Wereld Van Wanhoop

Inge Sleegers

WERELD VAN WANHOOP

Young Adult

Eerste druk: 28 februari 2023

© 2023 Inge Sleegers

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sleepy Fox Cover Designs

ISBN 9789464661507

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

“Wie wind zaait zal storm oogsten.”
Hosea Ballou

Behoefte aan een trigger warning?

Check www.ingesleegers.be/boeken

Uit het dagboek van Nimue Campos

Het is bijna twee jaar geleden sinds ik het examen aflegde. Mijn ontsnapping uit het Flamingo Departement, mijn tijd bij het Verzet en de machtsgreep op Atlantis lijken nog steeds onwerkelijk. Het verlies van mijn vriendinnen Zoë en Gwenda liet een groot, gapend gat achter in mijn hart. Een gat dat de hereniging met mijn grote liefde Helena en mijn vriendschap met Sten maar deels kan vullen. We wonen samen in een prachtig huis in het nieuwe, bevrijde Atlantis. Helaas is niets wat het lijkt. Het lijkt erop dat we de ene dictator voor de andere geruild hebben. Het is ook de reden dat ik mijn gedachten aan dit dagboek toevertrouw. Papier vergeet niet. Als je dit vindt, is het me niet gelukt President Alene te stoppen. Dat betekent dat ik dood ben. Dan vraag ik je: breng dit verhaal naar buiten. Het is de waarheid en niets dan de waarheid.

Nimue

Omgeven door stofwolken verdwijnen legertrucks aan de horizon. De jongens in hun laadbakken zijn jong, hun houding straalt wanhoop uit. Sommigen hebben roodomrande ogen, anderen doen niet eens de moeite om hun tranen te verbergen. De kinderen van Atlantis worden opnieuw in de waagschaal gesteld.

Ik ontwijk de blik van onze buurvrouw, die op haar knieën op de grond zit. Sten en ik halen alles uit de kast, van overtuigingskracht tot en met onze politieke rang.

‘Bevel van hogerhand,’ herhalen de soldaten als robots. Het is duidelijk dat er geen ruimte voor discussie is.

‘Doe iets. Help mijn zoon!’ schreeuwt de buurvrouw opnieuw.

Ik aarzel en draai me naar haar toe. Wij hebben hier niets mee te maken, wil ik zeggen. Haar uitdrukking zegt voldoende. Ik maak mezelf maar wat wijs. Uiteraard is het onze schuld. Wij hebben Alene geholpen met haar machtsgreep. Het lot van deze jongens is onlosmakelijk verbonden met het onze.

‘We... We zullen alles doen wat we kunnen,’ stamel ik.

‘We maken meteen een afspraak met President Alene. Ik weet zeker dat dit een vergissing is,’ vult Sten aan.

Ik weet niet of hij die onzin echt gelooft. Dit is allesbehalve een vergissing. Als Alene haar zinnen ergens op gezet heeft, moet alles wijken.

‘Misschien geen slecht idee als jullie eerst het plan van aanpak bespreken. Kom.’ Helena wenkt ons naar binnen.

Hoe erg dat ook klinkt, ik ben blij dat ik de buurvrouw de rug kan toekeren. Ik trek de hopeloosheid die van haar afstraalt niet langer.

Zodra de voordeur in het slot valt, zijg ik neer, leun met mijn hoofd tegen de koele muur en sluit mijn ogen. Helena komt naast me zitten en slaat een arm om me heen. Ik kruip dichter tegen haar aan, het liefst zou ik helemaal in haar arm willen verdwijnen. ‘Stopt deze klerezooi dan nooit?’ murmel ik in haar oksel.

‘We vinden wel een oplossing, echt waar.’ Haar stem klinkt standvastig. Haar geloof in mijn kunnen is zoals gewoonlijk onwrikbaar.

‘Deze keer weet ik het niet, Helena.’

‘Praat met haar.’

‘Ik vrees dat het weinig zal uithalen.’

‘Ik denk dat je gelijk hebt.’ Sten gluurt door het raam van de voordeur en richt zich tot ons. ‘Geen van ons beiden wist iets van deze beslissing af. Dit is niet langs de raad gepasseerd. Dit heeft ze bewust achter onze rug gedaan.’

‘Dat weet je niet tot je het haar vraagt, toch? Wat is het ergste wat er kan gebeuren?’ Helena kijkt ons afwisselend aan. Sten haalt zijn schouders op, ik doe hetzelfde.

‘Weet ik niet.’

‘In het slechtste geval verandert er niets, toch? Dan heb je het tenminste geprobeerd,’ dringt ze aan.

‘Je hebt gelijk. We moeten goed nadenken hoe we dit brengen,’ zegt Sten. ‘Ze moet er een voordeel in zien om van gedachten te veranderen.’

‘Jullie bedenken vast iets. Dat doen jullie altijd.’

Helena trekt me overeind en omhelst Sten.

‘We vertrekken meteen,’ zegt hij. ‘Het is een behoorlijke rit naar de hoofdstad.’

Even later zitten we in de wagen die Alene ons cadeau deed voor bewezen diensten. Hoe langer hoe meer voelen haar geschenken aan als een keurslijf waarin ze ons gevangenhoudt. Ik besef al te goed dat ze zo weer alles kan afnemen als ze daar in zin in heeft.

‘Hoe kaarten we dit aan? Alene wordt niet graag tegengesproken.’

Sten zit achter het stuur en houdt zijn ogen scherp op de weg gericht. ‘Laten we eerst uitzoeken waarom we niet betrokken zijn.’

‘Is dat niet duidelijk?’ snuif ik.

Stens mondhoeken schieten kort de hoogte in. ‘Ik ben vooral benieuwd met welke reden zij op de proppen komt.’

We bereiken de stadsgrenzen. De buitenwijken van de stad vertonen nog steeds sporen van de strijd. Hier en daar verraden amateuristische reparaties tekenen van bewoning. Lang niet voor alle bewoners was de wissel van de macht een verbetering.

Het duurt niet lang voor de torens van het stadhuis opdoemen. Het statige gebouw blinkt in de zon en lijkt telkens de dans van alle oorlogen te ontspringen. Het gebouw kwam slechts met kleine beschadigingen uit de laatste strijd. Alene liet het meteen herstellen, net als de woning van de voormalige burgemeester, waarin zij haar intrek nam.

De bewakers van het stadhuis herkennen ons voertuig meteen. Nadat ze formeel salueren, geven ze ons toegang tot de ondergrondse parkeergarage.

Zwijgend nemen we de lift naar de begane grond. Een spanning trekt tussen mijn schouderbladen, zoals meestal wanneer ik een gesprek heb met Alene. Ze geeft me de kriebels, hoeveel ze ook benadrukt dat ik één van haar favoriete medewerkers ben. Haar woorden en de manier waarop ze soms naar me kijkt zijn twee verschillende dingen. Ze speelt graag spelletjes, ik vertrouw haar niet.

Er heerst volop bedrijvigheid in de gangen op dit uur. Administratief en militair personeel lopen door elkaar heen. Enkelen knikken ons eerbiedig toe bij het passeren. Aan die ‘heldenstatus’ moet ik nog steeds wennen. Ik heb nooit een held willen zijn. Het enige wat ik wilde was een leven voor mij en mijn geliefden, iets waar ik maar deels in geslaagd ben.

Wekelijks bezoek ik samen met Sten Gwenda’s graf en vervloek ik dat Zoë nooit een laatste rustplaats zal hebben. Ik weet dat het niet alleen mijn schuld is, toch doet het niet minder pijn. Er gaat geen dag voorbij dat ik hen niet mis.

Het meisje achter de balie kijkt me aan met een diepe frons tussen haar wenkbrauwen. Sten stoot me aan. Pas dan realiseer ik me dat ze iets gevraagd heeft.

‘Ahum... We willen graag President Alene spreken. Toch, Generaal Nimue?’

‘Eh... jazeker.’ Sten stoot me nogmaals aan. ‘Generaal Sten.’

Ook dat went niet. Thuis zijn we gewoon Sten en Nimue, hier moeten we elkaar met onze functietitel aanspreken. Iets waar Alene op staat. Die titel dwingt respect af, volgens haar. We moeten trots zijn dat we hem mogen dragen. Ze heeft een punt, blijkbaar, want zodra ze beseft wie we zijn duikt het meisje haar computerbestanden in.

‘Hebben jullie een afspraak?’ ratelt ze zenuwachtig.

‘Nee, we hopen dat ze ergens een gaatje heeft voor ons.’

‘Momenteel is ze niet vrij. Over een uur heeft ze een kwartier vrij. Verder geen ruimte, behalve vlak voor de lunch, maar...’

‘Nee, laat maar. We nemen dat kwartier.’

Sten en ik wisselen een snelle blik uit. We weten allebei hoe hangry Alene wordt. Dat zal ons pleidooi niet ten goede komen.

‘Kan ik nog iets voor jullie doen in afwachting? Willen jullie graag koffie?’ Haar ogen blijven iets te lang op Stens borstkas hangen, voor het meisje ze neerslaat en een lichtroze blos krijgt.

‘Nee, dank je. We zijn groot genoeg om voor onszelf te zorgen,’ antwoordt hij droog.

‘Oh, oké.’ Haar wangen worden nog roder, ze duikt weer achter haar scherm en begint druk te typen.

Ik onderdruk een glimlach. Sten maakt vaker dit soort reacties los bij meisjes. Het hilarische is dat hij zich daar totaal niet van bewust is. Sinds de dood van Gwenda is hij niet meer met een meisje uit geweest. Het zou me verbazen als hij zelfs al naar een andere vrouw gekeken heeft. Zijn verdriet is nog steeds te groot, net zoals het mijne. Gwenda liet een gapende leegte achter in ons hart. Toch hoop ik dat Sten ooit opnieuw de liefde ontdekt.

‘Wat is er zo grappig?’ vraagt hij met een sceptische blik.

‘Goeie beslissing om koffie te weigeren. Die koffie hier lijkt nergens op, daar kun je je lepel in rechtzetten.  Gaan we naar de bistro hier tegenover? Ik trakteer.’

Na een blik op de elektronicawinkel rond zijn pols knikt hij. ‘Ik zie je daar, goed? Ik check nog even of er nieuwe briefings zijn. Ik wil zeker weten dat we niets gemist hebben voor we bij Alene langsgaan.’

‘Lijkt me goed.’

Ik verlaat het stadhuis langs de statige trappen waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb. Hier werd ik door mijn moeder achtergelaten, voor het examen, waardoor ik in het Flamingo Departement beland ben. Tegelijk herinneren ze me aan het triomfantelijke gevoel op de dag dat we de stad innamen. Een moment waarop ik nog geloofde in het begin van een nieuw tijdperk waarin iedereen elkaar zou respecteren en ongelijkheden voorgoed verleden tijd zouden zijn. Blijkbaar ben ik naïever dan ik dacht.

Ik steek het marktplein over en begeef me richting de bistro. Er zijn werken bezig, straatwerkers verslepen grote stenen. In mijn haast bots ik bijna tegen een van hen op.

‘Hé!’ brult het meisje. ‘Kijk uit waar je loopt.’ Ze laat de steen uit haar handen vallen, hij mist haar tenen op een haar na.

Ik spring achteruit uit vrees voor mijn eigen tenen. ‘Oeps, sorry,’ prevel ik. Het meisje gromt binnensmonds en raapt de steen op. Haar spieren spannen zich, ik kan ze bijna horen kraken. Haar mollige gezicht is rood aangelopen, vegen steengruis ontsieren haar wangen. Ze werpt me een moordende blik toe. Plotsklaps verandert haar uitdrukking. Eén van haar borstelige wenkbrauwen schiet vragend de hoogte in.

‘Ken ik jou niet ergens van?’

‘Zou kunnen.’

‘Ben jij niet die meid waar iedereen over praat? Hoe heet ze ook alweer? Noa? Nee, dat is het niet. Nia... Nimue? Ja, dat is het! Nimue, de grote redster van de stad!’ Een spottende grijns vergezelt het weidse armgebaar dat ze maakt.

Het is duidelijk dat het niet als compliment bedoeld is. Ze maakt zoveel kabaal dat enkele van haar collega’s hun hoofden in onze richting draaien. Ik vraag me af waaraan ik zoveel vijandigheid verdien. Ik open mijn mond om het te vragen, maar krijg de kans niet.

‘Jij weet zeker niet meer wie ik ben?’

Ik kijk haar verbaasd aan. Ik heb werkelijk geen idee wie ze is.

‘Tilda. Aangenaam.’

De naam doet geen belletje rinkelen. ‘Aangenaam,’ zeg ik maar.

Ze snuift en lacht kort. ‘Je hebt werkelijk geen idee hè?’

‘Ik moet toegeven dat ik je niet kan plaatsen.’

‘Er is dan ook veel veranderd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen.’ Ze wringt haar handen in elkaar, een stofwolk ontsnapt. ‘We deden samen examen.’

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en pijnig mijn hersenen. Ik graaf in mijn herinneringen van die noodlottige dag. Dan duikt ze op in mijn gedachten. Twee meisjes worden naar voor geschoven, één van hen is Zoë. Het meisje naast haar heeft blozende wangen en is stevig gebouwd. Ze worden beoordeeld en uit elkaar gehaald. Zoë belandt net zoals ik in het Flamingo Departement. Ik herinner me vaag dat Tilda naar Maintenance werd afgevoerd.

Ik kijk om me heen en bestudeer de straatwerkers. De meeste van hen zijn jonge vrouwen. Ze zien er allen verweerd uit. Dan pas vallen me Tilda’s kapotte vingernagels op, haar gekloofde huid en hoeveel ouder ze eruitziet sinds de laatste keer dat ik haar zag. ‘Ah,’ zeg ik. ‘Hoe gaat het met je?’

Ze snuift opnieuw en neemt me ostentatief van top tot teen in zich op. ‘Het lijkt erop dat het nieuwe regime meer oplevert voor de ex-werknemers van het Flamingo departement dan voor de rest van ons.’

Het greintje medelijden dat ik voor haar voel verdwijnt onder een dikke laag ergernis. Ik word niet graag herinnerd aan die periode. Al zeker niet op deze manier, alsof het een soort privilege is om daar terecht te komen. ‘Misschien omdat wij geen werknemers waren, eerder slaven,’ snauw ik haar toe.

Tilda laat zich niet uit het lood slaan door mijn vijandige opmerking. ‘Als je denkt dat er een verschil is met hoe wij behandeld worden, laat je intelligentie inderdaad te wensen over. In tegenstelling tot jullie, is niemand ons komen bevrijden.’ Ze raapt de steen weer van de grond, loopt weg en gunt me geen blik meer waardig.

Ik bal mijn vuisten. Waar haalt ze het recht vandaan om zo tegen me te praten? Ik schrik op door een hand op mijn schouder. Met een ruk draai ik me om.

‘Jezus, wat een gezicht!’ lacht Sten. ‘Heb je een spook gezien?’

‘Zoiets,’ mompel ik.

‘Hoezo?’

‘Laat maar.’

‘Wat doe je hier eigenlijk? Ik dacht dat je in de bistro zou zijn.’

‘Ik had een onaangenaam oponthoud.’ Ik zwaai in de richting van Tilda, die me nog steeds de rug toegekeerd heeft.

‘Wat is haar probleem?’

‘Ze lijkt te vinden dat ik door mijn verblijf in Villa Rosa bepaalde privileges heb gekregen die zij  niet heeft.’

Sten kijkt me lange tijd aan. Zijn gelaatsuitdrukking geeft aan dat hij niet weet wat hij moet zeggen. Dat geeft ook niet. Ik verwacht geen reactie van hem. Ik wil gewoon dat arrogante mens op haar smoel slaan. Ik wil naar haar toe lopen, Sten houdt me tegen.

‘Trek het je niet aan, dat mens weet vast niet beter. Verspil je tijd en energie er niet aan. Er zijn belangrijkere kwesties die je focus verdienen.’

Ik staar kort naar zijn hand op mijn schouder en kijk op, naar zijn groene ogen die altijd berekendheid en rust uitstralen. ‘Je hebt waarschijnlijk gelijk. We hebben zeker geen tijd meer voor koffie? We willen niet te laat zijn bij Hare Majesteit.’

Sten grijnst. ‘Misschien helpt het als je haar zo aanspreekt.’

‘Wie weet? Het kan ook het tegenovergestelde effect hebben.’

Alene

Vanuit het raam heb ik een mooi zicht op het marktplein. Mijn stad wordt steeds mooier. Als ik er klaar mee ben, zal ze mooier zijn dan ze ooit geweest is. Het patriarchaat is omvergeworpen, die slang van een politiecommandant en Gerard zijn nog de laatste schandvlekken die ik moet wegvagen. Het moet een gigantisch spektakel worden, een groot feest dat het begin van een nieuw tijdperk inluidt. Weg met de mannelijke overheersers. Ik ben de grote heerser waar Atlantis op gewacht heeft. Een leider die niet met zich laat sollen, dat zal ik de burgers laten voelen.

Ik schuif achter mijn bureau en aanschouw de stapels oproepingsbrieven die ik moet tekenen. Iets wat ik mezelf heb aangedaan. Ik wil elk exemplaar persoonlijk ondertekenen, zodat er geen discussie over de afzender is. Ik ben het die hun zonen oproept, omdat ons leger nu eenmaal extra mankrachten nodig heeft, maar ook omdat ik vind dat mijn strijders geen kanonnenvlees hoeven te spelen om deze stad te beschermen tegen externe invallen. Het wordt tijd dat de gepamperde burgers iets terugdoen voor de vrede die wij bieden. Ze hebben jarenlang oogluikend toegestaan dat de regering vrouwen als tweederangsburgers behandelde en misbruikte. Daar moeten ze nu voor boeten. Hoe kan dat beter, dan door hen te raken waar het pijn doet? Ik neem de pen ter hand, mijn genoegen groeit met elke handtekening.

Een klop op de deur verstoort mijn flow. Ik kan me niet herinneren dat ik op dit uur iemand verwacht. Een kwartier voor mezelf is me blijkbaar niet gegund.

‘Ja?’

De deur opent, twee van mijn Generaals verschijnen strak in het pak, ondanks hun vrije dag vandaag. Ah ja, dat onnozele wicht van de receptie heeft daarstraks gemeld dat ze me willen spreken. Ik heb al een vermoeden waar het over gaat.

‘Ah, mijn favoriete Generaals. Ga zitten.’

Ik forceer een glimlach en leun achterover in mijn bureaustoel. Beiden nemen plaats tegenover me. Aan de uitdrukking van Sten kan ik weinig afleiden, Nimue daarentegen is een open boek en overduidelijk hypernerveus.

‘Vertel, ik heb niet veel tijd. Wat kan ik voor jullie doen?’

‘Er was een incident in onze woonwijk,’ start Sten.

‘Een incident in die buurt? Dat klinkt alarmerend.’

‘Dat is het ook. Onze buurjongen werd opgehaald door een legertruck, samen met een heleboel andere jongens uit de wijk.’

Ik staar hen aan en probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Het is best amusant om hen zich in bochten te zien wringen. Dit bezoekje is niet onverwacht. Ik heb niet voor niets deze actie gepland zonder eerst de raad te consulteren. ‘Ja?’ vraag ik.

Nimue kucht. ‘Is er een reden waarom wij niet op de hoogte zijn van deze actie?’

‘Goh, ik zou het niet weten. Sten heeft vandaag zijn vrije dag en jij hebt het druk met de organisatie van de school. Hoe gaat het daarmee trouwens?’

‘Helena heeft alles onder controle. Daar komen we eigenlijk niet voor. We komen omwille van uw beslissing over de nieuwe rekruten.’

Nimue aarzelt, Sten valt haar bij. ‘Kunnen we u overhalen die beslissing te herzien?’

Ik kijk hem streng aan. ‘Ik zou niet weten waarom ik dat zou doen. Ons leger heeft nieuwe rekruten nodig. De burgers van Atlantis moeten daar ook een bijdrage in leveren. We hebben lang genoeg hun hand vastgehouden.’

‘Alene, denk er even over na. Het zijn nog kinderen.’

Zoals gewoonlijk speelt Nimue de rol van moraalridder, een irritante karaktertrek die ze blijkbaar nog steeds niet is verleerd. ‘Het is President Alene. Dat klopt, ze zijn jong. Net zoals wij toen de overheid ons verscheepte naar de prostitutiebuurt. Of ben je dat vergeten?’ Ik draai mijn hoofd met een ruk naar Nimue en boor mijn blik in de hare. Ze kijkt kort terug en slaat haar ogen neer.

‘Nee, dat ben ik niet vergeten. Dit is onze kans om de dingen anders te doen. Ik ben er zeker van dat het de burgers zal overtuigen dat u de ware leider van Atlantis bent. Ze zullen u volgen, zoals wij ook doen.’

Ze is intelligent, dat meisje. Een beetje te slim voor haar eigen bestwil. Ze krijgt te veel noten op haar zang. ‘Ik heb geen volgers nodig. Ik heb rekruten nodig om de stad te bewaken.’

‘Ik ben er zeker van dat we een oplossing kunnen vinden die...’ reageert Sten.

Nimue onderbreekt hem. ‘President Alene, die jongens zijn jong en bang. Is dat de beveiliging die u wenst?’

‘Ze worden begeleid door de beste leermeesters uit mijn team. Na twee jaar bewezen diensten mogen ze terug naar hun families en zijn ze nog jong genoeg om de draad weer op te pikken.’

‘President Alene...’

‘Ik blijf bij mijn beslissing. Als jullie me nu willen excuseren. Ik heb dadelijk een andere afspraak en nog veel werk.’ Het interesseert me niet wat ze willen toevoegen. Als ik hun advies nodig had, zou ik het wel gevraagd hebben. De frustratie spat van hun gezicht. Toch staan ze op en verlaten na een korte buiging de ruimte. Ze weten beter dan me nog langer te tarten. Ze hebben al genoeg van mijn tijd verspild. ‘Oh, en Generaals?’ roep ik hen na voor ze in de gang verdwijnen. ‘Je hoeft me hier niet opnieuw over te consulteren. De kwestie is afgesloten, begrepen?’

Sten werpt me een droge knik toe, Nimue loopt door zonder te reageren. Zoals verwacht is zij de lastigste van de twee. Ik moet haar in de gaten houden. Als ze me te veel last bezorgt, zal ik moeten ingrijpen. Spijtig, want ergens mag ik het koppige nest wel. Ze doet me aan mezelf denken. Ze heeft mijn doeleinden goed gediend, hopelijk blijft ze nu braaf huisje-tuintje-beestje spelen in haar villa met haar vriendinnetje.

Ze zijn nog niet goed en wel verdwenen of Skye verschijnt in de deuropening.

‘Dag lieverd.’ Ik loop op hem af, kus hem op beide wangen en druk hem stevig tegen me aan. Mijn jongen.

Hij grijnst kort en neemt plaats aan mijn bureau. Ik ga op de stoel naast hem zitten en trek zijn boord recht. Hij schraapt zijn keel, een vervelende tic van hem. Ik weet meteen dat het geen goed nieuws is. Of althans, er scheelt iets. ‘Vertel, welk nieuws? Hoe verloopt het met project M?’

‘Project M verloopt geheel volgens plan, moeder. De rekruten zijn opgehaald en aangekomen in de trainingscentra. Op een paar incidenten na, is alles vlot afgehandeld.’

‘Ik vermoed ook dat die incidenten een gepast gevolg kregen.’

Hij knikt. ‘Enkele rekruten zitten al in de isoleercel.’

‘Waren er geen problemen met ouders?’

‘Enkele ouders hebben zich verzet, niets dat we niet kunnen afhandelen zonder al te veel problemen. Het zijn natuurlijk hun kinderen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘We moeten een duidelijk signaal geven. We willen niet dat er rellen ontstaan. Daarvoor is de situatie te precair. Om hoeveel ouders gaat het?’

‘Een klein dozijn vermoed ik.’

‘Zoek uit wie het zijn en vaardig voor elk van hen een arrestatiebevel uit.’

‘Moeder...’

Ik knijp mijn ogen samen en kijk hem intens aan. ‘Ja, lieverd?’

Hij slikt en slaat zijn ogen neer. ‘Niets.’

‘Zo mag ik het horen. Dus project M loopt goed, op een paar akkefietjes na. Ik vertrouw er voor honderd procent op dat jij ook die laatste plooien gladgestreken krijgt. Hoeveel tijd voor we de rekruten de Muur kunnen laten bemannen?’

Hij aarzelt. ‘De trainers denken dat het moet lukken in een tweetal weken.’

‘Dat is veel te lang. Onze manschappen zijn moe en zijn toe aan aflossing. Verkort het traject naar maximaal een week.’

‘Een week? Het traject is nu al erg intensief.’

‘Moeilijk gaat ook. Drijf het aantal trainingsuren op naar twaalf per dag.’

‘Twaalf? Dat betekent dat er amper rustmomenten zijn voor de rekruten.’

‘Dan zijn ze meteen gehard voor de strijd.’

‘We hebben toch ook een verantwoordelijkheid om...’

Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen. Gaat hij ook al zeuren? Wat kan iedereen die stomme rekruten schelen? Een paar prinsjes meer of minder. ‘Doe voorlopig wat ik zeg. Als het niet blijkt te werken, horen we het wel van de trainers, niet? In dat geval wil ik harde cijfers zien.’

‘Zoals je wil.’

Ik neem zijn handen in de mijne. ‘Kijk lieverd, ik weet dat we het niet altijd eens zijn. Je moet erop vertrouwen dat ik het beste wil voor Atlantis. Net zoals ik jou vertrouw, moet je mij ook vertrouwen, oké?’

‘Ik vertrouw je, moeder, dat weet je. Dat is niet het probleem.’

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Mijn jongen, de enige man die ik kan vertrouwen. ‘Wel dan, het komt allemaal goed. Na een tijd gaat het allemaal vlotter lopen, je zult het zien. Het is wat zoeken naar de juiste aanpak.’

‘Je hebt wellicht gelijk.’

‘Zeker. Wat is het slechte nieuws?’

Hij schrikt op. ‘Het slechte nieuws?’

‘Ik ken je beter dan wie dan ook, lieverd. Ik weet wanneer je met iets zit.’

Hij zucht, diept een papier op uit zijn binnenzak dat hij langzaam openvouwt en me aanreikt.

‘Wat is dat?’

‘Een bericht van onze weerdeskundigen.’

‘Slecht nieuws.’

Hij knikt. ‘Er komt een zandstorm aan, hij nadert ons snel. Zoals het ernaar uitziet, zal die behoorlijk wat schade veroorzaken.’

‘Kunnen ze dat ding niet uit elkaar schieten?’

‘Met dit type storm kan dat niet. Het enige wat ze eventueel kunnen doen, is de koers licht wijzigen, maar...’

‘Wat? Je weet dat ik niet van halve informatie en getreuzel hou. Voor de draad ermee.’

‘Ze kunnen zorgen dat het centrum van Atlantis gespaard blijft. Alleen is de kans groot dat de storm daardoor aan kracht wint. Eén van onze buitenwijken zal sowieso geraakt worden. Het is reëel dat die wijk volledig weggevaagd zal worden.’

‘Over welke wijk gaat het?’

‘De Oostkant, een wijk die al ernstig beschadigd is tijdens de belegering. Mensen wonen er in provisoir herstelde huizen en...’

Met een handgebaar leg ik hem het zwijgen op. ‘Geef het bevel om de koers te wijzigen.’

‘Wat? En wat doen we met de bewoners?’

‘Roep op om te evacueren. We kunnen de kern van Atlantis niet riskeren.’

‘Daarvoor hebben we geen tijd. Binnen een paar uur bereikt die storm ons. Voor die tijd krijgen we nooit een hele wijk weg.’

‘In dat geval kunnen we enkel oproepen de nodige maatregelen te nemen en hopen op het beste.’

Skye kijkt me verbouwereerd aan en zwijgt. Ik weet dat hij het oneens is met mijn beslissing, maar ook dat hij zal toegeven.

‘De koerswijziging kan ook tot gevolg hebben dat de zandstorm andere nederzettingen raakt.’

‘Ja, en? Ik heb gezworen dat ik Atlantis zal beschermen, koste wat het kost, Andere nederzettingen moeten zelf maatregelen treffen.’

‘Er is afgesproken met de Unie van Steden dat we geen klimaattreffende maatregelen nemen zonder voorafgaand akkoord. We moeten hen eerst contacteren voor we actie ondernemen.’

‘Wanneer bereikt die storm Atlantis?’

‘Vanavond.’

‘Die tijdspanne is te kort om nog langer te talmen. Informeer de wetenschappers.’

Skye staat op. ‘Moeder, je weet dat ik je oordeel niet graag in twijfel trek. Ik doe het bijna nooit. Deze keer vraag ik je om te wachten tot we antwoord hebben van de Unie. Wie weet hoe ze reageren als jij de internationale afspraken aan je laars lapt.’

Ik snuif. ‘We weten niet eens hoeveel nederzettingen er nog overeind staan. Het is al maanden geleden dat we nog contact hebben gehad met de steden hier in de buurt. Ze hebben amper gereageerd op mijn aankondiging als nieuwe President. De dichtstbijzijnde stad ligt hier honderd kilometer vandaan. Daar kunnen we echt geen rekening mee houden.’

‘Moeder...’

‘Mijn beslissing is definitief, Skye.’

‘Dat is ze altijd,’ mompelt hij binnensmonds.

‘Wat zeg je?’ snauw ik. Ik haat dat gemompel van hem.

‘Niets, laat maar.’

‘Ik kan erop rekenen dat je mijn orders doorgeeft?’

‘Natuurlijk.’ Zijn antwoord zegt iets anders dan zijn uitdrukking, maar ik weet dat ik gewonnen heb. Skye is een loyale zoon en soldaat.

‘Was dat alles?’

‘Ja,’ antwoordt hij terwijl hij zijn gezicht in de plooi probeert te houden.

‘Goed, dan ga ik over tot de orde van de dag. Ik zie je bij de lunch, goed.’

Hij wringt in zijn handen en maakt niet meteen aanstalten om te vertrekken.

‘Was er nog iets?’

‘Ik passeerde Nimue en Sten net in de gang.’

‘Ja, en?’

‘Nimue zag er geagiteerd uit.’

‘Is ze dat niet regelmatig?’

‘Waarom waren ze hier?’

‘Ze wilden enkele zaken bespreken met me. Waarom?’

‘Zomaar. Laat maar.’

Ik besluit het gesprek te beëindigen op de meest efficiënte manier die ik ken: door me op mijn werk te richten. Ik concentreer me op de stapels oproepingsbrieven en gun hem geen blik meer waardig.

Nimue

Ik staar uit het raam van ons gezamenlijke kantoor. Sten zet twee koppen slappe koffie. Geen van ons heeft er behoefte aan om na dat fiasco in een drukke bistro te zitten. Ik nip aan de mok en slik het smakeloze goedje door. We zitten een tijd zwijgend naast elkaar, tot Sten de stilte doorbreekt.

‘We hadden kunnen voorspellen dat dit de uitkomst zou zijn. Ach, we hebben het tenminste geprobeerd.’

Ik draai me met een ruk om naar Sten, die nonchalant zijn schouders ophaalt.

‘Meen je dit?’ roep ik hem toe. ‘Laten we het hier gewoon bij? Het gaat om kinderen! Jij had één van hen kunnen zijn als je niet bij het Verzet zat en een paar jaar jonger was.’

‘Ze was heel duidelijk dat ze het er niet meer over wil hebben.’

‘Niet met ons in elk geval.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik moet Skye spreken.’ Ik voeg de daad bij het woord, laat Sten verbouwereerd achter en storm de gang in naar Skyes kantoor.

De deur staat op een kier, wat ik als een uitnodiging zie om binnen te stappen. Op een stel vissen in het aquarium na, is de ruimte leeg.

‘Ook goedemorgen,’ klinkt het van achter me.

Geschrokken draai ik me om en staar in het geamuseerde gezicht van Skye.

‘Normaal wachten mijn bezoekers aan de andere kant van de deur.’

‘Sorry, de deur was open en ik dacht...’

Met zijn linkerhand tast hij de deurlijst af. ‘Ik moet eens naar die deur laten kijken. Ik moet hem op slot draaien, anders klikt hij uit het slot. Vervelend.’

‘Eh... Ik kom eigenlijk niet om over deuren te praten.’

Skye lacht hartelijk. ‘Zo ken ik je weer. Altijd klaar voor actie, is het niet? Ga zitten.’

Ik neem plaats op de stoel voor zijn bureau en neem de ruimte snel in me op. Hoewel het een mooi kantoor is, is het een stuk bescheidener ingericht dan dat van Alene.

‘Hoe gaat het met je? Alles oké met jou en Helena?’ vraagt Skye.

Ik schaam me. Ik sta klaar om mijn agenda op tafel te gooien, het is niet eens in me opgekomen om Skye te vragen hoe het met hem gaat. ‘Met ons gaat alles prima,’ zeg ik. ‘Hoe gaat het met jou?’

Hij slaat even zijn ogen neer, een zweem van melancholie trekt over zijn gezicht. Hij herpakt zich snel. ‘Goed hoor. Erg druk, ik heb mijn handen meer dan vol.’

‘Ik had niet anders verwacht,’ zeg ik met een twijfelachtige glimlach. Ik heb wel een idee waarmee hij zijn handen vol heeft.

‘Ik hoor dat jullie mooie resultaten boeken met de school. Leuk, zo’n project om je in vast te bijten.’

‘Jazeker. Nu we het toch over projecten hebben...’ begin ik voorzichtig.

‘Zeg het eens, waarmee kan ik helpen?’

Zijn scheve grijns geeft aan dat hij het niet erg vindt dat ik op het punt sta hem om een gunst te vragen. Althans, zolang hij niet weet wàt ik precies ga vragen.

‘Het gaat over de jongens die meegenomen werden.’

De grijns op zijn gezicht verdwijnt met de snelheid van het licht. ‘Wat is daarmee?’

‘Sten en ik waren net bij Alene om te vragen of ze van dat idee wil afzien.’

‘Hoe ging dat?’

‘Rampzalig.’

Een diepe v ontstaat tussen zijn wenkbrauwen. ‘Wat verwacht je van mij?’

‘Mij maak je niet wijs dat jij hiermee akkoord bent. Als jij met haar praat, luistert ze misschien.’

Een spottend lachje ontsnapt hem. ‘Als mijn moeder iets in haar hoofd heeft, ben ik de laatste die haar daar vanaf kan brengen, geloof me.’

‘Je bent het dus oneens met haar beslissing?’

Skye klemt zijn tanden op elkaar. Zij kaak trilt licht, alsof hij iets moet verbijten. ‘Dat heb ik niet gezegd. Luister, mijn moeder moet soms harde beslissingen nemen in het belang van Atlantis. Dit is er één van. Onze soldaten zijn moe en de stad moet bewaakt worden.’

Het voelt alsof ik naar een bandopname van Alene luister. Zo snel is hij niet van me af. ‘Door ongetrainde jongeren?’

‘Ze krijgen een training.’

‘Je weet dat het daar niet over gaat.’

‘Heb je een beter alternatief?’

‘Ja,  laat mij het doen, met een team dat oud genoeg is om te mogen drinken. Doe een oproep voor vrijwilligers. Wedden dat heel wat mensen zich kandidaat stellen?’

Skye staart me aan en blijft stil.

‘Geef toe dat het geen slecht idee is.’

‘Je hebt er duidelijk goed over nagedacht.’

Ik haal een schouder op en glimlach. ‘Nu schrik je hè?’

‘Ik moet toegeven dat er iets in zit. Ik weet alleen niet of we zo’n systeem met vrijwilligers snel genoeg op poten krijgen... Het zouden er behoorlijk wat moeten zijn.’

‘De hoeveelheid lijkt me geen probleem. Als mensen op die manier de plaats van hun kinderen kunnen innemen, zullen ze dat doen. De praktische kant is een zorg voor later. Denk je dat je Alene kan overtuigen?’

Skye staat op en loopt naar het aquarium. Hij staat met zijn rug naar me toe zodat ik zijn uitdrukking niet kan zien. ‘Ik beloof niets, Nimue.’

Ik loop naar hem toe en leg mijn hand op zijn schouder. ‘Beloof me dat je het probeert, dat is alles wat ik van je vraag.’

Hij gluurt over zijn schouder, legt zijn hand kort op de mijne en glimlacht. ‘Doe de groeten aan Helena en Sten.’

‘Zal ik doen. Je weet, je bent altijd welkom bij ons. Ook aan onze tafel is altijd plaats voor jou.’

De verwijzing naar de leuze van het Verzet doet hem kort glimlachen. Daarna staart hij weer met een blik op oneindig naar het aquarium. Hoewel mijn uitnodiging oprecht is, weet ik dat de kans klein is dat hij er op zal ingaan. Of hij nog gevoelens voor me heeft, weet ik niet, misschien is het gewoon te pijnlijk om Helena en mij samen te zien. Ik zou het niet aankunnen mocht Helena met iemand anders samen zijn.

‘Ik moet gaan. Sten wacht op me.’

Hij knikt kort, maar maakt geen aanstalten me te vergezellen naar de deur. Hij lijkt alweer diep in gedachten verzonken te zijn.

Ik vind Sten waar ik hem heb achtergelaten, in ons kantoor, zorgelijk kijkend naar een projectie boven het bureau. Zijn gezicht klaart op wanneer hij me ziet.

‘En?’

‘Hij wil het proberen, maar belooft niets.’ Ik kan een lichte triomf in mijn stem niet verbergen.

‘Echt? Goed gedaan.’

‘Laten we hopen dat Alene oren heeft naar mijn voorstel. Al onze hoop ligt in Skyes handen.’

‘Laat ons hopen dat het hem lukt.’

Een snerpend geloei onderbreekt ons gesprek, gevolgd door tumult op straat.

Ik spurt naar het raam. Mensen verdringen zich rond de grote stadsschermen, aangemoedigd door de stadsalarmen. De beeltenis van Alene verschijnt, waarna de alarmen zwijgen.

‘Beste burgers en personeel van Atlantis,’ echoot Alenes stem door de intercom. ‘We verwachten een zware storm. Beëindig je werkzaamheden en ga naar huis. Voorspelling is dat de storm ons bereikt om 16.50 uur. Neem de nodige voorzorgen en verlaat je woning niet tot je bericht krijgt dat het veilig is. Volg dit kanaal voor nieuwe updates. Zorg voor elkaar en voor jezelf.’ Onmiddellijk na de boodschap nemen de sirenes het weer over.

Ik spring op. ‘Helena... We moeten naar huis!’

Sten sputtert niet tegen en loopt me achterna. We stormen het gebouw door, waar iedereen in staat van alarm lijkt te zijn. We besluiten niet op de lift te wachten, maar nemen de trap naar de ondergrondse parkeergarage. Zo snel als we kunnen, rijden we naar de uitgang. Twee bewakers versperren de doorgang, de grote stalen poort dendert langzaam naar beneden.

‘Sorry, niemand mag door.’

‘We moeten naar huis! Mijn vriendin is daar alleen!’

Sten stoot me aan, pas dan realiseer ik me hoe hard ik aan het schreeuwen ben.

‘Orders van de President. Het gebouw wordt afgesloten. Niets aan te doen,’ zegt een van de mannen.

Ik wil protesteren, Sten houdt me tegen en sluit de ramen. ‘Het heeft geen zin, Nimue. De stad gaat in lockdown. Er zit niets anders op dan de storm hier uit te zitten.’

‘En Helena dan?’ Ik sla met mijn vuisten op het stuur.

‘Helena is een sterke meid en ons huis is stevig. Ze slaat zich er wel doorheen.’

‘Ik moet haar bellen!’ Ik zet de wagen in zijn achteruit en scheur met gierende banden door de parkeergarage. De bewakers kijken geschrokken achterom. Zonder mijn portier te sluiten storm ik opnieuw de trappen op, Sten kan me amper bijhouden. Zodra ik bereik heb, bel ik Helena. Het kan me niet schelen dat ik in het midden van de hal sta waar ik iedereen blokkeer.

Ze neemt op nog voor ik het signaal aan mijn kant hoor overgaan.

‘Helena?’ brul ik.

‘Nimue? Rustig, wat scheelt er?’

‘Wat er scheelt? Heb je het niet gehoord van die storm?’

‘Ik hoorde het net op het nieuws. Zijn jullie onderweg?’

Ik bijt op mijn lip en probeer de opkomende tranen te bedwingen. Intussen heeft Sten zich bij me gevoegd. Hij voert me met lichte dwang mee naar ons kantoor. Een zachte trilling gaat door het gebouw. Naarmate het donkerder wordt, neemt de kunstmatige verlichting het over. Ze hebben de stormluifels laten zakken.

‘Ik kom niet naar huis. Ze hebben alles afgesloten. Ik... Ik...’ De tranen komen, of ik ze probeer tegen te houden of niet. Ik heb het gevoel dat ik in elkaar ga storten, Sten houdt me recht en sleurt me ons kantoor binnen, waar ik neerzak in een stoel. De gedachte dat Helena de storm alleen moet trotseren maakt me misselijk.

‘Liefje...’ Haar zoete stem dringt in mijn oor. ‘Niet huilen. Ik ben blij dat je veilig bent.’

‘En jij dan? Je bent daar helemaal alleen.’

‘Maak je over mij geen zorgen. Ons huis heeft eigen stormluifels. Dat is meer dan de gemiddelde burger kan zeggen.’

Ze heeft een punt. Toch is het niet genoeg om de druk van mijn borst te halen.

‘Nimue, ik weet dat je je ongerust maakt. Niet doen, oké. Het komt vast goed.’

‘Als jij het zegt.’

Ze lacht. ‘Natuurlijk komt het goed. Na alles wat wij doorstaan hebben, laten we ons toch niet kennen door een stomme storm.’

Door mijn tranen heen glimlach ik ook. Haar optimisme werkt aanstekelijk. ‘Ik hou zoveel van je,’ zeg ik.

‘Ik ook van jou,’ fluistert ze zoals ze altijd doet, alsof het een groot geheim is.

Pas wanneer ik onze luifels op de achtergrond naar beneden hoor denderden, gaat de storm in mijn binnenste liggen. De verbinding wordt slechter, vermoedelijk hangt heel Atlantis met elkaar aan de lijn of nadert de storm sneller dan gedacht. Sten staart wat ongemakkelijk naar het raam. Ik schaam me allang niet meer om mijn liefde voor Helena uit te spreken in het openbaar.

In het begin gaf het problemen bij de opstart van de school. Een aantal ouders vonden het niet kunnen dat de twee vrouwen aan het hoofd een relatie hadden. Ze vonden het geen goed voorbeeld voor hun kinderen. Dat protest werd snel in de kiem gesmoord door Alene. Haar dreigement met monsterboetes voor wie onderwijs weigert, maakte indruk. Het moet gezegd zijn: voor de vrouwen van Atlantis, biedt Alenes beleid kansen. Helaas lijkt er altijd iemand aan het kortste eind te trekken.

Sten heeft nooit vreemd gedaan over onze relatie. Hij slaat zijn arm kameraadschappelijk om mijn schouder, terwijl ik mijn druipneus afveeg met mijn mouw. Niet de meest elegante oplossing, het kan me op dit moment weinig schelen.

‘Wil je een snack?’ vraagt hij.

Ik schud mijn hoofd.

‘Ik ben zo terug.’

Ik sla mijn armen rond mijn knieën en laat er mijn hoofd op rusten. Buiten lijkt alles nog rustig, te rustig. Niets wijst erop dat er een storm op komst is. Dat wil niets zeggen. Het weer in Atlantis kan zonder waarschuwing omslaan. Het moet ooit anders zijn geweest. Ik vraag me af of de wereld ooit weer normaal zal worden en dan heb ik het niet enkel over het weer.

Een droge klop op de deur laat me opschrikken uit mijn gedachten. Ik open de deur. Twee jongedames reiken me dekens en een opblaasmatras aan.

‘Met hoeveel zijn jullie?’

‘Twee,’ zeg ik en slik de brok in mijn keel door.

Ze geven me nog een extra deken en opblaasmatras voor Sten. ‘Gewoon opengooien. Het blaast zichzelf op,’ verduidelijkt er een, alsof ik niet weet hoe een opblaasmatras werkt.

Ik knik en sluit de deur. Ik voel me zo mistroostig dat ik er zelfs niet in slaag om de matrassen open te gooien in afwachting van Stens terugkomst. Ik drop ze samen met de dekens op ons gezamenlijke bureau. Ik sla mijn armen over elkaar en loop richting het raam. Ondanks het feit dat het volledig gebarricadeerd is door de stormluifels, voel ik me zo meer verbonden met Helena.

Naamloos

De zware gordijnen schuiven moeizaam uit elkaar, de rail piept wanneer ze eroverheen glijden, het veroorzaakt een stofwolk. Hoe vaak ik ook poets, het huis wordt nooit schoon. Roodachtig stof kruipt tussen de spleten en kieren in de gevels. Als het waait, is het nog erger. En het waait vaak in Atlantis. Als er iets is dat me opvalt, is het de constante aanwezigheid van een schroeiende, droge wind.

Het is een van de weinige herinneringen die ik heb aan de stad sinds ik wakker werd in dit huis, niet wetende wie ik ben of waar ik vandaan kom. Ik mag van geluk spreken dat Laura en Marius me gevonden hebben en in huis hebben willen nemen.

Mijn ogen dwalen naar de bruine jas aan de kapstok. Niemand durft hem aan te raken, alsof er een kans is dat ze terugkomt als we lang genoeg wachten. Ik keer me terug naar het raam. Laura komt nooit meer terug. Ze is dood en begraven, samen met de andere slachtoffers van de opstand.

Ik wrijf over mijn dijen om mezelf een houding te geven. De verweerde stof van de jeans rimpelt onder mijn vingertoppen. Haar jeans. Ik ben een meisje zonder naam in de kleren van een dode. Het geschraap van meubels boven mijn hoofd trekt mijn aandacht. ‘Emerald?’ roep ik naar boven. ‘Ik ga iets eten. Kom je naar beneden?’

Het lawaai verstomt, er volgt geen antwoord. De onderste traptreden kraken onder mijn gewicht. Eén ervan ligt los, zoals zoveel dingen in dit huis. Ik klop, voor ik behoedzaam de deur open. ‘Emerald?’

‘Ik heb geen honger.’ Ze zit op haar bed, met oortjes in en haar blik op een scherm gericht.

Ik neem plaats op de rand van haar bed.

‘Het is al laat. De lunch heb je ook al overgeslagen. Ik zou het fijn vinden als je iets eet.’

Ze haalt haar schouders op en wurmt zich tegen de muur aansluitend aan haar bed, zo ver mogelijk bij mij vandaan.

Ik haal mijn handen door mijn haar en zucht diep. Ik heb hier geen tijd voor. ‘Toe, Emerald.’

‘Ik heb geen honger, zei ik.’

‘Als we gegeten hebben, kunnen we dat spel spelen waar je zo dol op bent.’

‘Dat speel ik alleen met papa,’ zegt ze met een gezicht alsof ik haar net gevraagd heb om van een gebouw te springen.

‘Vroeger speelden we het toch met zijn allen?’

Ze haalt opnieuw haar schouders op. ‘Nu speel ik het alleen nog met papa.’

Het is haar manier om te tonen dat ik in haar ogen geen deel uitmaak van dit gezin en dat ook nooit zal doen. Ik besluit het over een andere boeg te gooien. ‘Oké, Emerald, we kunnen dit op de gemakkelijke manier doen of op de moeilijke. Of ik zie je binnen vijf minuten beneden of ik leg de server plat.’

Ze kijkt me met grote ogen aan, haar blik blijft rusten op mijn linkerarm. ‘Dat doe je toch niet.’

‘Wil je wedden?’ Ik sta op en kruis mijn armen, in een poging resoluut over te komen maar ook om de opkomende trilling in mijn arm te verbergen. Spanning triggert de tremors en dat gun ik haar niet.

‘Ik haat je!’ gilt ze en ze draait haar rug naar me toe.

‘Als dat betekent dat ik je dadelijk beneden zie, is dat prima voor me.’

Ik sluit de deur achter me en loop peinzend de trap weer af. Ik vul de stomer met iets wat met een beetje verbeelding een voedzame maaltijd is, na een paar keer op de knop duwen start het ding rammelend op. Eigenlijk hebben we een nieuwe nodig, maar ik durf het Marius niet te vragen. Sinds hij de enige kostwinner is, leeft het gezin op het randje. Ik verzamel verdwaalde kledingstukken, die ik samen met enkele onfris ruikende handdoeken in de wascontainer dump. Na de ophaling is het weer twee weken wachten op schone kleding. Als de hitte erger wordt, zal die termijn nog oplopen. Ik kijk er niet naar uit dagenlang mijn eigen zweetgeur te moeten trotseren.

Een sirene in de verte brengt me uit mijn concentratie, een schok gaat door me heen wanneer een projectie uit het entertainmentcenter in de woonkamer opflitst.

‘Boodschap van algemeen belang – stormalarm.’ Er verschijnt een bleke vrouw met vlaskleurig haar en een streng, bijna rimpelloos gezicht. Onze nieuwe President. Hoewel ik haar bij mijn weten nooit ontmoet heb, roept ze weerstand in me op. Ik weet niet waarom, maar ik krijg de kriebels van haar.

Haar boodschap is kort en duidelijk: er is een zware storm op komst. Na de speech rollen enkele instructies voorbij.

Blijf binnen.

Verwijder alle losliggende objecten rondom het huis en sluit alle ramen en deuren.

Sluit de stormluiken, als je die hebt.

Zoek een veilige plek in huis, liefst zonder ramen en deuren.

Ik kijk naar het grote raam in de woonkamer, waarvan het frame her en der afbladdert. Grote spleten gapen rond het raamkozijn, een souvenir van de recente burgeroorlog. Stormluiken, wat een mop. Behalve de overheid en de inwoners van de villawijken kan niemand zich die veroorloven.

‘Emerald? Kom NU naar beneden,’ roep ik vanuit de kleine keuken, wat niet echt nodig is, gezien die zich vlak naast de trap bevindt. Een bekend gekraak volgt.

‘We eten in de kelder,’ zeg ik. ‘Neem wat spullen mee om je straks mee bezig te houden.’

Ze kijkt me aan en fronst diep. ‘In de kelder? Waarom?’

‘Er is storm op komst,’ zeg ik droog, terwijl ik drie borden volschep. ‘Maak het niet moeilijker dan het is en doe wat ik zeg.’

‘Storm? Maar... papa dan?’

De schrik in haar ogen laat zelfs mij niet onberoerd. Ik grijp haar bij de schouders en kijk haar aan. ‘Ze hebben iedereen opgeroepen zo snel mogelijk naar huis te gaan. Je papa is vast onderweg.’

‘Ik wil op hem wachten.’

‘Lieverd, je papa zou willen dat we veilig zijn. Kunnen we dat regelen voor hem?’

Emerald twijfelt even en knikt dan langzaam.

Terwijl zij wat spullen bij elkaar zoekt, zet ik de borden op een dienblad, samen met wat drank en een rol koekjes die net over de datum is. Ik open de kelderdeur, die van een zwaarder kaliber is dan de rest van de deuren. Het licht gaat automatisch aan zodra ik de eerste trede van de keldertrap betreed.