Tot aan de horizon

Brenda Kleinherenbrink

Tot aan de horizon

Feelgood 

Verschijningsdatum: 24 augustus 2023

© 2023 Brenda Kleinherenbrink

© 2023 Hamley Books

ISBN 9789464661538

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

“The Great Barrier Reef is of superlative natural beauty above and below the water, and provides some of the most spectacular scenery on earth. It is one of a few living structures visible from space, appearing as a complex string of reefal structures along Australia's northeast coast.”

“The enormous size and diversity of the Great Barrier Reef means it is one of the richest and most complex natural ecosystems on earth, and one of the most significant for biodiversity conservation. The amazing diversity supports tens of thousands of marine and terrestrial species, many of which are of global conservation significance.”

Twee van de criteria op basis waarvan het Great Barrier Reef is opgenomen in de World Heritage List van UNESCO.

Het rif - zomer

Roos

Rosemarie keek met samengeknepen ogen tegen de zon in. Ah, daar kwam Lara al aan, over de houten board walk. Met de armen wijd, de handpalmen bijna verontschuldigend naar voren en het hoofd schuddend, liep haar vriendin naar haar toe.

‘Echt allemaal volgeboekt, Roos, geen enkele plek meer,’ riep ze al van afstand.

‘Zowel vandaag als morgen niet?’ verhief ook Roos haar stem.

‘Nee, tjokvol.’

Lara had Roos inmiddels bereikt, die met al hun bagage om zich heen op een bankje had zitten wachten, terwijl haar vriendin eerst bij de loketten in de Reef Fleet Terminal tickets had proberen te kopen en daarna nog van boot naar boot was gelopen in de Marlin Marina.

Het was de vijfde en laatste week van hun gezamenlijke reis door Australië. Die ochtend waren ze heel vroeg uit Brisbane vertrokken en naar Cairns gevlogen, omdat ze het Great Barrier Reef en het regenwoud aan de noordoostkust van Australië nog wilden bezoeken. Een week later zouden ze weer naar Nederland vliegen.

Roos was boos op zichzelf. Ze had trouw moeten blijven aan haar planmatige karakter en er bij de altijd luchtige Lara meer op aan moeten dringen tijdig tickets te kopen. Nu hadden ze pas gisteravond vanuit hun hotel in Brisbane reserveringen proberen te maken en waren er toen achter gekomen dat het moeilijk, wellicht onmogelijk, zou worden. Ze hadden nog een door een gids begeleide tour in het regenwoud weten te boeken. Die ging overmorgen vanuit Cairns van start. Tickets voor een boottocht naar het Great Barrier Reef bleken echter al voor de hele week uitverkocht.

De receptionist in het hotel in Brisbane had hun aangeraden gewoon naar Cairns te vliegen en persoonlijk bij de loketten en boten te gaan vragen of er nog kaartjes beschikbaar waren. Er kwamen vaak nog wel plekken vrij door lastminuteafmeldingen, was zijn ervaring. Gelukkig dat Lara vanochtend die taak op zich had willen nemen, want Roos vond het bedelen om tickets maar ongemakkelijk. Helaas leek het resultaat van Lara’s inspanningen nu tegen te vallen.

Lara plofte op het bankje neer, naast Roos. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd en haalde haar vingers door haar korte, donkere haar. Het moessonklimaat van Cairns maakte dat het nu al warm was, ook al was het nog maar acht uur op deze Australische zomerochtend in januari.

‘Dan moeten we ons er maar bij neerleggen, vrees ik,’ verzuchtte Roos. Ze pakte haar telefoon. ‘Ik zal dat appartement dat we op het oog hadden voor vandaag en morgen nu in ieder geval al wél reserveren.’

De twee woordjes ‘al wél’ glipten per ongeluk uit haar mond en ze hoorde het verwijt aan Lara erin. Ze keek schuin naar haar vriendin, maar die leek gelukkig niets in de gaten te hebben en dus praatte ze er maar snel overheen. ‘Dan gaan we de stad en omgeving wel verkennen in de dagen die we hier hebben voordat de tour naar het regenwoud start.’

‘Nee, Roos, nog geen appartement reserveren. Ik heb ook goed nieuws.’ Lara’s stem klonk opgewonden. ‘Alle grote, commerciële catamarans die excursies van een dag aanbieden zitten inderdaad vol, maar ik heb nog wel een andere mogelijkheid gevonden. Een stuk verderop, op een afstandje van alle aanlegsteigers van de grote jongens, zag ik een prachtig zeilschip liggen. Zo’n oude driemaster, met heel veel hout eraan. Ik ging kijken, gewoon omdat hij zo mooi was, en toen zag ik op een bord op de kade dat er ook met dat schip tochten naar het rif worden georganiseerd. Ik heb het nagevraagd bij een van de leden van de crew en die zei dat ze nog twee plekken vrij hebben voor de tocht die zo meteen vertrekt.’

Roos keek verward. ‘Maar waarom zei je dan dat alles vol zit? Heb je meteen tickets gekocht?’

’Nee, nog niet. Ik heb een optie genomen die...’ Lara keek snel op haar horloge, ‘tot half negen, dus nog een kwartier, geldig is. We moeten snel beslissen, maar nog wel eerst overleggen erover.’

Roos’ vragende blik sprak boekdelen. Ze waren hier voornamelijk voor het beroemde koraalrif, dus wat kon het probleem zijn?

‘Het is namelijk geen dagtour, maar een excursie van tweeënhalve dag. Dus met twee overnachtingen erin. In verhouding kost het per dag wel minder dan bij die grote commerciële jongens. Het ziet er dan ook wat amateuristischer en minder luxueus uit aan boord.’

Roos deed haar mond open om te reageren, maar Lara ratelde door. ‘Doordat de tour tweeënhalve dag duurt, komen de totale kosten wel uit op driehonderd Australische dollar, dus ruim tweehonderd euro per persoon in plaats van de honderdvijftig euro waarop we ongeveer rekenden.’

‘Tjé, dat is wel veel geld,’ wist Roos er nu zuchtend als reactie tussendoor in te brengen. ‘Alles is tijdens deze reis steeds maar weer duurder, nooit valt er eens iets mee.’

‘Nou. Dat bedrag is dan wél weer inclusief de begeleiding en de huur van de gear. Dat is alles wat je nodig hebt om te snorkelen. Verder zijn twee overnachtingen op een camping en boodschappen voor de maaltijden inbegrepen.’ Lara trok een gezicht. ‘Die moeten we dan wel zelf helpen klaarmaken, ik zei al dat het wat minder luxueus was.’

‘Dus dat betekent dat ik ook nog van jouw kookkunsten moet genieten?’ grinnikte Roos. Op basis van eerdere ervaringen wist ze dat Lara’s culinaire vaardigheden niet veel verder kwamen dan mac and cheese.

Lara negeerde die spottende opmerking. ‘Het is veel geld, maar realiseer je wel dat we dan dat appartement niet hoeven te huren voor de komende twee nachten, dus uiteindelijk komt het zelfs duidelijk goedkoper uit!’ Ze keek verwachtingsvol en enthousiast naar Roos. ‘Doen, zeg ik. Eens?’

Roos aarzelde. ‘Een minder commerciële touroperator vind ik fijn, dat is alleen maar leuk. Maar is het wel veilig, je zegt dat ze amateuristisch overkomen? En tweeënhalve dag snorkelen en met dezelfde groep vreemde mensen optrekken, dat vind ik best heel lang.’

Lara was echter al van het bankje opgesprongen en gestart met het verzamelen van hun koffers en tassen. ‘We gaan gewoon kijken. Snel nu, voordat ze weg zijn! Dan beslissen we het zo samen wel.’

Ze zette al meteen een stevige pas in en er bleef voor Roos niets anders over dan haar te volgen. Samen beslissen? De impulsieve Lara leek al besloten te hebben. Maar misschien was dat ook niet erg. Roos realiseerde zich dat ze zelf ook echt heel graag het rif wilde bezoeken. Ze had er nog speciaal een opfriscursus snorkelen voor gevolgd in Nederland. Weer naar huis gaan zonder ook maar iets van koraal te hebben gezien, was geen aantrekkelijk idee, dus misschien moesten ze het gewoon doen, ook al was het een ander soort tocht dan ze vooraf had verwacht. Ze zou er haar avontuurlijke ik gewoon voor moeten aanspreken. Ze voelde een verwachtingsvolle spanning in haar maag opkomen, terwijl ze Lara’s rug volgde.

Rennen met hun hardschalen rolkoffers en ook nog een paar tassen aan de schouder viel niet mee, maar ze bereikten exact om half negen zeilschip de Lorelei.

Terwijl Lara oogcontact zocht met een jongen aan boord en driftig naar hem begon te zwaaien, stond Roos in eerste instantie alleen maar stil, dromerig te kijken naar het zeilschip dat eruitzag zoals de tekeningen van historische driemasters uit de tijd van James Cook. Verdomd, ik ben in een of andere piratenfilm terechtgekomen, hopelijk in zo’n romantische als de eerste Pirates of the Caribbean, dacht ze.

Het schip was prachtig! De houten betimmering, de indrukwekkende masten en die enorme witte zeilen. De twijfels die ze nog had gevoeld waren in één klap verdwenen, als sneeuw voor de zon. Met dit schip, dat uitnodigend lag te glinsteren in de ochtendzon, wilde ze gewoon het water op.

Lara verstoorde haar dagdroom en trok haar aan haar arm naar een lange, blonde jongen die hen vrolijk aankeek.

‘Dit is Bart, hij is een van de eigenaren en begeleiders. Bart is Nederlands, grappig hè? Bart, dit is Rosemarie, mijn reismaatje.’

Bart schudde Roos de hand en sprak haar bij haar volledige voornaam aan, waarop ze meteen op haar gebruikelijke wijze reageerde. ‘Zeg maar Roos hoor, dat doet iedereen, behalve Lara als ze me voorstelt aan anderen. Die plaaggeest!’ Ze trok een quasiboos gezicht naar Lara. Die grinnikte ondeugend en Bart lachte vrolijk mee.

‘Nou, Roos en Lara, jullie zijn net op tijd, er kwamen nog andere belangstellenden voor de laatste twee kaartjes. Ze staan daarginds te wachten,’ hij wees naar een tweetal dat verderop de kade stond, ‘maar nu jullie meegaan vissen ze helaas achter het net. We vertrekken om negen uur, dus jullie kunnen zo meteen aan boord gaan. Is ál die bagage werkelijk van jullie?’

Roos zag de pret in zijn ogen toen hij naar de koffers en tassen keek. Andere passagiers die hen passeerden om aan boord te gaan, hadden rugzakken met alleen de basisbenodigdheden bij zich. Ze begreep zijn lol, misschien zelfs scepsis, wel. Ze waren ook best wel twee luxebeesten, met hun vakantie aan de andere kant van de wereld, de binnenlandse vluchten in Australië, hotelovernachtingen en hun uitgebreide bagage.

Ze negeerde zijn verbazing maar en deed alsof het allemaal heel gewoon was. ‘Ja, we komen rechtstreeks van het vliegveld en gaan vandaag onverwacht mee. Zo vroeg in de ochtend konden we nog geen plek regelen om de overbodige spullen te stallen. Dus we hebben alles bij ons.’

Bart keek om zich heen en riep in het Engels naar een slungelige jongen die eenzelfde donkerblauw T-shirt droeg als hij zelf.

‘He, Kev, wil jij alle koffers en tassen van these two lovely ladies aan boord brengen? Zet ze maar in de kajuit tegen de zijkant. Dan vertel ik hun intussen nog snel wat ze exact krijgen voor het vele geld dat ze me zo gaan betalen.’

De andere jongen begon te grinniken, maar knikte. Roos was stiekem toch wel opgelucht dat hun zo opvallende berg bagage nu snel uit het zicht van iedereen zou verdwijnen.

‘We brengen jullie, samen met nog 33 andere passagiers, naar Pinnacle Reef bij Green Island, dat op zo’n vijfentwintig kilometer afstand van Cairns ligt. Je kunt snorkelen of duiken bij het rif, de gear ervoor is aan boord en die mag je kosteloos gebruiken.’

‘Gaan we ook naar Green Island zelf? Dat is toch zo’n eiland met allemaal palmbomen? Of ligt dat te ver van dat Pinnacle Reef?’ Met haar vragen onderbrak Lara enthousiast ratelend Barts verhaal.

‘We lunchen op het strand van Green Island en je kunt er na de lunch rondkijken, maar ik waarschuw jullie dat er zo’n resort voor verwende reizigers is dat het eiland naar mijn mening wat verpest. Ik zou je aanraden vanmiddag gewoon zo veel mogelijk te snorkelen, want het koraal daar is echt prachtig.’

Hij liep naar het bord bij de loopplank en gebaarde dat ze mee moesten komen. Op het bord stond informatie over de tour, met onder andere een kaartje.

‘Laat in de middag gaan we dan weer varen, want Op Green Island is alleen dat bekakte resort en geen camping. We varen daarom van hier,’ en hij wees naar een punt op het kaartje, ‘naar hier, naar Fitzroy Island. Daar is wel een goedkope, primitieve kampeerplaats.’

Toen ze het woord ‘primitieve’ hoorde, keek Lara Roos heel even bedenkelijk aan. Roos kon haar gedachten bijna lezen. Lara hield meer van comfortabel dan van primitief. Maar het was duidelijk dat ze graag meewilde, want ze zei niets.

‘Op Fitzroy Island staan trekkerstenten voor ons klaar. Ze zijn al opgezet en we hebben ze voor twee nachten tot onze beschikking.’ Bart keek hen een voor een vragend aan. ‘Slaapmatjes zijn er. Jullie hebben toch wel een lakenzak bij je? In deze tijd van het jaar heb je daar wel voldoende aan.’

Ze knikten, opgelucht dat ze die beiden hadden meegenomen.

‘Morgen zijn we dan de hele dag op dat tropische eiland. Je kunt er heerlijk snorkelen bij het franjekoraalrif dat daar vlak voor het strand ligt, maar ook wandelen in het regenwoud. Overmorgen gaan we na het ontbijt weer aan boord van de Lorelei en varen rustig terug naar Cairns, waar we tegen de middag aankomen. Aan boord hebben we dan nog een afscheidslunch en daarmee ronden we de tour af.’

Lara keek Roos aan. ‘Perfecte planning, toch?’

Roos knikte instemmend en gaf Bart uitleg. ‘We hebben ook een tour naar het regenwoud bij Daintree gereserveerd en die vertrekt laat in die middag. Dat sluit dus mooi aan op elkaar.’ Ze zuchtte verheerlijkt. ‘Wat een prachtig schip is dit, wat een sfeer! En dat boegbeeld van Lorelei is zó, ja wat zal ik zeggen, mooi is het niet maar wel grappig. Gaan we trouwens de tocht helemaal zeilend doen of heeft het schip ook een motor?’

‘Dit schip heeft een sterke motor,’ antwoordde Bart. ‘Maar waar het kan proberen we zeilend de route af te leggen, hopelijk met hulp van passagiers die wel eens gezeild hebben.’ Hij keek hen vragend aan.

Lara en Roos schudden beiden meteen het hoofd, zeilervaring hadden ze niet.

‘Dat is jammer, dan worden jullie geen matrozen, maar er zijn er altijd wel een paar in zo’n groep die een beetje kunnen zeilen, dat gaat wel lukken.’

Hij keek op zijn horloge. ‘Uit jullie enthousiaste reactie maak ik op dat jullie nog steeds zin hebben om mee te gaan? Ze knikten beiden heftig. Hij grijnsde. ‘Gelukkig, anders moest ik al jullie bagage weer van boord laten tillen.’ Hij gebaarde uitnodigend richting het schip. ‘Jullie kunnen Kevin, dat is de jongen die jullie bagage aan boord bracht, de 300 dollar per persoon betalen en dan een plekje zoeken op een van de banken aan dek.’

Ze stapten aan boord en Roos zag dat Bart een verontschuldigend gebaar maakte naar de twee mensen op de kade die nu een plekje op de Lorelei misliepen. Toen stapte hij zelf ook het dek op, trok de loopplank aan boord en sprak daarna met krachtige stem alle gasten in het Engels toe.

‘Iedereen is nu gearriveerd. Welkom, namens de gehele bemanning van de Lorelei! Ik ben Bart, de andere drie bemanningsleden stellen zich later wel voor. Je kunt ons in ieder geval herkennen aan onze T-shirts.’ Hij wees op zijn buik, waar met levensgrote witte hoofdletters op de donkerblauwe stof het woord CREW stond. ‘Het is zover, we gaan vertrekken. Ga lekker zitten en geniet. Wil je ons helpen met zeilen, wanneer we straks op open zee de motor stopzetten, meld het me.’ Meteen gingen er al wat handen van kandidaten de lucht in. ‘Ik beëdig jullie straks persoonlijk als matrozen,’ beloofde Bart. ‘De vaart naar Pinnacle Reef duurt ongeveer anderhalf uur. Over een uur krijgen jullie meer toelichting over het snorkelen en duiken bij het rif, maar nu eerst deze klassieke dame de haven uit loodsen en de zee op!’

Opgewonden, vrolijk geroezemoes weerklonk en de Lorelei verliet langzaam tuffend op haar motor de haven. Roos en Lara zaten de eerste vijf minuten bij te komen van het chaotische uur dat ze achter zich hadden. Daarna bewonderden ze het schip en observeerden hun medepassagiers. Al snel kwamen ze tot de conclusie dat er geen andere Nederlandstaligen aan boord waren.

‘Japan, China, Amerika, Denemarken, Frankrijk, Italië en natuurlijk Australië zelf,’ somde Lara op. Groepjes van zes of vier mensen die bij elkaar horen. Alleen die uit Amerika zijn twee duo’s’.

‘Ik vind ze er allemaal wel heel imponerend uitzien,’ fluisterde Roos. ‘Zo zelfverzekerd. Ze stralen uit dat ze ervaren reizigers zijn en ze kunnen vast allemaal heftig diepzeeduiken.’

Lara giechelde. ‘Misschien kunnen ze zelfs wel freediven of harpoenvissen.’

Ze waren even stil en luisterden naar wat gesprekken die inmiddels in het Engels tussen verschillende groepjes gevoerd werden. Lara grijnsde Roos breed toe, knipoogde en boog zich als een samenzweerder naar haar toe. ‘Tegen elkaar opbieden, dat kan ik ook!’

Roos hoorde hoe Lara zich daarna in een gesprek naast zich mengde en een verhaal begon te vertellen over een grandioos avontuur dat ze meegemaakt zouden hebben, waar Roos maar weinig waarheid in herkende. Ze voelde haar mond vertrekken en kon een schaterlach net inhouden. Typisch Lara. Haar vriendin was een stoere tante die niet voor een kleintje vervaard was. Ze nam het leven luchtig, dacht zeker niet te diep na en zei altijd dat ze vooral plezier wilde maken nu ze nog jong was.

Roos kende haar van de hockeyclub in Den Haag, waar ze geboren en getogen was. Ze was eigenlijk altijd wat verbaasd over hun vriendschap. Lara had al sinds de F-jes, het team van vijfjarigen bij de vereniging, de neiging Roos in bescherming te nemen, omdat die kleiner, smaller en minder luidruchtig was dan zijzelf. Lief, maar niet nodig. Roos vond sociaal contact, vooral in grote groepen, lastig maar redde zich uiteindelijk toch altijd heel goed zelf.

Roos zat stil te midden van al het lawaai en haalde diep adem. Het is maar twee dagen, dacht ze. Kom op... geniet van de tocht, daarvoor ben je hier. Ze ging wat verzitten op het houten bankje en zocht een plekje voor haar voeten. Ze vond het maar rommelig aan boord, overal lagen touwen en spullen die de crew nog niet opgeborgen had. Een blik in de kajuit liet al een even chaotische situatie zien, in plaats van de fraaie, beschutte plek die het zou kunnen zijn. Rugzakken waren opgestapeld tot een groen-bruine canvasberg, met daarnaast tegen de wand hun eigen bagage, die vreemd afstak.

Hoewel het oude houten schip her en der opgeknapt leek, was duidelijk zichtbaar dat er ook nog veel aan onderhoud moest gebeuren. Maar waar onderdelen inmiddels al wel onder handen waren genomen, had hout een prachtige warme glans en blonk metaal dat het een lieve lust was.

Rondkijkend voelde ze weer de betovering opkomen die ze ook bij de eerste aanblik van het schip had ervaren. Waar zou deze driemaster gebouwd zijn en waar had ze allemaal gevaren? Toen de motor werd uitgezet en de zeilen het overnamen, hoorde ze piepen en kraken, maar het schip gleed soepel over het water. Prachtig om te zien en in stilte van te genieten. Toch realiseerde ze zich dat een beetje contact zoeken met de groep ook wel van belang was voor haar en al snel was ze in gesprek met de vriendelijke Franse jongen naast haar.

––––––––

Ties

Bij Pinnacle Reef, na ruim een uur varen, nam Bart het roer over van Ties, zodat hij zich samen met de twee andere bemanningsleden, Kevin en Jay, ook aan de passagiers kon gaan voorstellen. Ze liepen naar de houten bankjes op het dek, waar hun gasten druk met elkaar zaten te praten.

Ties keek rustig rond en zag een gezelschap zoals hij dat al veel vaker aan boord van de Lorelei had gezien. Verschillende nationaliteiten, een gemiddelde leeftijd van midtwintig en een opgewonden sfeer van gespannen verwachting.

Hij pikte altijd meteen de pochers eruit, met wie hij het liefst zo weinig mogelijk te maken had: in strakke, sportieve outfits van bekende, exclusieve outdoormerken of juist in bewust sjofele vrijetijdskleding met machinaal gemaakte slijtagegaten, wat een ervaren nonchalance uit moest stralen. Gelukkig leken de meesten van het gezelschap dat nu aan boord was wel sympathiek, in ieder geval prima om het tweeënhalve dag mee uit te houden.

Te midden van het lawaai werd zijn blik getrokken door een vreemde eend in de bijt: een slank meisje met lang blond haar, in een bloemetjesjurkje. Ze keek hem als enige stilzwijgend en nieuwsgierig aan en probeerde tevergeefs een geamuseerd glimlachje om de mond te verdoezelen, alsof hij een leraar was met ordeproblemen met wie ze medelijden had. Dat moest een van de twee Nederlandse meisjes zijn over wie Bart hem kort had verteld toen hij het roer overnam. Vanaf het eerste oogcontact intrigeerde, maar irriteerde ze hem tegelijkertijd. Vreemd, dacht hij verstrooid, zo’n sterke emotie zonder dat ze nog maar een woord hadden gewisseld.

Hij liet zijn ogen weer over de rest van de groep dwalen, die nog steeds veel geluid voortbracht, en blies daarom kort maar stevig op de scheepshoorn, zodat een loeiende toon weerklonk.

‘Hi everybody! May we have your attention!’

De hoorn en daarna zijn stemgeluid waren niet te negeren. Het werd in één klap stil.

‘Welkom allemaal. Bart heeft jullie vanmorgen al welkom geheten, maar wij sluiten ons daar natuurlijk graag bij aan. Ik ben Ties en naast mij staan Kevin en Jay.’ Bij het noemen van hun namen wees hij zijn collega’s aan en die staken om de beurt breedlachend hun hand op en zwaaiden.

‘Bart en ik zijn Dutchies, daar komt ons vreemde accent vandaan. Onze excuses wanneer je ons moeilijk kunt verstaan. Toch zul je het ermee moeten doen, veel succes!’ Gelach weerklonk, blijkbaar viel het nog wel mee met dat Engels van hem.

‘Ik hoorde net van Bart dat we bij deze tour ook twee dames aan boord hebben uit Nederland.’ Hij keek in het rond en zijn ogen bleven rusten op Roos en Lara, omdat Lara meteen al druk naar de groep gebaarde dat zij dat waren. Hij stak zogenaamd hulpeloos zijn handen uit in hun richting. ‘Wanneer Bart en ik het niet meer weten in het Engels kunnen jullie, mede-Dutchies, ons dan helpen?’

‘Natuurlijk, Ties,’ zei Lara bijdehand. ‘Dag allemaal, ik ben Lara en dit is Roos. Ties en Bart kunnen op onze hulp rekenen. Ons Engels is gewoon perfect.’

Lara liet die laatste zin vergezeld gaan van een vette, ironische knipoog. Ze genoot duidelijk van de aandacht. Het frêle blonde meisje in de bloemetjesjurk, Roos dus, was echter rood geworden en keek ongemakkelijk. Ze hield er blijkbaar niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Vreemd genoeg had ze daardoor juist zijn volledige aandacht.

Van Bart had hij al iets gehoord over een gigabagageberg die deze dames bij zich zouden hebben en ook de vrouwelijke, maar weinig praktische kleding van Roos was niet onbesproken gebleven. Ties hield niet van luxepoppetjes, maar aan de andere kant... dit was wel een verdomd mooi meisje.

Ties keek de groep rond en laste een betekenisvolle pauze in toen hij wees naar Kevin en Jay. ‘En deze mannen zijn echte Aussies, daar komt hún vreemde accent dan weer vandaan. Maar we zijn in Australië, dus ook dáár moet je het mee doen!’

Er werd weer gelachen en nu door elkaar geroepen hoelang sommigen al in Australië waren en hoe goed of slecht ze het Australisch verstonden. Intussen dwaalden de ogen van Ties telkens af naar dat meisje dat zo afweek van alle andere passagiers, maar Roos keek hem niet meer aan. Ze observeerde zijn lawaaiige publiek met een sfinxachtige glimlach op haar gezicht.

Ties wachtte tot het weer rustig werd en vervolgde toen zijn verhaal. ‘We vormen met zijn vieren de crew en zorgen dat jullie een paar fantastische dagen op het rif krijgen. Jullie kennen het programma, dat hoeven we niet meer te bespreken. Wat we wél moeten toelichten zijn de regels die gelden, om jullie zelf én het rif te beschermen. Regels waaraan iedereen zich moet houden.’

Die aangekondigde toelichting deed hij met een serieus gezicht en heel zorgvuldig. Hij wilde dat alle passagiers er goed van doordrongen waren dat er op het schip weliswaar een ongedwongen, soort studentikoze sfeer kon heersen, maar dat veiligheid en zorg voor het rif serieuze onderwerpen waren. De bemanning zou zich altijd aan de strikte veiligheidsprocedures en milieuregels houden. Ties nam dit stuk van het verhaal altijd voor zijn rekening, omdat hij in de bemanning – uit wie die ook was samengesteld – degene was die hier het meest principieel in stond.

Hij ving een waarderende en zelfs opgeluchte blik van Roos op. Was ze bezorgd geweest over haar veiligheid aan boord van de Lorelei?

‘Zorg ervoor dat je het koraal niet aanraakt. Anders beschadig je het en het rif heeft het al zwaar genoeg met de klimaatverandering. We moeten er goed voor zorgen en mogen het dus absoluut niet aantasten.’ Hij was blij de nodige fanatiek knikkende hoofden te zien, want het was nooit prettig om tijdens een tour telkens discussie over dit onderwerp te moeten voeren of als een soort handhaver te moeten optreden. ‘Daar komt nog bij dat je gemakkelijk wondjes kunt krijgen wanneer je met je huid langs het koraal gaat en die kunnen zwaar ontstoken raken. Je moet dan naar het ziekenhuis, wat lastig is omdat we immers met zijn allen hier samen op één schip zitten.’

Lara kon zich niet inhouden en riep in het Nederlands: ‘Dan gaan we wel écht in het schip met deze trip.’ Meteen vertaalde ze haar kreet voor de rest van het gezelschap. ‘I’ll translate this Dutch saying for you all. I said to Ties: We will then really be entering the boat with this trip.’

‘Gelukkig dat ik mijn mede-Dutchie hier heb voor deze briljante toepassing van een typisch Nederlandse zeevaarderuitdrukking. Sublieme vertaling ook, Lara! Ik verwijs hierbij iedereen die nadere uitleg erover wil hebben naar jou.’ Luid gelach weerklonk en allerlei suggesties over wat de uitdrukking zou kunnen betekenen vlogen over het dek heen en weer. Ties zag Lara stralen en Roos hartelijk meelachen.

‘Toch nog even serieus. Het kan ook heel lang duren voor die wondjes genezen. De wetsuits vormen weliswaar een beschermende laag over je huid, maar het koraal verdedigt zich goed tegen ons: het kan vlijmscherp zijn.’

Hij keek de kring rustig rond, met een ernstige frons tussen de wenkbrauwen om zijn waarschuwing kracht bij te zetten. Daarna keek hij naar Jay en Kevin om hun de gelegenheid te geven het woord over te nemen. Het was tijd voor het vrolijke gedeelte. Zij vertelden waar de benodigdheden voor het snorkelen en duiken te vinden waren en gaven instructies voor gebruik. Al snel waren alle bemanningsleden druk bezig de passagiers te helpen zich klaar te maken om het water in te gaan.

Ties zag Roos wat afzijdig staan en besloot maar eens op onderzoek uit te gaan. Misschien durfde ze bij nader inzien toch niet in open zee te gaan snorkelen? Hij ging naast haar staan.

‘Hé, Roos is het, of niet? Ik ben Ties.’

Ze schudden elkaar de hand.

‘Jij wilt toch ook het water in, neem ik aan? Heb je al eens gesnorkeld of gedoken? Ik kan je wel helpen.’

Inmiddels plonsden aan alle kanten van het schip snorkelaars en duikers over boord. Jay en Kevin lagen al in het water om hun gasten daar te begeleiden.

‘Ik ga zo lekker snorkelen, dat heb ik vaker gedaan. Wanneer iedereen de zee in is gegaan en het niet meer zo druk is aan boord, trek ik in de kajuit mijn badpak aan. Dat heeft Lara ook gedaan. Het lukte haar dat nog nét te doen voor iedereen tegelijk in de benen kwam om zich klaar te maken. Kijk, zij ligt al in het water.’ Roos wees naar Lara die vrolijk naar hen zwaaide en riep dat de zee heerlijk was en dat ze snel moest komen.

‘In de kajuit kun je je inderdaad omkleden, de deur kan op slot. En als ik je nog kan helpen met de snorkelspullen, dan zeg je het maar.’ Daarna hoorde Ties zichzelf tot zijn eigen verbazing nog toevoegen: ‘Echt heel leuk dat je aan boord bent, Roos. Het rif is mooi, het is zeer de moeite waard en ik laat het je graag zien.’

Roos keek hem verrast aan. En zag hij het goed, bloosde ze een beetje door zijn persoonlijk getinte welkomstwoordje?

‘Dank je wel, Ties, ik vind het ook leuk.’ Ze keek zoekend om zich heen. ‘Ik moet nog wel even mijn weg vinden aan boord en in deze groep, maar dat komt wel goed.’

Terwijl zij zich in de kajuit omkleedde, liet Ties zijn blik ronddwalen over het dek. Hij vond het er opeens een ongeorganiseerde rommel. Tot nu toe was hem dat nog nooit opgevallen, maar echt overal lagen kledingstukken, snorkels en andere zwembenodigdheden. Hij en Bart waren vandaag de bemanningsleden die aan boord bleven om daar voor de passagiers te zorgen. Hij nam zich voor van die gelegenheid gebruik te maken en straks eens wat orde in de chaos te scheppen.

Hij stond op het lege dek even te genieten van de warmte van de zon en de glinstering van de golven. Het water was helder en hij kon op enkele plekken het koraal vanaf het schip zien liggen. Achter zich hoorde hij geluid. Hij draaide zich om en zag Roos verschijnen in een donkerblauw wedstrijdzwempak, slank en gespierder dan hij had verwacht.

Ze zocht in de stapel snorkelspullen en pakte er rustig uit wat ze nodig had, zonder hem om hulp te vragen. Ze trok een wetsuit aan, spuugde in een snorkelmasker, zodat dat niet zou beslaan, en zette het op. Nadat ze de flippers aan haar voeten had gedaan, stak ze haar hand naar hem op en ging als laatste van de passagiers over boord het water in. Ze voegde zich bij Lara, die watertrappelend op haar wachtte naast de boot.

Hij had haar duidelijk onderschat: ze had zijn hulp niet nodig. Misschien was ze wel de sterkste zwemmer van de hele groep, want waar de anderen regelmatig hijgend aan boord kwamen om uit te rusten van het zwemmen in de woelige zee, bleef Roos gewoon in het water. Rustig en zelfverzekerd verkende ze snorkelend het koraalrif.

––––––––

Met een middagmaal op het strand van Green Island onderbraken ze kort hun activiteiten in zee. Niemand had zin om naar het resort op het eiland te gaan. De vermoeide snorkelaars en duikers van de Lorelei aten hun broodjes liever op met hun billen in het warme zand van het strand, terwijl ze enthousiast hun ervaringen deelden.

Ties zette een krat frisdrank naast de bak met broodjes waar al flink in werd gegraaid en zocht daarna als laatste een plekje in het zand. ‘Mag ik tussen jullie in zitten?’ vroeg hij aan Roos en Lara.

Lara was druk in gesprek met Bart, die aan de andere kant naast haar zat, en reageerde niet. Roos keek echter vriendelijk naar hem op en zei: ‘Natuurlijk, neem plaats. Gezellig!’