Als Vlinders Dansen

Inge Sleegers

Als vlinders dansen

Feelgood - Historisch

Verschijningsdatum: 21 oktober 2022

© 2022 Inge Sleegers

© 2022 Hamley Books

Coverontwerp: London Montgomery

ISBN 9789464661460

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

Proloog

Ik herinnerde me de eerste keer dat ik met haar geconfronteerd werd. Ik moet een jaar of negen geweest zijn. Ik bevond me blootvoets op de oprijlaan van een groot domein en aanschouwde het landhuis. Ik had nog nooit zo’n mooi gebouw gezien.

Zij zat op een gietijzeren bankje. Haar appelblauwzeegroene jurk glansde in de zon en waaierde breed uit naar onderen. Haar ogen bleven verborgen onder een grote hoed, hij kon de zomersproeten op haar neus niet verbergen. Enkele rode lokken wipten onder de hoed uit. Ik vroeg me af of ze daar vroeger mee geplaagd werd, net zoals ik.

Ik liep nieuwsgierig op haar toe. ‘Hallo?’

Ze staarde stoïcijns voor zich uit.

Ik werd er boos van. Ik wilde haar opnieuw aanspreken, maar ik kreeg de kans niet.

‘Mademoiselle Elaine?’ Een man in een ouderwets maatpak liep op haar toe. Hij maakte een diepe buiging. ‘Uw moeder verwacht u voor de thee.’

Ik keek het vreemde meisje na. Wie was ze? Waarom had ze dezelfde naam als ik?

––––––––

Het volgende ogenblik werd ik wakker in mijn bed. Het was niet de laatste keer dat ik over de illustere Elaine zou dromen.

Een vreemde droom

Ik klampte me vast aan mijn lessenaar. Die middag had ik weinig door mijn keel gekregen. Mijn schamele lunch keerde zich in vreemde kronkels in mijn maag. De cijfers in mijn rekenschrift dansten door elkaar als vlammen in de wind. Ik knipperde met mijn ogen.

‘Elaine, scheelt er iets?’ De stem van onze wiskundedocente weergalmde schel door het lokaal. Ik wipte op, alsof ze een duimspijker op mijn stoel had gelegd.

‘Nee, mevrouw.’ Ik sloeg snel mijn ogen neer.

‘Let op, alsjeblieft.’ Ze wierp me een veelbetekenende blik toe, alvorens zich weer naar het bord te keren.

Eerlijk zijn had geen zin. De onderliggende irritatie in haar vraag voorspelde dat ze me toch niet zou geloven. Ik was niet bepaald haar favoriete leerling.

Hoe ik ook mijn best deed om de abstracte formules te vatten, de Wiskunde Olympiade zou ik nooit winnen. De loomte sloeg opnieuw toe. Haar woorden versmolten in mijn hoofd tot onsamenhangend gebrabbel. Ik knipperde opnieuw met mijn ogen. Tevergeefs, de inkt op de bladzijdes vloeide door elkaar.

Op het moment dat ik mijn ogen weer opende, bevond ik me in een groot kasteel. Ik zweefde door de gangen en gleed langs prachtig versierde deuren, romantische sierlijsten en plafondornamenten. Ik gluurde door openstaande deuren. Bedienden in ouderwetse klederdracht waren her en der in de weer.

Een onzichtbare kracht stuwde me de trap op. De groen-rood-gestreepte traploper gleed onder me door tot aan de bovenverdieping van het immense gebouw. Ik sloeg een smalle gang in. Antieke schilderijen, met daarop ernstig kijkende figuren, sierden de ebbenhouten wanden. De onzichtbare stroming viel weg. Ik bevond me in een kamer.

Aan een krullige kaptafel zat een ranke, kleine gestalte. Ze droeg een prachtig brokaten kleed met een hoepelrok, in de kleurschakeringen van magnoliabloemen. De bedienden zwermden om haar heen. Ik bestudeerde het meisje en stelde tot mijn grote verbazing vast dat ik haar goed kende. De karmijnrode haren, haar houding, de donkere ogen ... Zelfs de zomersproetjes op haar neus spiegelden perfect het patroon van het mijne. Ik voelde me een toeschouwer van een film waarin ik zelf de hoofdrol speelde.

‘Duurt het nog lang?’ zeurde mijn alter ego.

‘Nog een minuutje, mevrouw. Ik moet de laatste hand aan uw haar leggen, dan bent u klaar,’ kirde een van de dienstmeisjes.

‘Haast je. Waar zijn mijn schoenen?’ Gehaast schudde ze de plooien van haar jurk op zijn plaats, de verschillende tinten roze leken in elkaar te vloeien.

’Ik kom eraan, mevrouw.’

‘Maak eens wat voort.’ Een gezette vrouw, die volledig uit juwelen leek te bestaan, bemoeide zich met het tafereel. Haar mondhoeken stonden grimmig naar beneden. Ik wist niet of er iets aan de hand was, of dat het haar gebruikelijke gelaatsuitdrukking was. De groeven rond haar mond deden het laatste vermoeden.

‘Ze is bijna klaar, meesteres.’ De donkere ogen van het dienstmeisje gaven haar iets oosters.

‘Vroeg ik u iets?’ snauwde de vrouw. ‘Ik vraag me af wat uw toegevoegde waarde is. Uw werk laat zwaar te wensen over en u spreekt voor uw beurt.’

‘Ik begrijp het niet, meesteres,’ pruttelde het meisje tegen.

Het gezicht van de vrouw werd zo rood als een pioenroos. Haar ogen schoten vuur. ‘Verdwijn uit mijn ogen, stuk onbenul,’ brulde ze.

Het dienstmeisje schoot ontsteld de kamer uit.

‘Moeder, u overdrijft,’ protesteerde Elaine geschokt.

De vrouw bekeek haar niet eens en draaide zich met een ruk om, waarna ze een andere bediende toesnauwde. ‘Ze is klaar. Breng haar onmiddellijk naar de koets.’

––––––––

De schelle stem van de wiskundedocente haalde me abrupt uit mijn slaap.

‘Eh... ja?’ mompelde ik afwezig, terwijl ik probeerde te maskeren dat ik ingedut was. Mijn vriend Daan keek me aan met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen.

‘Slaap je soms? Dat is nu al de tweede keer vandaag dat ik je moet berispen,’ vervolgde de leerkracht scherp. ‘Is de juffrouw eindelijk klaar om mijn vraag te beantwoorden?’

Gegniffel verspreidde zich door het klaslokaal.

Ik kon wel door de grond zakken. ‘Eh... kunt u de vraag nog eens herhalen?’

Het gelach barstte in alle hevigheid los.

‘Ik heb er genoeg van. Je let niet op en nu betrap ik je op slapen tijdens mijn les. Wees gerust dat ik je ouders op de hoogte breng.’

‘Maar...’

‘Als ik nog iets hoor, kun je naar de directie, begrepen?’

‘Ik... ja.’ Ik beet op mijn lip en vocht tegen mijn tranen. Het was niet eerlijk. Ik deed zo mijn best. Ze kon me niet luchten, omdat ik niet sterk was in wiskunde. Ik kon er toch niks aan doen dat het Chinees voor me leek? En waarom praatte ze tegen me alsof ik een kleuter was?

Mijn medeleerlingen keken me geamuseerd aan. Enkelen fluisterden giechelend wat in elkaars oor. Geregeld vroeg ik me af hoe ik in hemelsnaam dit laatste jaar op deze rotschool kon overleven. Het belsignaal zorgde gelukkig voor verlossing.

‘Hey meisje, gaat het met je?’ Daan legde troostend zijn arm rond mijn schouder. Ik was te overstuur om het gebaar te appreciëren en schudde nukkig zijn arm van me af.

‘Nee, het gaat niet. Ik ben het beu dat die feeks het op mij gemunt heeft.’

‘Je was wel in de klas in slaap gevallen.’

Zoals gewoonlijk probeerde Daan te bemiddelen, wat mijn boosheid enkel verder aanwakkerde. Waarom koos hij nooit mijn kant?

‘Ik viel in slaap omdat ik me niet lekker voel.’

‘Echt ziek zie je er niet uit,’ mompelde hij bijna onhoorbaar.

‘Dus, je gelooft me niet. Tof. Saluut dan, ik moet naar huis.’

‘Oh, oké. Tot morgen. Kusje?’

Hij had weer niet begrepen dat ik kwaad was en gaf me een afscheidszoen. Ik stribbelde niet tegen. Diep in mijn binnenste wist ik dat hij enkel goed wilde doen. Ik keek hem na. Hij was met zijn lichtbruine krullen, hoekig gezicht en pezige figuur een leuke verschijning. Hij was extreem lief en attent ook. Het was alleen soms verdomd moeilijk om tot hem door te dringen. Ik keek hem na, terwijl hij zich bij Rosalie voegde.  Het kwetste me wanneer hij rond zijn ‘beste vriendin’ stond te draaien en naar haar domme praat luisterde.

Tussen ons klikte het helaas een stuk minder. Ze deed niets liever dan de rest van de klas tegen mij opzetten, deels omdat ze zelf een oogje had op Daan. Eigenlijk maakte ze me al sinds de basisschool het leven zuur. Daan was te naïef om dat te zien. Als ik over mijn pestverleden begon, zei hij dat iedereen recht heeft op een tweede kans. Rosalie was volgens hem niet meer dezelfde persoon.

Gelukkig had ik geen oogkleppen op. Rosalie was vaak  aanleiding voor gekibbel tussen Daan en mij. Ik vroeg me af wat voor uitdagingen volgend jaar zouden brengen, als we beiden verschillende studies zouden aanvatten. Het zou me niks verbazen mocht Rosalie dezelfde toekomstplannen als Daan hebben. Ik beet op mijn tong en reed naar huis.

––––––––

Thuisgekomen, zette ik mijn fiets in de garage. Dat ging een pak moeilijker dan normaal, aangezien de scheef geparkeerde zilveren Ford Focus van mijn moeder bijna alle ruimte innam. Het verbaasde me dat ze al thuis was. Normaal gezien was ze nooit voor zes uur thuis in de week. De wasmachine was al leeggehaald en de droogkast draaide op volle toeren, wat meestal mijn taak was. Ik opende de deur naar de gang. ‘Mams?’

Een zacht gemurmel weerklonk vanuit de keuken. ‘Ik ben hier.’

Ik wierp mijn schooltas van mijn rug en wurmde me uit mijn sneakers, alvorens in de richting van de keuken te slenteren. De vloerverwarming onder onze net opnieuw betegelde vloer voelde aangenaam aan. Ik liep de keuken in. ‘Ben je nu al thuis?’

Mijn moeder keerde haar gezicht weg van de dampende pot pasta en keek me aan met een diepe frons tussen haar wenkbrauwen. ‘Ook hallo, lieverd. Ik dacht dat je het fijn zou vinden dat ik eens wat vroeger thuis ben.’

‘Eh... oh... zo bedoelde ik het niet.’

‘Mijn vergadering was eerder afgelopen. Hoe was jouw dag?’ Ze veegde haar handen af aan haar schort, ging aan de keukentafel zitten en gebaarde me hetzelfde te doen.

Aarzelend schoof ik tegenover haar aan de tafel. ‘Boh...’ mompelde ik.

‘Oei? Toch geen ruzie met Daan?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Wat scheelt er dan?’ De frons tussen haar wenkbrauwen groeide.

Ik haalde een schouder op en besloot een standaardantwoord te geven. Slapen in de les en vervolgens een standje krijgen, daar zou ik geen punten mee scoren. ‘Het was gewoon zo’n dag.’

Mams stond op, leunde over de tafel heen en wreef even over mijn ineengeklemde handen. ‘Het goede nieuws is dat de dag er voor ons allebei op zit. Of heb je tonnen huiswerk?’

Ik glimlachte flauwtjes en schudde mijn hoofd.

‘Goed zo. Help je me dan even met de saus? Dan krijgen we die pasta misschien klaar voor je vader thuiskomt.’ Ze mikte een tweede schort in mijn richting.

Ik zuchtte dramatisch, trok het ding over mijn hoofd en slofte in haar richting. Stiekem moest ik toegeven dat de moeder-dochtertijd op het goede moment kwam.

––––––––

De avond verliep gemoedelijk, het onrustige gevoel ebde stilaan weg uit mijn binnenste. Ik nam mijn schetsboek en begon te krabbelen. Zoals gewoonlijk was Daan mijn favoriete onderwerp. Terwijl ik de contouren van zijn wilde krullen probeerde te vatten, hoorde ik een geritsel bij mijn deur.

‘Slaapwel, lieverd. Er stak een enveloppe voor jou in de brievenbus. Ik heb ze onder je deur geschoven,’ klonk mijn moeders stem vanop de gang.

Mijn oog viel op het wit stukje papier dat onder mijn slaapkamerdeur stak. Ik greep een hoekje van de omslag en trok hem onder de deur door. ‘Elly’ stond erop geschreven, met de l exact even groot als de hoofdletter.

Ik herkende het warrige schrift meteen. Op de cover van het kaartje wenste een zwart-witte kitten met een hartje aan zijn halsband me veel beterschap. Sorry, voor daarstraks, stond er aan de binnenkant in Daans kattenpoten.

Ik zuchtte diep. Het was onmogelijk kwaad op hem te blijven. Glunderend zette ik het kaartje op mijn nachttafeltje en kroop mijn bed in. Mijn zaligheid bleek van korte duur. Die nacht had ik opnieuw een rare droom.

––––––––

‘Waar gaan we heen?’ vroeg Elaine geërgerd.

‘Dat ziet u wel als we er zijn.’ Haar moeder wierp haar een veelbetekenende blik toe. ‘Als we arriveren, wil ik dat u zich gedraagt als een deftige jongedame. Begrepen?’

‘Als we waar arriveren?’

‘Heeft u mij begrepen?’

‘Ja, moeder.’ Ze sloeg haar ogen neer en vouwde haar handen in haar schoot.

‘We zijn er. Stap uit.’

Ze stonden voor een immens kasteel. De zandkleurige voorgevel leek eindeloos door te gaan en werd enkel gebroken door de vele smalle raamkozijnen. Her en der sierde een balkon de bovenverdieping, waar zich vermoedelijk de slaapkamers bevonden. Vier spitse torens gaven het geheel een sprookjesachtige uitstraling.

Moeder trok aan de deurbel, een lakei in een glanzend zwart pak opende de metershoge poort. ‘Verwittig je meester dat barones La Merveille aan de deur staat met haar dochter. Hij verwacht ons.’ Ze struinde naar binnen en liep de lakei bijna omver.

Hij stond met een mond vol tanden.

‘Komt er nog wat van? Gaat u ons aankondigen of moet ik het soms zelf doen?’ Haar stem dreunde door de gang.

‘Ja, ma... madame.’ Zijn woorden kwamen er stotterend uit. Hij spurtte de gang door.

‘U kunt niet geloven wat voor hansworsten men tegenwoordig in dienst neemt.’

‘Hou op, moeder. Die man doet alleen zijn werk. Hij was enkel van slag omdat u hem afblafte.’

‘Hoe durft u zo'n toon tegen me aan te slaan? Een adellijke jongedame volgt haar moeder in alles. En haar man.’

‘Ik heb geen man.’ Elaine trok een bedenkelijk gezicht dat haar woorden kracht bijzette.

‘Dat duurt niet lang meer.’ Een valse grijns verscheen rond haar mond.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Dat zult u wel zien. Hopelijk gedraagt u zich wanneer we zo meteen bij graaf Duchêne op de thee gaan.’

De lakei verscheen opnieuw in de hal. ‘Madame,’ sprak hij met een lichte trilling in zijn stem, ‘mijnheer verwacht u.’

‘Laat ons door,’ bulderde de barones, compleet de eerdere opmerking van haar dochter negerend.

De vrouw greep haar dochter bij de arm en sleurde haar achter zich aan. Op het einde van de gang zwaaide een eikenhouten deur open, in de omlijsting waren sierlijke krullen gegraveerd. Een blonde jongen verscheen in de deuropening. Elaine staarde hem gefascineerd aan. Haar wangen kleurden zachtroze.

Hij merkte het op en glimlachte.

Ze boog haar hoofd en bestudeerde snel de onderkant van haar jurk.

Moeder sleepte haar dochter een luxueuze salon binnen, waar een heer van middelbare leeftijd hen opwachtte. Ze marcheerde voor haar dochter uit over het scharlaken tapijt met bloemenmotief en maakte een kleine buiging. De bollende jurk in combinatie met haar struise figuur maakte dat ze iets weghad van een luchtballon die neerdaalde.

Een grijzende man in een zwart, glanzend pak keek haar aan met een zuinige trek om zijn mond en maakte op zijn beurt een diepe buiging. Hij zwaaide zijn arm uit in de richting van een ribfluwelen bank. ‘Gaat u zitten, dames. Ik was al bang dat u niet meer zou komen, madame La Merveille.’

‘Hoe kon u dat denken, monsieur Duchêne? U weet toch hoe belangrijk deze afspraak voor ons is?’ De barones tuitte haar lippen tot een beteuterde ‘o’.

‘Dit is dus uw dochter?’ vroeg monsieur Duchêne, terwijl hij het meisje nauwkeurig in zich opnam.

‘Jazeker, wat vindt u van haar?’ antwoordde haar moeder gretig.

‘Een zeer bevallige jongedame.’ Hij bestudeerde haar schaamteloos en knikte goedkeurend, zette enkele stappen in haar richting en nam haar kin in zijn hand.

Ze verstijfde.

‘U hoeft niet bang te zijn. Ik wil u geen kwaad doen. Integendeel. Wilt u uw hoofd even naar rechts draaien?’

Ze deed wat hij vroeg.

‘Mm,’ gromde hij. ‘Nu naar links, s'il vous plaît.’

Haar hoofd draaide gehoorzaam de gevraagde richting uit.

‘Mmm.’ Weer datzelfde instemmende gegrom.

‘Is er iets mis?’ De wenkbrauwen van haar moeder schoten de hoogte in.

‘Non, integendeel.’

De jongen leunde nonchalant tegen de deurlijst en bekeek het spektakel met gefronste wenkbrauwen en een spottende glimlach.

De oudere man nam Elaine met beide handen in de lendenen vast. ‘Dat lijkt me wel in orde. Wilt u eens lachen?’

Ze lachte groen.

‘Dat gebit is ook in orde.’

‘Vader, bent u bijna klaar met uw keuring?’ zei de jongen.

‘Let u maar niet op hem, lieve mademoiselle. Dat is mijn ongemanierde zoon Cedric.’

‘Ik vond hem helemaal niet onbeleefd.’ Elaine staarde verdwaasd naar hem.

‘Stil,’ siste haar moeder.

‘Laat maar. Ik weet graag wat ze te zeggen heeft. Zo weet ik of ze een deftige opvoeding gekregen heeft.’

‘Pardon? Twijfelt u daaraan, monsieur?’

‘Men weet het nooit zeker, madame. Dat begrijpt u toch? Alleen...’

‘Wat, monsieur?’ snauwde ze en wierp hem een waarschuwende oogopslag toe.

‘Ik verkies dat de mademoiselle mij monsieur noemt.’

‘Dat zal ze zeker doen, na het huwelijk. Als u tenminste akkoord bent met onze regeling.’

‘Laten we dat verder bespreken in mijn bureau, zonder de jongedame.’ Hij knikte in de richting van een aangrenzende ruimte.

‘Gaat u met mijn moeder trouwen, monsieur? Dat mag u best bespreken als ik erbij ben, hoor.’ De woorden waren eruit voordat ze het zelf in de gaten had.

‘Dat is zeer vriendelijk van u, mademoiselle, maar ik ben helemaal niet van plan met uw moeder te trouwen.’

Madame La Merveille keek gekrenkt.

‘U gaat huwen,’ verklaarde de man.

‘Ik?’ Ze schrok. ‘Met uw zoon, monsieur?’

Die laatste grinnikte in de hoek van de kamer. ‘Cedric is de naam.’

‘Excusez-moi. Met monsieur Cedric, monsieur?’

‘Ik zei het al, let u maar niet op hem. Hij is veel te familiair en wij, deftige mensen, mogen ons niet bevuilen met trekjes van het gewone volk. Enfin. Zou u het leuk vinden met Cedric te huwen?’

‘Ik...’ Het schaamrood steeg naar haar wangen.

‘U hoeft die vraag niet te beantwoorden, mademoiselle. Ze is niet aan de orde. U trouwt niet met mijn zoon.’

‘Oh?’

‘Maar met mij.’

––––––––

Ik schreeuwde mezelf wakker.

Mijn moeder stormde de kamer binnen. ‘Elly, lieverd, wat scheelt er?’

Ik schudde verdwaasd mijn hoofd en tastte naar de beker water op mijn nachttafeltje. Mams onderbrak de zoektocht van mijn tastende vingers en reikte me het glas. Haar andere arm sloeg ze liefdevol rond mijn schouders, waarna ik het water in één teug opdronk en mijn mond afveegde.

‘Lieverd? Waarom schreeuwde je?’ Mams’ bekommerde blik boorde zich in de mijne. Haar bezorgdheid stond in schril contrast met de persoonlijkheid van haar duivelse kopie uit mijn droom.

‘Er is niets, mams. Ik had een nachtmerrie.’

‘Wil je erover vertellen?’

Ik schudde opnieuw mijn hoofd. ‘Het gaat alweer.’

‘Oké. Slaap maar verder.’ Ze drukte een zoen op mijn voorhoofd en schudde mijn dekens op. Gewoontes die ze, hoe oud ik ook werd, niet kon afleren.

Ik draaide me terug op mijn zij en trok mijn benen op. Het malen in mijn hoofd begon nadat ze de kamer had verlaten. Het was al de tweede keer op korte tijd dat ik zo’n vreemde droom had. Het intrigeerde me. Ik wilde koste wat het kost weten waar de droom naartoe leidde. Het deed allemaal zo echt aan, alsof het een herinnering was.

Het beeld van de onbekende jongen in zijn ouderwetse colbert flitste door mijn hoofd. Een schuldgevoel overviel me. Daan zou het vast niet fijn vinden dat ik over een andere jongen droomde. Ik verdrong de gedachte. Die jongen was ontsproten uit mijn fantasie. Daan had niets om jaloers op te zijn.

Oude bekende

De rest van de nacht verliep rustig, mijn verontrustende droom keerde niet meer terug. De volgende ochtend stuurde ik Daan een berichtje dat ik hem opwachtte bij de ijssalon, ons favoriete plekje.

In de verte verscheen een fietser met een wilde krullenbol. Hij was niet alleen.

Daan remde. ‘Dag liefje.’ Hij kuste me lang op mijn mond, nadat hij zijn fiets aan de kant had gezet. Rosalie zag groen van jaloezie. Deze ongemakkelijke driehoekssituatie herhaalde zich elke ochtend.

Mijn stroeve relatie met Rosalie gaat al lang mee. Vlak nadat we elkaar in de basisschool ontmoet hadden, besloot zij van mij het mikpunt van spot te maken. Wat ik ook deed, het was altijd stom of belachelijk. Tegen het einde van de basisschool sloeg de situatie om in een soort Koude Oorlog, waarbij zij en haar vriendinnen deden of ik lucht was. Op dat moment was dat een opluchting voor mij, alles was beter dan hun continue getreiter. Ik dacht dat ik ervan verlost was, maar vorig jaar kwam het opnieuw tot een haatpiek tussen ons.

De school mengde de leerlingen van de A- en de B-klas. Wij zaten in de A-klas, Daan in de B-klas. We waren allebei meteen weg van hem. Ik hield mijn verliefdheid verborgen, enkel praatte ik soms wel met hem. Rosalie ging meteen tot de aanval over.

Ze kreeg het na enkele weken voor elkaar dat Daan met haar meefietste naar school. Ik werd gek op het moment dat ik hen samen door de schoolpoort zag rijden. Game over, dat was duidelijk. Mijn grootste vrees was dat ik hem ook als vriend zou verliezen.

Het keerpunt kwam er nadat ik hem uitgenodigd had voor mijn verjaardagsfeest. Nog steeds verscheen er een glimlach op mijn gezicht als ik aan die heerlijke dag terugdacht.

‘Hey Daan, ik verjaar volgende week en...,’ had ik gestameld, nadat ik dagenlang mijn moed bij elkaar had geraapt.

‘Verjaar jij? Proficiat.’ Hij had me een zoen gegeven, die zich prikkelend over mijn wang verspreidde en de verliefdheid met volle kracht had doen opflakkeren.

Ik moest noodgedwongen mijn gevoelens onderdrukken. Hij was van Rosalie. Hoezeer ik haar ook haatte, andermans vriend pakte je niet af.

‘Heb je zin om zaterdag naar mijn fuif te komen?’ Ik had hem amper durven aan te kijken, terwijl ik de uitnodiging in zijn hand duwde. ‘Ik heb ook een kaartje voor Rosalie.’

‘Ik probeer zeker te komen. Rosalie ook, daar ben ik van overtuigd.’

Ze waren allebei opgedaagd. Hij in een jeans en een zwart hemd, met daaronder een donkergrijs T-shirt. Zij in een nauw aansluitende, goudkleurige mini-jurk en met hoge plateauzolen aan haar poezelige voetjes. Daan had me vrolijk een gelukkige verjaardag gewenst. Zij had me straal genegeerd en kneep Daans arm bijna plat, om zo snel mogelijk uit mijn buurt te zijn. Het was typisch voor haar om me zelfs op mijn verjaardag zo te behandelen.

‘Je ziet er leuk uit.’ Daan had goedkeurend zijn duim opgestoken.

Ik droeg net een nieuw zwart jurkje met spaghettibandjes, daaronder sandaaltjes. Het was sober, maar ik herinner me dat ik vond dat ik erin tot mijn recht kwam. ‘Dank je.’ Ondanks mijn luchtige outfit kreeg ik het warm.

‘En ik?‘ krijste Rosalie verontwaardigd.

‘Jij ook, natuurlijk. Dat zei ik toch al?’ Hij kwam niet erg enthousiast over.

Ik danste, dronk, at en feestte de hele avond met mijn vrienden en ging Daan en Rosalie zo veel mogelijk uit de weg. Later zag ik Rosalie huilend naar buiten lopen. Ik vond Daan in een uithoek van de fuifzaal. Hij zat op een stoel wezenloos voor zich uit te staren.

‘Daan? Wat is er aan de hand? Rosalie liep net naar buiten. Ze leek overstuur.’

‘Ik vrees dat ik haar gekwetst heb. Shit, ik voel me schuldig.’

‘Waarom? Wat is er gebeurd?’ Ik nam een stoel en ging naast hem zitten.

Hij haalde verslagen een schouder op. ‘Rosalie wilde me kussen en vertelde hoe fijn ze het vond dat we samen waren.’

‘Daar is toch niks mis mee?’

‘Als we echt samen waren, zou dat inderdaad fijn zijn.’

‘Zijn jullie dat dan niet?’

‘Nee. Ik vertelde haar dat ze een verkeerde indruk had gekregen. Ik trek enkel zoveel met haar op omdat ik haar een sympathiek meisje vind, meer niet. Ik ben verliefd op iemand anders.’

Het enige wat ik had willen weten, was wie die ander was. De enige troost die ik had, was dat iedereen beter was dan Rosalie. ‘Iemand anders? Wie?’

‘Wel, ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar... Jij. Vind je dat erg?’

‘Oh, Daan! Ik... ik vind jou ook leuk! Had je dat niet door?’ Het moest wel een grap zijn, sprookjes waren aan mij niet besteed. Ik verwachtte elk moment wakker te worden uit een mooie droom, maar hij had zijn armen al om me heen geslagen en kuste me. Sindsdien waren we een koppel.

Daans baritonstem bracht me meteen terug in het heden. ‘Heb je het al gehoord? Er zit een nieuwe in onze klas. Hij heet Cedric.’ Daan klonk opgewonden.

‘Cedric?’ Mijn stem ging een octaaf de hoogte in.

‘Ik heb hem afgelopen weekend al ontmoet op een fuif. Hij is echt een snob.’ Rosalie bestudeerde ongeïnteresseerd haar roodgelakte nagels.

‘Waarom zeg je zoiets?’ Ik was benieuwd naar de reden die ze weer had om de nieuwe meteen af te kraken. Waarschijnlijk paste hij niet in haar hokje van wat cool en normaal was.

‘Hij draagt uitsluitend merkkledij en zegt amper een woord.’

‘Iemand is toch geen snob omdat hij merkkledij draagt. Je bent ook niet abnormaal omdat je niet de hele dag aan één stuk doorratelt.’

‘Sorry, hoor. Jíj schiet vast goed met hem op. Misschien klikt het zelfs beter dan met Daan,’ sneerde ze met een venijnige ondertoon.

‘Je neemt Daan maar al te graag van me over, bedoel je.’

‘Je krijgt altijd wat je verdient.’ Ze trok haar neus op.

‘Ik heb er genoeg van!’ Daans uitval deed ons allebei opschrikken. ‘Jullie doen niets anders dan ruziemaken. Ofwel houden jullie ermee op, ofwel fiets ik voortaan alleen naar school en bekijken jullie het maar.’

Na zo'n uitspraak van je vriend houd je je wel koest. Rosalie kroop ook in haar schulp. Zwijgzaam namen we onze fietsen en reden naar school. Even later stapten we het klaslokaal binnen.

Mijn oog viel op de lessenaar naast mij. Mijn hart stopte. Dit kon niet echt zijn. Ik verstijfde in het midden van het gangpad, tot grote ergernis van mijn klasgenoten achter me.

Aan de lessenaar naast me zat de blonde jongen uit mijn droom. Alles klopte: zijn sluike haren, die naar onder toe iets donkerder werden, zijn hoekige gezicht met de spottende glimlach, zijn prachtige blauwe ogen. Mijn benen voelden aan als elastiek, desondanks slaagde ik erin zonder te struikelen mijn plaats te bereiken.

Daan keek me argwanend aan en vroeg of ik die jongen soms kende. Ik deed alsof ik het niet hoorde. Ik kon hem moeilijk vertellen dat ik ’s nachts over hem droomde. Ik kon het me levendig voorstellen: ‘Hoi Daan, hij lijkt gewoon op iemand waar ik in mijn slaap over fantaseer. Ik dacht dat ik hem zelf had verzonnen, maar blijkbaar bestaat hij echt. Grappig hé?’

Ik betwijfelde of grappig het eerste woord zou zijn wat in Daans hoofd zou opkomen. Ik bestudeerde de mysterieuze jongen vanuit mijn ooghoeken. Rosalie vond hem niet zo'n sukkel als ze liet uitschijnen, ze staarde voortdurend naar hem.

Hoe langer ik naar hem gluurde, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat hij niet zomaar leek op de jongen uit mijn droom. Hij was die jongen. Hoe kon dat in hemelsnaam? Hij was een verzinsel, hij hoorde hier niet te zijn. Ik kneep mezelf om zeker te zijn dat ik niet opnieuw aan het dromen was.

Hij glimlachte en knikte naar me. Ik dook beschaamd onder mijn bank en deed alsof ik iets in mijn tas aan het zoeken was. Mijn handen trilden. De rest van de les ging onsamenhangend aan me voorbij. Wat was hier in vredesnaam aan de hand?

Het aanzoek 

Ik bleef achter in de salon met Cedric. Zijn witte hemd met grijs colbert stak grauw af tegen de goudomrande voering van de stoel waarop hij zat. De ogenschijnlijk sobere outfit liet zijn blauwe kijkers nog meer opvallen.

Onze ouders zaten in de aangrenzende kamer.

‘Ziet u het zitten mijn moeder te worden?’ vroeg hij, met een geamuseerde schittering in zijn ogen.

‘Uw moeder? Ik ben veel te jong om uw moeder te zijn.’

‘Rustig. Ik bedoel: ziet u het zitten met mijn vader te trouwen?’ Hij boog zich voorover en raakte kameraadschappelijk mijn schouder aan.

‘Oh. Eerlijk gezegd niet, nee. Ons leeftijdsverschil is zo groot.’

Hij lachte uitgelaten. ‘U durft te zeggen wat u denkt. Daar houd ik wel van. De dames van tegenwoordig hebben geen eigen mening. Ze volgen slaafs hun echtgenoot en houden hun mond. À propos, hoe heet u eigenlijk? Want daar denkt vader niet aan.’

‘Ik heet Elaine.’

‘Elaine,’ fezelde hij.

Nog nooit had iemand mijn naam zo mooi uitgesproken. Ik voelde me onwennig in de schaduw van zijn knappe, sterke jongenslijf.

De openzwaaiende deur verjoeg abrupt mijn onfatsoenlijke gedachten. De graaf en mijn moeder kwamen de aangrenzende kamer uit. ‘Alles is geregeld,’ zei ze, zowel tegen mij als tegen de graaf. ‘Laten we naar huis gaan.’

––––––––

De wekker kondigde onverbiddelijk de orde van de dag aan. Jammer, ik wilde weten waar de droom naartoe ging. Deze keer was ik geen toeschouwer geweest van wat droom-Elaine meemaakte, zij en ik waren versmolten tot één entiteit. ’Ik keek door haar ogen, voelde wat zij voelde. Dat was anders dan in mijn eerste dromen.

Half slaperig wierp ik een blik op mijn wekker. Ik was een wrak, hoewel ik aan één stuk had geslapen. Het was verleidelijk me om te draaien en te blijven liggen in mijn warme bed. Helaas was dat geen optie. Er stond een grote test wiskunde op de planning. De kans dat ik zou slagen was miniem, hoewel ik er afgelopen weekend zwaar voor gestudeerd had. Ik hees me uit bed en maakte me klaar om naar school te vertrekken.

Een uur later zat ik in de knoop met de derde vraag van de toets, terwijl mijn andere antwoorden ook niet bepaald toppers waren. Ik keek naast me naar de nieuwe jongen. Cedric zat letterlijk met de handen in zijn haar, dat sluik voor zijn ogen viel. Zijn verbeten blik gaf weg dat hij het er niet beter vanaf bracht dan ik.  

Na de test kwam hij naast mijn lessenaar staan, terwijl ik mijn spullen bij elkaar pakte. ‘Hoe ging het?’ Cedric leek mijn blik te ontwijken, wat ik vreemd vond, gezien hij me had aangesproken.

‘De toets, bedoel je?’ Ik was van slag bij het horen van zijn stem, die in niets verschilde van degene in mijn droom.

‘Ja. Wat anders?’, zei hij met een zweem van spot in zijn stem.

‘Eh, ja, na... natuurlijk. Het ging niet zo vlot. Bij jou?’

‘Idem dito.’ Hij grijnsde zijn spottende glimlach, die veel te vertrouwd leek. Zijn diepblauwe ogen kruisten plots de mijne. Ik wilde hem niet aanstaren, maar wist niet naar waar ik anders moest kijken. Zijn blik was veel te herkenbaar. Enkele seconden viel er een drukkende stilte.

‘Weet je,’ zei hij, ‘ik heb de hele tijd het idee dat ik je ergens van ken.’ Hij stond kaarsrecht, met zijn handen in zijn broekzakken.

Hij moest eens weten, dacht ik. ‘Ik heb ook die indruk.’

‘Hoe heet je?’

‘Elaine.’

‘Elaine. Dat is een mooie naam.’

‘Toch vreemd, ik...’

‘Hallo, Cedric,’ onderbrak Rosalie op een poeslieve toon.

Typisch. Zoals altijd moest zij zich op het foute moment moeien. Nu zou ik nooit weten wat hij precies wilde zeggen.

‘Hallo.’ Er ontstond een diepe ‘v’ tussen zijn wenkbrauwen. Zijn stem klonk vlak.

‘Rosalie Carlier. We zitten bij elkaar in de les. We hebben elkaar afgelopen weekend ontmoet.’

‘Dat kan ik me niet herinneren.’ Hij haalde ongeïnteresseerd zijn schouders op.

Rosalie trok een gechoqueerd gezicht.

‘Elaine, ik moet gaan. Ik zie je nog wel.’ Cedric wierp Rosalie een vijandige blik toe, alsof ze een belangrijke vergadering had verstoord.

Rosalies zelfverzekerde houding verdween als bij toverslag. Ze keek alsof ze net in een drol was gestapt. Ze keerde zich plots naar mij toe, haar ogen schoten vuur. ‘Ik denk dat ik ook maar eens opstap. Kan jij deze papieren aan Daan geven? Je weet wel, je vriend?’ Ze gaf haar woorden wat extra volume mee. ‘Dag, Cedric.’ Rosalie liep heupwiegend weg.

‘Tot ziens, Amelie.’

Ze stopte abrupt en draaide zich met een ruk om. ‘Rosalie.’

Een geamuseerde twinkeling speelde in zijn ogen.

‘Snob,’ siste ze.

Het werd tijd dat iemand Rosalie op haar plaats zette. Ik genoot er met volle teugen van. Zwijgend gingen we ieder onze eigen weg.

Ik slenterde afwezig naar het volgende lokaal. Ik voelde me opgelaten. Het was onwennig om in Cedrics buurt te zijn. Er ging een vreemde spanning door me heen. Dat kwam door die stomme dromen. Zolang ik niet wist wat ze betekenden en of ze überhaupt íéts betekenden, zou die spanning blijven.

Daan wachtte me al op in het biologielokaal. Hij zwaaide hartelijk en verplaatste zijn rugzak, zodat ik naast hem kon gaan zitten.

Tegen Daan deed ik alsof er niets aan de hand was. Toch was ik blij dat we in de les zaten en dat we dadelijk naar huis konden. Ik ontweek zijn blik, versterkte mijn greep op het potlood en begon cirkels te trekken op de papieren voor me.

Klokslag vijf uur fietste ik verdwaasd naar huis. Mijn gedachten vloeiden door elkaar, zonder samenhang. De ontmoeting met Cedric bleef me achtervolgen. Het sloeg nergens op dat hij er exact zo uitzag als in mijn droom. Ik had geen idee waarom ik over een jongen droomde waarvan ik honderd procent zeker was dat ik hem nooit had ontmoet. Ik kreeg er kop noch staart aan.

Een brute kracht botste tegen me op en verstoorde abrupt mijn overpeinzingen. Ik verloor de grip op het stuur, mijn fiets schoof weg. Een geluid dat door merg en been ging veroorzaakte een explosie in mijn hoofd. Het werd zwart voor mijn ogen.

De verloving

‘Haast jullie een beetje. Binnen een kwartier komt het gevolg van graaf Duchêne haar ophalen.’ Moeder behandelde het huispersoneel op de gebruikelijke manier.

‘Moeder, kalmeer. Er is echt geen haast bij.’ Ik kon het moeilijk nalaten een grimas te maken. Ik verheugde me allerminst op het bezoek aan de graaf.

‘Ik hoop dat u die arrogante houding laat varen als u straks voor het altaar staat. Soms vraag ik me af wat u eigenlijk wilt. Die man kan u alles geven: juwelen, kleding, een prachtig huis.’

‘En een lelijke, oude vent.’

‘Verwend, ondankbaar nest! Na alles wat ik voor u gedaan heb!’

‘Wat heeft u dan precies voor mij gedaan, moeder?’

Moeder hief haar hand op om me een klap te geven. Na enkele cruciale seconden bedacht ze zich. ‘U verdient een klap in uw gezicht. Helaas kan ik dat niet maken nu u naar de graaf gaat.’

‘Heb ik even geluk zeg. Is er toch nog iets positiefs aan mijn verloving.’

‘Wat is er in godsnaam met u gebeurd? Vroeger durfde u amper uw mond open te doen.’ Ze snikte, gespeeld gekwetst.

‘Het werd daarom hoog tijd dat het veranderde.’ Cedric houdt van dames die voor hun mening uitkomen, niet van tutjes, spookte het door mijn gedachten.

‘Madame, het gevolg van de graaf is gearriveerd,’ sprak de huisknecht plechtig. ‘Men droeg mij op u mede te delen dat de graaf in toestand van ziekte verkeert. Toch staat hij erop dat de juffrouw naar het landgoed komt.’

‘Betekent dat... dat het huwelijk niet doorgaat?’ Moeder sloeg bleek uit.

‘Dat weet ik niet, madame. Dat hebben ze mij niet medegedeeld.’ De bode raakte volledig in paniek. Hij wist dat zijn meesteres niet van dit soort antwoorden hield.

‘Hoezo, U weet het niet? Wat is dat voor onzin? Waar heb ik eigenlijk personeel voor? Ik zou jullie allemaal op straat moeten zetten!’

De bode hield zijn mond. De man kwam er ditmaal goedkoop vanaf.

‘Als ik hier niet alles zelf doe.’ Ze waggelde woest de gang door, stormde naar buiten en brulde tegen de bedienden in een onbeschaafde taal.

‘Laat het, moeder. Ik ga wel met hen mee.’ Alles was beter dan bij haar blijven. Ik was haar egoïsme en commentaar meer dan beu. Daarbij, de graaf was toch ziek. Het huwelijk zou voorlopig niet plaatsvinden. Misschien was Cedric er wel. Ik glunderde bij die gedachte.

Na een lange reis arriveerde ik in mijn toekomstige woonst.

Cedric wachtte me op aan de poort. ‘Goedemorgen, lieve mademoiselle. Mijn vader heeft, gezien zijn ziekte, mij opgedragen u te ontvangen. Hij vraagt u om vergiffenis. Ik hoop dat u een aangenaam verblijf heeft en dat mijn gezelschap u niet te veel verveelt.’ Hij nam mijn hand en drukte er een kus op.

‘Zeg tegen uw vader dat ik hem met plezier vergeef en bedank hem voor uw charmante gezelschap.’

‘Juffrouw toch. Flatteer mij niet zo. Ik ben het niet waard.’ Hij glunderde en maakte een diepe buiging, waardoor zijn sluike haren uit de plooi vielen. ‘Leid ik u even rond? Rondom het huis bevindt zich een wonderbaarlijk park.’

Ik knikte bedeesd. ‘Dat zou ik heerlijk vinden, monsieur.’ Een wandeling in het groen deed altijd deugd. Het charmante gezelschap kon zeker geen kwaad. 

‘Fantastisch. Eerst gaan we naar mijn vader. Hij vroeg me u naar zijn kamer te begeleiden zodra u gearriveerd was. Zo kan hij u toch nog begroeten, vanuit zijn ziekbed weliswaar.’

‘Oh.’ Ik had gehoopt dat ik hem niet te veel moest zien zolang hij ziek was.

‘U lijkt niet erg enthousiast. Is er iets mis?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik plukte verstrooid aan mijn nagels.

‘Luistert u eens naar me, juffrouw Elaine.’ Hij leidde me naar binnen in de zitkamer. ‘Gaat u even zitten.’

Net zoals de vorige keer nam ik de kleine sofa in de linkerhoek van de luxueuze salon.

Hij nam plaats op de met rood fluweel beklede stoel tegenover me en keek me met een strenge blik aan. ‘Uit ons vorige gesprek heb ik begrepen dat u het moeilijk heeft mijn vader als toekomstige echtgenoot te aanvaarden. Daar kan ik best inkomen. Ik ben van het principe dat een man en een vrouw moeten trouwen uit liefde en niet uit familiebelangen. De zaken staan er helaas anders voor. U trouwt met mijn vader, omdat hij en vooral uw moeder daar belang bij hebben. Naast uw afkeer voor dit verstandshuwelijk lijkt het, tot mijn grote spijt, dat u een afkeer voor mijn vader ontwikkeld heeft. Dat verdient hij zeker niet. Hij is misschien niet de jonge, knappe echtgenoot die u zich had voorgesteld, maar hij is wel een goed man. Hij zal u goed behandelen en u alles geven wat uw hart begeert. U kunt hem ten minste dit pleziertje gunnen, na alles wat hij voor u gedaan heeft. Hij laat u ophalen, zorgt ervoor dat u opgevangen wordt vanaf de eerste minuut dat u door de poort stapt. Als u dit niet voor hem wilt doen, doet u het dan voor mij, alstublieft.’

‘U heeft gelijk,’ zei ik na een moment van stilte. ‘Volkomen gelijk. Brengt u me bij hem.’

‘Ik dank u, mademoiselle Elaine.’ Hij bood me zijn arm aan en leidde me een grote, witmarmeren trap op die oneindig leek te zijn. Eenmaal boven liepen we door een lange gang. Bij een rijkelijk versierde deur hielden we halt. Hij klopte tweemaal zacht aan.

Een oude vrouw, waarschijnlijk de kamermeid, opende de deur. ‘Ja, jeune maître ?’ vroeg ze met krassende stem.

‘Ik breng mijn vader zijn bruid, juffrouw Elaine La Merveille. Ze wil hem zien.’

Willen was veel gezegd. Ik liet me naar de slachtbank leiden.

‘Dag mademoiselle La Merveille. U ziet er stralend uit.’ De stem van de graaf klonk zwak en een beetje hees.

‘Dank u, monsieur Duchêne.’ Ik kon me er moeilijk toe brengen om hetzelfde te zeggen over hem, zeker zoals hij erbij lag.

‘Kom eens wat dichterbij. De koorts heeft mijn ogen verzwakt.’

Ik schuifelde verlegen naar het bed. Ik voelde geen afkeer, alleen medelijden voor de uitgemergelde man in het grote bed.

‘Ik heb deze stoel speciaal voor u naast het bed laten plaatsen,’ gebaarde de graaf.

Ik begreep de hint en vlijde mijn zitvlak neer op de daarvoor bestemde plek. Het trof me dat hij zich veel hoffelijker gedroeg dan tijdens onze eerste ontmoeting. Kwam dat door zijn ziekte? Of doordat moeder er niet bij was?

‘Hoe... hoe voelt u zich?’ stamelde ik.

‘Dat valt wel mee. Maakt u zich maar geen zorgen over mij,’ antwoordde de graaf, terwijl hij een kuch onderdrukte. 

‘Dat doe ik ook niet.’ Het floepte eruit voor ik er erg in had. ‘Excuseert u mij. Ik bedoelde het zo niet, monsieur Duchêne.’

‘Laat maar, juffrouw. U bedoelde het goed.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Ik wil u iets vragen. Eerst en vooral ben ik u een verontschuldiging schuldig.’

‘Een verontschuldiging, monsieur? Waarvoor?’

‘Voor de toestand waarin ik me bevind. Het spijt me ten zeerste dat ik u niet kan vergezellen. Tijdens de dag kunt u doen wat u wilt. Cedric zorgt er vast voor dat uw verblijf hier aangenaam zal verlopen en dat u het landgoed leert kennen. Ik wil dat u hier gelukkig wordt. Ik vraag slechts één ding: ondanks mijn toestand wil ik ook graag van uw gezelschap genieten. Wilt u mij vereren door 's avonds met mij het avondmaal te gebruiken?’

‘Zeker, monsieur Duchêne.’

‘Ik dank u zeer, lieve juffrouw.’ Hij glimlachte moeizaam. ‘Ga nu, zodat ik kan rusten.’

De oude dienstmeid begeleidde me geruisloos naar de deur. ‘Ik begeleid u naar de zitkamer en haal de jeune maître even, mevrouw.’

Cedric had gelijk. De graaf was geen slecht mens. Hij was een vriendelijke man die me gerust probeerde te stellen. Was dat voldoende om met hem te trouwen? Was er iets beters dat een meisje met een beperkt familiefortuin mocht verwachten?

Toeval bestaat niet

Een penetrante geur van schoonmaakmiddel en medicijnen drong mijn neusgaten binnen. Ik opende mijn ogen en kruiste de bezorgde gezichten van mijn ouders.

‘Wat is er gebeurd?’ Mijn hoofd leek honderd kilo te wegen.

‘Je bent aangereden. De chauffeur verloor de controle over het stuur door een overstekende hond. Je bent een tijd bewusteloos geweest. Gelukkig bracht die man je onmiddellijk naar het ziekenhuis. Je hebt een hersenschudding. De dokters willen je nog een paar nachten in observatie houden.’ Mams streek, met een bezorgde blik, het haar van mijn voorhoofd.

‘Weet Daan het al?’ Die gedachte schoot opeens door mijn hoofd. Hij zou zich ongelofelijk ongerust maken als hij me niet kon bereiken.

‘Wil je dat we hem bellen?’

Ik knikte flauw.

‘Bel jij hem even?’ Mijn moeder draaide haar hoofd met een ruk naar mijn vader, die knikte en zijn telefoon greep. ‘Ik verwittig intussen de bestuurder dat Elaine wakker is,’ vulde mijn moeder aan, waarna ze de kamer verlieten. Mams kwam terug met een onbekende man. In hun kielzog volgde... Cedric.

De man vertelde onsamenhangend hoezeer het hem speet. Hij vroeg hoe het met me ging.

‘Valt best mee.’

In normale omstandigheden waren me vast meer gelijkenissen tussen Cedrics vader en graaf Duchêne opgevallen. Ik had echter slechts oog voor Cedric, die plaatsnam op het bed.

‘Ben je zeker dat het gaat?’ vroeg hij.

‘Ik leef nog,’ grapte ik.

Hij forceerde een glimlach, zijn heldere ogen lachten niet mee. ‘Dat is maar goed ook. Ik zou het mezelf nooit vergeven.’

Cedric keek me doordringend aan met zijn ijsblauwe ogen, die naar de pupillen toe overgingen in zachtgrijs. Ze duizelden me.

Sneller dan verwacht stormde Daan de kamer binnen met een reusachtige knuffelbeer in zijn armen. Hij spurtte naar me toe, gooide de knuffel op het voeteneinde van het bed en legde voorzichtig zijn hoofd op mijn buik. Hij voelde warm aan. Hem kennende had hij zich de benen van onder zijn lijf gefietst.

‘Ben je oké?’ vroeg hij.

‘Dat gaat wel.’ Mijn bed raakte alleen overbevolkt.

‘Dit is zeker dat vriendje van je?’ Cedric stond op, irritatie droop van zijn stem.

Ik knikte. ‘Daan, je kent Cedric?’

Daan keek minachtend opzij, perste zijn lippen op elkaar en legde zijn hoofd terug.

Cedric wenkte zijn vader. ‘Ik denk dat we Elaine best laten rusten.’

‘Bedankt dat je langskwam.’

‘Dat was het minste wat ik kon doen. Wil je dat ik je boeken morgen breng?’ vroeg hij.

‘Die breng ík wel,’ zei Daan vastbesloten.

‘Oh, eh, goed. Tot binnenkort dan?’

‘Zeker,’ beaamde ik.

‘Dag, jongedame. Veel beterschap.’ Het schuldgevoel stond in de ogen van Cedrics vader te lezen.

‘Bedankt voor uw bezorgdheid, meneer.’

‘Dat spreekt voor zich, juffrouw. Ik voel me verantwoordelijk.’

Met die woorden verlieten Cedric en zijn vader de kamer.

‘Ik mag die kerel niet,’ deelde Daan mee.

‘Da's duidelijk. Je had ten minste beleefd kunnen zijn,’ beet ik hem toe.

‘Wat wil je? Waarom hangt die kerel altijd rond jou te draaien?’

‘Hallo? Rond mij te draaien? Zijn vader heeft me aangereden en ze hebben me hiernaartoe gebracht.’ Het stoorde me enorm dat hij zich op dit moment zo gedroeg.

‘Nu nog mooier. Die kerel rijdt je aan en jij verdedigt hem?’

‘Hij deed het niet opzettelijk. Daarbij, Cedric zat toch niet achter het stuur? Ben jij hier uit bezorgdheid of kom je enkel ruziemaken? Dan kun je voor mijn part naar huis gaan.’

‘Natuurlijk ben ik hier uit bezorgdheid. Ik mag hem alleen niet.’

‘Ik moet Rosalie ook niet.’ Ik wierp hem een moordende blik toe.

‘Dat is totaal anders.’

‘Oh ja? Hoe is dat anders, als ik vragen mag?’

‘Rosalie is mijn vriendin. Ze loopt niet als een hondje achter me aan.’

‘Goede mop. Trouwens, ik heb ook recht op een vriend.’

Zijn blik dwaalde over de grond, een diepe frons tekende zich af tussen zijn wenkbrauwen. ‘Je hebt gelijk. Ik zal me gedragen.’

‘Ik doe ook mijn best met Rosalie. Ik geef toe dat het niet altijd lukt, maar ik probeer het.’

‘Weet ik.’ Hij keek me schuldig aan vanonder zijn warrige haarlijn.

‘Vind je het erg dat ik even rust? Ik ben compleet uitgeput.’

‘Oké. Ik blijf bij je tot je slaapt.’

‘Da’s lief.’ Ik drukte een zoen op zijn kruin.

In afwachting van Cedrics komst maakte ik gebruik van de piano in de zitkamer. Een applaus deed me opschrikken na het laatste nummer dat ik speelde. Ik keerde me naar de deuropening. 

‘En, mademoiselle? Was het draaglijk om vader te bezoeken?’ vroeg Cedric met een brede grijns, terwijl hij me zijn arm aanbood.

Gekrenkt weigerde ik de aangeboden arm, stond op en liep langs hem heen. ‘Dat viel best mee. U hoeft me niet zo op de vingers te tikken.’

‘Ik tik u niet op de vingers.’

‘Daar leek het anders sterk op.’

‘Dat spijt mij ten zeerste, mademoiselle. Mag ik u mijn excuses aanbieden?’ Een plagerige glimlach speelde rond zijn lippen.

‘Dat mag u zeker.’ Hij kon er misschien mee lachen, ik zag er de humor niet van in.

‘Goed, mademoiselle. Ik bied u mijn excuses aan. Kunt u mij alstublieft vergeven?’ Hij keek ongegeneerd in mijn ogen. Zijn glimlach verdween geen moment.

Zijn blik bracht me in de war. Mijn hart ging in een hogere versnelling.

‘Goed. Gaat u me dat park nog tonen?’ Ik werd zenuwachtig van zijn aanwezigheid, zeker als hij me zo vrijpostig bleef aanstaren.

‘Zeker, mademoiselle.’

Hij bood me zijn arm opnieuw aan, die ik deze keer stevig vastgreep. We verlieten het kasteel en daalden de brede trappen af naar het park, dat inderdaad prachtig was. Een brede, kronkelende laan strekte zich uit over het volledige domein. Aan de rand bevond zich een uitgestrekt bos vol gietijzeren lantaarns en banken. De ondergaande zon kleurde de wereld oranjerood en wierp haar laatste stralen op de bloeiende struiken. Het leek wel een schilderij.

‘Wilt u het allermooiste zien wat mijn vader bezit?’ vroeg Cedric.

‘Graag, monsieur.’

‘Luister, we kennen elkaar nu goed genoeg om dat formele gedoe achterwege te laten. Wanneer er gasten of personeel in de buurt zijn, noemt u mij monsieur, wanneer we alleen zijn kunt u mij gerust Cedric noemen.’

‘Noemt u mij dan Elaine.’

‘Goed, Elaine. Zullen we?’

‘Zeker.’ Ik keek hem bedachtzaam aan. Haatte hij al die formaliteiten even erg als ik?

Hij bracht me naar een prachtig paviljoen, vol exotische planten en tropische vogels. Mijn mond viel open. ‘Zoiets moois heb ik nog nooit gezien.’

‘Blij dat het u bevalt. Wilt u ze voederen?’

‘Kan dat?’ Ik voelde me opgewonden als een kind.

‘Tuurlijk. Kijk.’ Hij nam mijn hand en strooide er wat vogelzaad in. De aanraking van zijn hand op de mijne veroorzaakte een onbekende sensatie in mijn binnenste. ‘Niet bang zijn.’

‘Natuurlijk niet.’ Ik probeerde zelfverzekerd over te komen.

Hij keek me veelbetekenend aan met die intrigerende schuine glimlach. Twee exotische vogels landden op mijn hand. ‘Vanwaar komen deze wondertjes?’

‘Ergens uit Afrika, geloof ik. Ze zijn mooi, niet?’

‘Mooi? Ze zijn wonderbaarlijk, juweeltjes zijn het. Zo'n uitzonderlijke schoonheid heb ik nog nooit gezien.’

‘Ik wel.’ Hij staarde dromerig voor zich uit.

‘Dat was vast in een ver magisch land.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, hoor.’

‘Waar dan? Toch niet hier, op dit domein?’

‘Toch wel.’

Ik keek hem beteuterd aan. ‘Dan heeft u tegen me gelogen. Dan liet u me niet het mooiste zien wat uw vader bezit.’

‘Jawel.’ Hij knikte resoluut.

‘Verklaar uzelf nader.’

‘Niet alles wat zich op dit domein bevindt, is mijn vaders bezit. Nog niet, alleszins.’

‘Oh? Dat begrijp ik niet. Wat kan er, op dit domein, mooier zijn dan dit?’

Hij legde zijn hand op mijn schouder en trok me dichter naar zich toe. ‘U. U bent het mooiste wat ik ooit gezien heb.’

Zijn fluisteringen klonken mooier dan het gezang van de vogels in het paviljoen. Ze joegen een ongekende warmte door mijn lijf. Hij nam me in zijn armen en drukte zijn lippen op de mijne.

‘Juffrouw, juffrouw,’ gonsde het tegen mijn arme hoofd.

‘Mmm.’ Slaperig opende ik een oog.

‘Ik breng uw avondmaal.’ De verpleegster plaatste het dienblad op het tafeltje en schoof dat dichter naar me toe.

‘Oké.’ Ik liet me een grom ontvallen en rekte me uit. Ik opende mijn beide ogen en keek de kamer in. Daan was naar huis.

‘Weet u hoelang ik geslapen heb?’

‘Dat durf ik niet te zeggen. Mijn shift is net begonnen.’

‘Jammer. Bedankt voor het eten.’

‘Graag gedaan, hoor.’ Een vrolijk deuntje fluitend verliet ze de kamer.

Vreemd genoeg verlangde ik na die droom naar Daan.

‘Hey,’ verstoorde een stem mijn gedachten. Daan wandelde verlegen de kamer binnen en gaf de indruk dat hij ergens mee zat.