Gevolgd

en andere verhalen

Rosalie de Jong

Gevolgd

Verhalenbundel

Verschijningsdatum: 7 oktober 2022

© 2022 Rosalie de Jong

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464661453

NUR-code: 303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Gevolgd

Met een wee gevoel in mijn borst begon ik mijn koffer in te pakken. Dat gevoel was er al de hele dag, waarschijnlijk doordat ik vrij snel afscheid ging nemen van alles wat oud en vertrouwd was.

Mijn blik gleed door de kamer en landde bij mijn bureau. Daar had ik vele uren doorgebracht, het was waarschijnlijk de plek in mijn huis waar ik het meeste was geweest. Zelfs nog vaker dan in mijn bed.

Het was een mooie dag om afscheid te nemen. Het zonlicht viel door het raam naar binnen en verlichtte de hele kamer met een gouden gloed.

Ik legde het kledingstuk dat ik in mijn handen had netjes in de koffer en liep naar het bureau. Voorzichtig pakte ik mijn vele aantekeningen en ging op mijn stoel zitten. Sinds ik was begonnen met mijn werk als onderzoeker had ik vele aantekeningen gemaakt, de papieren die ik nu in mijn hand hield waren slechts het topje van de ijsberg. Ik schudde mijn hoofd en legde mijn aantekeningen op een hoopje, waarna ik mijn bureaula opende en er nog een stapel aantekeningen uit haalde. Het gevoel van het papier in mijn handen was vertrouwd. Voor een laatste keer waande ik mij in het fijne, zorgeloze leven van een paar maanden terug. Nu mocht ik niet meer zo onvoorzichtig zijn. Toen mijn handen kramp kregen van het zware gewicht legde ik het neer en strekte en paar keer mijn vingers.

Aarzelend pakte ik het resultaat van vele jaren werk weer op en keek er naar. Mijn vingers trilden licht bij het voelen van het waardevolle papier. Ik besloot dat het genoeg was en stopte het bij al mijn kleding in de koffer. Hoewel ik wist dat ik eigenlijk van alles afscheid zou moeten nemen en een hele nieuwe start moest maken, lukte mij dat gewoonweg niet met dit stukje van mijn leven.

Een brandend gevoel kwam omhoog achter mijn ogen, en ondanks alles veegde ik de traan weg die over mijn wang biggelde.

Toen alles eenmaal in mijn koffer zat stond ik op en liep naar de deur. Ik stond mijzelf toe om nog één laatste keer door de kamer te kijken, draaide mij daarna finaal om en liep mijn huis uit.

Buiten stond mijn beste vriendin Sam al op mij te wachten, met haar armen over elkaar geslagen nonchalant leunend tegen haar auto. De rode sedan vormde een sterk contrast met de vooral grijze achtergrond. Toen ik haar een paar weken geleden over mijn plan vertelde was ze dolenthousiast en verkondigde meteen dat ze meeging. Sam heeft altijd al willen reizen dus leek het mij niet meer dan ideaal om haar te vragen.

De eerste halte was Parijs, een plek die ik altijd al had willen bezoeken.

‘Lisette!’ Sam stak haar beide armen uit en sloeg ze om mij heen.

Grinnikend knuffelde ik haar terug. Sam had misschien nog wel meer zin in het hele avontuur dan ik.

Ze liet mij los en keek me peinzend aan. ‘Heb je gehuild?’

Ontkennend schudde ik mijn hoofd. Natuurlijk had ik gehuild, het waren wel acht jaar aan herinneringen die ik achterliet met mijn huis, waar ik al had gewoond vanaf mijn achttiende, maar Sam hoefde dat niet te weten.

Ze knikte langzaam en liep naar de bestuurderskant van haar auto, waarschijnlijk had ze geen zin om tegen mij in te gaan.

Net toen ik mijn voet in haar auto wilde zetten voelde ik die bekende tinteling weer, een soort heet gevoel dat zich verspreidde over mijn linkerschouder. Het was geen prettig gevoel, en ik kreeg het elke keer wanneer ik het idee had dat ik werd bekeken.

Ik ademde diep in en keek langzaam achterom. Niks te zien op de paar zielige bomen en het keurige rijtje huizen na.

Langzaam schudde ik mijn hoofd en ging in de auto zitten. Zie je wel, Lies, er is niks aan de hand. Dit is gewoon weer je eigen hoofd dat je probeert gek te maken.

Sam wierp fronsend een blik in mijn richting en startte de ronkende motor. ‘Alles goed?’

Ik knikte snel en ademde diep uit. ‘Ja hoor, ik dacht even dat ik een bekende zag, maar ik heb het mij vast verbeeld.’

Sam knikte langzaam en reed de straat uit, op weg naar een nieuwe start.

––––––––

Het vliegveld van New York was ontzettend druk, té druk als je het mij vroeg. Drukke plekken zorgden meestal alleen maar voor ongeluk, in ieder geval in mijn ervaring. Nee, Lies, sprak ik mijzelf streng toe. Je begint deze nieuwe start ook met een frisse insteek.

Sam en ik besloten om nog even iets lekkers te halen voordat we moesten boarden. Zo zaten we even later met onze muffins in het vliegtuig, we waren iets te laat geweest en hadden daardoor geen tijd meer gehad om ze in het kleine bakkerszaakje op te eten.

Sam stootte mij aan met haar elleboog en wees naar het raampje.

‘Moet je kijken wat een uitzicht.’

Ik boog naar voren en tuurde door het minuscule raampje. Inderdaad, het was echt een prachtig uitzicht. De witte wolken die wel van dons leken, en de strakke blauwe lucht. Het was werkelijk een plaatje.

Een heel ander beeld dan de kille binnenkant van het vliegtuig, met de witte vloer en de blauwe stoelen. Het leek hierbinnen wel een ziekenhuis, maar buiten was het prachtig.

––––––––

Een paar uur later landde het vliegtuig eindelijk in Parijs. Ik kon haast niet wachten totdat ik mocht uitstappen en écht met een nieuwe start kon beginnen. Want, zo besloot ik, daar stond Parijs voor vanaf nu. Een nieuwe start.