in het dichte bos.

2

Rowin stapt met een dubbel gevoel op haar fiets. Ze vindt het fijn dat de woorden van de graaf, die ze uit eigenbelang is gaan helpen om haar kerkhof te beschermen, warm en dankbaar zijn geweest. Dat de bewoners van deze andere begraafplaats nu ook rust hebben, is een prettige bijkomstigheid. Maar als ze door het bos naar huis fietst, voelt het nog steeds leeg om zonder Zombie op stap te zijn.

Er loopt een rilling over haar rug als ze terugdenkt aan het moment dat ze haar lieve vriendje levenloos in de bek van een van de witte wolven van Erris zag hangen.

Ze gaat iets harder fietsen om haar gedachten te verzetten. Ze voelt ze de spieren in haar kuiten aanspannen als ze hard op de trappers duwt. Het doet geen zeer, maar het vormt een prettige afleiding van de pijn in haar hart als ze aan Zombie denkt.

De zon werpt haar stralen door de boomkruinen op het fietspad. Het geeft het bos een prettige sfeer en in de stralen is het aangenaam warm. Alles lijkt vrolijker en fijner als de zon schijnt, zeker nu ze te maken heeft met verdrietige gedachten die niet weg willen.

Als Rowin langs het dichter beboste stuk komt met de zware dennenbomen, trapt ze nog iets harder. Ze weet ook niet waarom, maar dit gedeelte van het bos geeft haar sinds kort de kriebels. Alsof er iemand naar haar kijkt en haar in de gaten houdt. Ze schudt haar hoofd om die nare gedachte te verjagen.

‘De enige die naar je kijkt, ben je zelf, Rowin Kelsie,’ mompelt ze zacht. Ze knijpt nog wat harder in de handvatten van haar fietsstuur en kijkt verbeten in de verte, waar de boomtoppen wat meer open zijn en de zon weer voorzichtig op het fietspad schijnt.

‘Zo is het. Altijd vooruit kijken en het licht zoeken,’ zegt ze streng tegen zichzelf. Het had een uitspraak van Aintín kunnen zijn, denkt ze tevreden. Gerustgesteld door die gedachte rijdt ze verder.

Zodra Rowin haar fiets in de open schuur heeft gezet, loopt ze om het grote landhuis heen naar het kerkhof erachter. Het smeedijzeren hekje, dat de ingang vormt, hangt nog steeds in zijn hengsels, al heeft Rowin het idee dat het nooit lang meer kan duren voordat het zijn dappere pogingen om te blijven hangen op zal geven en zuchtend de zwaartekracht haar triomf zal gunnen.

Automatisch houdt ze het hek iets langer open om Zombie door te laten, om het daarna snel dicht te doen als ze zich met een steek in het hart beseft dat er niemand volgt. Geen gekef en geen flapperende oortjes. Geen stokjes meer die ze weg moet gooien. Rowin slikt de brok in haar keel weg en slaakt een diepe zucht voordat ze verder loopt.

De grote beukenboom op de heuvel van het kerkhof verwelkomt haar met zijn lange, brede takken. Rowin blijft even staan kijken naar het vertrouwde, warme welkom.

Naast de boom duikt Aintín onverwacht op. Rowin krijgt er een vreemde kriebel van in haar buik.

Aintín kijkt haar indringend aan en zegt niets, ook niet als Rowin haar vriendelijk groet. Heel even verwacht Rowin dat haar oudtante zonder te spreken iets tegen haar zal en dat ze Aintíns stem weer in haar hoofd zal horen, net zoals een paar dagen geleden, maar er gebeurt niets. Dankzij die stem had Rowin toen de moed en de kracht gevonden om de druïden achterna te gaan en nog belangrijker: om Erris te verslaan. Sinds haar oudtante haar op die manier te hulp was geschoten met Erris en de graaf, is Rowin lang zo bang niet meer voor haar als vroeger. Vooral de jonge, dansende versie van Aintín uit haar visioen had veel indruk op Rowin gemaakt. Het angstige gevoel dat ze hiervoor bij elke ontmoeting met Aintín had, heeft plaats gemaakt voor diep respect voor deze vrouw met haar ongekende krachten. Toch heeft dit gezamenlijke avontuur hen niet nader tot elkaar gebracht. Sterker nog, het lijkt wel of Aintín nog iets meer afstand van haar heeft genomen dan voor de graaf op het toneel verscheen. Sinds Rowin terug is gekomen, heeft de oude vrouw nog geen woord tegen haar gezegd; alsof ze wacht op iets belangrijks, een afgesproken codewoord of zoiets.

Zo onverwacht als ze verscheen, zo snel is Aintín ook weer verdwenen. Opgelost in het niets. Rowin schudt verbaasd haar hoofd. Ze zal de geheimzinnige vrouw waarschijnlijk nooit begrijpen.

Buiten de vreemde, korte ontmoeting is het stil op het kerkhof. Er spelen slechts twee kleine witte figuren tikkertje op de heuvel onder de brede kruin van de boom. Niemand houdt toezicht op de kinderen of maakt een praatje met zijn buurvrouw. Normaal is er altijd wel een ouder iemand in de buurt die een oogje in het zeil houdt.

‘Cara? Moree?’ roept Rowin aarzelend. Ze draait haar gezicht afwisselend naar links en naar rechts om een glimp op te vangen van haar oma Moree, die meestal wel ergens in de buurt loopt. Zo bezorgd als Moree was voor haar eigen gezin, zo bezorgd is ze voor het welzijn van iedereen op het kerkhof, heeft Rowin in de loop der jaren gemerkt.

‘Tikkie!’ klinkt het onverwacht in haar oor en direct prikken er duizend kleine naaldjes in Rowins schouder. Vliegensvlug draait ze zich om en ze kijkt recht in het lachende, witte gezicht van haar hartsvriendin.

‘Cara!’ moppert Rowin geschrokken. ‘Ik krijg hier bijna ter plekke een toeval van je.’

‘Heb je een slecht geweten?’ plaagt Cara haar vriendin. Ze trekt haar mondhoek ietsje scheef en lacht ondeugend. Rowin probeert ondertussen een aanval van de andere twee kinderen af te weren, die besloten hebben dat ze mee moet spelen. Ze draaien joelend om haar heen en doen hun best om haar overal te tikken, wat een nieuwe lading aan speldenprikjes oplevert.

‘Pas op,’ waarschuwt Rowin grinnikend. ‘Als je niet ophoudt, loop ik dwars door je heen!’

Met een gilletje rennen de kinderen een stukje bij haar vandaan, want geen enkele geest vindt het prettig als er door hem heen gelopen wordt; zelfs niet als hij zo klein is als deze twee.

‘Dat houdt ze wel even op afstand,’ zegt Cara waarderend. ‘Dank je. Ik ben de hele middag al met ze aan het spelen en ze houden maar niet op. Wat heb jij gedaan vanmiddag? Het was prachtig weer en ik kon je nergens vinden. Ik had je wel buiten verwacht.’

‘Dat was ik ook, alleen niet hier.’ Rowin kijkt hoe de twee witte figuurtjes verderop druk gebarend in het gras gaan zitten en blijkbaar overleggen wat ze nu gaan doen. ‘Ik ben naar de begraafplaats van Graaf Gratema geweest.’

Cara kijkt kritisch opzij. ‘Zo, en hoe was het met die ouwe mopperkont?’

Rowin schiet in de lach. ‘Je kunt hem veel noemen, maar mopperkont is niet het eerste woord wat in me op zou komen.’ Ze denkt aan de afgelopen uren en kijkt Cara serieus aan. ‘Soms ben ik bang dat Erris veel meer op zijn vader leek dan hij toe wilde geven. Zoals de graaf naar me keek... Ik kan het niet goed uitleggen. Alsof er iets duisters, gevaarlijks onder de oppervlakte van dat masker van gemaakte vriendelijkheid ligt. Snap je een beetje wat ik bedoel?’

Cara slaat haar ogen neer en er verschijnt een kleine denkrimpel boven haar neus. ‘Ik denk het wel,’ zegt ze aarzelend. ‘Een beetje zoals bij Aintín; je weet dat ze je nooit kwaad zal doen, maar als je haar ontmoet is het altijd spannend en een beetje griezelig. Je weet niet waarom en je weet ook dat het niet nodig is, maar toch krijg je kippenvel bij elke ontmoeting.’

Rowin kijkt haar verrast aan. ‘Precies! Dat is wat ik bedoel. Alleen is het bij de graaf een donker en bedrukkend gevoel, en niet gewoon opwindend en spannend zoals bij Aintín.’

Zonder de hulp van haar oudtante zou het avontuur met Erris heel anders afgelopen zijn, dat weet Rowin als geen ander. Ze huivert als ze terugdenkt aan de gevaarlijke momenten die ze heeft meegemaakt met de zoon van de graaf.

‘Heb je het koud?’ informeert Cara bezorgd.

‘Nee, ik dacht even terug aan mijn strijd met Erris.’

‘Dat was geweldig, Rowin!’ Cara’s ogen glimmen als ze haar vriendin aankijkt. ‘Ik ben zo trots op je. Trouwens, het hele kerkhof is onnoemelijk trots op je. Je was zo dapper! Zonder jou zouden we hier nu niet meer gezellig kunnen kletsen. Ik denk dat we er niet eens meer zouden zijn.’

Bij die laatste woorden staart Cara bedenkelijk in de verte. Rowin vermoedt dat haar vriendin zich voorstelt hoe de dagen er nu uit zouden zien als Rowin verloren had van Erris.

‘Niet aan denken,’ zegt Rowin zacht. Ze aait Cara licht over de schouder, wat hetzelfde voelt als een opgerolde egel aaien. ‘Alles is goed nu.’

En net als Rowin die geruststellende woorden heeft uitgesproken, voelt ze zichzelf wegzakken in een onverwacht visioen.

3

Achter Cara’s lieve hoofd verschijnt een gigantische zwarte wolf. Zijn rode ogen priemen dwars door Rowin heen. Het voelt alsof haar ziel aangeraakt wordt door een kwaadaardig wezen. Een ‘iets’ dat ze niet nader kan omschrijven. Ze voelt het alleen. En het is duister. Zo duister dat ze het gevoel heeft weg te zakken in een zwarte vlek. Met moeite kan ze helder blijven, als de wolf plotseling tegen haar begint te praten. Ze hoort zijn stem, maar de woorden komen van ver en worden vervormd door het lage gegrom van de wolf dat er tussendoor klinkt. Het zware gevoel dat op haar schouders drukt, wordt alsmaar zwaarder, totdat ze het idee heeft dat haar hoofd de grond bijna raakt.

Cara buigt zich bezorgd over haar heen en roept haar naam. De wolf lacht een gemene, vreugdeloze lach en spert zijn bek wijd open, klaar om Cara te verscheuren.

͠

‘Rowin?! Rowin!!’ Cara doet een poging haar vriendin hard door elkaar te schudden, maar haar doorzichtige, witte handen laten slechts speldenprikken achter. Toen al het bloed uit Rowins gezicht trok en ze haar ogen in doodsangst opensperde, is Cara zich lam geschrokken. Het kan maar één ding betekenen: Rowin heeft een nieuw visioen gehad. En zo te zien was het niet leuk.

‘Rowin!’ roept Cara paniekerig. Ze kijkt om zich heen of iemand haar kan helpen. ‘Ga Moree halen,’ schreeuwt ze bevelend tegen de twee kinderen die angstig toegesneld zijn.

Zo vlug als de wind vliegen de twee weg, op zoek naar de oma van het mensenkind dat ineens zo wit was geworden.

͠

Als Rowin met haar ogen knippert, hangt het bezorgde gezicht van Cara voor haar neus. Dat  beeld lijkt zoveel op haar visioen, dat ze half en half verwacht de enge wolf achter haar te zien. Met een ruk staat ze op en ze speurt de omgeving af naar de zwarte schaduw van de dood. Want zoveel had ze nu wel begrepen.

‘Rowin, wat is er gebeurd?’ Cara is ook opgestaan. De diepe frons tussen haar ogen maakt duidelijk dat ze zich zorgen maakt. ‘Je werd lijkbleek. Ik schrok me dood.’

Het woordgrapje dringt niet tot Rowin door. Ze ziet in de verte haar oma Moree aan komen hollen, met Madam Curiosa hijgend en puffend achter haar aan. Die laatste houdt de twee kinderen aan hun hand vast, waardoor het lijkt of ze zich over hen heeft ontfermd, terwijl ze eigenlijk door hen voortgetrokken wordt.

‘Ik weet het niet zeker,’ mompelt Rowin tegen haar vriendin. ‘Het kan gewoon niet zo zijn. Ik heb gedaan wat moest, dus het kerkhof moet veilig zijn.’

‘Wat bedoel je?’ Cara zet grote ogen op. ‘Wat heb je gezien? Zijn we in gevaar? Is ons kerkhof in gevaar?’

‘Kind, kind, kind,’ hijgt Moree, die buiten adem van het rennen naast haar is komen staan. ‘Wat hoor ik nu toch weer. Is alles in orde?’ De ongeruste blik van haar oma vliegt over haar gezicht en blijft hangen bij haar bleke wangen. Ze neemt het hoofd van haar kleindochter in haar handen en legt haar voorhoofd tegen dat van Rowin. Voor een buitenstaander lijkt het net of ze haar troost, maar iedereen op het kerkhof weet wel beter: Moree kan via handoplegging iemands gedachten en herinneringen lezen.

Na vijf seconden trekt ze geschokt haar hoofd terug en kijkt Rowin verwilderd aan.

‘Dat is niet mogelijk,’ fluistert ze.

Rowin knikt langzaam. ‘Dat dacht ik ook. En toch is het zo.’

Het lijkt alsof er naast Moree een locomotief puffend en blazend tot stilstand komt. Madam Curiosa heeft nog net genoeg adem om er een zwak ‘Tiens!’ uit te brengen. Haar oogbollen vallen bijna uit hun kassen en ze trekt verwoed aan de ketting om haar hals, die te strak zit om voluit te kunnen hijgen. De aderen in haar nek zijn opgezwollen en haar borstkas gaat snel op en neer. Ze laat de kinderen los en begint kloppend op haar brede rok naar haar waaier te zoeken. Na vier klopjes heeft ze hem gevonden en met een zucht van opluchting slaat ze hem open om zichzelf koelte toe te kunnen wuiven.

‘Oelala,’ brengt ze hortend en stotend uit. ‘Dat ies niets voor oude mesdames, non?’

Als Rowin niet zo was geschrokken, had ze nu vast gelachen en een grappige opmerking gemaakt. Maar ze zegt niets. Ook Moree blijft stil. Ze kijken elkaar aan alsof ze de enige twee op het kerkhof zijn en er niemand anders in de buurt is.

‘Ik stel voor dat we naar je moeder gaan,’ verbreekt haar oma de stilte. ‘Dan kunnen we er rustig over praten.’ Moree maakt een bijna onzichtbaar gebaar met haar hoofd in de richting van Cara, die nog steeds geschrokken naast haar vriendin staat. Rowin knikt bedachtzaam. Ze kan het niet over haar hart verkrijgen om haar hartsvriendin te moeten vertellen dat ze gezien heeft hoe zij verscheurd gaat worden door een monster wat ze dacht verslagen te hebben. Ze verlangt ineens hartstochtelijk naar de warmte en de veiligheid van thuis.

Rowin schraapt haar keel. ‘Goed idee, Moree,’ zegt ze. Ze kijkt Cara niet meer aan en draait zich om naar het pad dat naar het gammele hekje leidt. Weg van haar beste vriendin en weg van het afschuwelijke visioen.

Gwinnor staat tegen het aanrecht aangeleund en kauwt nerveus op haar wang, terwijl ze de amberkleurige steen aan de ketting om haar hals heen en weer laat glijden in haar hand. ‘Dat is niet zo mooi, wat je nu vertelt,’ zegt ze zacht tegen haar dochter. ‘Dus alles wat je tot nu toe hebt gedaan, is voor niets geweest?’

Rowin haalt haar schouders op. ‘Blijkbaar, want ik zag weer een zwarte wolf met rode ogen op het kerkhof.’

Moree laat een geluid horen dat het midden houdt tussen een zucht en een grom. ‘Dat kan toch niet waar zijn? Je hebt Erris en zijn wolven verslagen, dus waarom komen ze weer terug?’

Het is stil als iedereen in zijn eigen gedachten verzonken is. Rowin denkt aan de wachtende Aintín op het kerkhof en hoe zij de enige was die haar niet had gefeliciteerd met de overwinning op Erris. Alsof ze iets wist wat zij niet wisten. Alsof de dreiging nog niet voorbij was en iedereen te vroeg juichte. Alsof...

Rowin probeert zich de woorden te herinneren die Aintín had gesproken toen ze haar om raad was gaan vragen. Ze weet ineens zeker dat daar de reden ligt voor het vreemde gedrag van haar oudtante.

‘Kan ik me misschien vergist hebben met het vorige visioen?’ begint Rowin aarzelend, meer tegen zichzelf dan tegen de anderen. ‘Want ik zag hoe de zwarte wolven ons kerkhof vernietigden, maar Erris had witte wolven. Ik weet nog dat ik toen verbaasd was omdat ze wit waren en op de begraafplaats liepen in plaats van op ons kerkhof. En als ik me daarin heb vergist, dan is Erris misschien niet degene van het visioen geweest.’

Ze schrikt van haar eigen woorden en tegelijkertijd lijkt het wel of er een soort licht in haar hoofd verschijnt, dat de mistwolken in haar hoofd langzaam laat oplossen. Nu ze er beter over nadenkt, wordt het steeds helderder. De witte wolven waren vervelend geweest en ze hadden Zombie vermoord, maar ze waren niet zo moordlustig als de zwarte wolven uit haar visioen. Die hadden alle graven op hun kerkhof kapot gemaakt en de botten van de bewoners opgegraven en opgegeten, terwijl de witte wolven alle graven met rust hadden gelaten op de begraafplaats van de graaf. Zij hadden alleen maar in de buurt van Erris rondgehangen.

Gwinnor en Moree kijken haar geschokt aan.

‘Dat meen je niet,’ brengt Gwinnor na een lange pauze uit.

Nu is het de beurt aan Rowin om nerveus op haar wang te kauwen. Er schiet haar net iets te binnen en ze ziet ertegenop om dat tegen haar moeder en oma te vertellen.

‘En nu ik er nog beter over nadenkt,’ vervolgt ze zenuwachtig, ‘heeft Aintín ook zoiets gezegd.’

‘Wat zeg je?!’ De stem van Gwinnor klinkt schel. Op haar gezicht wisselen angst, verbazing en ontzetting elkaar af. ‘Je maakt een grapje, hoop ik?’

‘En als het een grap is, dan is hij alles behalve leuk,’ voegt Moree er aan toe. Ze kijkt dreigend naar haar kleindochter.

Rowin schudt langzaam haar hoofd. Gwinnor, die de opmerking van Moree niet gehoord heeft, doet een stap naar voren en pakt haar dochter bij de schouders. Ze kijkt haar bijna smekend aan. ‘Wat heeft Aintín precies tegen je gezegd, Rowin? Vertel op!’

De tranen prikken achter haar ogen, als Rowin zich de woorden op die donkere avond op het kerkhof herinnert.

‘Aintín zei, dat ik de zwarte schaduw moest stoppen die de wereld wil overheersen.’ Rowin voelt de eerste zoute druppel al uit haar ooghoek rollen en over haar wang glijden. ‘Ze zei daarna dat ik, om te beginnen, de zoon van de graaf moest stoppen door zijn botten te begraven.’ Ze stopt even om te zien of haar woorden tot Gwinnor doordringen, maar die staat nog steeds afwachtend naar haar te kijken. Achter zich hoort ze Moree een gesmoorde kreet slaken: die heeft het al wel begrepen.

‘Begrijp je het dan niet, mam?’ vraagt Rowin voorzichtig. ‘Om te beginnen! Aintín zei: om te beginnen!’ Ze heft wanhopig haar handen omhoog en laat ze rusten op de armen van haar moeder, die nog steeds op haar schouders liggen. Langzaam ziet ze het besef bij haar moeder indalen. Gwinnor wankelt even. Dan laat ze haar dochter los en loopt verdwaasd terug naar het aanrecht, dat ze met beide handen moet vasthouden om haar evenwicht te bewaren.

‘Bedoel je, dat Erris pas het begin was?’ Gwinnor fluistert bijna. Moree doet bezorgd een paar passen dichterbij, ook al kan ze niets doen om haar dochter te helpen.

Rowin ziet hoe de knokkels van haar moeder, die om de rand van het aanrecht geslagen zijn, wit worden. Als Gwinnor zich half omdraait en naar haar kijkt, trekt haar maag samen als ze de angstige blik in haar moeders ogen ziet. Ze kan niet anders dan stom knikken. De ingehouden huilbui duwt haar keel dicht; zelfs een simpel ja krijgt ze er niet meer uit.

‘Ik... Ik denk dat ik even moet gaan liggen,’ zegt Gwinnor zwak. Ze laat het aanrecht los en loopt dwars door Moree heen de keuken uit.

Moree protesteert niet eens. Ook zij staat er verslagen bij. ‘Gaat het?’ vraagt ze.

Weer knikt Rowin. Het gaat eigenlijk helemaal niet, maar dat gaat ze haar oma niet vertellen.

‘Mooi,’ zegt Moree. Ze weten allebei dat haar antwoord nergens op slaat, maar de stilte is zo oorverdovend, dat iemand hem moet breken. ‘Dan ga ik even bij je moeder kijken.’

4

Gwinnor bakt normaal gesproken altijd elke dag heerlijk vers brood, maar sinds gisteren is ze niet meer uit haar kamer gekomen. Het idee dat de strijd nog niet voorbij is, is waarschijnlijk als een bom bij haar ingeslagen. Rowin voelt zich schuldig dat ze Gwinnor zo van slag heeft gemaakt en ze wil niets liever dan het goedmaken met haar moeder. Aarzelend kijkt ze naar de lege broodtrommel en ze neemt een drastisch besluit. Omdat er door haar toedoen nu niets te eten is, besluit ze dat ze brood zal halen bij de bakker in het dorp.

Een klein stemmetje in haar binnenste waarschuwt haar dat ze eigenlijk niet op pad moet gaan zonder tegen iemand te zeggen waar ze naartoe is, maar Rowin negeert het. Ze wil haar moeder gewoon een plezier doen. Een paar dagen geleden had ze dit nooit gedurfd, maar nu voelt het anders. Met haar strijd tegen Erris heeft ze bewezen dat ze heel goed haar eigen boontjes kan doppen, dus waarom zou ze niet naar een klein, slaperig dorpje kunnen gaan?

Rowin keert terug naar haar kamer om een beetje extra aandacht aan haar uiterlijk te besteden. Ze trekt een gewone spijkerbroek en een neutraal T-shirt aan. Geen gekke teksten of zelfgemaakte symbolen op haar kleding vandaag. Haar ravenzwarte haar borstelt ze vluchtig voordat ze het in een hoge paardenstaart samenbindt. Uit haar kast plukt ze een niet al te dikke jas en ze trekt hem in een vloeiende beweging over haar kleding aan. Tevreden kijkt ze in de spiegel. Ze ziet eruit als een normale puber, die een boodschap gaat doen voor haar moeder. Niets meer en niets minder. Vandaag zal niemand haar een heks noemen.

Onwennig loopt ze over het smalle pad. De weg is heuvelachtig en het stuk waar ze nu loopt ligt hoger dan de rest van de omgeving. Ondanks de moeite die ze heeft genomen om er zo normaal mogelijk uit te zien en de peptalk die ze zichzelf heeft gegeven om niet bang te zijn voor het onbekende dorp, voelt ze een kriebel in haar buik. Voor Erris draait ze haar hand niet om, maar een slaperig dorp vormt een bedreiging? Wat een onzin! Nijdig schopt ze een onschuldig steentje voor haar voeten weg. Soms begrijpt ze zichzelf niet.

Rowin slaakt een diepe zucht en probeert haar gedachten te richten op de zingende vogels en de warme zonnestralen op kleine stukjes onbedekte huid. De wereld om haar heen voelt zo aangenaam, dat ze zich op dit moment bijna niet kan voorstellen dat er iets duisters in het verschiet ligt, iets dat zij zal moeten verslaan. Ondanks de warmte huivert ze. Erris verslaan was al moeilijk genoeg en volgens Aintín was dat dus pas het begin. Rowin begrijpt niet waarom zij van alle mensen op de wereld per se degene moet zijn die dit klusje op moet knappen. Waarom kan er geen grote sterke bodybuilder ingezet worden door het universum? Ze kan wel tien andere personen opnoemen die beter geschikt zijn dan zij om dit Grote Kwaad te bestrijden. Ze wordt er een beetje opstandig van.

‘Waarom ik?’ vraagt ze aan de wolkeloze hemel, terwijl ze met een dramatisch gebaar haar handen omhoog gooit. ‘Vertel me alsjeblieft waarom ik de uitverkoren persoon ben om deze taak tot een goed einde te brengen.’

Een angstig gilletje zorgt ervoor dat Rowin snel haar armen laat zakken. Een stukje verder op het pad staan twee kinderen, die haar met grote ogen aankijken. Onmiddellijk heeft Rowin spijt van haar gesprekje met de blauwe lucht. Ze ziet hoe de jongen de hand van het jongere meisje pakt en haar een stukje dichter naar zich toetrekt. Hij slaat beschermend een arm om haar heen. Het zijn de eerste levende kinderen die Rowin tegenkomt sinds haar ontmoeting met een paar vervelende jongens, die lang geleden met stenen naar haar gooiden toen ze met Cara op het kerkhof speelde. Ze is blijkbaar al dichter bij het dorp dan ze dacht.

Voor ze iets kan zeggen, draaien de twee zich om en rennen ze hard weg over het pad.

‘Goed, dat was niet helemaal zoals ik het had bedacht,’ mompelt Rowin beduusd. Ze heeft van Gwinnor altijd wel begrepen dat ze niet echt geliefd waren in het dorp, maar dat het zo erg is dat zelfs kinderen voor haar wegrennen, heeft ze niet kunnen bedenken. Heel even twijfelt ze of ze wel door zal lopen, maar de wil om haar moeder te helpen is groter. Vastbesloten om met een brood thuis te komen, loopt ze verder.

De smalle weg leidt Rowin naar het kleine, rustige dorp dat ze nog nooit heeft gezien. De eerste huizen lijken op kleine boerderijen met gebogen, rieten daken en groene luiken met uitgezaagde hartjes in het midden. In het gras scharrelen een paar mussen, die luidruchtig tsjilpend tegen andere vogels vertellen dat dit hun territorium is.

In een van de tuinen ligt een hond lui van de zon te genieten. Zodra hij Rowin in de gaten krijgt, staat hij op en blaft hij een paar keer. Rowin voelt een steek in haar borst als ze aan haar eigen Zombie denkt. Wat mist ze haar kleine vriendje toch!

Na een meter of vijftig komt de weg uit op een groot plein met prachtige, oude bomen. Om het plein heen liggen verschillende winkeltjes. De houten pui van elke winkel laat zien wat er binnen wordt verkocht, zodat er geen misverstanden kunnen ontstaan over waar de bakker, de groenteboer of de slager zijn waren aan de man brengt.

Het lijkt alsof Rowin een plaatje uit een oud boek is binnengestapt. Het roept een warm gevoel bij haar op en vol goede moed stapt ze op de winkel af waar met krullende letters Bakker op de gevel staat geschreven. Een klingelende bel aan de deur laat de bakker weten dat er een klant binnen komt. Voor de toonbank staan twee vrouwen, die wantrouwend naar haar kijken. Achter de toonbank staat de bakker zelf met een wit schort voor en een alpinopet op zijn hoofd. Hij knijpt zijn ogen een stukje toe en blijft niet echt vriendelijk naar zijn nieuwe klant staren. Rowin voelt het warme gevoel uit zich wegstromen en kijkt ongemakkelijk naar de drie volwassen mensen die eruit zien of ze haar liever direct weer zien ophoepelen.

‘Goedemorgen,’ zegt ze beleefd.

De bakker bromt iets terug. De andere klanten houden hun mond en doen een stapje opzij, waardoor het lijkt alsof ze Rowin voor willen laten gaan.

‘Wie was de laatste?’ vraagt Rowin zo vriendelijk mogelijk. Ze wil het wantrouwen van deze mensen wegnemen, maar ze heeft geen idee hoe ze dat moet doen. Ze besluit dat vriendelijkheid waarschijnlijk de beste manier is.

Een van de vrouwen houdt een rieten boodschappenmand met twee handen voor haar buik vast. Ze steekt aarzelend een vinger omhoog.

‘Jij bent toch van dat huis?’ gromt de bakker plotseling.

Er bestaat geen twijfel over welk huis hij bedoelt. Blijkbaar noemt elke dorpeling het zo, want de vrouwen schijnen precies te weten wat hij bedoelt. Ze kijken haar met een mengeling van nieuwsgierigheid en angst aan.

‘Ik denk het?’ Rowin probeert er een grapje van te maken. Het komt niet over want niemand lacht. Naast de bakker popt het hoofd van de jongen op die ze net heeft gezien op het pad buiten het dorp.

‘Heks!’ roept hij schril.

De bakker duwt het hoofd van de jongen weer onder de toonbank voor hij nog iets kan zeggen. Zijn neusvleugels trillen en de vrouwen wippen onrustig van de een op de andere voet.

‘Ik ben geen heks!’ sputtert Rowin tegen. De vooroordelen zijn hardnekkiger dan ze dacht en haar vriendelijkheid kan het wantrouwen niet wegnemen, concludeert ze. ‘Ik wil alleen maar een brood kopen.’

‘Doe dat dan en verdwijn weer uit mijn winkel,’ bast de bakker. Hij is rood aangelopen en er verschijnen zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd.

‘Maar ik ben nog niet aan de beurt,’ protesteert Rowin. Ze kijkt verbaasd naar de vrouwen, die met hun handen het gebaar van ga maar voor maken. De dorpelingen willen haar echt zo snel mogelijk weer weg hebben. Ze begrijpt niet waarom ze zo bang voor haar zijn.

Met twee passen is ze bij de toonbank en ze koopt een brood. De vrouwen houden haar met argusogen in de gaten en ook de bakker volgt wantrouwend elke beweging die ze maakt. Denken ze nou echt dat ze ineens een kwaadaardige heks wordt of zo? Dat ze zwaaiend met een toverstaf iedereen in een kikker zal veranderen?

Een van de vrouwen duikt schichtig een beetje in elkaar als ze haar hand in haar zak steekt om geld te pakken. Ja dus. Ze zijn echt bang dat ze hen kwaad zal doen bij zoiets onschuldigs als een brood kopen. Het idee is zo belachelijk dat ze stilletjes afrekent en zich zonder te groeten uit de voeten maakt.

Rowin is opgelucht als ze de deur achter zich dicht kan doen en ze weer buiten staat. Van het idyllische plaatje en het warme gevoel dat ze had toen ze het plein opstapte, is niets meer over.

Met felle, boze stappen beent ze terug naar het pad dat haar terug zal leiden naar huis. Het brood in haar hand bungelt heftig heen en weer in de plastic zak waar de bakker het in verpakt heeft. Rowin is boos en verdrietig tegelijk.

Zodra ze het smalle pad net buiten het dorp op loopt, ziet ze een man in een zwarte mantel staan. Het lijkt wel of hij op haar staat te wachten. Er kruipt een kriebel door haar maag, maar ze is nog te boos om er veel aandacht aan te schenken.

‘Welja,’ snauwt ze opstandig. ‘Een vreemde kerel in een zwarte mantel. Dat kan er ook nog wel bij.’

5

Charon staat geduldig op het pad te wachten tot Rowin weer terugkomt. Hij weet niet hoeveel het kind weet over de profetie of over haar eigen kracht, maar hij is niet van plan om haar wijzer te maken dan ze is.

Toen zij vanmorgen haar huis verliet, is hij haar op zijn bijna onzichtbare manier gevolgd: van schaduw tot schaduw. Hij heeft zojuist gezien hoe de mensen in het dorp op haar reageerden. Hij weet dat ze boos is, en boosheid is een uitstekend moment om iemand over te halen iets slechts te doen.

Charon heeft zijn wolven de opdracht gegeven zich niet te laten zien; hij wil haar niet afschrikken. Alleen Styx zit niet ver van hem vandaan, zijn grote wolvenlijf opgevouwen onder de bosjes.

Vanmorgen, lang voordat Rowin wakker werd, heeft Charon haar huis nog eens goed bekeken en hij begrijpt niet waarom hij het kind pas zo laat heeft gevonden. Goed, de grote woning staat afgelegen, misschien zelfs iets geïsoleerd, maar met zijn kracht had hij haar al veel eerder moeten kunnen vinden. Pas een week geleden kwam hij toevallig achter de verblijfplaats van het meisje door dat heethoofd van een Erris. Hij vermoedt dat de oude heks op haar kerkhof, die zij om raad was gaan vragen, daar meer mee te maken heeft.

Onbewust begint Charon zachtjes de zinnen van de profetie op te dreunen, die al eeuwen mondeling van vader op zoon doorgegeven worden.

‘Vreest het kind dat geboren wordt en het kwaad van de wereld zal bedwingen,’ mompelt hij voor zich uit. ‘Vreest haar zwakke uiterlijk dat de sterkste van ons zal vernietigen. Zijt gewaarschuwd voor het dertiende jaar. Versla of wordt verslagen.’

Als de monotoon opgedreunde mantra ten einde is, snuift Charon verontwaardigd. In zijn duistere wereld gonst het al jaren van de geruchten. Volgens sommigen was het kind allang geboren, maar niemand had haar ooit gezien of gehoord. Verheugd over deze aankomende strijd had hij overal zijn spionnen uitgezet, zodat hij er als eerste achter zou komen waar het kind zich schuilhield.

En uitgerekend een slapjanus als Erris heeft haar gevonden. Gelukkig heeft hij het met zijn einde moeten bekopen, anders had hij vast een enorme beloning voor zijn vondst geëist, denkt Charon geïrriteerd.

Achter zich hoort hij Styx onrustig bewegen. Het is een teken dat het kind eraan komt. Charon gaat opvallend in het midden van het pad staan, zodat ze niet om hem heen kan. Hij zal eerst proberen of ze uit eigen beweging naar zijn donkere kant over wil lopen. Zo niet, dan heeft hij altijd nog een wit, slap bundeltje achter de hand om haar van mening te doen veranderen.